HuubHuubHuub…. Dyezzie’s Truc!

Al eerder heb ik geschreven dat “de directrice van mijn familie”, althans dit meent zij zelf, mijn zuster Beatrijs me qua schrijven en bloggen aan banden wil leggen. Ik mag dit niet en dat niet en weet ik veel wat nog meer niet. Het begon destijds over dat ik een eerlijke blog over mijn leven heb gemaakt. Goed, Beatrijs heeft me zelf verteld dat papa alles wat ik met hem besprak, ook met haar besprak. Alles kwam uit met juist die blog van mij. Madam bleek keihard te hebben gelogen! Ze wist dat namelijk niet. Waar het om ging? Klik op deze link. Daar lees je mijn open en eerlijke verhaal (nogmaals). Dat ik dit deel is puur om zeker te weten dat ze dit ook “hoort”, want dat meldt ze dan. Volgens mij leest ze gewoon mee namelijk. Dat vind ik dan best wel een eer. Lees meer

Vraag het gewoon!

FM 027Het zal 1994 geweest zijn. Behalve dat mijn vader kunstschilder was, gaf hij ook les in (model-)teken en schilderen, werkte voor de het blad Atelier en was hij werkzaam voor Royal Talens. Via Royal Talens zou er een grote workshop gehouden worden in de Koornbeurs (het cultureel gebouw in Franeker) waar hij les gaf speciaal voor zijn leerlingen. Hij had iedere week zo’n 10 groepen van (ik denk) 12 personen aan vaste leerlingen. De belangstelling voor die avond was groot. Ik hoopte die avond dat er 1 speciale cursist was, Jenny. Ik wilde haar graag iets vragen. Nu zag ik haar pas zitten op het moment dat er gestart werd, dus besloot ik er in de pauze langs te gaan. In de pauze haalde ik drinken voor mijn familie en de collega’s van mijn vader. Ik zag haar zitten, alleen aan een tafeltje. Iedereen liep om haar heen en niemand groette ook. Franeker staat bekend als een gereformeerde gemeente en in die zin was het logisch. De vrouw die ik een paar vragen wilde stellen was namelijk eerst een man.
Lees meer

Als je de mond word gesnoerd

Ik ben lekker bezig met de dingen die ik moet doen, en plotseling laat mijn mobiel me weten dat er een berichtje is. Ik verwacht een antwoord op een app en dus kijk ik snel. Dan zie ik dat het een pushbericht is en lees: ‘Terreuraanslag in Parijs’. Ik loop naar de televisie, zet hem aan en zap meteen naar het nieuws. Een aanslag op de redactie van het satirische tijdschrift Charlie Hebdo. Twee gemaskerde mannen openden met kalashnikovs het vuur op de redactie. Ze riepen dat ze de profeet kwamen wreken en schoten 10 journalisten dood en 2 agenten. Er zijn nog 24 gewonden waarvan 4 zwaar gewond. Ook las ik dat het druk was op de redactie, omdat er vandaag om 10:00 uur vergaderd zou worden. Wellicht hebben ze dat geweten, toen ze om 11:30 uur naar binnen stormden.

Stomverbaasd zit ik te kijken en luister ik naar wat er gezegd word. Het tijdschrift lag vaker onder vuur bij de Moslims vanwege het plaatsen van spotprenten. Voor hoofdredacteur en uitgever St├ęphane Charbonnier was de vrijheid van meningsuiting heilig en de humor moest sterker zijn dan de haat. Hij liet zich niets zeggen en was niet bang. Ik lees dat hij in een interview in de Volkskrant nog laconiek deed over de bedreigingen. Hij had gezegd: ‘Ik heb meer kans op een fietsongeluk, dan dat ik de nieuwe Mohammed Merah – de man die in 2012 in Toulouse zeven mensen doodde- tegen het lijf loop’. Hij zal dit dus nooit hebben zien aankomen en moest dit samen met die andere 9 journalisten en 2 agenten dus met de dood bekopen.

Lees meer