Netflix Original: 13 Reasons Why Seizoen 2

Afgelopen vrijdag kwam seizoen 2 uit van de Netflix-serie 13 Reasons Why. Op mijn Facebook liet ik weten voorlopig even bezig te zijn en een Groninger vriendin reageerde o.a. met deze quote van #Darum. Het is dat het huwelijk van Prins Harry van Engeland er tussendoor kwam, anders was ik eerder klaar geweest. Nu ga ik niet 13 redenen opnoemen waarom ik deze serie een aanrader vind, want dan geef ik te veel weg en dat zou het er niet leuker op maken voor iedereen die het nog wil kijken.

Zelf heb ik vorig jaar in juni het eerste seizoen bekeken. Klik op deze link: seizoen 1 om mijn verslag over het eerste seizoen te lezen. Daarin staat ook waar het over gaat. Op de vraag of je nu seizoen 1 nog eens zou moeten kijken, voordat je aan het tweede begint, is mijn antwoord, nee. Natuurlijk moet je het helemaal zelf weten, maar het is niet nodig.

In het tweede seizoen gaan de ouders van Hannah naar de rechtbank en klagen ze de school aan wegens nalatigheid. Nu zie je verhalen ook van een andere kant, maar of alles waar is? Je zit er zo weer in en de flashbacks die je ziet zijn niet overdreven veel, maar juist genoeg om je te herinneren aan het eerste seizoen. De spanning is net zoals in seizoen 1, hoog.

Schreef ik de vorige keer dat dit goed zijn om bij het vak maatschappijleer op een middelbare school te laten zien, daar sta ik nog steeds achter. Opgroeien in een tijd als deze lijkt me zwaarder door mobiele telefoons waarmee je foto’s kan maken en social media. Ik ben blij dat ik dat vroeger niet had.
De beelden kunnen als schokkend worden ervaren!

Ik was blij aan het laatste deel toe te zijn, want meestal is dat de aflevering waarin zaken worden afgerond. Hier niet. Kortom, het einde is zo dat er een goede cliffhanger is en ik een derde seizoen niet uitsluit.

Om terug te komen op de quote van #Darum, die 13 redenen ontdek je vlot genoeg! Voor nu de trailer van het tweede seizoen:

Netflix Original: 13 Reasons Why…


Onlangs zette Mike een nieuwe serie van Netflix op, 13 Reasons Why. Na een kwartier zei hij er weinig aan te vinden, het was zo’n tiener-serie. Ik was het wel met hem eens en we zijn iets anders gaan kijken.

Onlangs had ik mijn goede vriend Jerry aan de telefoon. Hij raadde me 13 Reasons Why aan. Ik opperde dat we het begin hadden gezien en het een tiener-serie was. Dat was Jerry met me eens, maar hij zei ook dat dit wel een onderwerp was wat mij zou boeien. In het kort heeft hij uitgelegd dat Clay een doos met 7 cassettebandjes ontvangt. Er zijn 13 kantjes ingesproken door Hannah. Zij heeft zelfmoord gepleegd en per aflevering staat 1 verhaal/reden centraal. Meer zei Jerry niet, als laatste zei hij nog, ‘Je hoeft niet eens zo bloed-nieuwsgierig van aard te zijn zoals jij, die serie is zo gemaakt, je wilt de volgende aflevering eigenlijk gelijk zien.’ Dat was genoeg.

Gisteravond was ik een beetje loom en ik besloot die serie aan te zetten. Dat was rond 20:15 uur. Ik begon moe te worden en begon te dommelen, maar dan stond ik even op, liep ik even en keek weer verder. Ik ben na 02:00 uur gaan slapen! Nu begin ik pas de 26ste met mijn nieuwe job en toen Mike vanmorgen de deur uitging bedacht ik me om nog even verder te kijken. Vanmiddag was ik klaar met alle afleveringen.

Mijn mening is dat het een geweldige serie is. Niet zo zeer geweldig in de zin van een Breaking Bed, The Tudors of een Downton Abbey, meer geweldig omdat het een hele belangrijke boodschap draagt! Namelijk de boodschap van het pesten in meerdere vormen en meer dan alleen dat. Dat maakt dat de serie niet zo misstaan bij een vak als maatschappijleer.

