Brief Aan: Papa

“Hallo Mein Liebling!

Ja pap, daar ben ik alweer. We zijn alweer een jaar verder en vandaag is het je sterfdag. Het is alweer 7 jaar geleden. Ik mis je nog steeds, maar de scherpe randjes zijn er wel vanaf. Vroeger zei men dat dan wel en dan kon ik me zoiets niet voorstellen. Je leert er mee leven. Ja, je moet ook wel tenslotte, anders maak je je eigen leven er niet veel gemakkelijker op. Toch zijn dingen als genieten wel anders nu. Bij een grappige, leuke of geweldige gebeurtenis kan ik niet naar je toe of bellen, dat zie je nu vanaf je wolk. Zo simpel is dat. Toch weet ik, je bent wel bereikbaar, en gelukkig heb ik die gave.

 

 

En nu weer mijn briefje aan je. Ja dit was me het jaartje wel even. Even een spoedoperatie tussendoor en dan exact op tijd klaar zijn om mijn studie af te ronden en aan mijn droombaan te beginnen. De baan die ik dankzij mama en jou heb. Door mama besefte ik wat ik wilde en jij hebt me de weg gewezen. Hoe ik dat weet? Al het juiste  kwam uit op jullie trouwdag.  Dus dankjewel papa!

Wat ik trouwens erg grappig vond. Op het werk vierden we de decembermaand. Ik kreeg een extra grote mok (met koffie en chocolade koffiebonen) cadeau. Hij staat op de foto achter de koffiemok van Mike, dit om de maat aan te geven. De andere mokken zijn duidelijk veel groter. Dat was een dingetje van ons. Wij verrasten elkaar graag met idiote en grote mokken. Jij hebt gewonnen met de Duitsland-mok. Deze is ook nog steeds groter dan mijn nieuwe mok, omdat hij een stuk breder is en maar iets korter. 

Natuurlijk ben ik ook nog aan het Photoshoppen. Dat is mijn manier geworden om te ontspannen. Toch kwam een uitspraak van jou steeds terug als ik bezig was en ben; ‘Jij bent te goed voor deze wereld. Het kost jou ook tijd!’ Dat maakt dat ik niets meer zo maar doe. Goed, ik heb een hart en geen kassa, maar je hebt gelijk. 

Grappig is trouwens dat ik binnenkort een Workshop ga geven over hoe ik mijn Herinneringsvideo’s met de hulp van Photoshop maak. Daar ben ik voor gevraagd. Ik vind dat zo’n enorme eer! Dit zou in november zijn, maar het is op het laatste moment verschoven naar volgend jaar.

Verder ben ik ook gevraagd om zo nu en dan lezingen te gaan geven over de blogs van mama en mij. Dat vind ik ook weer een hele eer. Hierin behandel ik kort de tijdlijn hoe het is verlopen met de Alzheimer van mama, wat het met ons beide doet en hoe ik het invul. Zo zie je maar, alle goede dingen komen langzaam. 

Oja, dit keer een andere foto van ons. Waarom deze? Voor mij zit er veel in. Jou bescherming naar mij toe. Je kijkt uit dat ik niet val door mijn hand stevig vast te houden. Dan ben je er nu niet meer in levende lijve, maar zo voelt het nog steeds. 

Voor ik afsluit wil ik je toch nog wat vragen pap. Wil je alsjeblieft extra om mama denken? In het begin van haar ziekte begon ze geregeld over je. Zo had je haar je nieuwe huis laten zien en zei ze dat je haar op zou halen als je het huis helemaal af hebt. Weet je, ik vind dat mooi en het geeft me ook rust. Met pijn in mijn hart denk ik wel eens dat je haar mag ophalen. Mama moet de hele hel door van die k*tziekte. Dat is niet eerlijk, dat bespaar ik haar liever. Qua dat vind ik de medische wereld ook maar idioot. Men weet dat het een aflopende zaak is, maar nee, dan moet men zo lang mogelijk in leven worden gehouden. Is de ziekte al niet mensonterend genoeg, de medische wereld is dat ook. Waarom laat men anderen zo lijden? Dan heb jij nog “mazzel” gehad met die andere kl*teziekte. Jij kon dingen nog zelf aangeven.

Het leven gaat zoals het gaat pap, maar deze twee dingen doen me verschrikkelijk veel pijn. Dan heb ik een goed afscheid met jou gehad en dan heb ik dat ook met mama, maar ik had het liever anders gehad. Nah goed, je hebt er geen keus in.

