Quality Time met Muziek

Sinds 2011 is bij mij het een en ander anders geworden qua muziek. Mijn vader werd ziek, longkanker en uitbehandeld. We gingen dus de quality time in zoals ik dat noemde. Geregeld zocht ik mijn vader op, we bespraken van alles en ik had goed nagedacht wat ik nog wilde vragen of weten. Geregeld zaten we samen in zijn atelier. We praatten en luisterden ook altijd naar muziek.
Ik had mijn vader gezegd dat ik dit voelde als quality time en ik dat ten volle wilde benutten met vragen of dingen nog eens extra te bespreken. Eigenlijk de laatste vragen bij een overdracht. Hij zei me dat hij ook met me over muziek wilde praten. Hij genoot van mijn brede smaak. Ik moest lachen en herhaalde wat hij ooit tegen mij zei toen ik niet kon benoemen op mijn 15de waarom Madonna zo goed vond, en had geantwoord, ‘Nou gewoon, omdat ze goed is.’ Daar was hij niet akkoord mee gegaan. Ik zou op de muziek moeten letten, de instrumenten, de zang, de tekst en de performance. Muziek was tenslotte een kunstvorm met vele facetten, zo zei hij.

Later was hij eens op mijn verjaardag en mijn zus was er ook. Mijn zus kocht alles aan muziek. Had ik 100 cd’s, zij had er wel 500. Mijn vader merkte naar haar op dat ik meer muziek had dan zij. Dat was tegen het zere been van d’r, want dat kon onmogelijk. Wat mijn vader bedoelde, mijn verzameling bood meer variatie. Vandaar dat hij het dus in de quality time over muziek wilde hebben met me.

Het begon met zijn vraag aan mij of ik een nummer wilde vertalen van Alexander Rybak, de winnaar van het Songfestival in 2009, uit Noorwegen met het nummer Fairytale. Nee ik moest niet dat nummer vertalen, maar het nummer 13 Horses. Ik deed het, maar ik mocht het liedje niet beluisteren van te voren. Nee, dat heb ik ook niet stiekem gedaan. De tekst vond ik wel heftig. Ik plaats zo het nummer met de songtekst erin hieronder. Papa liet het me luisteren toen ik aankwam met de vertaling. Muzikaal is het ook geweldig, de opbouw is super en de emotie zit er helemaal in. We hebben samen ontzettend zitten huilen door dat nummer. Grappig feitje, wij hadden niets met paarden, maar dit voelden we beide!

Mijn antwoord was Alanis Morissette’s Uninvited.
Het gaat me hierin niet eens om de tekst, maar om de opbouw en het nummer. Vooral de strijkers. Violisten strijken me trouwens zo de tranen in mijn ogen als het een beetje heftig gespeeld worden. Ik hou ervan. Hier de link van de live versie van het nummer. Het nummer zit in de film City of Angels.

Papa haalde Paolo Conte aan. Ach dat was ook iets. Als we samen in de auto zaten en langer moesten rijden dan stond standaard Conte op. De man doet mijn zijn mond ook muziekinstrumenten na, en wij deden dat dan mee op het nummer Come Di, onze favoriet!
Dat nummer sla ik echter over, want mijn vader had een nummer speciaal voor mij van Conte. Hij wist dat ik schreef onder de naam Dyezzie. Hij wist, en daar was erg trots op, dat ik dat verbasterd had. Het komt van mijn tweede naam de naam van zijn moeder, Nadyezdha. Sotto Le Stelle Del Jazz droeg hij aan mij op, omdat Dyezzie uitgesproken wordt als de muzieksoort Jazz(y). Het gaat niet om de tekst van het nummer, alleen wel om de regel die aan het eind van het nummer herhaalt wordt…

Het volgende nummer ontdekte ik pas na papa’s heengaan, maar ik wil het met jullie delen. Het voelde als een cadeau van boven toen ik vond. Het is Paolo Conte’s nummer Max gecoverd door Avion Travel. Het is volledig instrumentaal.
Tip: Als je dit leuk vond, zoek Avion Travel maar eens verder op. Zij nemen je mee op een prachtige muzikale reis, Gegarandeerd!

