Who’s you’re brother/sister?

1028271433973 Familie krijg je, je vrienden kun je kiezen. Dat is misschien een feit, maar ik zie dat even anders. Alex is biologisch gezien mijn broer, maar emotioneel of qua gevoel is hij dit totaal niet! Nee, dan heb ik hele andere broers (jawel, dus meerdere) en ook zussen! Dit zijn mijn vriend(inn)en die ik er zelf voor heb gekozen. Dit zijn personen waar ik mijn meest vertrouwde dingen zonder na te denken mee deel. Een ervan is zelfs, biologisch gezien, een tante van me. Het is de jongste zus van mijn moeder en sinds mijn jeugd deel ik alles met haar. Meer lezen

Bezig Met Mijn Boek

Wat dat aangaat ben ik altijd eigenwijs geweest. We mochten dan op de lagere school niet “los” schrijven, maar ik deed dat wel. Behalve met een dictee dan, dan was het sneller om het op de andere menier te doen. Qua het opstel op de maandagmorgen had ik het wel slimmer geregeld. Op zondagavond begon ik thuis namelijk al aan mijn verslag. Ik schreef namelijk graag en mijn verslagen waren doorgaans ook langer. Vandaar dus om thuis te beginnen en op maandag maakte ik het dan af en was ik op tijd klaar net zoals mijn klasgenoten. Ja het was even een werk, maar dan had ik ook wat! Later begon ik aan mijn dagboeken. In totaal heb ik vanaf mijn 13de tot aan mijn 28ste ruim 20 volgeschreven. Nouja geschreven, ik plakte er ook van alles tussen zoals briefjes die ik onder de les schreef met klasgenoten, foto’s, brieven, kaarten, kaartjes van de bioscoop of een concert en noem maar op, ik plakte het in.

Al vroeg had ik de wens om zelf een boek te schrijven, maar ik zou het dan wel gaan schrijven, want ik had een hekel aan de typemachine. In het voortgezet onderwijs moesten we leren om blind te typen. Nu was ik dat niet van plan en zei het dan ook broodnuchter aan de docent dat ik het niet ging doen, omdat ik niet wilde spotten met een handicap. Dacht hij eerst dat ik een grapje maakte, maar hij heeft boos met mijn vader gebeld. Tot mijn grote verrassing gaf mijn vader me in deze gelijk, en zo heb ik dus nooit geleerd om blind te typen. Wat een onzin. Wellicht ben ik trager qua typen, maar ik ga er niet in mee in dat alles maar snel klaar moet zijn. Daarbij ook het volgende, maar een vraag die bij typen voorkomt “Hoeveel aanslagen per minuut haal je?”, vind ik in deze tijd van terrorisme best wel link!
Multitasken ook zoiets, doe ik ook niet. Nouja, Moeder Natuur laat het me wel eens doen, dan nies ik en laat ik tegelijk een wind, maar verder geen denken aan. Wat ik doe daar geef ik aandacht aan. Men wil de wereld sneller hebben, maar loopt zichzelf doorgaans voorbij.

Goed, weer even terug naar het onderwerp, mijn wens om een boek te schrijven. Eigenlijk had ik nooit bedacht om over zware dingen te schrijven. Ik hou van licht, vlot en humor qua schrijven. Ja, als ik het zelf doe. Qua lezen lees ik van alles, ook de zwaardere onderwerpen. Toch bedacht ik om een boek te gaan schrijven over huiselijk geweld. Ik heb het zelf meegemaakt, zelf gehandeld en ben er zelf sterker uitgekomen. Oja, met hulp van vrienden, familie en hulpverleners, maar het meeste moest ik echt zelf doen.
Ik was er aan begonnen, maar echt blij was ik er niet mee. Wat zou ik gaan doen? Ik heb daarop het besluit genomen om het wel te gaan schrijven, maar niet alleen daarover. Nee, ook over dat mijn vader ongeneeslijk was en overleed. Het één gebeurde tijdens het andere en die periode was inktzwart. Met mijn vader had ik in de periode ook mooie momenten en hebben we ook nog genoeg gelachen, onze band werd nog sterker in die periode en ik weet zeker dat me dat ook de kracht gegeven om te vertrekken bij mijn ex. Zo ontstond dus het idee om over beide te schrijven. Inmiddels weet ik door mijn bloggen ook beter hoe ik er mijn vleugje humor doorheen kan mengen en het niet te zwaar te maken. Mijn doel is namelijk wel een indrukwekkend boek te schrijven, maar ik hou het graag toegankelijk. Nu voelt het dus pas goed. Maar goed dus dat ik toch niet te snel begonnen ben!

Had Ik Jou Haar Maar!

