Televisie: Vroeger en Nu

img097 Had jij dat vroeger ook? Dat je op vrijdag- en/of zaterdagavond na het eten moest douchen, je pyjama aantrok en weer naar beneden mocht om een televisieshow te kijken? Iets van Willem Ruis zoals de Sterrenshow, Fred Oster met de Wie-kent-kwis of Ron Brandsteder met zijn Showbizz Quiz. Wij mochten ook kijken naar shows van André van Duin of Toon Hermens. Van de laatste begrepen we nog geen moer, maar lachten mijn ouders, dan lachten we mee, want opblijven was opblijven! Heerlijk, als ik er nu zo aan terugdenk.

Nu ben ik niet echt een grote televisiekijkster. Ik weet vaag wat er op is, want kijken doe ik niet. Soms, om te kijken wat het is en om dan mening te kunnen vormen. Er is ook wel het een en ander veranderd. Als ik aan spelshow denk zoals Ik Hou Van Holland en Alles Mag Op Vrijdag/Zaterdag dan is dat toch meestal met bekende Nederlanders? Oké, de Postcodeloterij heeft wel een show voor de niet-bekende Nederlanders. Maar waar zijn de shows waar je auto’s, witgoed of een vakantie kon winnen? Zijn we nu zo materialistisch geworden dat we grote sommen geld willen winnen?

Wat ik wel eens heb gezien zijn programma’s als Help, Mijn Man Is Klusser, Een Dubbeltje Op Z’n Kant, Mijn Leven In Puin Married At First Sight. Daarvan begrijp ik dat mensen alles aangrijpen om geholpen te willen worden, maar wil je met je ellende op televisie? Dat vind ik nog al wat. Ik heb respect voor die mensen die het doen, ik zou het niet aandurven. Als ik dan kijk naar de leuke en grappige shows op televisie dan denk ik is het leuke alleen maar voor de bekende Nederlanders en het minder leuke voor de niet-bekende Nederlanders.

Goed, men kijkt tegenwoordig dan gelukkig nog wel naar All You Need Is Love, The Voice Of Holland of onlangs de zoektocht naar de zoektocht naar de nieuwe K3. Mijn ding is het niet. Ik wacht op een leuke cabaretier op zaterdagavond, liefst zonder reklame ertussen. Dat is voor mij de perfecte tussenweg op een zaterdagavond. Ga ik eerst weer douchen en kijk ik het in mijn pyjama!

Verkouden

Al ruim een week had ik last van hoofdpijn. Niet heel zwaar, maar zeurderig. Steeds boven mijn ogen en iedere keer als ik maar iets voorover hing dan werd het heftiger. Voor mij een waarschuwing dat het niet goed zat met mijn holtes, dus ik begon al met de neusspray. Woensdagmorgen was het echter niet leuk meer. In plaats van die zeurderige hoofdpijn kreeg ik een migraine-aanval. Niets aan de hand, daar heb ik medicijnen voor, daarom nam ik zo’n pil in en ging nog even liggen. ’s Middags moest ik even de deur uit en inmiddels was de hoofdpijn verdwenen. Eerlijk is eerlijk, ik was wel verkouden aan het worden. Eenmaal thuis besloot ik dus om rustig aan te gaan doen en ging in bed tv liggen kijken. Mike opperde nog dat ik zo de volgende dag niet de deur uit kon gaan, maar ik was verkouden en had geen griep.

De volgende dag ging ik vroeg de deur uit. Zwaar verkouden inmiddels, dat wel. Ondanks alle middeltjes die ik had gedaan de avond ervoor. Zoals een rauwe ui naast mijn bed en mijn voetzolen insmeren met dampo. Ook smeerde ik dampo in mijn hals en Mike smeerde het nog even bovenin op mijn rug. Dat moet een lucht zijn geweest in combinatie met die ui, maar zelf rook ik dat niet.