Papa en mama waren sinds 8 jaar gescheiden. Hij vertelde me wat hun nummer was. Ik keek op bij zijn definitieve afscheid, want dat nummer wilde hij dat gedraaid werd. Toch gaf me dat wel een warm gevoel. Hij liet me die middag echter iets zien. Hij had het ontdekt en was er zo van onder de indruk, door de manier waarop. We zaten te kijken, beide stil, beide met de tranen die over onze wangen rolden….

Het was mijn beurt weer. Zou ik het doen, of zou ik het niet doen. Wat ik in mijn hoofd had was heftig, seksistisch en hartstikke vrouwonvriendelijk eigenlijk. Toch had ik altijd ALLES met mijn vader kunnen bespreken, tot aan mijn liefdesleven en de seks toe. Ik had dat ook altijd gedaan. Nooit besprak iets over seks met anderen, behalve met mijn partner of als ik ergens mee zat met 1 van mijn ouders. Bij mijn ouders was immers alles veilig. De diepste geheimen, ik kon het zeggen. En ach het volgende nummer…., ik wilde zijn gezicht wel eens zien! Toch dekte ik me van te voren wel iets in. Ik begon over Rammstein, die Duitse band die ik zo leuk vond. Daarin kwam alles zo samen wat hij mij ooit op mijn 15de had verteld, “Hierin had ik gelet op: de muziek, de instrumenten, de zang, de tekst, de performance, maar ook de taal die het extra macaber laat klinken.” Ik sloot af met zijn woorden, ‘Muziek is tenslotte een kunstvorm met vele facetten, en dat alles komt voor mij in Rammstein samen!’ Hij knipperde even met zijn ogen en was bloednieuwsgierig. Ik pakte de cd uit de tas en zei, ‘Pap, doe me een lol, je Duits is goed, maar het gaat hier niet om de tekst, maar de opbouw en het hoogtepunt hierin.’ En daar gooide ik het volume omhoog en ramde Rammstein erin:

Sorry, ik kon niet een mooiere versie vinden. Maar wat vond papa ervan? Nou, Mein Liebling had eerst wel even een slok koffie nodig om bij te komen, dat wel. Daarna schoot hij ontzettend in de lach, want ik had erbij gezeten en de hele opbouw benoemd en op het moment dat de strijker begonnen mijn hand in de lucht gegooid en keihard geroepen, ‘BAM, de strijkers! Kicken he?’ Hij zei wel over de tekst dat hij die heftig vond, maar dat de liefde tegenwoordig vaker zo gaat. Maar wat hij daarna zei was het mooiste van alles…
Hij begreep me. Hij voelde dat ook dat alles samen kwam, en voor hem kwam er iets extra’s bij. Namelijk mijn enthousiasme! Hij wilde nog meer horen en ik liet hem clips en live beelden zien. Ja, als hij dit eerder had geweten had hij met me naar een concert gewild, zei hij. Ik sloot die middag af met een ballad van de heren en samen huilden we weer.

O, er kwamen erna nog meer middagen. We gingen vrolijk verder. We zaten nu eens samen in zijn galerie. Hij had iets voor me, maar hier zijn geen beelden van. Het Zwanenmeer was ons ding. We zijn samen ook naar een uitvoering van Het Zwanenmeer geweest. Hij ging achter zijn piano zitten, en speelde verschillende passages uit Het Zwanenmeer. Ik heb wel een andere link gevonden, Het Zwanenmeer gedaan op de piano alleen:

Oké, van deze ook even de balletversie. Dit vloten we geregeld naar elkaar. Begon de een, dan haakte de ander ook in. Met niemand anders kan ik het fluiten. Dat mis ik nog wel eens. Toch fluit ik het wel eens als ik alleen ben.

Ik kwam nu terug met een herinnering. Vroeger ging ik wel eens niet uit om gezellig ’s avonds met mijn ouders te sjoelen. Hapjes erbij en een wijntje en we gingen los met zijn drieën. Ik was de slechtste van ons drieën, maar ik liet me niet uit veld slaan. Van mijn moeder kon ik wel eens winnen, maar van mijn vader echt niet! Hij zat ook te spelen. En hij schoof niet zoals wij, maar hij gebruikte beide handen als een soort van schiet mechanisme. En echt, hij zat altijd boven de 130 punten en had ook vaak de 140. Kijk, wie niet sterk is moet dus slim zijn, dus ik had een tactiek!
Mijn tactiek was dat ik de cd Barcelona opzette van Freddie Mercury en Montserrat Cabbalé. Als mijn vader aan de beurt was dan begon ik Montserrat te playbacken en als hij naar 1 ronde er al lekker voor stond dan begon ik bij zijn tweede ronde al playbackend ook een ballet op te voeren. Ja hij moest dan lachen. Hielp het ook? Nee, dat niet.

