In Memoriam: Tos


“Lieve Lieve Allerliefste Tos!

Ik stuur je nu zo een brief, want je bent onlangs op 30 april, op 18 jarige leeftijd overleden. Vandaag zou je 19 zijn geworden. Eerder vond ik het moeilijk om een blog te maken, en gezien je dus vandaag jarig zou zijn, vond ik nu wel geschikt om je te eren. Voorheen vierde ik altijd je verjaardag met je. Lees meer

Vergissen Is Menselijk….

zoisdat
Sinds een tijdje heb ik weer contact met Gideon en Ed. Het waren vrienden van mij Remi, Melle en mij, ook Partick zat erbij, maar we weten niet waar die beland is. Destijds heb ik zelf het contact met Gideon en Ed verbroken. Nadat Remi was overleden aan kanker en Melle een paar jaar erna aan Aids. Van Melle was het helemaal zijn eigen schuld dat hij was overleden, daar konden ze geen medelijden mee hebben. Dat voelde misselijkmakend en als een klap in mijn smoel. Ik ben direct opgestaan, heb gezegd dat ik geen contact meer wilde en ben vertrokken. Misschien kort door de bocht, maar ik laat de mensen die dicht bij me staan niet beledigen en al helemaal niet als ze het zelf niet meer kunnen horen en zichzelf niet meer kunnen verdedigen!

Er kwam dus weer contact en we hadden wel eens zitten chatten, een beetje hallo en hoe is het, maar Melle en Remi werden niet besproken. Gideon en Ed zijn al 24 jaar bij elkaar en ze wonen inmiddels al jaren in het Zuiden des lands. Vanmorgen las ik het bericht dat ze vandaag naar Den Haag gingen en zondag weer naar huis zouden gaan. Of wij, jawel Mike was ook uitgenodigd, zin hadden om af te spreken. Mike meldde vanmorgen echter dat hij ziek thuis bleef, dus die zou al niet meegaan. Ik was wel nieuwsgierig, maar een sceptisch gevoel overviel me ook. Ik besloot ze het voordeel van de twijfel te geven. Iedereen verdiend toch ook een tweede kans? Ik had de kapper gebeld en besloot dat ik daarna wel even de Grote Markt op kon om iets met ze te gaan drinken. Ik kreeg vlot antwoord, en we spraken af om 16:00 uur.

Ik was echter vlot klaar bij de kapper en besloot om te kijken of ze er al waren. Ja, dat waren ze. Ze waren zo blij om me te zien en ik kreeg van beide een dikke knuffel. Dat had ik vroeger nooit met ze gedaan en dat voelde dan ook apart. We zaten en al was ik van plan iets warms te bestellen, ik bestelde een cola light. Het was een gevoel. Zij bestelden een rode wijn, en vonden het flauw dat ik niet meedeed. Ik heb een eerlijk excuus, ik zit aan de medicijnen, oja dat was ook zo, dat hadden ze gelezen op fb! Onze drankjes werden gehaald en Ed zei dat ik wel dikker was geworden, daar moest ik wel om denken. Gideon was het roerend met hem eens en vertelde welk dieet het beste kon doen. Eh ja, was ik vroeger onzeker, dat is weg. Ik vond dit niet tof en al helemaal om mee te beginnen, dus ik zei alleen, “Dat is aan mij en mij alleen om te bepalen, een ander heeft me maar te accepteren om hoe ik ben en zeker om hoe ik eruit zie!” Beide heren waren even stil. Zij waren ook veranderd trouwens. Zij waren dan mager te noemen, maar zagen er duidelijk ouder uit. Wat dat aanging was de tijd mij beter gezind geweest. Nee, dat zei ik niet. Onze drankjes kwamen. En Gideon zei, “Zo zeg, daarin ben je veranderd.” Ja wat dacht hij dan, ik heb ook geleerd in het leven.