Voor nu de trailer:

De Week Tegen Pesten (2)

Mio 9 jaar Schreef ik in deel 1 dat ik op balletles werd gepest. Nu dan mijn verhaal hoe het er op de lagere school aan toe ging.
Ik was een dromertje, geloofde in een mooie, liefdevolle en vredevolle wereld. Mijn heldin was Heidi uit de bergen en mijn vurige wens was om net zo gelukkig en in vrijheid te gaan leven als Heidi daar in de bergen. Ik was ook goedgelovig en heel naief! Deed iemand even leuk tegen mij en ik dacht een vriendin aan eraan te hebben.

Dat bleek dus op school niet. Ik kwam er al jong achter dat de meisjes in mijn klas leuker tegen me deden als ze bijna jarig waren en ik werd ook altijd uitgenodigd op hun feestjes. Het gebeurde rond mijn 9de of 10de jaar dat mijn ouders een boek hadden gekocht voor Elvira, een klasgenoot van me, die ik zelf had willen hebben. Dus bedacht ik om te zeggen dat ik écht niet lekker was en ik zo graag naar bed wilde die middag. Dat mocht en mijn moeder belde het feestje af. Het cadeautje pakte ik uit en ik ging in bed lezen. Ik, ook niet achterlijk, schreef voorin mijn naam. Zo kon ik het haar niet meer geven! De volgende dag was mijn ‘ziek-zijn’ plots over en was ik op school. O wat was Elvira boos op me, en met Elvira de hele klas. De feestjes die erna kwamen daar wilde ik al niet eens meer heen. Dat kostte me nog 3 feestjes, maar mijn ouders zijn er mee gestopt omdat ze steeds te horen hadden gekregen dat ik niet leuk mee had gedaan van de andere ouders.

Op school werd ik niet alleen gepest door mijn klasgenoten. Nee, ik klas vijf kreeg ik een docent die ronduit een hekel had aan buitenlanders. Mijn vader was een buitenlander en dus moest hij mij ook niet. Wat mijn klasgenoten ook bij mij voor vervelende dingen uithaalden, hij was nog vervelender dan dat. Gooide hij bijvoorbeeld een krijtje op de grond en moest ik dat oppakken, want in mijn cultuur zou dat mijn taak later zijn. Met gym liet hij me expres struikelen, of sloeg een bal tegen mijn achterhoofd aan en zelfs mijn repetities werden wel vermist en dan moest ik na schooltijd die repetities nog eens maken. Tegenwoordig zou je dat soort acties tegen de pedofilie aan noemen. De klapper was wel toen wij als klas iets mochten maken voor het televisieprogramma Stuif Es In. Iedere keer als we ermee bezig gingen moest ik naar de gang om extra reken-taken te maken.

Thuis vertelde ik niets. Dat had ik wel eens gedaan, maar ze hadden gezegd dat ik niet moest reageren, dan had men er geen lol aan. Ik wilde niet lastig zijn, dus ik hield mijn mond ook maar.
Tot die ene avond in het Culturele Centrum waar mijn vader nog steeds teken- en schilderles gaf. Er zat ook een grote zaal in voor het theater. Gezien mijn vader er werkte was de toegang voor hem en zijn gezin gratis. Ik was inmiddels 16 jaar en allang van de lagere school af. Regelmatig ging ik mee naar het cabaret. Zo ook eens naar Youp van ’t Hek. Mijn moeder was die avond ook mee. We waren met mijn vader mee gereden en we waren dan eerder binnen als dat het publiek binnen kwam. We stonden vooraan bij de deur. Daar stond opeens die ene docent van de lagere school achter ons. Hij groette en was vriendelijk. Hij vertelde zijn vrouw trots dat ik op de lagere school in zijn klas had gezeten en ik de dochter was van de kunstschilder. Even later stonden ze voor ons. Ik had het niet doorgehad, maar ruilde vrolijk weer van plek. Wie het eerst komt wie het eerst maalt immers? Hoe het kwam wist ik weer niet, maar ze stonden vlot weer voor ons. Ik besloot niets meer te doen, dan alleen pal achter hem en zijn vrouw blijven staan. Dat werd beloond, want de deuren gingen open en bij het kaarten aannemen stond de directeur van het Cultureel Centrum. Terwijl mijn oude docent zijn kaarten gaf stak ik mijn hand naar de directeur op, en koren op de molen voor mij, hij zag me en zei, “Hallo Dyez, je bent er weer! Je weet het he, jou plaats is vooraan gereseveerd en die van je moeder natuurlijk ook!” Hij had mijn moeder net gezien en knikte haar vriendelijk toe. Ik draaide mijn hoofd eigenwijs naar mijn voormalig docent om en zei, “Dan ben ik nog maar 16 jaar en stel ik toch iets voor. Dat zul jij nooit, maar dan ook NOOIT van jou kunnen zeggen, HUFTER!” Mijn moeder greep me bij de arm en sleurde me daar vandaan. Pas dat weekend erop heb ik haar mijn hele verhaal van de lagere school gedaan.

