05 Theezakje-Talk


Yes, ik ben toe aan deel vijf in mijn blogserie Theezakje-Talk. Hierin beantwoord ik vragen die op de labels staan van de Pickwick thee. Ik had Pickwick benaderd met de vraag hoeveel vragen er waren en ik kreeg via de mail alle vragen binnen! Deze heb ik nu in een Word-bestand staan en wat ik heb beantwoord krijgt een andere kleur, zodat ik die niet nog eens beantwoord. Er zitten echter vragen tussen waarvan ik wel eens denk “Daar heb ik nog nooit over nagedacht en het past niet bij me!” Maar ik beantwoord ze allemaal en probeer de lezers niet te laten merken dat het zo’n vraag was. Goed, ik ga weer verder… Lees meer

Blij Onder De Douche!

Van de zintuigen kijken, horen, voelen, proeven en ruiken, is de laatst genoemde minder populair als de eerste 4. Toch moet je dat niet onderschatten. Neem maar dat je opeens iets ruikt wat je terugbrengt naar vroeger. Naar bijvoorbeeld het juspannetje van je oma, of de pas gepoetste huiskamer van je moeder. Ik vind het bijvoorbeeld heerlijk om een atelier in te lopen en gewoon de lucht flink in te ademen. Dat doet me denken aan het atelier van mijn vader en dat geeft me een rustig gevoel. Ik heb dat ook al met schildersproducten. Vlak na het overlijden van mijn vader heb ik overigens zijn luchtje aangeschaft bij een parfemurie. Op moeilijke momenten ruik ik daar aan en voel me dan blij worden. Ach er is zoveel qua reuk. Neem alleen maar de wierook, daar zijn zoveel verschillende geuren in. Voor iedere stemming is wel een passend luchtje. Welke ik het meest lekker vind is de appel-geur. Oké, ik kocht vroeger ook alleen maar doucheschuim met appellucht, maar die is tegenwoordig moeilijk te krijgen. Als ik in Duitsland was sloeg ik dan ook altijd flink in. Tot die ene keer in Duitsland, na jaren in de appel-lucht te hebben gelopen brachten ze zo een nieuw luchtje op mijn pad…

Ik was voor een weekje naar Berlijn gegaan en zou daar weer appeldoucheschuim in gaan slaan. Bij de drogist stond ik te kijken welke ik zou meenemen, want ik had keus uit verschillende merken. Opeens viel mijn oog op het schap ernaast met doucheschuim van Treaclemoon. Het was een eenvoudige fles, en de kleuren zagen er leuk uit. Zo ook de groene. Het was echter geen appelluchtje, maar One Ginger Morning. Ja, zelfs de naam is al mooi. Gek genoeg, wat ik nog veel leuker vond, er stond een leuk gedichtje op de fles. Dat gaf zoiets liefs. Ik opende de fles en rook eraan. Whauw, dit was geweldig, ik kreeg meteen een vrolijk gevoel. Je raadt het al, ik was om.

Eenmaal in de badkamer bij het douchen viel me op hoe ontzettend zacht deze doucheschuim was en hoe lekker de geur de hele ruimte vulde. Helemaal fris en vrolijk ging ik me afdrogen en aankleden. De geur bleef lekker om me heen hangen. Nu had ik trouwens ook bodylotion in dezelfde geur gezien. Eenmaal aangekleed liep ik het hotel weer uit om naar de drogist ernaast te gaan en haalde dus ook de bodylotion op. Daarna ging ik weer terug, kleedde me uit en smeerde me helemaal in. Wat een sensatie was dat en zo bleef het nog langer bij me!

De volgende dag was ik weer bij de drogist, ik moest en zou nog een paar flessen halen, want in Nederland had ik het nooit gevonden. Het voordeel van deze doucheschuim is ook dat het erg zuinig in gebruik is. Ook schafte ik gelijk nog 2 bodylotions aan. Ik keek wel thuiskomst bij verschillende drogisterijen, maar kon het steeds niet vinden. Dus ik liet het gewoon opsturen door Duitse vrienden.