Door wat gebeurt is denk ik wel eens vaker na over de dood. Het is 1 van de 2 zekerheden in het leven. Ik moet hem je toch even meegeven. Het doet me namelijk denken aan wat Youp van ’t Hek ooit zei in zijn show Alles Of Nooit bij de Rouwadvertentie. Ik citeer: ‘Ik bedoel, we zitten hier vanavond met 500 mensen samen en het leuke van deze avond is dat er ooit een dag zal komen dat wij er alle vijfhonderd niet meer zijn. Dat maakt de avond gezellig en zinloos tegelijk.’  Nee ik zie dat niet als pessimistisch of depressief, ik zie dat als realistisch, want zo is het nu eenmaal. Die wetenschap maakt dat ik er om kan lachen, want aan angst heb ik nu eenmaal weinig.

Zo, dat was het weer voor deze brief. De groeten aan iedereen aan de andere kant pap. Ik Hou Van Je en ik mis je op mijn manier.

Een dikke kus en knuffel,

Dein Schatzi”

 

 

 

Zum Geburtstag Meinen Vati


“Hallo Mein Liebling!

Da bin ich wieder! Het is de dag dat ik stilsta bij mooie herinneringen aan jou en en aan ons, want het is je geboortedag. Inderdaad een kleine week na mijn verjaardag. Nee wees niet bang, ik ga niet zingen voor je, althans niet online, ik heb dat uiteraard al wel gedaan gewoon in woonkamer met mijn gezicht naar de lucht gericht. Zo heerlijk het zonnetje in, want die schijnt volop vandaag. Waar ik gelijk even een opmerking bij wil maken, dat ik gaarne even een wolk aan de hemel zou zien, gezien ik je nu ‘Papa op je wolk om me heen’ noem. Het is wel handig dan zie….

Sommige mensen zullen zich wellicht afvragen waarom ik in het Duits naar je begin. Wij waren gek op Duitsland. Mama, jij en ik, alle drie. Onze favoriet was Berlijn en de nummer twee was in plaats van IN gewoon GEHEEL Duitsland. Samen hebben jullie mij die band met Duitsland gegeven. We kwamen er bij vrienden van jullie sinds ik een baby was. Je noemde mij een ‘Tsjetter’, een Friese benaming voor iemand die graag praat, want dat deed ik (en nog). Daarom was het niet gek dat ik ook vlug leuk Duits begon te babbelen. Het was dan ook helemaal niet gek dat zodra ik Duits op school kreeg ik aanzienlijk voor liep op mijn klasgenoten. Het was voor mij te saai en er werd besloten dat ik de boeken kreeg van het jaar erop. De lessen deed ik normaal mee, maar ik maakte het huiswerk van een jaar verder. Gezien ik op de lagere school flink gepest was vonden jullie het beter dat het niet zou opvallen. Zo beschermend waren jij en mama dan.

Je was trouwens erg trots op mijn taalgevoeligheid. De eerste keer in Bulgarije bij Opa en Oma (je moeder was net zo’n “Tsjetter”, dus dat had ik van geen vreemde) begon ik op mijn tiende spelenderwijs woordjes te leren. Gezien het Cyrillische schrift vond ik het leuk om te kijken hoe je die woordjes dan zou schrijven en daarom schreef je het Cyrillische alfabet voor me op. We liepen eens door het centrum van Veliko Ternavo toen zich dat nu net tegen je keerde. Ik had gevraagd of ik een ijsco mocht. Je had gezegd dat ik moest wachten, want in de buurt was geen ijssalon. Ik hield je staande, stak mijn wijsvinger uit en zei, ‘Kijk dan wat daar staat!’ Er stond: сладолед . En ik ging verder, ‘Dat is het woord Sladoled, en dat betekend ijsco!’ Je begon heel hard te lachen en riep mama, ‘Pop, moet je dit horen, Die (was ook een bijnaam van je voor me) is ook niet gek!’, en je deed het verhaal. Wat er daarna gebeurde was een logisch gevolg. Jullie beloonden me met een ijsco. Ja, die had ik tenslotte wel verdiend voor mijn inzet!

Eten was ook wel iets bij ons. Als kind lustte ik weinig, maar naarmate ik ouder werd begon ik veel te lusten. Ons motto was, ‘Hoe heter, hoe beter!’ Wat vonden we het leuk om elkaar af te troeven hierin. Ik was een jaar of 30 toen je moest toegeven dat ik meer aankon. Het was in een Indiaas restaurant geweest. Het meest pittige was de Vindaloo. Die wilde jij, met lam. De ober waarschuwde je en je zei dat het goed was. Daarna vroeg hij aan mij wat ik wilde en de ober en jij keken me met grote ogen aan toen ik rustig zei, ‘Hetzelfde als mijn vader alstublieft.’ Op het moment dat het geserveerd werd zei je tegen me, ‘Succes Schatzi!’ en ik zei terug, ‘Jij nog meer Liebling!’
Het was een komisch tafereel. Ik zat heerlijk rustig te eten en hield mijn gezicht in de plooi, ook al kwam de stoom uit mijn oren en had ik geen neushaar meer over. Bij jou brak het zweet uit en je bleef met je servet je voorhoofd afvegen. Je kreeg je bord ook niet leeg, maar ik had niets laten liggen. Mama wilde een hapje van je proeven en vroeg zich af of wij überhaupt nog een maag zouden hebben. Iedereen was klaar en de ober kwam de tafel leeg ruimen. Hij keek naar mijn bord en zei, ‘Dit heb ik nog nooit mee gemaakt, dat een Europese vrouw dit compleet op eet. Mijn complimenten!’ Hij wilde jou bord pakken, toen je zei, ‘Ik heb met haar van bord geruild.’ Jullie vrienden die mee waren, mama en ik schoten allemaal in de lach. Dat was zo jij!