Had ik het al over Elvira? De zoete schattige ik van vroeger kreeg een keiharde kant. Nouja, keihard…. Dat was het eigenlijk niet, wat ik deed was eerlijk. De gevolgen ervan was voor haar echter desastreus. Tja, dat dan weer wel.
Ik ging namelijk met de grootste pestkop, Elvira dus, van me van de lagere school naar het voortgezet onderwijs. Woonden we in een klein stadje, we gingen naar de stad verderop op school en dus moesten we fietsen. Dat was 10 kilometer heen en ook weer 10 terug. Op dag 1 zou ze me de les lezen. Dat jaar was mijn grootmoeder echter overleden waar ik het moeilijk mee had en ik wilde ook niet meer gepest worden. Op dag 1 stond zij tegen de muur en greep mij vast toen ik voorbij liep. Het werd me rood voor ogen en ik haalde opeens keihard uit. Een muur achter je is op zo’n moment niet handig, dus Elvira maakte een knal tegen die muur! Boos keek ze me aan en ze zei dat ze me nog terug zou pakken. Ik heb haar kraag gegrepen en gezegd, “Jij hebt nog zo veel van mij te goed, dus hou je vast!” Ze begon keihard te lachen toen ik weg liep, maar die lach klonk eerder onzeker dan zelfverzekerd. Ze hield zich koest naar mij en ik naar haar. Bovendien zat zij bij de groep van de simpele disco-hits en ik hoorde bij de groep New Wave.

In het jaar voor het examenjaar bleef ik zitten, want Mio was te veel met feesten bezig. Mijn vader kon nog zo streng zijn, maar mijn slaapkamer was mijn wereld en ik zat daar nergens mee. Daar bedacht ik ook hoe ik mijn vader aan zou gaan pakken. Wat een uiterste he, van dat dromerige Heidi-meisje dat ik was geweest naar dit?! Elvira ging wel naar het examenjaar en zei nog, “Ik wacht nog steeds op je wraak hoor, dus je moet wel vlot zijn!” Maar Elvira zakte in het examenjaar en zo kwamen we elkaar weer tegen in het examenjaar. Niet vaak trouwens, ze was er alleen met tentamens. Verder had ze zogenaamd de stof al gehad en had een bijbaan! Haar verkering met Jurgen ging uit en Jurgen zei eens op de terugweg tegen me, “Jij mag Elvira toch niet?” Ik knikte. Hij vertelde daarop dat Elvira was vreemd gegaan en dan nog wel met de docent Nederlands/Economie. Lachend keek ik hem aan, en zei, “Wil je me vrijdagavond rond een uurtje of kwart voor negen bellen? Ik doe het verhaal aan de telefoon wel, laat mij maar gaan. Daarna zien we elkaar in de discotheek, want je belt zogenaamd om te vragen of ik uit ga. Oké?” Hij wilde weten waarom en ik heb alleen gezegd dat dit het juiste moment was om wraak te nemen. Wat ik niet zei, mijn ouders waren bevriend met mijn docenten Wiskunde en Duits en die zouden die avond komen. Jurgen belde om de afgesproken tijd en ik stond in de huiskamer de telefoon te beantwoorden. Met mijn rug naar de huiskamer riep ik als een volleerd actrice: “Hahahaha, dat meen je niet? Heeft Elvira een relatie met meneer van Dam? Gatverdamme zeg, die engerd?! Ja natuurlijk, dan hoeft ze nu ook niet bij de lessen te komen, die verzekerd zich er nu van dat ze haar examen wel haalt! Ja natuurlijk wil ik alles weten, straks afspreken in de discotheek?” Ik groette nog even en legde lachend neer en liep zonder me om te draaien weg. Ik kleede me om, groette mijn ouders en hun bezoek en ging op stap.
Maandag was het nog stil op school, maar op woensdag kregen we bericht. De docent Nederlands/Economie was geschorst en Elvira was van school gestuurd. Niets meer en niets minder.

