Ik Heb Pas Later Leren Huilen

aa Iedereen moet wel eens huilen en je hoort vaak “Huilen lucht op”. Toch ben ik niet op die manier opgevoed. Bij ons mocht niet gehuild worden. Had ik me flink pijn gedaan, ik stortte eens van de trap en verrekte daarbij mijn enkelbanden, dan werd er gezegd dat van huilen de pijn niet over zou gaan maar eerder erger zou worden.
Na de begrafenis van mijn Beppe zeiden mijn ouders ook dat ik nu wel genoeg gehuild had en dat ik Beppe er ook niet mee terug zou krijgen. Natuurlijk huilde ik wel eens, bij mijn tante Josje of een goede vriend(in). Niet in het bijzijn van mijn ouders, of wel zo weinig mogelijk, en eigenlijk nooit alleen. Dat hielp namelijk echt niet in mijn ogen, ik zag het zelfs als zelfmedelijden. Mijn ouders zag ik ook nooit huilen eigenlijk. Bij ons thuis was huilen dus een zwak teken. Zo was me dat geleerd. Pas later leerde ik wat huilen is en wat het doet… Meer lezen

Je Ouder Naar Een Verzorgingstehuis…

IMG_6021 Wist je dat verhuizen in de Top 3 staat van meest stressvolle momenten? Dat is echt zo. Dat heeft echt zo’n een enorme impact. Of je nu naar een beter huis gaat of dat je gaat samenwonen, de leuksten hierin zeg maar. Het heeft een impact! Mensen onderschatten dat wel eens, maar toch geeft het veel stress. Normaal heb je te maken met de nieuwe kleuren in je huis, nieuwe vloeren, nieuwe inrichting, de schoonmaak en de plek. Of het nu een koophuis of een huurhuis is.

Zelf ben ik in juni verhuisd. Ik ging samenwonen met Mike. Heerlijk, maar ik moest goed kijken wat bleef en wat wat niet. Ja, dat heb je dan. Ik heb er geen moment spijt van gehad. De spullen die ik heb verkocht, weggegeven en gegeven aan de kringloop daar heb ik geen spijt van gehad. Ik mis niets in die zin.

Toch kreeg ik 3 weken geleden een verhuizing voor de kiezen die ik niet zag aankomen op dát moment. Heus, ik zag het aankomen, maar gewoon nu nog niet. Het gaat om de verhuizing van mijn moeder. Nouja… verhuizing… Zij ging met spoed naar een verzorgingstehuis. Ze kon niet meer zelfstandig wonen door haar Alzheimer.
Opeens was het er, ineens. Als buitenstaander kun je denken “dat weet je toch?” Maar eerlijk, als het je naaste is wil je het toch niet zien en/of toegeven. Stom? Welnee, dat is menselijk. Het gaat om een dierbare van je.

Je wilt het gewoon niet geloven. Het is MIJN MOEDER! Wat als zij ook weg valt? Mijn vader is al overleden. Qua natuur ben ik dan de eerste in de rij. Nu het mijn ouders betreft voelt het voor mij opeens zo anders!

Het verhuizen ging best goed, ik mag echt niet klagen. Maar er kwamen dingen voorbij… De twee zwanen die altijd in de vensterbank stonden. Ja, die kende ik van kinds af aan. Toen vond ik ze verschrikkelijk. Nu keek er naar en vond ik het nogal iets. Zou ik ze meenemen? Ik vond ze toen verschrikkelijk en eigenlijk nog steeds. Maar het was zoiets van mijn jeugd! Nee, ik heb ze niet meegenomen.

Zodra je aan zo’n soort iets van inpakken komt wordt het toch net even anders. Dan heb ik nog mazzel dat mijn moeder niet is overleden, maar naar een verzorgingingshuis is gegaan. Anders was het vele malen zwaarder geweest.

De verhuizing an sich, van haar spullen, waarbij het houden, de verkoop en het weggeven van spullen aan de orde was. Daar heb ik nu nog even moeite mee. Ook al leeft mijn moeder nog, en is ze opgenomen, dat besef begint nu pas te komen. Het zal dubbele stress zijn, haar opname en onverwachte verhuizing. Ik ben ook maar een mens.

Nee, het voelt voor nu als niemand me begrijpt. Dat is natuurlijk niet zo. Ik ben niet de eerste met deze ervaring en ook niet de laatste. Voor nu voelt het zo, en heb ik het er moeilijk mee. Nu de rust er is zeg maar.
En ik maar flink willen doen…. Ja hoor, het gaat goed met me. Toch…, eerlijk gezegd, dat is nu helemaal niet zo.