Maar papa had ook een tactiek! Ja, wij waren aan elkaar gewaagd! Ik had namelijk nog een klassiek nummer wat ik graag playbackte. De tactiek van papa was echter dat hij die cd verwijderde uit de kast en op een plek lag die ik nooit heb geweten. Die ene keer dat ik namelijk dit nummer had geplaybacked, had hij namelijk wel verloren van me!

Mijn ouders hielden van de Franse chansonniers als, Montand, Bécaud, Aznavour, Clerc en hij liet zijn favoriete nummer horen. Ik wist welke het was en zou er later op inhaken…

Marlene Dietrich: Bitte geh nicht Fort
Sinds mijn tienerjaren ben ik fan van Marlene Dietrich. Dat wist mijn vader ook, hij had cd’s van haar in mijn kast zien staan. Ik tikte wat in en vroeg of hij deze versie kende. Nee, die kende hij niet. Dit nummer is overigens in meerdere talen gecoverd. Maar deze is ons geliefde Duits…

Nu we zo ver weg waren gegaan in de muziek wilde ik nog iets toevoegen, iets wat papa zeker niet bij mij zou verwachten. Nouja een beetje dan want het was Duits. Ik heb het ook op cd, en door wat er toen gebeurde zal ik die cd’s ook niet wegdoen. Ik zei tegen hem dat ik dus iets in mijn telefoon had en dat zo wel even zou laten luisteren. Ik was benieuwd of hij het kende. Ik zette het aan en even keek hij me verschrikt aan en daarna keek hij naar buiten. Hij huilde. De afspraak was echter dat we de nummers niet mochten stoppen als ze bezig waren, maar ik vroeg me af wat er was. Op het moment dat het stopte kon ik niet vragen wat er was. Hij gaf een glimlach en zei, Zarah Leander! Huh, ja! Dat was het inderdaad. Hij was verrast hoe ik die kende, want Zarah Leander was het idool van zijn vader!

Zarah Leander was een geluidsfragment, want ik kon een beter vinden. Toch kwam dit allemaal wel heel mooi samen. De muziekwereld in mijn familie was rond vond ik. Niet volgens papa. Ik had een paar jaar ervoor eens een opmerking gemaakt over een nummer. Klassiek meets pop zeg maar. We gingen zijn atelier in en zaten er samen aan een kop koffie. Hij zei, ‘Je hebt eens gezegd dat je zo graag zou willen dat ik een nummer op de piano deed en jij het zou zingen. Weet je welke?’ Ik knikte, ‘Nu?’ Hij pakte een vel van de piano en ik zag de songtekst. Eerst oefenen en dan daarna zonder songtekst zingen. Dat hebben we gedaan. Dat was het volgende nummer:

Tot zover deel ik de muzikale trip die ik met mijn vader heb gemaakt in de quality time. Wat heb ik er zelf van genoten om dit te doen! En wat heb ik weer een waardevolle herinnering voor mezelf gemaakt. Ik hoop dat jullie het ook leuk vonden en willigt nog wat ontdekt hebben.

Nog 1 nummer dan. Ook die heb ik destijds nog aan papa laten horen. We hebben elkaar vast gehouden en gehuild, om het daarna op repeat te zetten en nog eens te beluisteren op dezelfde manier. De eerste keer was het alleen mijn arm die omhoog ging toen de band inviel, de tweede keer deden we het samen…

Bron alle nummers: YouTube

Het 5de jaar: I(k) M(is) Papa


“Lieve Papa,
of eigenlijk de standaard begroeting: Hallo Mein Liebling!