Het werd 1998. Ik werkte als telefoniste/receptioniste in de zorginstelling. Opeens stond Elvira daar, “Goedemorgen Dyez, jij hier ook aan het werk?”. Ik groette terug en deed of ik het verder druk had. Ze liep door en snel keek ik op de personeelslijst waar ze werkte, ze zat bij de civiele dienst als schoonmaakster. Niet mis mee, ik had jaren bij een schoonmaakbedrijf gewerkt.
De volgende dag had ik weer vroeg en daar was ze weer. Oh, nu had ik wel tijd voor haar! Ze bleef inderdaad staan en vertelde trots dat ze hoofd civiele dienst was. Ik zei dat het niet zo was, want die stuurde ook mij aan en dat deed zij zeker niet. Nee joh, niet zo hoofd van de civiele dienst had ze bedoeld. Ze was leidinggevende van 2 afdelingen. Laat nu net mijn moeder van 1 van die 2 afdelingen de leidinggevende zijn geweest, dus ook dat klopte niet. Ik pakte de lijst en zocht haar op, “Je bent gewoon schoonmaakster staat hier. Nouja, dat was zo op papier, maar mijn lijst zou achterhaald zijn volgens haar. Om een ander onderwerp aan te snijden begon ik erover dat ze opeens van school af was geweest. Ze vertelde zonder blikken of blozen dat ze zonder diploma niet op een andere opleiding had kunnen instromen. Ik haalde mijn schouders op en zei, “Ja, in het aan regelgebonden Friesland? Op school werd gezegd dat jij een relatie had met de docent Nederlands/Economie.” Ze gaf het schoorvoetend toe en zei, “Echt wie dat ooit heeft verraden sla ik tot zijn enkels in elkaar!” Ik draaide me om, stapte de loge uit en ging voor haar staan, “Kom maar op, want dat was ik!” Ik heb haar ook in geuren en kleuren verteld hoe het was gegaan. Ze deed niets, ze was klein!

In het jaar 2000 werd het allemaal nog een tandje erger. In de stad wawas het muziekfestival en overal traden op zaterdagavond live-acts op daar in de stad. Ik was er met vrienden. Zo ook Leco en zijn vriendin…. ELVIRA! Ja, daar was ze weer. Het verschil tussen haar en mij zal op dat moment ongeveer 5 maten zijn geweest, in mijn voordeel. Daar bleef ik natuurlijk over doorgaan, want zoals ze vroeger mij vaak had gepest mijn uiterlijk en acne, nu was het mijn beurt. Op het moment dat we richting zee zouden lopen zei ik dat ik het een slecht idee vond. Men wilde weten waarom en ik wees naar Elvira, “Als er maar 1 dierenliefhebber loopt wordt ze terug gegooid in zee, en dat is lullig!” Later vroeg Leco me of ik Elvira had gezien, ze was net naast hem gaan staan en ik antwoordde, “Die is in de feesttent.” Ze pakte Leco meteen bij de arm en zei, “Ik ben hier hoor!” Dus ik riep haar toe, “Had ik toch gelijk he? Want wat voor jou een jurk is, is voor mij een feesttent!” Het mooiste was dat Leco later tegen me zei, “Ik snap gewoon niet dat jij single bent Dyez. Je bent een lekker wijf, ziet er echt goed uit, je bent tof om mee te praten en hebt een geweldig gevoel voor humor!” Ik sloeg mijn arm om Elvira heen en heb gefluisterd aan haar, “Vervelend he, dat jou man dat over mij zegt?!” Om het af te maken heb ik haar vol op haar mond gekust en gezegd, “Nou, nu kan jij tegen je vent zeggen dat jij mijn lippen op je mond gevoeld hebt. Zo hou je hem jaloers!”

Of ik spijt hiervan heb? Niet voor 1 seconde. Ik heb qua haar relatie met die docent de waarheid gesproken. Later heb ik haar laten voelen wat ze mij destijds aan had gedaan. Dat zie ik als Karma die me bij de arm pakte en me toe fluisterde, “Ik help je wel, maar je moet het zelf doen!”