Pour Paris: Mylene Farmer – Désenchantée

francefran Ja ik zou 7 dagen muziek op mijn fb plaatsen, maar dat leek me voor vandaag niet gepast. Alhoewel, er zijn legio nummers die ik zou kunnen plaatsen.
Na het nieuws van gisteravond over de aanslagen in Parijs kan ik eerlijk zeggen, dat ik best wel ontgoocheld ben. Zoals ik op mijn facebook schreef: “Parijs. Eng. Wereld.” Waar gaat dit heen? Waarom kunnen andere religies elkaar moeilijk accepteren? Als religies zo’n kwaad zijn, kunnen ze dan maar niet beter allemaal verboden worden? Mijn strijdt voor acceptatie en respect, maar wat doen ze? Geef dan zelf het goede voorbeeld in plaats van elkaar, en vooral onschuldige mensen, om te brengen!

Op mijn 8ste ofzo had ik een gesprek met mijn Beppe (Grootmoeder), naarmate ze ouder werd begon ze te geloven en legde mij veel uit over God. Hij was vooral heel goed en wilde juist het allerbeste voor alle mensen. Dus begreep ik de oorlogen niet. Wat ik nooit zal vergeten was dat we het over de oorlogen kregen en ze zei ‘Op een dag komt God op de wolken en dan scheidt hij de kwade mensen van de goede!’ Vandaag heb ik gedacht, laat hem dan nu maar komen!
We willen dit toch niet? We willen ons toch veilig voelen, geaccepteerd en gerespecteerd worden? We willen de wereld toch goed doorgeven aan de generaties na ons?
En weet je wat vandaag echt pas f*cking pijn deed? Dat ik bij mijn moeder was en ze zei ‘Ik ben in de oorlog geboren en het lijkt dat ik ook in de oorlog weer weg ga.’ De tranen sprongen me in de ogen, zo heftig vond ik dat!

Wat ik wel mooi vond, dat men massaal de Franse vlag over hun profielfoto zette. Ja ik geloof dat liefde sterker is dan haat, dus dit voelt als dat we ons verenigen. Het is jammer dat het nu om deze reden is. Het was mooier geweest als we dat massaal hadden gedaan omdat ze bijvoorbeeld in Frankrijk hét medicijn voor een levensbedreigende ziekte hadden ontdekt ofzo. Dus uit trots en niet uit pijn en verdriet.

Op de terugweg in de trein zat ik muziek te luisteren. Ik wist dat ik Mylene Farmer in het rijtje van de muziek zou doen op fb, met het nummer dat kwam ook. Maar die doe ik niet. Die zal ik later wel eens plaatsen. Toch doe ik wel Mylene Farmer vandaag, juist omdat het Frans is en nog meer om de tekst van het nummer! Het nummer is Désenchantée. Je zal wellicht de cover van Kate Ryan beter kennen, maar die is me te dance. Dit nummer is qua muziek ook wel druk, maar naar mijn mening hoor je daar de strijdvaardigheid in. De songtekst dan, ik ga het niet moeilijk maken, ik heb de vertaling namelijk gevonden:

Zwemmen in de troebele wateren
Van de volgende dagen
Hier op het einde wachten
Zweven in de te zware lucht
Van het bijna niets
Naar wie de hand uit te steken?

Als ik van grote hoogte moet vallen
Hoop ik dat de val langzaam zal zijn
Ik heb geen rust gevonden
Behalve in de onverschilligheid
Toch hoop ik de onschuld terug te vinden
Maar niets betekent iets, en niets kan

Alles bestaat uit chaos
Om mij heen
Al mijn idealen zijn gebroken woorden …
Ik zoek een ziel die
Me zal kunnen helpen
Ik behoor tot
Een generatie die uit de betovering is gerukt
Die is ontluisterd

Wie zou me kunnen verhinderen
Om alles te horen
Als het verstand ineenstort?
In welke moederschoot kan ik veiligheid vinden?
Wie wil er ons
Binnen in zich wiegen?

Als de dood een mysterie is
En het leven niets zachtaardigs heeft
Als de hemel een hel heeft
Kan de hemel me snel verwachten
Zeg me
Hoe ik het moet aanpakken in deze tijd van tegengestelde winden
Niets betekent meer iets, en niets kan meer

Hier dus Mylene Farmer met Désenchantée. Expres in de live-versie. Dit omdat ze goede shows geeft, maar nog meer omdat ik me niet wil laten bang maken om naar een concert te gaan!

NS = Nickel-Son & No Surprise!

