Mijn Verhaal Achter De Song

Al eerder heb ik eens in een blog laten weten dat ik van mijn vader leerde hoe ik naar muziek moest luisteren. Zo moest ik opletten op zang, op stem, op de muziek, de instrumenten, de intonatie van de stem, de songtekst en ook de performance in een live optreden of en videoclip. Dat doe ik ook, waardoor wat ik leuk vind erg kan verschillen.
Nu ga ik een liedje uitlichten. Een lied dat mijn vader zo bizar goed weergeeft dat het bijna eng is! Lees meer

Vaderdag 2016

img919 Het is Vaderdag vandaag. Nu had mijn vader niets met Vaderdag. Het was zoals ik vanmorgen op facebook had geschreven:

Lieve Papa,
Het is vandaag Vaderdag. Niet dat het een moer uitmaakt. Valentijn, Moeder-/Vaderdag, Sinterklaas en Kerst, jij vond het bedachte commerciële dagen wat de mensen min of meer verplichte en het spontane eraf haalde. Jou woorden: “Je respecteert, waardeert en houdt dagelijks van je partner, ouders, kinderen en vrienden. Niet op de gezette tijden die de commercie heeft bepaald voor de mensheid.”
Daarom dus nu voor de 44ste keer het ‘Vaderdagcadeau’ dat ik je altijd gaf. Vroeger zei ik het dan, nu fluister ik het naar de wolken: “Ik Hou Van Je Papa!” Ja, dat was altijd het mooiste cadeau wat je kon krijgen van je kinderen. Niet iets waarvoor betaald is, uit een winkel. Maar iets wat gratis is, uit het hart komt en het daarmee onbetaalbaar maakt.
Ik hou trouwens van jullie allebei, mijn beide ouders!
XX
Dein Schatzi

Hij vond het helemaal niets. Op het moment dat ik uit huis en vroeg wat hij voor Vaderdag wilde hebben kreeg ik duidelijk te horen dat hij niet thuis zou zijn. Hij hield veel meer van het spontane.

Nu was het wel zo dat ik een kleinigheidje nooit kon laten. Mijn kleinigheidjes kreeg hij nooit op Vaderdag. Ik kwam er eerder of later mee. Wel was hij dol op dat kleinigheidje, want ik ging speciaal voor hem naar ‘De Turk’ om een tas vol lekkernijen voor hem te halen. Hierin zaten dan verschillende soorten vleeswaren, feta, een pot met groente in het zuur, baklava, Turkse broden, olijven etc. Dat waardeerde hij enorm en ik vond dat geweldig. Met andere woorden, ik had meer dan 1 Vaderdag in het jaar voor mijn vader, dan de commercie dat had opgelegd.
Mijn moeder vond Moederdag wel erg leuk, voor haar deed ik wel op de dag zelf, maar ook zij kreeg meerdere Moederdagen van mij. Ik haalde standaard bloembollen voor d’r die ze in het najaar kon planten, zodat ze met Moederdag in bloei stonden. Nu heeft mama geen tuin meer, dus los ik het anders op. Komende week vier ik Vaderdag bij haar.

Toch diende zich vandaag iets leuks aan. Mike zei naar Duindorp te willen fietsen om op rucola-jacht te gaan. Ik bedacht om wat in het zand te gaan schrijven. Iets groots en iets kleins. Het kleine plaatste ik al op facebook:
En zo keek Papa heel tevree
Vanaf zijn wolk naar bennee
XX Dein Frau Fran

PapaFF

Het grote was iets anders. Gezien we nu in het EK Voetbal zitten en ik dat met papa deelde had ik mijn Frau Fran-shirt mee. Ik schreef in het zand:

Papa
Ik ‘hartje’ jou
XX Fran

PapaFF01

PapaFF02

PapaFF03

Zo heeft papa toch weer zijn meest favoriete Vaderdagcadeau ontvangen dit jaar, dat ik van hem hou. Met een kushandje naar boven inclusief!