Ik heb inmiddels geen moeite meer met het feit dat ik op lagere school werd gepest. Ik kan de tijd immers niet terugdraaien? Dus heb ik het iedereen vergeven. Toen destijds het aanbod kwam voor een reünie van die klas heb ik geweigerd en gezegd, “Ik heb een rottijd daar gehad, dus het interesseert me gewoon geen ene moer hoe het nu met wie gaat.”

We hebben tegenwoordig social media, dus even zoeken levert veel op. Wat het me heeft doen beseffen? Gewoon, dat pesters eigenlijk de onzekere personen zijn die op een zwak moment van de liefdevolle personen misbruik maken. Ben jij ooit gepest? Weet dit, je was te sterk, te mooi, te lief, te grappig, te oprecht of ‘te’ in positieve zin dan ook! Pesters zijn namelijk het zwakkere volk, kort en bondig in de meeste gevallen, de pessimisten onder ons. Ze proberen om in hun eigen domheid en sociaal aspect, hun zin te krijgen. Echt hoor, zo zie ik het. De personen met karakter komen namelijk voor je op en zijn oprecht geïnteresseerd in je! Pesters zijn niets anders dan een kudde die de stoet domweg volgt en meestal gewoon uit afgunst. Daar moeten zij mee leven en jij niet! Het leven van de pester is namelijk niet zo boeiend als dat van jou. Knoop dat in de oren, of je nu een slachtoffer of juist een pester was!

De Week Tegen Pesten (1)

Mio 9 jaar Van 19 tot 23 september is het de De Week Tegen Pesten. Eigenlijk zit dat onderwerp nog te veel in de taboesfeer. Logisch ook, want je geeft toch niet graag toe dat het jou overkomt? Laat staan als je kind bent. Dan is de wereld nog 1 groot vraagteken en heb je nog veel te ontdekken. Vertel je het je ouders of doe je dat niet? Als je leeftijdsgenoten je al een aansteller noemen, dan wil je dat thuis toch niet te horen krijgen? Je kunt ook bang zijn voor de reactie van je ouders. Niet op het feit dat ze boos worden, maar stel dat ze drastische stappen ondernemen?

Misschien vind je mij apart denken, maar ik spreek uit eigen ervaring. Ik ben op de lagere school enorm gepest. Niet alleen op de lagere school, op mijn 9de mocht ik naar ballet. Ik vond ballet zo mooi. In het Culturele Centrum in Franeker (waar ik opgroeide) werd ook balletles gegeven en ik mocht daarheen. Wat vond ik het leuk! Ik deed ook erg mijn best, want mijn vader had verteld dat hij in zijn jeugd ook aan ballet had gedaan. Klassieke muziek en ballet was echt iets wat ik mee kreeg van mijn vaders kant. Het viel de balletjuf op dat ik zo enthousiast was en ik werd vaak uitgekozen als er een voorbeeld moest zijn.
Dat was de andere meisjes ook niet ontgaan in de groep. Op een middag na de les vormden de andere 7 meisjes een groepje om me heen in de kleedkamer en begonnen me te slaan, aan me te trekken, te schoppen en aan mijn lange haren te trekken. Niemand hoorde me schreeuwen. Op een gegeven moment werd ik los gelaten en vluchtte de kleedkamer uit. Niet op weg naar de balletjuf, nee! Mijn vader gaf namelijk in hetzelfde centrum teken- en schilderles. Daar stond ik huilend in de deuropening. Mijn vader pakte me vast en troostte me. Nadat ik kort mijn verhaal had gedaan liep hij met me mee. Eerst liep hij naar de balletjuf en zei dat ze meteen moest meekomen. Daarop gingen we naar de kleedkamer waar die 7 bijna aangekleed waren. Hij sloot de deur achter ons en sprak de meisjes stevig toe. Ze schrokken enorm. De tweeling uit groepje helemaal, want ze wisten wie mijn vader was, gezien hun vader bij hem op les zat.

De week erna deed de balletjuf nog een schepje bovenop de preek die mijn vader al had gegeven. Ja, ik was 9 jaar en voor mij was het kwaad al geschied. Mijn enthousiasme was tot beneden 0 gezakt. Eigenlijk had ik ook niet meer nar ballet gewild, maar ik moest van mijn ouders. De juf bood mijn ouders aan dat ik op zaterdagmorgen in haar klas mocht komen in Leeuwarden. Dat wilde ik eigenlijk ook niet. Dan waren er nieuwe meisjes, en ik had in mijn hoofdje geprent dat balletmeisjes gemeen waren. Mijn ouders hebben me dus maar van ballet gehaald.