Beleefd vroeg ik hoe het verder met ze ging, wat ze nu deden en wat ze in Den Haag kwamen doen. Ed is nog steeds docent drama. Klein detail, hij was vroeger ook mijn docent geweest, ik kende hen beide al voor ik Melle en Remi kende. Gideon kende ik al voor ik Ed kende, want wij waren een jaar lang klasgenoten. We haalden even herinneringen op aan die tijd en ik voelde me iets meer op mijn gemak. Tja, en toen kwamen Remi en Melle aan bod. Het waren goede vrienden geweest, maar hun levensstijl was niet die van Gideon en Ed. Oké, dat is toch niet erg? En daarop begonnen ze over dat Remi en Melle vaak uit elkaar waren geweest en er weer andere vriendjes tussendoor hadden, dat Remi altijd op wilde vallen door als travestie op te treden, dat ik te veel op hen inging en zij me het slechte pad op trokken i.v.m. drank en drugs, ze waren te uitbundig en te luid geweest en Melle was ronduit stom geweest om Aids op te lopen.
En oja, ze lazen mijn blogs en ik was veel te positief over Melle! Sorry, het was mijn meest dierbare vriend en ik heb geen nare herinneringen aan hem! Ik had geluisterd, gedronken en mezelf op zitten vreten van binnen.

Oh, en toen lag me iets op de tong, maar dat heb ik niet uitgesproken! Dat ging over het gedeelte over dat Remi en Melle geregeld andere vriendjes tussendoor hadden. Onlangs schreef ik dat ik in de trein had gezeten met een andere goede vriend van Melle en mij die we Antonio Banderas noemden. Antonio heeft me tijdens de treinreis namelijk verteld dat hij de lakens (en de hal, het toilet en het klaslokaal!) had gedeeld met Ed! Hij had Ed ook beschreven en hij had ook verteld dat hij daar al eens in huis was geweest voor hij daar had afgesproken met Melle en mij om te gaan stappen. Ik had nog gevraagd of Melle dat wist, maar Melle heeft dat nooit geweten zei hij. O wat had ik dat graag gezegd! Toch was het net of Melle opeens in mijn oor fluisterde, “Hou je bek, dat is niet aan jou!” En dus heb ik het niet gezegd.

Toch was dat nog niet het ergste. Nee, ze kwamen opeens aan Mike! Mike die ze nooit hadden gezien, maar beoordeelden op wat ik op mijn facebook had gezet. Volgens hen was ik net zo als bij Remi en Melle en ging ik te veel in Mike op. Ik wist dat ik wilde toeslaan, maar ik besloot positief te beginnen. Ik vertelde dat ik in 1 ding niet veranderd was, namelijk in het flink uitvergroten van dingen en het overdrijven. Ja dat had ik nu eenmaal aan Remi en Melle over gehouden. Ook vertelde ik dat ik me geen betere en meest geschiktere man voor mij kon bedenken als Mike, want Mike laat mij helemaal in mijn waarde zoals ik ben en zoals alleen Remi en Melle dat ook hadden gedaan. Wij vullen elkaar aan als yin & yang. Dat vonden ze zo geweldig voor me en dat gunden ze me zo! Ze vonden het ook jammer dat Mike niet mee was, maar wellicht konden we zaterdag met zijn vieren gaan eten?

Nu was het tijd voor mij en daar ging ik, “Nee dat gaan we niet doen. Ik zou mijn ogen uit mijn kop schamen naar Mike over jullie stelletje verbitterde ouwe zeikerds. Achteraf een beetje na ruim 16 jaar afgeven op jullie goede vrienden. Want zo stelden jullie je toen wel op. Jullie hebben hun gewoon gebruikt, want jullie gingen heel zelden mee stappen in Leeuwarden, maar wel ALTIJD als we naar Amsterdam gingen. Ik weet ook dat jullie nooit een cent aan de benzine hebben betaald en als jullie aan een rondje toe waren, dan waren we net niet in de buurt. Als we uit eten gingen dan rekenden jullie exact uit wat jullie hadden gegeten en gedronken om maar niet te veel neer te leggen en thuis etentjes doen waren zeer zeker nooit bij jullie. Stelletje zielige gierigaards! En dan nu de vooroordelen over Mike! Dat pik ik dus al helemaal niet. Ik heb spijt dat ik ja heb gezegd om nu met jullie af te spreken, ik ga afrekenen en laat het hierbij. Ik wens jullie nog een fijn verblijf in het Haagse en benader me alsjeblieft niet weer!”
En oja! Ik heb ook nog gezegd dat ze mijn blog even in de gaten moeten houden. Dat dan weer wel.

Ik ben opgestaan en ben naar binnen gelopen om af te rekenen. Uiteraard…, alleen mijn cola light!