Taaldingetjes Van Thuis

img915 Afgelopen week overleed Johan Cruijff. Was je spontaan bij me binnen gelopen dan had je gedacht dat ik een mega-fan moest zijn geweest, want ik heb me zitten huilen! Dat was het echter niet. Cruijff overleed voor de buitenwereld onverwacht op 68-jarige leeftijd aan longkanker. Idem waren alle drie bij mijn vader. Toch was er nog een dingetje. Cruijff stond bekend om zijn uitspraken als “Das logisch”, “Ieder nadeel heb zijn voordeel” en “Als je niet winnen kan, moet je zorgen dat je niet verliest”. Nu was Cruijff een Nederlander, maar mijn vader was dat niet. Thuis hadden wij dus de uitspraken van mijn vader. En die gonzen sinds donderdag door mijn hoofd.

Zal ik beginnen met zijn spreekwoorden, die waren anders. Neem deze: “Wie heeft er in mijn broek gepoept?” Ja, die klinkt gek he? Enig idee wat hij bedoelde? Ik zal ‘m uitleggen. Mijn vader was rommelig en een chaoot. Hoe vaak hij wel niet iets kwijt was, zoals zijn sleutels, shag, aansteker of zijn agenda. Dan riep hij, ‘Waar zijn mijn sleutels?’ Hij kreeg dan zijn eigen spreekwoord van ons om de oren “Wie heeft er in mijn broek gepoept?” Het houdt dus in dat jij zelf moet weten waar je je spullen hebt gelaten.
Was ik van huis gegaan, en kwam ik na 10 minuten weer thuis omdat ik mijn portemonnee was vergeten (jawel, een kind van haar vader), dan kreeg ik te horen, “Wie geen hoofd heeft, heeft voeten!” Met andere woorden, je had je hoofd er niet bij toen je weg ging en daarom moet je terug.
De laatste in deze was wel ranzig te noemen. Iemand die buitengewoon nieuwsgierig was, daarvan zei mijn vader, “Diegene kijkt het liefst nog in de kont van de ander om te weten wat hij als laatste heeft gegeten!” Die behoeft geen uitleg neem ik aan.

Verder had mijn vader moeite met de letter H. De H kwam niet in het Bulgaars voor, dus zijn H klonk als een G. Dat heb ik tot aan mijn 15-de niet eens gehoord. Mijn nichten riepen opeens “Gup Gup, achter de Gekken!” Ik vroeg hoe ze dat bedoelden, dat bleek dus door mijn vader te zijn geroepen tijdens de Elfstedentocht. Ach wat had ik een lol, dat het me nooit opgevallen was! Logisch eigenlijk, want ik hoorde mijn vader dagelijks en ik vond ook dat hij goed Nederlands sprak.
Het hek was echter van de dam voor me hierin. ‘Hoe heten die mensen van de kerk ook weer die collecteren op straat Pap?’ Ja hoor, het “Leger Des Geils”
Vertaal “Vaderland” in het Fries, dat is “Heitelân”, voor mijn vader…. Juist ja, het “Geitenland”.
De klapper was wel dat ik verkering kreeg met een Hans. Ik had nergens bij nagedacht en toen ik hem voorstelde aan mijn ouders en mijn vader met een brede glimlach zei, ‘Leuk kennis met je te maken, Gans!’, heb ik niet lang erna de verkering maar uitgemaakt. Hans zelf trouwens vond het helemaal niet erg, maar ik vond zo gênant!

Mijn vader zijn Nederlands was ook anders. Kwam ik thuis en waren mijn ouders er niet. Als ze thuis kwamen vroeg ik, ‘Waar waren jullie?’, en dan zei mijn vader, ‘Wij zijn met mama….’, dan haakte ik al in, ‘Wie was er nog meer bij?’ ‘Je weet wat ik bedoel dame!’, zei hij dan en vrolijk riep ik dan, ‘”Mama en ik” of “Ik ben met mama”!’
Welke ook leuk was, en zo van thuis, als hij weg moest om aan het werk te gaan. Dan stond hij op en zei, ‘Ik ga jullie wel verlaten’, de eerste keer schrokken we ons rot, maar hij bedoelde dat hij aan zijn werk ging.
Nog leuker was als hij een middagdutje zou gaan doen, opstond en zei, ‘Ik ga even leggen!’ Hij hoorde geen verschil tussen liggen en leggen. Nadat ik hem had uitgelegd dat hij ging liggen en alleen vogels een ei leggen, bleef hij stug zijn uitspraak volhouden.