Je vond het trouwens nog leuker als ik voor je kookte. Met name van de Turkse keuken. Dan genoot je! Je zei nooit hardop hoe je het vond, je gaf me een knipoog of je stak je duim omhoog. Ik had je eens gevraagd waarom je dat deed. Je antwoord was, ‘Jij brengt me de smaken van vroeger, zoals mijn moeder kookte, terug!’ Dat is echt het allermooiste compliment geweest wat ik ooit gekregen heb op mijn koken. Logisch, die kan ook niet overtroffen worden.
Nu had ik trouwens de koksopleiding gedaan, maar niet afgemaakt. Wel deed ik graag mee aan kookworkshops, op voorwaarde dat het anders dan anders was. Jij had me als kind kreeft leren eten en zo kwam het dat ik ook dat wilde leren. Ik had het gedaan en je zei dat je mij wel eens kreeft wilde zien klaarmaken. Goed, ik was na die workshop er wel klaar mee geweest, want ik vond het gruwelijk om de kreeft te doden. Het smaakte goed, maar de manier waarop was erg heftig. Toch nodigde ik mama en jou uit te komen eten. Mama wilde het niet zien, maar jij ging mee naar de keuken. De kreeft lag klaar op de snijplank. Wat jij niet wist, ik had de kreeft al verdoofd door ‘m in de vriezer te leggen. Veel beweging zat er dan ook niet meer in. Met een knoop in mijn maag zou ik beginnen. Jij vroeg waar de pan was en begon grapjes te maken. Ik pakte echter mijn grote keukenmes en sneed de elastieken door. Daarna pakte ik de kreeft voorzichtig beet en hield de punt erboven, ter hoogte van de nek/kop, met de snijkant richting de kop. Zo zou hij in een keer dood zijn, dat kokende water was gruwelijker was mij geleerd. In een beweging drukte ik de punt naar beneden en haalde ik mes het naar voren door de kop. De kreeft deed zijn laatste lome bewegingen en het was einde oefening voor ‘m. Daarna legde ik ‘m op de ovenschaal waar de groenten al op lagen en zette ik het in de voorverwarmde oven. Ik was klaar en keek naar je. Je stond me met een wit weg getrokken gezicht aan te kijken, en riep, ‘Sadist!’ Verbaasd keek ik je aan, ‘Jij wilde toch kijken, mij dit zien doen?’ Later hebben we heerlijk zitten eten, je deed je duim omhoog naar me. Mama hebben we nooit verteld hoe het klaargemaakt was. Later zei je wel, ‘Dat je het kon! Van jou had ik DAT echt nooit verwacht! Oma kon het ook en echt, ook die smaak kreeg ik terug van vroeger!’ Ik ben er nog steeds niet trots op hoor pap, ook al kan ik zeggen dat ik kreeft kan bereiden en was je compliment weer werelds.

Om in stijl van het eten te blijven eten we vandaag wel wat ik het allerlekkerste vond wat jij kon klaarmaken. Als je wist dat ik kwam maakte je dat dan ook met veel liefde voor me klaar. Ja natuurlijk pap, het is Oma’s Bulgaarse Witte Bonensoep. Er is niets engs, gruwelijks of gevaarlijks aan, gewoon heerlijk! Als je tijd hebt kom dan even op de wolk langs en ruik hoe heerlijk het hier in de keuken ruikt!

Herzlichen Glückwunsch Mein Liebling!
Ich Lieb Dich!

Liefs,

Dein Schatzi!”

Brief Aan Papa

“Hallo Mein Liebling,

Da bin ich wieder! Een van onze openingen als we elkaar spraken of zagen. Het is 18 december en sinds zes jaar kom ik dan even op de lijn bij je. Het is de dag dat je naar de andere kant vertrok. Daar heb ik vrede mee hoor pap. Niemand heeft tenslotte het eeuwige leven en jij kon niet meer beter worden, dus het was beter. Het neemt niet weg dat ik je mis, maar dat mag. Lees meer

1 2 3 4