Treaclemoon Warm Apple Pie Hugs

Treaclemoon Warm Apple Pie Hugs

Vorig jaar was ik echter eens bij de Albert Heijn. Daar keek ik nooit om badproducten, maar nu was me door een kennis gevraagd even iets voor haar mee te nemen. Ik was zoekende toen mijn oog viel op Treaclemoon! Ja, ze hadden ook de One Ginger Morning! Die moest dus meteen mee. Dat is echt mijn persoonlijke favoriet. Misschien omdat die lucht mijn kennismaking met het merk was. Toch gebruik ik die niet alleen, want ik ben hierin merk-vast dus daarom wissel ik wel van geur. De andere geuren zijn namelijk ook geweldig. Andere geuren zijn: That Vanilla Moment, The Raspberry Kiss, My Coconut Island, Those Lemonade Days, Warm Cinnamon Nights, Iced Strawberry Dreams, The Honeycumb Secret, Sweet Blackberry Memories en Warm Apple Pie Hugs (Jaja, mijn appelluchtje!). Ja echt, wat een geweldige namen al he? Een luchtje heb ik nog niet genoemd, maar die is nieuw in de collectie en die moet ik nog gaan testen. Dat is namelijk Dusted Cocoa Heaven! Oh, die moet ik echt vlot gaan testen. Eh ja, de rest heb ik al gedaan.

Treaclemoon Strawberry Dream

Treaclemoon Strawberry Dream

Wat overigens zeker een vermelding waard is, de producten van Treaclemoon zijn er voor iedereen, want ze testen niets op dieren! Zijn de flessen met hun gedichten, iedere lucht heeft een ander gedichtje, al lief. Het hele merk is dat eigenlijk.
Vond ik het vroeger not done om iets van doucheschuim ofzo cadeau te doen, dat is tegenwoordig anders. Dan ga ik ook op mijn gevoel af en bedenk welk luchtje ik ga geven of wat bij diegene past in mijn ogen.

Treaclemoon Sweet Blackberry Memories

Treaclemoon Sweet Blackberry Memories

Treaclemoon is alleen te verkrijgen bij de Albert Heijn en de Etos. Kijk de volgende keer eens, open een paar flessen en ruik! Dan zul je kunnen ervaren wat ik ervaar bij die luchtjes! Ze hebben overigens ook kleine flesjes bodylotion/handcreme. Juist, ik heb de Ginger dus wel bij me in de tas!

Voor meer informatie verwijs ik je graag naar hun site www.treaclemoon.nl

Om deze blog te maken heb ik contact opgenomen met Treaclemoon, om te vragen om foto’s. De foto’s in deze blog heb ik van hen toegestuurd gekregen, waarvoor mijn dank!
Treaclemoon

Mijn Auditie & Dierenleed

franhaas Ja dames en heren, hier links ziet u mij in mijn jonge jaren. Het was carnaval en onze ouders hadden pakken geregeld voor Alex en mij. Alex had mazzel, die mocht een kat zijn. Ik niet, ik was echt letterlijk het haasje. Man wat baalde ik! Mijn ouders stelden me voor de keus: ik trok dat hazenpak aan en anders moest ik als clown gaan. Ik had (en heb nog) een rothekel aan clowns. Komt ook door mijn ouders, ik MOEST namelijk naar het circus van Bassie en Adriaan, verschrikkelijk vond ik dat! Dus ik ging wel als haas, zij hun zin! Ik beloofde hen echter plechtig dat ik nooit weer verkleed zou gaan, niet als clown en ook niet als dier. Het was mijn laatste carnaval.

Maar ik hield het niet vol. Een aantal jaren geleden had ik vriend, een Italiaan, en ik gooide er eens uit dat ik Antonio Banderas zo ontzettend mooi vond. Hij vertelde me dat Antonio in een Italiaanse commercial zat. Iets met koekjes. Ik ging op onderzoek uit op YouTube en ja hoor, hij had gelijk. De tegenspeelster van Antonio was Rosita. Rosita was niet zo maar een dame, nee Rosita was een kip! Oh wat was ik graag die kip geweest! Het leek me geweldig, Antonio die zo zwoel Italiaans (In het Italiaans klinkt hij zwoeler dan in het Spaans, maar dit is mijn persoonlijke mening.) tegen me zou spreken en een koekje in mijn snaveltje zou steken. Inderdaad, ik ben een dromer, maar mij leek dit fantastisch. Hier de link naar die commercial.
Toch ben ik niet naar de auditie gegaan. Italië lag verder dan Oostenrijk en daar had ik al eens een soortgelijke auditie gedaan.