Dan zit ik op dit moment met mijn teen. Mijn vader had een liedje voor als ik ziek was. Sinds donderdag gonst dat liedje het meest door mijn hoofd. Ik zie ‘m nog aan komen lopen met een kopje thee voor me, en dan zong hij: “Zielepietje, Zielepietje. Drink je thee met rietje!” Tenenkrommend vond ik dat, want dat was geen goed Nederlands! Hij zei dan dat het niet erg was, omdat dat hij zijn eigengemaakte liedje wel op rijm had gekregen!

Tja, en donderdag na die schok en confrontatie. Ik gaf mijn teen rust, en zat verschrikkelijk te huilen. Wat miste ik papa en wat had ik toen graag dat hij met een kopje thee en zijn liedje binnen was gewandeld. Hoe “tenenkrommend” ik het liedje dan ook altijd heb gevonden….

I.M.: Papa

Lieve Papa, of beter: Halloooo Mein Liebling!

Dat laatste is ons Vader/Dochter-dingetje, dus ik sluit straks ook op ongeveer die manier af.

papaenik01 Ja Pap, we zijn alweer een jaar verder. Dan bedoel ik vanaf jou geboortedag, 26 januari, bekeken, want die hou ik aan om je een (openbaar) briefje te schrijven. Het verdriet dat jij er niet bent dat slijt wel. Zoals jij zelf dan zei “Het leven gaat door”, dat is zo. Mijn leven stopt niet, omdat jou leven is gestopt. Ik ben nog op deze wereld en jij nu in die andere. Ja, ik geloof echt dat je het er goed hebt en ook dat je me steunt of soms even bijstuurt.

486 Het afgelopen jaar heeft heel vaak een couplet uit een liedje in mijn hoofd gezeten. Het zal je niet verbazen dat het uit het liedje van Stef Bos was, “Papa”. Welk stukje het was?
Vroeger kon je streng zijn
En god ik heb je soms gehaat
Maar jouw woorden
Ze liggen op mijn lippen
En ik praat nu
Zoals jij vroeger praatte

Ik hoor je nu keihard lachen op die wolk van je. Ja het is letterlijk, wij weten dat. Het is echt zo, dat vind ik niet alleen, dat hoor ik ook van anderen die jou en mij kennen “Meid wat lijk jij op je pa qua karakter!’ Oké Oké, ik geef toe dat ik op mijn 16de zei nooit zo te worden, maar ja, het is wel zo. Niet in alles natuurlijk, ik ben nog steeds wel meer mijn eigen ik. Weet je nog dat ene gesprek, ik was inmiddels 34 jaar, tussen ons? Jij zei dat ik veranderd was in mijn nadeel en ik zei alleen dat je een spreekfout maakte. Je keek me met vragende ogen aan en ik zei: ‘Ik ben veranderd in mijn voordeel, maar in jou nadeel! Ik weet nu dat ik het niet altijd eens hoef te zijn met je, ik ben mijn eigen persoon, jij bent je eigen persoon. Ik ben je kind, niet je kopie!’ Je zuchtte even diep, onder de indruk omdat je van mij zo’n antwoord niet gewend was, en stak toen je duim omhoog. Daarna hebben we gesproken, we hebben uren gesproken. Over de dingen in het leven, onze verschillende kijk op zaken en besproken dat we van elkaar kunnen leren, maar elkaar niet onze mening hoefden op te leggen. Dat gesprek had indruk gemaakt, want 5 jaar later, tijdens je ziekte, begon jij er weer over.