14062015 791Dat heb ik erg vaak gehoord. Voor velen heb ik haar waar men van droomt. Hoe is mijn haar dan. Ik verf het al sinds mijn achttiende, maar van origine is mijn kleur donkerbruin met ietwat rood er doorheen. Verder is het dik, krullend en heb ik er kroesharen tussen. Dat laatste vind ik wel grappig voor zo’n Sneeuwwitje als ik ben. Toch had ik als kind lang stijl haar! Zoals ik wel eens heb geschreven werd ik gepest en wel vaak aan mijn haren getrokken. Zo kwam het dat ik op 10de kort haar wilde hebben. Niet alleen daarom, het korte haar kwam namelijk overeen met mijn jeugdheldin Heidi. Het grappige was echter dat zodra mijn lange stijle haar eraf was het meteen begon te krullen. Daar bleek men op school flink jaloers op te zijn, want de één na de ander liet haar lange haren knippen. Bij hen gebeurde echter niets. Dus zij moesten allemaal permanent hebben om ook een kop met krullen te krijgen.

Het grappige is, ik heb veel dingen met mijn haar gedaan, geverfd, kort, lang, stijlen, opsteken en op laten spuiten. Ja echt, ik heb een perdiode gehad dat mijn pony, bij het uittrekken, tot aan mijn bovenlip kwam. Ik had verder kort haar, maar spoot mijn pony zo ontzettend vol met haarlaak dat ik een rechtopstaande kuif had. In de tijd voor de stijltang had ik het ook eens kort en wilde ik een strak achterovergekamde look hebben, dus knalde ik het vol suikerwater. Werkelijk, dat wordt keihard!

Mijn moeder wist ook nooit hoe ik bij de kapper vandaan kwam, want dan zag ik plots een modelletje in 1 van de boeken bij de kapper en hop, dan zat het weer helemaal anders. De meest spectaculaire actie was echter op mijn 16de ofzo. Bij een 5,5 of lager op school kreeg ik namelijk huisarrest. Dan mocht ik alleen op mijn kamer zijn en beneden komen om te eten. Vriend(inn)en mochten niet komen en bellen ging dan ook niet. Het was echter Nadja, mijn babypop, die me op een geweldig idee bracht toen ik de zolder aan het opruimen was met mijn moeder. Ik zette de pop aan de kant en gaf aan die weer op mijn kamer te willen hebben. Mijn moeder vond het prima.
Twee weken later moest ik weer naar de kapper. Ik had lang haar maar wilde het weer kort hebben, opgeschoren ook. Mijn moeder schrok zich werkelijk de tandjes toen ik thuis kwam en ik zei alleen ‘Ik was mijn lange haar gewoon zat en vond dit model in een boek daar.’ MAAR! Wat mijn ouders totaal niet aan elkaar linkten waren Nadja en mijn haar! Nadja had namelijk kort zwart haar, en daar kon ik letterlijk mee uit de voeten. Ik heb het een paar keer gepresteerd om vroeg naar bed te gaan, zo tegen half elf. Op mijn kamer legde ik Nadja in bed, met de achterkant van haar hoofd richting deur en vulde het bed op met kleding. Mochten ze gaan kijken, dan leek het net of ik lag te slapen. Vervolgens kleedde ik me om, maakte me op en via mijn slaapkamerraam klom ik het balkon op en seinde de buren dat ik naar beneden moest. Denk je dan dat ik normaal uitging, dat ging ik zeer zeker niet. Nee Franeker was zo klein en Alex stapte in dezelfde discotheek. Meestal had ik al iets geregeld en ging dan stappen met anderen, want als ik betrapt was dan was ik zeker nog niet jarig geweest. Daarom heb ik het ook niet te vaak gedaan. Rete-spannend was het wel, want mijn ouders sliepen niet bij elkaar en mijn vader sliep in de kamer naast me, de kamer met het balkon! Toch, als ik thuis kwam dan snurkte hij zo hard dat ik niet echt zachtjes hoefde te doen. De volgende morgen hing ik dan weer fris en fruitig de onschuld uit aan het ontbijt.
Uiteindelijk heb ik het mijn ouders verteld dat ik dit gedaan had, maar toen ik ruim in de 30 zat. Ze keken me verbaasd aan. Mijn vader zei als eerste ‘Waarom verbaasd me dit niet?’ en daarna zei hij dat ik mazzel had gehad dat ze me nooit betrapt hadden.

De laatste keer dat ik van lang naar kort ging was in 2012. Ik had een nieuw leven, was net verhuisd en had gewacht tot na mijn verhuizing om mijn haar te laten kortwieken. Ik had het even uitgesteld en opeens wist ik het. Die week had iemand tegen me gezegd ‘Ik wilde dat ik jou haar had!’ en ik besloot om mijn haar te gaan doneren. Bij de kapper zeiden ze dat het 25 of 30 centimeter moest zijn en dat haalde ik met gemak. Weer had ik het niemand verteld en iedereen was dan verbaasd of verrast over mijn actie. Wil je overigens meer info om je haar te doneren, klik dan hier.