Later, ik was inmiddels en jaar of 28, ging ik geregeld uit in een café in Franeker. De discotheek was er inmiddels gesloten en dus was het in dat café druk. Daar was echter geen dansvloer en dat miste ik. Ik was zo brutaal om een paar tafels met stoelen naar de kant te schuiven en begon te dansen. Het duurde even, maar er kwamen wel mensen bij staan. Had iemand me een opvalster genoemd die aandacht vroeg, dat vond ik alleen maar prima. Een van de eigenaren vond mijn idee wel goed en zorgde er daarna op vrijdag- en zaterdagavond voor dat de tafels en stoelen al opgeruimd waren.

Het gebeurde dat ik 1 van de tweeling van de balletles tegenkwam. Het was op het toilet. Ik had haar niet herkend, maar zij mij wel. Ze sprak me aan en in mijn gedachte was ik druk aan het bedenken wie ze was. Tot ze over de balletles begon en dat ze zo’n spijt had van dat ze me gepest had. Ik haalde mijn schouders op en zei, “Schat, we zijn bijna 20 jaar verder en de tijd terugdraaien kun je niet. Ga gewoon door met je leven!” Ach ze vond mijn reactie zo tof! Ze begon over dat ik laatst met die tafels en stoelen was gaan slepen en ze het zo’n geweldig idee had gevonden. Ik lachtte en bedankte haar. Daarop heb ik gevraagd of ze zin had om ook te gaan dansen. Dat vond ze zo leuk en dat wilde ze wel. Wat ze echter niet wist, ik had professioneel gedanst en deed toen een enkele keer nog wel eens in de dance-scene. Dit was mijn kans dus. Ik vroeg een nummer aan en liep naar haar toe. In het begin van het nummer danste ik normaal mee, tot het refrein begon en ik de pasjes erin gooide die ik had geleerd bij het nummer en normaal in groepsverband had gedaan. Ja toen viel ik zeker op, en ik genoot. Niet van de aandacht die ik kreeg, maar juist omdat zij gigantisch voor joker stond! Ze bleef wel staan, dat vond ik knap. Na de tijd bood ze me een drankje aan en wilde weten waar ik dat geleerd had. Nee, ik vond het niet de moeite om de waarheid aan haar te melden, dus ik heb gezegd dat ik gewoon talent had en regelmatig nog oefende. Ze vond het zo goed en vertelde dat ze zelf na een seizoen van ballet was gegaan en haar zus ook. Wat ik wist, de balletjuf was na dat seizoen opgehouden met lesgeven in Franeker en alleen in Leeuwarden door gegaan. Van die 7 meisjes waren namelijk 5 gestopt na dat ene seizoen.

Ze had me nu zien dansen en zei nog dat ze het van vroeger toch echt wel erg had gevonden. Ik keek haar aan en zei dat ik het knap van haar had gevonden dat ze was blijven staan. Wat ze toen zei was best leuk eigenlijk, “Toen je los ging dacht ik wel even ‘HELP’, maar mijn trots ging overheersen. We hadden je zo gepest en je ging zelfs van ballet. En nu stond je hier uit je dak te gaan. Zo ver is niet 1 van ons door gegaan. En het was zo goed! Niet om te slijmen, maar eigenlijk vond ik nu dat ik wel flink naast je schaduw mocht staan!” “Maar je stond wel voor joker denk ik?”, vroeg ik zonder een spoor van een lach op mijn gezicht. Ze zei, “Ik denk niet dat ik me zo naar heb gevoeld als jij op die ene woensdagmiddag in de kleedkamer bij ballet. Is het gek als ik je nu je moment zo gunde?” “Nog wat drinken om te proosten en er definitief zand over te gooien?”, vroeg ik. Dat hebben we gedaan. Waarop ze zei, “Mocht ik later een dochter hebben en die is net als mij en die pest, dan herhaal ik de donderpreek van je vader. Want wow, dat kwam aan!”

Wat ik zeggen wil, ben je ouder van een gepest kind. Zorg voor een veilige thuishaven. Zorg ook dat je kind zo zichzelf thuis voelt dat hij of zij het gewoon met je bespreekt. In mijn geval was mijn vader mijn enige toevluchtsoord die middag. Als hij daar niet had gewerkt had ik het waarschijnlijk nooit gezegd. Maar dat in een andere blog.