Jawel, ik schrijf wel vaker dat ik geen televisikijkster ben, maar er is ooit een een serie geweest, daar bleef ik voor thuis! Sterker nog, ik trok de telefoon eruit en zette de bel af. Daarna nestelde ik me met een wit wijntje en hapjes op de bank. Nu kon ik niet gestoord worden, maar men durfde dat ook niet eens! Welk programma het was? Het was Kommissar Rex en dan met de tweede rechercheur Alex Brandtner, gespeeld door Gedeon Burkhard. Wow wat vond ik die man mooi! En ach, wat was ik jaloers op die hond! Ik droomde ervan dat Gedeon mij over mijn hoofdje aaide en flink knuffelde. Nog liever wilde ik zoals de hond in de armen springen.
Nu werd er met de regelmaat van hond gewisseld, zo had ik ergens gelezen. Dus bedacht ik om auditie te gaan doen. Ik had tenslotte al eens een hazenpak gedragen, dus ik wist dat een dieren-outfit me goed zou staan. Het is echter niet goed gegaan. Waarom niet? Nou, een Duitse herder zit qua gewicht op ongeveer 38 kg. Voor een reu dan, een teef is gemiddeld 32 kg. Ik was ongeveer 70 kg toen. Kortom, ik kreeg niet eens de kans om de acteur in zijn armen te springen. Als goedmakertje aaide hij me dan wel over mijn hoofd en kreeg ik een knuffel, maar daar is het bij gebleven. Ik bleef dus maar dromen, zoals in onderstaand filmpje, wat als ik toch Rex was geworden! 😉

ps: Mocht George Michael ooit een liedje maken en een dier in de clip willen gebruik, dan hoop ik op een kat! Want dat schminken dat lukt me wel 😀 14062015 602

Zonder Spot: The Force Is With Me!

MiniMio Al eerder heb ik wel eens aangegeven dat ik de spotjes op tv niet zo vervelend vind. Goed, ik wil ze wel origineel hebben en mijn voorkeur hebben die waar humor, creativiteit of woordgrappen in zitten. Er zijn best veel bedrijven die de laatste jaren hun best doen, dan noem ik Centraal Beheer, Heineken en Calvé Pindakaas. Qua buitenlandse commercials is mijn favoriet er eentje uit Egypte, namelijk die van Never Say No To Panda. Toch is dat niet mijn ultieme favoriet… Lees meer

Boekpresentatie Paul Turner Mijn Strijd Tegen De Kilo’s

IMG_5360 Op 16 oktober had ik een persoonlijke blog geschreven waarin ik Paul Turner bedankte, omdat hij met zijn deelname aan The Voice Of Holland 2011/2012 een lichtpunt voor me was in een pittige tijd, en me daarbij bewust maakte van wat ik in me had, maar weggestopt door alle ellende van toen. Linda had het stuk voor Paul vertaald en ik kreeg via Twitter een reactie van hem. Ik vond het zo geweldig en lief, dus ik was zo tevreden en gelukkig hiermee.
IMG_5397
Vorige week vond ik opeens een uitnodiging om bij de boekpresentatie te zijn. Ik voelde me vereerd, bedankte voor de uitnodiging en zei er graag op in te willen gaan. En zo was ik er gisteren dus ook bij.