Eenmaal in de trein was het een heus orkest van hoesters en proesters. Ik zat in beide groepen, want als ik meedoe dan ook voor de volle mep en tevens maak ik niet graag onderscheid. Aan het begin van de reis viel het ook nog mee, maar toen de zon eenmaal op kwam en het licht werd ging mijn geproest flink los. Als een nies je dwars zit moet je in het licht kijken zeggen ze, nou ik baalde wel even van die zon zo vol in mijn gezicht kan ik melden.
Inmiddels was er een meneer voor me komen te zitten. Stiekem moest ik lachen toen ik hem 5x hoorde proesten. Moeder Natuur bedacht echter even leuk te doen en nog geen kwartier later ging ik er overheen met 8x proesten. Na de zesde keer had de meneer zich omgedraaid en zei dat ik had gewonnen. Toch moest ik nog 2x, en mijn neus tussendoor snuiten had ook niet geholpen. De meneer draaide zich nogmaals om en vroeg hoe het ging. Al lachend zei ik dat het weer ging en hij hier maar eens overheen moest zien te komen.

Ik bleef de hele dag gewoon doorgaan en was blij weer in de trein naar huis te zitten. Uiteraard ging ik door met mijn gehoest en geproest. Ik had net weer een niesbui toen de conductrice aan de andere kant de coupé in kwam. Op het moment dat ze bij mij was en ik haar mijn kaart gaf vroeg ze bezorgd of het ging. Ik knikte, waarop ze zei, ‘O ik dacht dat je zat te huilen.’ Dat was het niet het geval en ik vertelde haar dat het door mijn niesbui was gekomen dat ik nog betraande ogen had. Hierop zei ze lachend, ‘O was jij dat?! Ik hoorde je al!’ Daar voelde ik me niet echt beter door, maar moest wel glimlachen. Eenmaal thuis ben ik weer vlug naar bed gegaan.

Koorts heb ik geen moment gehad, maar ik ben echt behoorlijk verkouden te noemen. De kriebelhoest speelt me parten, al is dat metname ’s nachts. Mijn loopneus is pas echt vervelend. Contstant voel ik mijn neus lopen. Goed, het is dan wel los, maar leuk is het niet.

Optimistisch en creatief als ik ben heb ik uiteraard voor de laatste wel een oplossing. Ik ben maar blij dat ik een vrouw ben zeg maar, want als man had ik die dingen niet nodig gehad. Het was wel even beetje bijknippen, want in zijn geheel kon mijn neusje het niet aan. Goed, als ik naar buiten ga kijkt men me ietwat gek aan, maar of men nu aan me kan horen dat ik verkouden ben of het aan mijn waterige ogen ziet, of zo… Tampons zijn dé oplossing in deze!

verkouden

I.M.: Papa

Lieve Papa, of beter: Halloooo Mein Liebling!

Dat laatste is ons Vader/Dochter-dingetje, dus ik sluit straks ook op ongeveer die manier af.

papaenik01 Ja Pap, we zijn alweer een jaar verder. Dan bedoel ik vanaf jou geboortedag, 26 januari, bekeken, want die hou ik aan om je een (openbaar) briefje te schrijven. Het verdriet dat jij er niet bent dat slijt wel. Zoals jij zelf dan zei “Het leven gaat door”, dat is zo. Mijn leven stopt niet, omdat jou leven is gestopt. Ik ben nog op deze wereld en jij nu in die andere. Ja, ik geloof echt dat je het er goed hebt en ook dat je me steunt of soms even bijstuurt.

486 Het afgelopen jaar heeft heel vaak een couplet uit een liedje in mijn hoofd gezeten. Het zal je niet verbazen dat het uit het liedje van Stef Bos was, “Papa”. Welk stukje het was?
Vroeger kon je streng zijn
En god ik heb je soms gehaat
Maar jouw woorden
Ze liggen op mijn lippen
En ik praat nu
Zoals jij vroeger praatte

Ik hoor je nu keihard lachen op die wolk van je. Ja het is letterlijk, wij weten dat. Het is echt zo, dat vind ik niet alleen, dat hoor ik ook van anderen die jou en mij kennen “Meid wat lijk jij op je pa qua karakter!’ Oké Oké, ik geef toe dat ik op mijn 16de zei nooit zo te worden, maar ja, het is wel zo. Niet in alles natuurlijk, ik ben nog steeds wel meer mijn eigen ik. Weet je nog dat ene gesprek, ik was inmiddels 34 jaar, tussen ons? Jij zei dat ik veranderd was in mijn nadeel en ik zei alleen dat je een spreekfout maakte. Je keek me met vragende ogen aan en ik zei: ‘Ik ben veranderd in mijn voordeel, maar in jou nadeel! Ik weet nu dat ik het niet altijd eens hoef te zijn met je, ik ben mijn eigen persoon, jij bent je eigen persoon. Ik ben je kind, niet je kopie!’ Je zuchtte even diep, onder de indruk omdat je van mij zo’n antwoord niet gewend was, en stak toen je duim omhoog. Daarna hebben we gesproken, we hebben uren gesproken. Over de dingen in het leven, onze verschillende kijk op zaken en besproken dat we van elkaar kunnen leren, maar elkaar niet onze mening hoefden op te leggen. Dat gesprek had indruk gemaakt, want 5 jaar later, tijdens je ziekte, begon jij er weer over.