Wij en ‘Onze Antonio Banderas’

Lieve Melle,

Een tijdje geleden was ik naar mama toe. De terugweg werd leuk. Het heeft wel even geduurd, maar ik wil de herinnering nu vastleggen in een blog in een brief aan jou.
Op het station in Leeuwarden kwam ik Farooq tegen. Je weet wel, we kwamen hem vaak tegen tijdens het stappen in Leeuwarden destijds. We herkenden elkaar na elkaar toch zeker 17 jaar niet gezien te hebben in een keer. Het was ontzettend leuk om elkaar weer te zien. Hij moest naar Amsterdam en gezien de trein naar Den Haag daar stopt besloten we om samen te gaan reizen. We hebben heerlijk herinneringen zitten ophalen aan de staptijd van vroeger en ontzettend gelachen. We hebben ook gehuild, want hij wist niet dat je in 2000 was overleden! Dat heb ik hem verteld en, doe ik dat anders niet, ook waaraan je bent overleden!

Voor de meelezers zal ik nu het verhaal vertellen. Jij en ik noemden Farooq namelijk niet bij zijn voornaam. Wij noemden hem namelijk ‘Antonio Banderas’! Sommigen weten wel dat ik die acteur erg mooi vind, maar weinigen kennen het verhaal erachter. Dus bij deze.
Jij en ik hadden namelijk eind 1995 samen naar de film Desperado gekeken, waarin Antonio Banderas El Mariachi speelde. We hadden Antonio Banderas eerder in de docu-film ‘In Bed With Madonna’ gespot en vonden de man woest aantrekkelijk. Was Desperado niet een film die we zouden uitkiezen qua genre, hierin was de hoofdrolspeler van cruciaal belang geweest en wij hebben samen ademloos naar de Spaanse hunk zitten kijken. Ieder in ons eigen fantasiewereldje met uiteraard hem daarin, ook als hoofdrolspeler. Ja, het werd een favoriete film van ons. Inmiddels heb ik die ook op dvd, want er kleeft zo’n heerlijke herinnering aan!

In het voorjaar van 1996 was ik een middag met Daisy op pad. We waren naar de markt geweest in Leeuwarden en zij kwam een aantal van haar Arabische vrienden tegen. Het was heerlijk weer en we besloten een terrasje te pakken met zijn allen.
Op dat terras riep een van de heren naar een voorbijganger en nodigde die uit. Hij kwam naar ons toe en stelde zich voor, in het Engels zei hij dat zijn naam Farooq was. Hij gaf me een hand en we keken elkaar aan. De schok voor mij was groot, hier voor mij leek gewoon El Mariachi te staan. Zijn oogopslag, zijn neus zijn mond, zijn borsthaar en dan zijn lange haar dat hij in een vlecht droeg, het kwam eng dichtbij. De Spaanse tongval zat er niet bij, maar gezien de rest aanwezig was, was dat te verwaarlozen.
In die tijd hadden we geen smartphones, maar ik ben even later naar binnen gegaan om jou te bellen en te zeggen wie er bij ons op het terras zat. Je kon niet komen, maar zei dat ik hem moest uitnodigen om te gaan stappen dat weekend. Met die opdracht liep ik terug naar het terras.

Hij was op mijn plek gaan zitten. Op het moment dat hij me aan zag komen stond hij op, pakte nog een stoel, zette die naast de mijne, liet mij eerst zitten en ging vervolgens naast me zitten. We raakten in gesprek en hij vertelde dat hij Jordanië geboren en voor zijn geluk had gekozen. Hij wilde daar niet blijven, want hij wilde in vrijheid leven. Ik vroeg wat hij deed en hij vertelde dat hij schilderde, maar ook aan beeldhouwen deed. Het gesprek kwam vlot op mijn vader. Die kende hij van naam en hij vond het een eer mij te ontmoeten. Hij vroeg of ik creatief was en ik vertelde dat ik dat inderdaad wel was. Op het moment dat ik vertelde dat ik graag danste nodigde hij me uit om die avond samen in de discotheek te gaan dansen. Missie geslaagd, nu moest ik jou inlichten.
Toch was er 1 ding wat ik niet had kunnen laten en ik vertelde hem hoe schrikbarend eng hij op Antonio Banderas uit Desperado leek. Hij had dat vaker gehoord, maar vond het leuk dat ik het ook zei. Tegen de tijd dat we afscheid namen om thuis te gaan eten wist ik zijn naam niet meer, daarop zei ik, “Okay Antonio, Sorry I can’t remember your name anymore, We’ll meet tonight!” Hij moest lachen en zei dat het goed was, ook als ik hem Antonio zou blijven noemen.