Waar Het Boek Over Gaat
Zoals de titel aangeeft “Mijn Strijd Tegen De Kilo’s”. Paul beschrijft in dit boek dat hij als kind een “Fatty” was. Zijn grootste liefde was eten en hij deed er alles aan om aan eten te komen. Als hij op een dag uitgescholden wordt raakt hij uit zijn doen en weet zich even geen raad. Wat gaat hij doen? Hij is blij met zichzelf en door zijn zelfspot weet hij anderen voor zich te winnen en hem te accepteren zoals hij is.
Dan gebeurt er iets waardoor zijn gewicht hem in weg zit als hij zijn droom wil verwezelijken. Hij kiest weer voor zichzelf, maar nu op een andere manier.
Het is een heerlijk boek. Lekker en beeldend geschreven, alsof hij je het verhaal persoonlijk aan het vertellen is en je het voor je ziet. Het zit vol humor, maar ook met belangrijke (levens-)lessen als zelfacceptatie, doorzettingsvermogen en optimisme! Het is voor volwassenen en kinderen leuk om te lezen, en beide kunnen er zeker iets aan hebben. Er zijn 2 verschillende voorkanten van de boeken, zo is er dus ook een kinderversie van.

De Presentatie van het boek Mijn Strijd Tegen De Kilo’s
Het was leuk en gezellig. Ik sprak wat met fans die hem al eerder hadden ontmoet. Hij was steeds in gesprek, wat logisch was en ik liep eerst door. Ik zou op een rustiger moment even naar hem toe gaan. De presentatie begon met een kort intro van de uitgeverij. Daarna was Paul zelf aan het woord en vertelde hoe dit boek tot stand was gekomen. Het eerste exemplaar overhandigde hij aan Angela Groothuizen.

Zij was één van de juryleden toen hij meedeed aan TVOH, maar ook is ze ambassadrice van de Weight Watchers en heeft ze meegewerkt aan een campagne van Stop Pesten Nu. Ze vertelde ook dat ze zijn boek al gelezen had en het in één adem had uitgelezen. Verder vertelde ze over de kennismaking met hem toen zij als jurylid niet draaide bij zijn auditie. Dat ze ontzettend heeft genoten van zijn optredens en hij een echte entertainer is. Ook vertelde ze kort over haar eigen ervaring bij de Weight Watchers. Wat ik het mooiste vond wat ze zei was dat Paul zijn innerlijke kind had omarmd.

Daarna kwam Patricia Bolwerk van Stichting Stop Pesten Nu aan het woord. Paul is ambassadeur van deze stichting. Dit boek draagt zeker zijn steentje bij. Gezien hij schrijft hoe hij hier mee om is gegaan.

Paul nam hierna het woord weer en belde via facetime met zijn moeder, zodat ze even kon meedelen in de feestvreugde. Hij sloot af met schalen waarop voor iedereen een cupcake was met als bovenkant een foto van zichzelf als “Fatty”, met daarbij gezegd dat we allemaal zijn “face” konden opeten.

Mijn Ontmoeting Met Paul
Op een moment dat het even rustig om hem heen was tikte ik hem aan en vertelde ik wie ik was, de schrijfster van de blog waarin ik hem bedankte omdat hij in mijn zware tijd mijn lichtpunt was geweest. Hij vertelde dat hij erg onder de indruk van mijn verhaal was geweest en het leuk vond me nu te ontmoeten. Ik vertelde dat ik dat juist vond, omdat ik hem nu persoonlijk kon bedanken, maar hij bedankte ook, want dit vond hij waardevol. Zoals hij destijds op me was overgekomen, zo is hij ook in het echt. Hij was belangstellend en nam de tijd ook. Ik vertelde hem dat ik een wens had. Dat is dat ik een grote wissellijst heb met daarin foto’s van mij, de belangrijkste personen in mijn leven en met de meest dierbare herinneringen uit mijn leven. Ik wilde graag een foto van hem en mij voor in die lijst. Hij vond het een eer en natuurlijk wilde hij dit doen! Even later signeerde hij ook zijn boek voor mij, met de ontzettend lieve tekst zoals je hierboven kunt zien. Eenmaal in de trein naar huis sloeg ik het boek open en las die tekst nog eens. Goh, 4 jaar geleden was hij dat lichtpuntje voor me en nu dit. Dat had ik toen nooit kunnen bedenken. Ik ben dankbaar!

IMG_5363

1 2