Mijn Jeugddroom Die Nooit Uitkwam

476 Als klein meisje was ik het type ‘Dromertje’. Altijd waren het prettige dromen, want ik had een afkeer van boosheid, spanning en agressie. Toch droomde ik er niet van om te trouwen met een prins, want ik had al een grote hang naar vrijheid. Op mijn negende heb ik uit voorzorg een brief naar de Prinsen van Oranje gestuurd. Hierin schreef ik onder andere: dat ik later niet graag benaderd zou worden door 1 van de prinsen, dat mijn bloed ook rood was en niet blauw, ik ook niet bereid was om nieuw bloed te krijgen en als laatste dat geel mijn lievelingskleur was. Dat was niet in verband met het bloed, maar met hun achternaam. Of dit op die leeftijd grootheidswaanzin was? Welnee, ik voorzag een hele andere toekomst voor mij!
Lees meer

Anti Fries

IMG_1683 Je kan er niets aan doen waar je opgroeit, dat kan ik ook niet. Met een Bulgaarse vader en een Friese moeder werd er gekozen voor Franeker. Nu is dat niet een groot punt, want Bulgarije was in die tijd nog zeer communistisch en dus had ik daar begrip voor. Toch was het wel zo dat, zo lang ik me kan herinneren, ik uit Friesland weg wilde. Op mijn baby-foto’s zie je mij al als bedenkelijk babytje. Dat komt namelijk, ik ben altijd al net even anders en origineel geweest, omdat ik na mijn woordjes ‘Mama & Papa’ iets anders wilde zeggen dan ‘poes’ of ‘bal’. Dus ik lag constant goed te luisteren en de woorden in mijn babyhoofdje te vormen en te rankschikken. Zo gebeurde het dus dat ik na ‘Mama & Papa’ er meteen een volzin uitknalde, namelijk: ‘Ik wil hier weg!’ Mijn ouders was het daarmee meteen duidelijk dat ik niet een ‘Oprjochte Frys’ was. Begrijp me niet verkeerd, ik heb werkelijk de meest fantastische familie en vrienden die er zijn in Friesland, maar iedereen wist dat ik er niet tussen paste. Op het moment dat ik vertelde dat ik zou gaan samenwonen in Zoetermeer hoorde ik het meest vaak ‘dus je gaat eindelijk weg?’, en dat was niet naar bedoeld! Men keek er gewoon niet van op.
Lees meer

Hobbelpaard

Het is een druilerige zondagmiddag en ik ben alleen thuis. Mijn ouders zijn op bezoek bij familie. Zelf had ik geen zin om mee te gaan. Nu mijn huiswerk af is, lig ik op de bank een boek te lezen.