Ja zeg, alweer 5 jaar geleden sloot jij je ogen voor altijd. Waar blijft de tijd? Natuurlijk ook nu weer een brief van mij aan je. Dat is er zo ingesleten. Vandaag zat ik te denken wat ik je zou schrijven. Ja natuurlijk mis ik je. Maar weet je Pap, ik voel jou om me heen. Ik mis mama meer door haar Alzheimer. Het is wel gebleken uit wat ze zei dat jij bij haar bent. Fijn Papa, dat geeft me een rustig gevoel. Ze zei dat als het zo ver is jij haar ophaalt. Wat een heerlijke gedachte is dat zeg. Daar ben ik je zo dankbaar voor! Verder wil ik het er niet over hebben. Het is allemaal verdrietig genoeg.

Nee Papa, ik wil stilstaan bij jou geweldige leven en ik wil mooie herinneringen delen. Kijk, dat ik je mis is logisch. Toch kan ik je niet hierheen halen, het is een feit en ik moet het er mee doen. Dus daarom maar de mooie dingen naar voren halen. Vorig jaar ben ik na de kerst begonnen met het inscannen van ALLE foto’s. Ik ben er maanden zoet mee geweest, maar ik heb er enorm van genoten. Soms was het wel moeilijk, dan kwam dat gemis naar Mama en jou opzetten. Maar vaker moest ik lachen bij foto’s. We hebben vroeger wel eens in je reclamestudio gezeten en dan keken we naar die foto’s. Ik bleek nog heel veel te weten. Ja ik vond dat zo leuk om te doen. Van jou en van mama. Ja daar kwam ik dan weer aan met de boeken of de dozen.

De leukste foto die ik heb is trouwens van een tekening van mij. Daar zal ik een jaar of 5 geweest zijn en ik had Opa getekend. Altijd als ik die zie moet ik lachen. Wat had ik wat van hem gemaakt he?! Het werd iets als we een portret zagen die iemand van een geliefde had gemaakt. Dan zeiden we “Opa!”, wat dan betekende dat mijn Opa toch nog altijd beter was geslaagd.

Onze autoritten was ook altijd een feestje. Veelal zongen me mee met Paolo Conte. Ik weet nog dat je eens in mijn cd-kast keek en The Best Of van Paolo Conte zag staan. “Hoe kom je eraan?”, wilde je weten. “Gekocht”, was mijn antwoord. “Jaja”, zei je. Bij thuiskomst had je gelijk gekeken en belde me op, “Zeg, die cd van Paolo Conte die jij hebt heb ik niet. Kan ik die van jou lenen om een kopietje te maken?” “Voor ik ja of nee zeg, ik mis een stuk in je tekst, zeg maar wat je eigenlijk bedoeld”, zei ik. Je was even stil en zei toen, “Nou, ik weet ik heb maar 1 cd van hem. Die stond er nog, dus je had ‘m niet geleend voor de lange termijn.” ‘Voor de lange termijn lenen’ daar bedoelde ik mee dat ik iets uit de inboedel van mijn ouders meenam dat ik zou gaan houden. “Nou, zie je. Ik had ‘m echt gekocht. En ja ik breng ‘m morgen wel even”, zei ik. Daarna legden we neer. Ik bracht je de cd de volgende dag en nadat jij de kopie had gemaakt zei je, “Kom, we gaan even een stuk touren!” Zingend en swingend waren we onderweg. Met ons favoriete nummer, vanwege de geluidjes, op repeat:

Ach en wat hebben we gelachen in de kerk vlak voordat jij me naar voren zou brengen om me weg te geven. In mijn tienerjaren was ik fan geweest van Jason Donovan. Het probleem was echter dat die blond was en ik hield niet van blonde mannen zei ik. Toch had ik poster van de blonde Jason Donovan op mijn kamer hangen. Je had eens naar die poster gekeken en je vroeg wat ik ermee gedaan had. Kijk, ik had het haarkleur-probleem opgelost. Met een bruin potlood had ik zijn haar gekleurd.
Dat kwam uit in de kerk. Terwijl iedereen al zat en Idsert en de dominee en naar binnen gingen zei je iets voor me te hebben. Je haalde uit je binnenzak een bruin potlood en zei, “Die zul je wel nodig hebben, want blonder dan Idsert kan bijna niet!” Ik schoot in de lach, maar we moesten naar binnen. Jij keek heel serieus en ik ging inwendig stuk van het lachen tijdens die wandeling naar voren en tijdens de dienst.