Nadat ik gegeten, gedoucht, me aangekleed en me opgemaakt had ging ik naar jou en Remi en deed mijn verhaal. Remy keek me met een schuin oog aan, “Jordanië en zo galant, pas jij op dame?” Ik had Remi aan gekeken, “Daarom MOETEN jullie mee vanavond. Ik heb die ervaringen met die Irakees en later die opdringerige Iraniër gehad he? Ik wil zoiets niet nog een keer. Jullie weten, ik wil überhaupt geen relatie met zo’n groot cultuur-verschil. Ik weet van mijn ouders dat Bulgarije – Nederland al heftig was, dus nee bedankt.” Jullie gingen mee en Daisy was er die avond ook. We ontmoeten Antonio en ik zag jou gezicht toen je hem aankeek. Het lag niet aan mij, hij leek op Antonio Banderas!
Vragen meelezers zich nu af hoe Antonio er in de film uit zag. Hier even 2 voorbeelden:
Desperado 01
Desperado 02

Het dansen die avond was heerlijk met hem. Verder dan dat is het ook niet gegaan, want mijn chaperones (jij en Remi) hielden wel in de gaten dat hij niet te flirterig naar me werd. Toch hing er een spanning tussen hem en mij. Niet eens een liefdesspanning, het was meer een muzikale en ritmische spanning, want als wij dansten dan gingen we los. We spraken geregeld af, ook zonder jullie en dan stonden we avonden op de dansvloer.
Buiten de discotheek kregen we ook contact. Ik hielp Antonio bij zijn Nederlands 1x per week en dan at ik bij hem. Hij maakte de meest lekkere gerechten klaar die hij van zijn moeder en grootmoeder had geleerd. Ook is hij eens meegegaan naar mijn ouders en liet hij zijn portfolio aan mijn vader zien. Mijn vader zag toekomst in hem en heeft een aanbeveling voor hem gedaan naar de kunstacademie in Groningen. Die kans greep hij met beide handen aan. Nooit, maar dan ook nooit is er iets flirterigs of op liefdesvlak iets tussen ons gebeurd. Nouja, qua flirten wel, maar dat was uitsluitend op de dansvloer.

Het was in het prille voorjaar van 1999. We waren van plan om op zaterdagavond in Leeuwarden te gaan stappen. Remi was in december 1998 overleden aan kanker en jij had je afgezonderd en wilde nu weer eens uit om te kijken of je er aan toe was. Op vrijdag was ik met mijn moeder gaan shoppen. Ze hield me staande en draaide zich om, “Kijk eens wie jou groet!” Het was Antonio. We hadden elkaar zeker een half jaar niet gezien, en ik vertelde wat er gebeurt was met Remi en hoe moeilijk jij het had. Spontaan nodigde ik hem uit om zaterdagavond met ons mee te gaan. Hij kon wel naar het huis van Ed en Gideon toe komen, zij hadden hun woning aan ons geleend omdat zij op dat moment op vakantie waren. Hij kwam en we zaten heerlijk te borrelen. Jij had de pretpillen mee. Antonio deed graag mee en we slikten wat voor we gingen stappen. Die avond werd de beste dansavond van allemaal, jij deed zelfs mee op de dansvloer! Aan het einde van de avond verlieten we met een groepje de discotheek. Jij ging naar het huis van Ed en Gideon. Ik had een heerschap tijdens het stappen opgescharreld en besloot naar mijn eigen huisje te gaan.