Plotseling hoor ik iemand mijn naam roepen. Als ik naar buiten kijk is de straat echter verlaten. Achter kan niemand zijn, want de schuttingdeur zit op slot en dus kan er niemand achterom komen. Weer hoor ik die stem die me roept. Ik sta op en loop naar achteren. Als ik de achterdeur open doe en ‘ja’ roep hoor ik helemaal niets. Dus ook hier is niemand. Als ik weer in de huiskamer ben word ik voor de derde keer geroepen. Nu hoor ik dat het van boven afkomt. Ik loop naar boven en zie onder de kier van de deur van de zolderkamer een lichtstrook. Mijn vader zal het licht van zijn tekenkamer niet hebben uitgedaan. Als ik de deur open zie ik dat hij het grote licht keurig heeft uitgedaan. Tot mijn verbazing komt de lichtstrook achter de deur van de rommelruimte. Ik loop voorbij de tekentafel richting de rommelruimte. Als ik om de hoek van de deur kijk zie ik dat het licht op mijn oude hobbelpaard schijnt. Nieuwsgierig loop ik erop af. Mijn hobbelpaard begint zachtjes te schommelen. Zonder een spoor van angst in me kijk ik ernaar. Dan zegt mijn hobbelpaard: ‘Ja Dyezzie, ik riep jou!’. Voorzichtig ga ik op mijn knieën voor hem zitten en vraag: ‘waarom riep je mij?’. Even is het stil en dan zegt hij: ‘Dyezzie, je word binnenkort 18 jaar. Voor de mensen betekent dat, dat ze dan volwassen zijn. Dan is het kind-zijn eraf. Het lijkt dan of mensen zich ervoor schamen dat ze kind geweest zijn! Zeg me nu, was het dan erg om kind te zijn?’. Verbaasd schud ik mijn hoofd. Hij vervolgt zijn verhaal: ‘dat dacht ik al, want zo ben jij niet. Onthoudt dat ook, laat nooit helemaal dat stukje kind in je verdwijnen. Hou een stukje voor je plezier in het leven, je onbevangenheid en het gevoel van vrijheid. Het zal je een heel optimistisch mens maken en je zal geluk voelen!’. De wijsheid van mijn hobbelpaard spreekt me aan, maar maakt me ook een beetje onzeker: ‘dat wil ik ook wel doen, maar dan noemt men me kinderachtig.’. Mijn hobbelpaard glimlacht en zegt: ‘Lieverd laat ze dat maar vinden! Als je een deel van je kind-zijn laat voortleven in jou kom je zonder twijfel op de juiste weg. Dyezzie kijk me eens aan en zeg eens eerlijk, mis je het kind-zijn soms niet?’ ‘Ja, ik moet eerlijk toegeven dat ik het wel eens mis’, antwoord ik.

Mijn hobbelpaard begint daarop heel hard te schommelen en het licht om hem heen wordt steeds feller. Hierop knijp ik mijn ogen dicht. Dan zegt hij: ‘open je ogen en kom eens naar me toe.’ Als ik mijn ogen open doe zie ik dat hij een hobbelpaard is geworden voor een volwassen mens. Eenmaal naast hem klim ik als vanzelf over het hekje en neem plaats waarop hij begint te schommelen. Eerst zachtjes, maar steeds iets sneller. Wat ik nu voel is plezier, onbevangenheid en vrijheid. Nu weet ik precies wat mijn hobbelpaard bedoelt.

Als ik uitgeschommeld ben stap ik uit. Met mijn hand aai ik zijn houten hoofdje. Hij kijkt me aan zegt: ‘Dyez beloof me, laat altijd een stukje van jou kind-zijn in je voortleven!’ Dankbaar zeg ik: ‘dat beloof ik je, mijn lieve en wijze hobbelpaard!’ Dan draai ik me richting de deur van rommelruimte. Als ik me nog een laatste keer omdraai zie ik dat hij weer zijn normale grootte heeft. Vlug druk ik een kus in mijn hand en blaas hem die toe wanneer ik hem nogmaals bedank voor deze levensles. Wanneer ik vervolgens de trap van de zolder afloop hoor ik mijn hobbelpaard zachtjes schommelen.

mioklein

Comingout Day

Het is 11 oktober en dat betekend dat het vandaag Coming Out Day is. Op deze dag wordt aandacht besteed aan het moment dat een homo, lesbienne of biseksuele openlijk voor zijn of haar seksuele voorkeur uitkomt: het uit de kast komen oftewel de coming-out. Dan leven we in 2014 en dan bestaat dit. Eigenlijk is het toch te gek voor woorden? Ieder mens zou toch moeten kunnen leven naar zijn of haar plezier? En een omgeving heeft het toch maar gewoon te accepteren? Maar dan denk ik te simpel, want voor een heleboel mensen en in verschillende culturen is dit niet het geval. Het wordt niet geaccepteerd. Voorbeelden te over hoor. In mijn vriendenkring zitten genoeg gay’s (vind ik toch fijner klinken dan homo’s), lesbo’s of biseksuelen. Maar wat zal het mij een rotzorg zijn van wie ze houden en al helemaal wat zich bij hen in de slaapkamer afspeelt? Zelf bespreek ik mijn seksleven hooguit met mijn partner, maar niet met anderen. Of het moet grootspraak of kroegpraat zijn, maar dat is anders.
Lees meer