IMG_4932Al eerder heb ik verteled dat mijn moeder Alzheimer heeft. Soms merk ik aan haar uitspraken wat ze nog weet en wat niet. Waar ik van schrok was toen ze onlangs zei: ‘En hoe is het met de kleine jongen.’ Nu is Nick 15 en zeker geen kleine jongen. Ik vertelde haar dat en opeens wist ze het weer. Ze vraagt ook altijd hoe het met mijn man gaat. Dat had ze ook al gedaan, maar nu ging ik dat anders bekijken en als ik het over Mike heb dan noem ik ook altijd zijn naam een paar keer. Niets aan de hand.
Gisteren belde ik haar ook. Ze was wat stil en opeens huilde ze, ‘Jou man slaat je he?’ OH MY GOD! Waar ik bang voor was is dus gebeurd, zij heeft het over mijn ex! Geduldig legde ik uit dat ik bij die man weg was en dat Mike heel lief voor me is en me nooit pijn zal doen. ‘Echt?’, vroeg ze. Ja echt! Na dat telefoontje moest ik echter zelf naar adem happen. Dit heeft dus indruk gemaakt en dit weet ze dus nog. Over mijn ex ben ik dan heen, maar ik kan zeggen dat het me vreselijk veel pijn doet dat zij hier nu weer doorheen gaat. Ik besloot dus om vandaag naar haar toe te gaan. Dan zag ze me, konden we praten en dat zou haar goed doen.

Nu heb ik echter geen rijbewijs, dus ik ga dan met de trein. Op 1 dag heen en weer. Is behoorlijk reizen van Den Haag naar Friesland, maar te doen. Vanmorgen was ik dus vroeg de deur uit en om negen uur kon ik reizen, ivm mijn kortingskaart. Het begon al in Den Haag. Er was vertraging. Ik zou naar Schiphol moeten reizen en daar overstappen. Daar was de tweede vertraging al. We gingen via Amsterdam Zuid en daar kregen we nog meer vertraging omdat er een vrouw op het spoor liep. Weer 20 minuten extra.
In Lelystad gebeurde er ook nog iets fraais. Er werd opgeroepen dat het de trein naar Zwolle was en daarna doorging als stoptrein naar Leeuwarden. Na twee minuten kwam er een andere stem door de intercom die opriep dat deze trein via Amsterdam naar Vlissingen zou gaan. Vervolgens duurde het langer tot het volgende bericht dat het een foutje was. Vlak daarna werd er omgeroepen dat men het voor de zekerheid even zou nakijken. Weer evetjes wachten en er werd omgeroepen dat deze trein naar Zwolle zou gaan en daarna als stoptrein naar Leeuwarden.
In Zwolle werd het weer anders. Iedereen moest uitstappen. Na 20 minuten zou dan de trein naar Leeuwarden komen werd me gezegd. Nergens om, maar van Zwolle naar Leeuwarden is ongeveer nog een uur met de trein. Dan moest ik met de bus, dat is dan ook nog een half uur. Was ik om 8:30 uur de deur uitgegaan, het was inmiddels 11:45 uur. Daar een anderhalf uur bij op gerekend zou het 13:15 uur zijn. Dit alles korte mijn bezoek flink in. Ik baalde, wat zou ik doen?

Opeens bedacht ik dat een bekende van vroeger van me in Zwolle woont. Sinds dit voorjaar heb ik daar weer contact mee. Ik stuurde dus even een berichtje met de vraag of hij tijd had. Dat was goed. Er was een vriend, die ik via het www ook een beetje had leren kennen, bij hem en die zou ook mee komen. Leuk, dus zo gezegd zo gedaan. Zij kwamen richting station.

Ondertussen stond ik daar te wachten en werd me gevraagd of ik wist waar perron 14 was. Nee, ik kende Zwolle niet. Daarna kwam iemand me vragen of ik wist waar de trein naar Rotterdam zou vertrekken, ook dat wist ik niet. Voor het station kwam er een oude dame naar me toe. Ze was haar telefoon thuis vergeten en wachtte op een bekende die uit Amsterdam zou komen of ik wist of die trein er al was. Maar ook dat wist ik niet. Ik had niets in de gaten. Later schoot me te binnen waarom men mij dat vroeg. Mijn ultra-gele jack leek wel erg op de kleur van de hesjes daar bij NS.

Ik ben koffie gaan drinken met die bekenden en dat was heel gezellig. Althans, ik denk dat hun oren nog wel piepen nu, gezien ik enorm kan babbelen 😀

Daarna ging ik weer terug. De treinen richting Den Haag gingen echter niet verder dan Lelystad, dus ik moest richting Rotterdam. Meteen begon dat weer met vertraging. Toch heeft de machinist flink zijn/haar best gedaan, want we kwamen wel op tijd aan in Amersfoort. Daar mocht ik weer 20 minuten wachten, maar deze kwam op tijd. Wonderwel kwam ik ook op tijd aan in Den Haag.

Het was me het dagje wel. Geloof ik niet in Vrijdag de 13de, dit was het wel. Zo erg als vandaag heb ik het nog nooit meegemaakt bij de NS. Ik ben altijd erg tevreden. Was dat met mijn moeder niet gebeurd dan had ik er nu ook om kunnen lachen. Maar dat kan ik nu even niet. Zojuist belde ik haar en weer vroeg ze: ‘Jou man slaat je he?’ Dus weer voel ik me nu gebroken, voor haar.

Toch geef ik niet op. Weer of geen weer, morgen probeer ik het gewoon opnieuw!

1 2