img914 Inmiddels merk ik dus inderdaad dat ik op je lijk. Neem alleen maar het creatieve. Dat was vroeger al zo, want wat zat ik vaak op zolder bij je in je reklamestudio te tekenen.
Je optimisme heb ik ook. Wij begonnen onze dag al zingend, wat niet altijd gewaardeerd werd door de anderen, maar goed. Dat vonden wij dan wel weer erg leuk. Gewoon vrolijk blijven, ook al voel je je anders.
Realistisch zijn, dat heb ik later pas geleerd en ik ben er minder bedreven in dan jij, dat wel. Maar nu met de gezondheid van Mama merk ik toch dat ik juist diegene ben met de realistische kijk op alles.
Wat me ook op is gevallen, dat komt door het inscannen van de foto’s van vroeger. Is hoe ik van heel veel foto’s afzonderlijk een eigen verhaal kan maken. Buiten dat ik nog veel weet, kan ik als dat nodig is, ook van een foto een compleet nieuw verhaal maken. Dat is ook wel heel erg jou, die levendige en kleurrijke fantasie.
Anderen niet veroordelen. Daar was ik vroeger wel goed in en je hebt me er met de regelmaat een preek over gegeven. Dat is goed geweest, die preken zijn goed aangeslagen bij me. Daar ben ik je dan ook dankbaar voor.
De laatste die ik nu benoem is wellicht een minder goede eigenschap, maar ik heb ‘m écht van jou! In Papa’s Meisje 1 & 2 heb ik duidelijk uitgelegd waarom ik je erfenis heb verworpen. Inderdaad, als mensen beledigend, of kwetsend deden naar of over je geliefden dan brak je met diegene die het had gedaan. Dat heb ik ook gedaan, omdat het in deze om jou ging. Want hypocriet, dat zijn we beide zeker niet, zo hebben Mama en jij me ook opgevoed.

img913 Mooie dingen eigenlijk, ik ben er zelf erg blij mee. Wat ik eerder schreef, het verdriet slijt wel. Soms kan ik je nog wel eens erg missen, omdat ik je niet kan bellen of even naar je toe kan gaan. Ik had gewoon Mike zo graag aan je voorgesteld om maar iets te noemen. Jawel, ik weet dat je op je wolk zit en alles meekrijgt. Sterker nog, ik geloof ook zeker dat je mij dus het juiste zetje hebt gegeven richting Mike. Dat bleek wel toen hij me spontaan een kus op mijn neus gaf toen we elkaar net hadden leren kennen. Hij kon nooit weten dat het (ook) zo’n Vader/Dochter-dingetje van ons was.
Mike maande me ook tot rust na de ruzie laatst met Alex over mijn bloggen en wat wel en niet mocht. Gelukkig heeft hij er ook meer verstand van dan Alex. Hij steunt me altijd, hierin helemaal! Kijk maar.

papaenik Goed Papa, ik ga afsluiten voor nu. Wat ik over je schrijf, hoe vaak ik de link naar je site nog zal delen, ik mag dat, want ik ben blij dat nog te hebben en zo trots dat ik dat graag deel. Jou achternaam is ook mijn achternaam en jou bloed stroomt ook door mijn aderen. Verder ben ik dankbaar dat jij mijn vader bent om hoe je was. Al kan ik je niet bellen of naar je toe, je bent gewoon om me heen op je wolk, dat voel ik. Maar meer nog ben je in me aanwezig, altijd en overal! Wat men ook zegt of doet, dat kunnen ze me nooit afnemen.

Papa Ik Hou Van Jou!

Liefs en Kussen,

Dein Schatzi!