img914 Inmiddels merk ik dus inderdaad dat ik op je lijk. Neem alleen maar het creatieve. Dat was vroeger al zo, want wat zat ik vaak op zolder bij je in je reklamestudio te tekenen.
Je optimisme heb ik ook. Wij begonnen onze dag al zingend, wat niet altijd gewaardeerd werd door de anderen, maar goed. Dat vonden wij dan wel weer erg leuk. Gewoon vrolijk blijven, ook al voel je je anders.
Realistisch zijn, dat heb ik later pas geleerd en ik ben er minder bedreven in dan jij, dat wel. Maar nu met de gezondheid van Mama merk ik toch dat ik juist diegene ben met de realistische kijk op alles.
Wat me ook op is gevallen, dat komt door het inscannen van de foto’s van vroeger. Is hoe ik van heel veel foto’s afzonderlijk een eigen verhaal kan maken. Buiten dat ik nog veel weet, kan ik als dat nodig is, ook van een foto een compleet nieuw verhaal maken. Dat is ook wel heel erg jou, die levendige en kleurrijke fantasie.
Anderen niet veroordelen. Daar was ik vroeger wel goed in en je hebt me er met de regelmaat een preek over gegeven. Dat is goed geweest, die preken zijn goed aangeslagen bij me. Daar ben ik je dan ook dankbaar voor.
De laatste die ik nu benoem is wellicht een minder goede eigenschap, maar ik heb ‘m écht van jou! In Papa’s Meisje 1 & 2 heb ik duidelijk uitgelegd waarom ik je erfenis heb verworpen. Inderdaad, als mensen beledigend, of kwetsend deden naar of over je geliefden dan brak je met diegene die het had gedaan. Dat heb ik ook gedaan, omdat het in deze om jou ging. Want hypocriet, dat zijn we beide zeker niet, zo hebben Mama en jij me ook opgevoed.

img913 Mooie dingen eigenlijk, ik ben er zelf erg blij mee. Wat ik eerder schreef, het verdriet slijt wel. Soms kan ik je nog wel eens erg missen, omdat ik je niet kan bellen of even naar je toe kan gaan. Ik had gewoon Mike zo graag aan je voorgesteld om maar iets te noemen. Jawel, ik weet dat je op je wolk zit en alles meekrijgt. Sterker nog, ik geloof ook zeker dat je mij dus het juiste zetje hebt gegeven richting Mike. Dat bleek wel toen hij me spontaan een kus op mijn neus gaf toen we elkaar net hadden leren kennen. Hij kon nooit weten dat het (ook) zo’n Vader/Dochter-dingetje van ons was.
Mike maande me ook tot rust na de ruzie laatst met Alex over mijn bloggen en wat wel en niet mocht. Gelukkig heeft hij er ook meer verstand van dan Alex. Hij steunt me altijd, hierin helemaal! Kijk maar.

papaenik Goed Papa, ik ga afsluiten voor nu. Wat ik over je schrijf, hoe vaak ik de link naar je site nog zal delen, ik mag dat, want ik ben blij dat nog te hebben en zo trots dat ik dat graag deel. Jou achternaam is ook mijn achternaam en jou bloed stroomt ook door mijn aderen. Verder ben ik dankbaar dat jij mijn vader bent om hoe je was. Al kan ik je niet bellen of naar je toe, je bent gewoon om me heen op je wolk, dat voel ik. Maar meer nog ben je in me aanwezig, altijd en overal! Wat men ook zegt of doet, dat kunnen ze me nooit afnemen.

Papa Ik Hou Van Jou!

Liefs en Kussen,

Dein Schatzi!

Het Portret

Ach wat komen er veel herinneringen los met het scannen van de foto’s. De volgende is eigenlijk ook best hilarisch te noemen. Gezien ik nog in de map met kunst/koor/muziek/cursus van mijn vader zat moest ik denken aan het volgende:

Mijn vader was ook teken- en schilderleraar in de Koornbeurs te Franeker. Hij gaf daar ongeveer aan 10 tot 12 groepen per week les, gedurende 24 weken per jaar. De cursussen van hem zaten altijd vol en er was zelfs een wachtlijst! Mijn vader was streng en zijn cursisten noemden hem dan ook wel “De Beul”, maar dat was grappig bedoeld, want hij was meer geliefd onder zijn leerlingen.

Thuis vertelde mijn vader onder het eten wel eens verhalen. Soms grappige, soms ontroerende en hij kon zich ook wel eens boos maken over wat hij noemde “Stronteigenwijze” personen. Er was zo’n “Stronteigenwijze” vrouw en wekelijks vertelde mijn vader weer over het portret wat ze maakte van haar man. Ze nam niets van mijn vader aan en dat frustreerde hem enorm. Ze had niet op cursus gemoeten als ze het allemaal wel wist, dan had er toch een ander kunnen komen? Mijn vader vertelde onder andere aan tafel dat de vorm van het gezicht niet goed was, de ogen niet klopten en het haar dat was te strak, niets geen lijntjes, gewoon in 1 kleur. Nee, wij gingen daar nooit op in, want dat had geen nut. We lachten er om, dat gaf mijn vader dan tenslotte ook lucht.