De volgende morgen belde je rond half tien. Het heerschap was net weg, want ik had geen intentie iets leuks met hem op te bouwen en nog minder dat hij zou blijven hangen. Je schoot in de lach op mijn opmerking en vroeg of ik kwam brunchen. Zo gezegd, zo gedaan. Bij binnenkomst zag ik dat je had gedekt voor 3. Ik lachtte, “Mooie nacht gehad Honeybunch?” Je knikte met een blos op je wangen. “Wel met condoom he?”, vroeg ik. “Uiteraard schat, ik wil niet nog meer ellende”, zei je en daarna, “Ik zal hem wakker maken, moment…” en je was de kamer al uit. Ik zocht even muziek uit en ging daarna op de bank zitten. Jij was alweer in de keuken. Oh achteraf begrijp ik waarom jij naar de keuken was, held!

De deur naar de huiskamer ging open en daar stond in de deuropening in een strakke boxershort en verder niets, Antonio! WAT?! Ik schoot in de lach, “Nee, eerst George Michael aan jou verliezen en nu Antonio? Het leven was niet eerlijk!” Ondertussen loog die strakke boxershort van Antonio er niet om. Ik had helemaal niet willen kijken, maar die strakke boxer eiste alle aandacht op. Ik stond op en gaf hem een knuffel. “Jij vind het niet erg?”, vroeg hij. Nee natuurlijk niet, ieder zijn/haar eigen leven en geluk. Als dat van hem met jou was en andersom, dan was ik allang blij, juist voor jou Honeybunch!
Vervolgens zei ik dat hij even in de kamer moest wachten en liep ik naar jou toe, “Leg uit!” Je vertelde dat in de tijd dat Remi nog leefde en het tussen jullie wel eens uit was geweest, jij het al eens een paar keer eerder met Antonio had gedaan. Die klik was er vanaf de kennismaking geweest. Remi had het zelfs geweten! Ik was verbaasd dat jij nooit iets had verteld, maar dat wilde Antonio niet. Toch had jij het me wel degelijk verteld, maar je had ‘m ‘Elmar’ genoemd. Ik sloeg de hand voor mijn mond en riep verbaasd, “EL MARiachi!” “Ja Doornroosje!”, zei je lachend, “Ik was trouwens verbaasd dat jij met je taalgevoeligheid nooit die naam ‘ELMAR’ hebt herkent! Ook al heb ik zijn uiterlijk nooit beschreven, maar ik dacht dat je me wel door zou hebben. Toen bleek van niet liet ik je maar ‘slapende’. Goed, ik zei dat hij verlegen was en nog in de kast zat. Dat laatste is nog zo en ik vond dat hij open moest zijn. We hebben er voor gekozen om het als eerste aan jou te vertellen.” Ik keek je aan, “In mijn tienerjaren had ik een vriendje met de naam Elmar, dus nee dat viel me niet op!” Meteen daarna gooide ik mijn hamvraag maar op tafel, “Is hij een gever of een nemer? Echt, als ik met hem tussen de lakens was beland dan zou hij me in tweeën gespleten hebben Mel! Als ik tenminste zijn boxershort mag geloven!” De tranen rolden over je wangen van het lachen, je sloeg je armen om me heen en fluisterde het antwoord in mijn oor.

Het werd uiteindelijk niets tussen jullie, want Remi zat te hoog bij je. Je maakte het uit met hem en tevens gooide ook je medicatie aan de kant. Je wilde niet meer leven. In 2000 overleed je. Antonio had ik dus voor het laatst gezien ergens in 1999. En zo stonden we opeens tegenover elkaar op het station in Leeuwarden. Hij nog steeds met zijn El Mariachi/ Antonio Banderas-look. Die prachtige vlecht had hij ook nog. Die was niet eens erg uitgedund en geen haartje was ook grijs (Goed, hij kan het geverfd hebben, dat weet ik als geen ander). Hij was wel ouder geworden in zijn gezicht, maar op een mooie manier. Ook was hij dikker geworden, dat was de enige overeenkomst tussen ons op dat moment qua uiterlijke veranderingen zeg maar.