Cadeau’s

zomooi! Mijn verjaardag nadert. Aankomende week is deze al. Niet dat ik problemen heb met het ouder worden, want ik zie het zo dat je voor ieder levensjaar dankbaar mag zijn. Eigenlijk begon het in mijn tienerjaren dat ik mijn verjaardag liever oversloeg. Mijn vader was nog geen week na mij jarig en ik was het na de december-feestmaand wel zat om ook nog eens mijn verjaardag te vieren.
Waar ik echter niet zo dol op ben, maar dit is buiten mijn verjaardag om gewoon algemeen bij me, ik ben niet dol op cadeau’s. Dat komt voort uit mijn jeugd. Konden mijn ouders niet naar een uitvoering komen van bijvoorbeeld de gym, dan kreeg ik wel een cadeautje. Leuk, maar ik had liever dat ze toch bij die uitvoering waren geweest. Meer lezen

Je Ouder Naar Een Verzorgingstehuis…

IMG_6021 Wist je dat verhuizen in de Top 3 staat van meest stressvolle momenten? Dat is echt zo. Dat heeft echt zo’n een enorme impact. Of je nu naar een beter huis gaat of dat je gaat samenwonen, de leuksten hierin zeg maar. Het heeft een impact! Mensen onderschatten dat wel eens, maar toch geeft het veel stress. Normaal heb je te maken met de nieuwe kleuren in je huis, nieuwe vloeren, nieuwe inrichting, de schoonmaak en de plek. Of het nu een koophuis of een huurhuis is.

Zelf ben ik in juni verhuisd. Ik ging samenwonen met Mike. Heerlijk, maar ik moest goed kijken wat bleef en wat wat niet. Ja, dat heb je dan. Ik heb er geen moment spijt van gehad. De spullen die ik heb verkocht, weggegeven en gegeven aan de kringloop daar heb ik geen spijt van gehad. Ik mis niets in die zin.

Toch kreeg ik 3 weken geleden een verhuizing voor de kiezen die ik niet zag aankomen op dát moment. Heus, ik zag het aankomen, maar gewoon nu nog niet. Het gaat om de verhuizing van mijn moeder. Nouja… verhuizing… Zij ging met spoed naar een verzorgingstehuis. Ze kon niet meer zelfstandig wonen door haar Alzheimer.
Opeens was het er, ineens. Als buitenstaander kun je denken “dat weet je toch?” Maar eerlijk, als het je naaste is wil je het toch niet zien en/of toegeven. Stom? Welnee, dat is menselijk. Het gaat om een dierbare van je.

Je wilt het gewoon niet geloven. Het is MIJN MOEDER! Wat als zij ook weg valt? Mijn vader is al overleden. Qua natuur ben ik dan de eerste in de rij. Nu het mijn ouders betreft voelt het voor mij opeens zo anders!

Het verhuizen ging best goed, ik mag echt niet klagen. Maar er kwamen dingen voorbij… De twee zwanen die altijd in de vensterbank stonden. Ja, die kende ik van kinds af aan. Toen vond ik ze verschrikkelijk. Nu keek er naar en vond ik het nogal iets. Zou ik ze meenemen? Ik vond ze toen verschrikkelijk en eigenlijk nog steeds. Maar het was zoiets van mijn jeugd! Nee, ik heb ze niet meegenomen.

Zodra je aan zo’n soort iets van inpakken komt wordt het toch net even anders. Dan heb ik nog mazzel dat mijn moeder niet is overleden, maar naar een verzorgingingshuis is gegaan. Anders was het vele malen zwaarder geweest.

De verhuizing an sich, van haar spullen, waarbij het houden, de verkoop en het weggeven van spullen aan de orde was. Daar heb ik nu nog even moeite mee. Ook al leeft mijn moeder nog, en is ze opgenomen, dat besef begint nu pas te komen. Het zal dubbele stress zijn, haar opname en onverwachte verhuizing. Ik ben ook maar een mens.

Nee, het voelt voor nu als niemand me begrijpt. Dat is natuurlijk niet zo. Ik ben niet de eerste met deze ervaring en ook niet de laatste. Voor nu voelt het zo, en heb ik het er moeilijk mee. Nu de rust er is zeg maar.
En ik maar flink willen doen…. Ja hoor, het gaat goed met me. Toch…, eerlijk gezegd, dat is nu helemaal niet zo.

1 2 3 4