Nu laat ik mijn haar weer groeien. Inmiddels zit op de rotlengte, dus ik loop constant met zo’n haardoek in, gezien ik er geen moer mee kan. Zo handig zijn natuurlijke krullen dan helemaal niet. Nee hoor, op ditzelfde moment had ik dan weer liever stijl haar gehad. Zo zie je maar, eigenlijk is het nooit goed.

Cin Cin Melle

melle Lieve Melle,

Ja, we zijn alweer een jaar verder. Het is vandaag dat ik voor de 15de keer je verjaardag ga vieren zonder jou. Jij bent namelijk in 2000 gepromoveerd van mijn Best Friend Forever tot mijn Guardian Angel. Je hebt een woning gekregen in mijn hart, zoals jou wens was: het penthouse. Daar ben je in goed gezelschap van oa mijn vader, grootouders en andere familie van me, maar diegene die het meest bij je over vloer komen zijn toch je geliefde Remy en je vader. Als huismeesteres moet ik trouwens wel namens de anderen even melden dat het qua feesten wel eens minder luidruchtig mag.

Maarja…, we waren luidruchtig, I Remember. Waar we waren, iedereen wist het! Het was meer dan eens too much te noemen. Onze “Dubbel D Feestjes”, zoals we die noemden. Die hadden we zo’n, van de 52 weekenden in een jaar, ongeveer 40 keer in de Randstad, 1 keer in Berlijn en een keer of 6 in Leeuwarden, en dat zo’n 4 jaar lang. Een heerlijke tijd was het!

Helaas, je bent nu al ruim 15 jaar mijn Guardian Angel. Je zal geregeld je handen voor je gezicht hebben geslagen en hebben gedacht “Doe dat nu niet!”, maar ook al deed ik het toch, ik heb altijd jou bescherming gevoeld. Ook praat ik wel met je als ik alleen ben. Dat doe ik ook met mijn vader en grootmoeder, maar dat is anders. Zij waren familie, jij mijn beste vriend! Dat is toch anders.

Je werd zieker en zieker. Op wat jou laatste verjaardag bleek zaten we te praten, samen, met een fles champagne tussen ons in. Het was een heel fijn en warm gesprek, een soort van overdracht leek het wel. Het was niet openhartiger dan het anders was geweest, want wij vertelden elkaar al alles. We hebben toen wel een afspraak gemaakt, die is als volgt: Ik zou je mijn Guardian Angel noemen. Nahja, voor mezelf dan, maar nu is het openbaar. Ieder jaar op jou geboortedag zou ik een fles Asti halen. Jou drank was de Champagne, maar we hebben onderhandeld, want Asti is zoeter en vind ik toch lekkerder dan die Franse troep. Om dat het dit jaar de 15de keer is dat ik je verjaardag alleen vier heb ik zelfs Martini Asti gehaald, want zoals we dan zeiden ‘Feest = Feest!’ Ja, ik ga het eerlijk zeggen Lieverd, wij dronken de Champagne nooit uit de glazen, omdat die te vaak sneuvelden. Nee, we zetten om beurten de fles aan onze mond. Dat heb ik nooit in mijn eentje gedaan, behalve bij het laatste glas, dus dat doe ik vanavond ook. Zoals vroeger: Bad Girl hahahaha! Ik zal vragen of Mike dan een foto wil maken, dan voeg ik die hier later toe.
asti

Ik had overigens dit keer over mijn ervaring met jou ziekte willen schrijven, maar dat lukte me niet. Ik had het al geprobeerd, maar zelfs na 15 jaar is het me te pijnlijk om jou weer op mijn netvlies te krijgen hoe je getekend was door AIDS. Zojuist was ik er ook weer aan begonnen, maar weer zat ik mijn tranen massaal weg te slikken. Ik laat dat tussen ons.

Om je deze 15de keer toch extra te herinneren het nummer van Madonna – In This Life. Jij en Remy hadden me gevraagd of ik dat wilde inzingen voor het afscheid van Remy. Voor anderen, Remy overleed niet aan AIDS, maar wilde dit voor zijn afscheid speciaal voor jou. Het is niet mijn versie (maar wel haar live-versie!) die ik plaats. Die hou ik ook fijn tussen ons!

Lieve, LIEVE Melle, ik mis je, maar ik weet dat je bij me bent. Bedankt voor je goede zorgen, je doet je taak meer dan voortreffelijk! De fles is al open, en oké… die eerste slok heb ik uit de fles gedronken: Cin Cin Honeybunch, op jou dag, en dat blijft het zo lang ik leef!
Have fun daar op je wolk en groet en kus iedereen in Appertementencomplex Mijn Hart even van me.

Liefs en Kus
Dyezzie

1 2 3 4