Jij kent op je wolk mijn verhaal wel, maar ken je dat van hem ook? Hij vertelde dat jij zijn eerste oprechte liefde was. Jij was zelfs de eerste man geweest met wie hij seks had gehad. Hij hoopte zo dat je Remi zou verlaten voor hem en hij was geduldig geweest. Remi was echter duidelijk jou grote liefde, dat had hij ontdekt toen hij na Remi’s overlijden een relatie met je kreeg. Hij vertelde dat je het had uitgemaakt en meteen daarop ook onbereikbaar was geweest. Hij had een week erna een pakketje van de post gekregen waarin jij hem zijn spullen had terug gestuurd. Hij was er behoorlijk kapot van geweest. Mijn mond viel open, maar ik weet dat hij eerlijk was, want dit was jij ten voeten uit! Wel wil ik je bedanken dat je eerlijk tegenover hem bent geweest over je ziekte en jullie ook altijd veilige seks hebben gehad! Hij heeft zich wel laten testen, en hij is gezond.
In 2002 heeft hij opnieuw geluk gevonden. Hij is nu getrouwd met Marcel en samen met een lesbisch stel hebben ze 2 dochtertjes. Hij doet nog steeds aan schilderen en beeldhouwen en geeft hier ook cursussen in. Het gaat hem goed, dat was duidelijk.

Hij is een braaf mannetje geworden. Hoe leuk het weerzien ook was, ik voelde me toch niet echt op mijn gemak meer bij hem. Ik vraag me af, ‘Wat als het anders was gelopen en jij nog had geleefd?’ Nee, die gedachte wuif ik weg. Jij was nooit zo burgerlijk als hem geworden. Oh weet je nog, toen jullie relatie net was uitgekomen? Het was dan Remi die tegen me had gezegd, “Jordanië en zo galant, pas jij op dame?” Ik heb jou een hoofddoek cadeau gedaan, wat een meesterlijke grap bleek (Wat was ik nerveus om die grap te maken!), Antonio heeft ‘m je om gedaan en zo zijn we gaan stappen. En weet je nog het liedje wat we altijd voor hem zongen? Nouja liedje, we zongen altijd die ene regel: ‘Bij Ons In De Jordaan’!

Ongeveer een kwartier voor Amsterdam vroeg Antonio, “Je was altijd een beetje spiritueel. Heb je contact met Melle?” Ik knikte en hij zei, “Wil je hem de groeten van me doen en zeggen dat hij voor altijd in mijn hart zit?” Bij deze weer, dit heb ik al gedaan. Ik vroeg Antonio daarop, “Zullen we beide een oortje van me indoen en samen een nummer luisteren? Gewoon om Melle nu te eren zeg maar?” Dat vond hij prima en dat hebben we gedaan. Ik zet hem hieronder, en echt, we hielden dat alletwee niet droog.

Lieve Melle, bedankt voor deze ontmoeting, want Antonio en ik dachten alletwee hetzelfde, jij hebt dit zo geregeld! Het deed ons beide goed.

Een lieve en dikke kus van mij en speciaal van ‘Onze Antonio Banderas’ of eigenlijk ‘EL Mariachi’ dat liedje wat we via mijn headset in de trein hebben gedeeld om jou te eren:

Mijn Vriendschap Met Jan

14062015 038 Af en toe vind ik het leuk om een vriendschap van me uit te lichten. Dit keer mijn bijzondere vriendschap met Jan. Deze gaat al even terug. Ik zat vroeger bij zijn zus in de klas, op de kleuterschool. Jan is twee jaar jonger dan ik. Ik ben wel eens bij hen thuis geweest om bij zijn zus te spelen, maar dat is me schijnbaar niet bevallen, want ik deed dat later niet meer. Het bleef dus bij elkaar kennen. Wat ik wel wist, hij was (en is nog) een vrolijk persoon. Het kan hem niet gek genoeg gaan. Lees meer

Fatsoensnormen: Geef Jij Zonder Overleg Een Telefoonnummer Door?

boos Van de week sloegen bij mij even de stoppen door. Wat was er gebeurd? Ik pakte mijn mobiel en was in een groep geplaatst door een voor mij onbekend iemand. Ik las dat de nummers waren doorgegeven door een vriendin die komend najaar gaat trouwen en dat dit was voor het plannen van het vrijgezellenfeest. Het was me de laatste tijd vaker gebeurd dat een bekende van mij zo maar mijn nummer had doorgegeven. Dit keer was voor mij de maat vol en ik plaatste de tekst op mijn facebook: Als zonder te vragen je nummer wordt door gegeven aan iemand die je niet kent. ‪#‎nietblijmee‬!. Hierin dus geen namen genoemd. Er waren 15 reacties in likes, boos en verbluft. Diegene die iets schreven vonden het in het algemeen ook raar en niet kunnen. Lees meer

1 2