Hoe triest het allemaal tijdens je ziekte ook is geweest. Ik bewaar daar ook mooie herinneringen aan. Wat hebben wij waardevolle gesprekken gehad. Je hebt al mijn vragen beantwoord die ik nog had, je hebt me nog adviezen gegeven, maar ook waarschuwingen, we hebben ons respect en houden van aan elkaar uitgesproken en laten voelen. We hebben eruit gehaald wat erin zat en dat is wijs van ons beide geweest. Onze band was al sterk, maar zelfs in die periode hebben we dat nog versterkt.

Je zei tijdens je ziekte dat de 2 vrouwen in de leven je moeder en ik waren geweest voor je. Dat is toch wel de meest waardevolle erfenis geweest Papa. Daar haal ik nog altijd kracht uit.

Zo Mein Liebling, dit was het weer voor dit jaar. In januari vier ik je geboortedag weer met een brief en ik moet natuurlijk nog wel iets te schrijven hebben. Hahahahahahaha, alsof ik ooit zonder verhalen zit!

As Oebitsjam Te!

Liefs
Dein Schatzi!”

Hoor Wie Klopt Daar?

foto05 Het zal niemand ontgaan zijn. Afgelopen jaar ben ik vaak bezig geweest met het inscannen van foto’s. De foto’s kwamen bij mijn moeder vandaan. Het waren de foto’s van thuis. Mijn vader fotografeerde vaak en veel. Zelf deed ik ook wel mee, dus er was veel, heel veel! Ook was er nog het nodige aan dia’s te doen. Ik kwam veel leuke foto’s en dia’s tegen. Veel heb ik op mijn facebook gedeeld. Ja, ik had genoeg te doen, maar ik vond het wel erg lekker om te doen. Sterker nog, ik mis het zelfs wel.

Toch kwam ik nog iets anders tegen. Geen foto en geen dia. Nee het was iets anders, maar wel iets om ingescand te worden. Oh wat ben ik blij met deze afbeelding! Ik zal er wel even uitleg bij moeten geven. Dat begint bij Sinterklaas….

Mijn vader kende als Bulgaar totaal geen Sinterklaas. Hij vond de traditie in het begin wel leuk, maar tegen de tijd dat ik oud genoeg was en iets meer begreep vond hij het een belachelijk iets om de kinderen lief te laten zijn door met die ouwe man en zijn knechten te gaan dreigen. Daar begreep hij werkelijk geen hout van. En dan alleen voor zo’n week of 2 per jaar. Onzin vond hij het, en de kerstman ook. De kinderen kregen tenslotte geen cadeau’s van oude mannen, maar gewoon van hun ouders. Er kwam ook bij dat de handige ikke had gezien dat andere kinderen liever waren dan ik, want die hadden meerdere cadeau’s dan ik. Had ik daarvoor mijn best lopen doen! Mijn vader was er klaar mee toen ik zes jaar was, dus die vertelde me dat sinterklaas een verzinsel was, ze bestonden niet echt en het was gewoon Hidde geweest bij wie ik op schoot had gezeten sinterklaas-liedjes te zingen. Daar was ik blij mee geweest, want ik was namelijk een beetje bang van die ‘gang’.

Na de sint kwam de kerst. Aan cadeautjes deden we niet. Wel werd ons huis rijkelijk versierd. Weer was het mijn vader die het belachelijk vond om pas na 5 december de boom op te zetten. Dan had je er een knappe 3 weken lol van, van al dat werk om de boel leuk versierd te krijgen. Dus dat kon eerder. Bij ons was de boel dus mooi eerder versierd, en voor de jaarwisseling weer verwijderd. Dan hadden we nog vakantie en deden we dat met zijn allen, zoals we het optuigen ook hadden gedaan. Jaarlijks maakte mijn vader het grapje dat de kerstman stond popelen om de sint eruit te werken.

Nu was mijn vader kunstschilder en wat hij ook deed was de cartoons maken voor de plaatselijke Franeker Courant. En laat ik nu een origineel gevonden hebben van die cartoons tussen de foto’s. Met het verhaal hierboven is het niet moeilijk raden welke het was….

Ja, onder het mom van ‘Hoor Wie Klopt Daar’, of ‘Dag Sinterklaasje’, die mag ook 😉

Dag Sinterklaasje.... Da-haag!

1 2 3 4