Nu was ik eens mee met mijn vader naar de hobbyzaak waar hij altijd het materiaal haalde voor hij zijn eigen atelier en galerie begon. Men kende me daar en vroeg of ik geen zin had in de wekelijkse crea-middagen die ze daar hadden bij Melissa. Men kon van alles doen, tekenen, schilderen, kleien, borduren, kaarten maken, met stoffen werken etc. Het leek me wel leuk en het was op een middag dat ik vrij van school was en toch al in Leeuwarden was.

Het was wekelijks hetzelfde groepje en het was gezellig. De groep bestond over het algemeen uit jonge meiden met een paar oudere dames ertussen. Die zaten eigenlijk alleen maar bij elkaar en waren met een klei-project bezig om een pop te maken. De anderen, waaronder ik, wisselden af in wat we deden. Er zat echter 1 dame bij en die moest steeds mijn mede-cursiste kritiek geven op wat ze deed. Ik vroeg haar eens of zij die vrouw persoonlijk kende, maar het was niet het geval.

Het was echter eens voor de pauze dat Melissa die ene vrouw meldde dat haar schilderij ingelijst was en dat ze die in de pauze wel even van beneden mocht halen. Het vrouwtje straalde!
Na de pauze stond het schilderij met de achterkant naar voren en riep ze iedereen om het te laten zien. We zaten allemaal te kijken en daar draaide ze het om… Het was een portret van haar man! Ze vertelde trots dat ze bij Peter Vassilev op cursus zat en het daar had gemaakt. Riep iedereen hoe mooi en knap het gedaan was, ik zei niets en zag alleen dat de vorm van het gezicht niet goed was, de ogen niet klopten en het haar gewoon in 1 kleur was. Ik hoorde haar nog zeggen dat Peter haar 1 van zijn betere leerlingen noemde. Melissa moet iets gezien hebben en vroeg opeens: ‘Dyez hoe vind jij het?’ “F*CK!!!!”, maar ik kwam met een goed antwoord: ‘Je kan zien dat het met veel liefde gemaakt is!’ De vrouw keek me aan en vroeg: ‘Heb jij verstand van portretschilderen dan?’ Ik haalde mijn schouders op en zei: ‘Een beetje maar hoor.’ Daarop zei Melissa: ‘Dyezzie is de dochter van jou leraar Peter Vassilev.’ OEOEOEOEHHHH!!!! De vrouw zette het portret neer en ging zitten, en het enige wat ze zei was: ‘Ach ja, nu zie ik het, je lijkt op je vader!’ Tja, en ik kon het niet laten, dus ik zei: ‘Leuk om nu eens 1 van de betere leerlingen van mijn vader te leren kennen!’ Mijn vader stond niet voor niets bekend als “De Beul”, hij had geen “beste leerlingen”, want hij vond zichzelf nu eenmaal de nummer 1, 2, 3, etc… Iedereen die hem goed kende weet dat van mijn vader. Hij kon iets mooi vinden van een ander, maar was echt zo perfectionistisch dat hij het nooit “het beste” had gevonden. De rest van de middag was het stil. Ze is ook niet meer bij mijn mede-cursiste geweest.

’s Avonds onder het eten zaten we te praten over mijn crea-middag en zijn cursus. Ik vroeg hem of die ene vrouw nog op cursus zat van het portret, want hij zei er niets meer over. Ze zat er nog en was nu bezig met een schilderij met bloemen, dat portret van haar man was al klaar, zei hij. Ik haakte in en begon dat het portret nu ook ingelijst was en daarna deed ik het verhaal. We hebben ons rotgelachen en mijn vader en ik waren het eens dat als haar man echt van haar zou houden hij het portret prachtig zou vinden. Dan zou het enige goede aan dat portret zijn geweest dat die ogen erin perfect waren gedaan door zijn vrouw!

1 2 3 4