Lekker Chaggie…

14062015 470 In navolging op hoe letterlijk ik kan zijn, als ik chagerijnig ben is het wel even andere koek. Goed, dan kan ik nog steeds letterlijk zijn, maar ik kan op een droge manier erg eerlijk zijn dat het grof is, maar toch ook weer grappig. Volgens Melle moest je nooit voor mijn voeten lopen als ik chagrijnig was, want dan schopte ik je figuurlijk wel uit mijn ruimte zeg maar. Nee niet letterlijk, want dat is mijn aard nu eenmaal niet.

Van de week was ik flink uit mijn hum. Dit schreef ik toen op facebook:
“Ik kwam een oud-collega tegen, ze stond voor me bij de kassa. Wij lagen elkaar to-taal niet destijds, groeten elkaar ook nooit op het werk, om een idee te geven. Nu vroeg zij opeens aan mij of alles goed ging met me. Ik knikte. Waarop zij antwoordde: ‘Mooi, met mij ook!’ Ik had hier zo geen zin in, maar zei mat: ‘Fijn.’ Dacht ik het gehad te hebben, zegt ze ineens: ‘Ik heb lunchpauze, heb je zin om een kop koffie te drinken?’ PARDON?! Ik heb haar aangekeken, mijn wenkbrauwen opgetrokken en gezegd: ‘Luister schat, wij hebben elkaar nog nooit gemogen. En nu ga je hypocriet doen? Dan heb je de verkeerde voor je!’ Zonder te groeten liep ze de winkel uit. En ik? Ik moest glimlachen!” Ja ik geniet dan wel van mijn eigen rotbui! Het helpt ook, eerlijk is (h-)eerlijk.
Overigens kreeg dit verhaal een aantal uren later een erg leuk staartje! Ik kwam terug met de randstadrail en stapte op de Grote Markt uit voor de Appie. Stapte daar net mijn andere oud-collega naar buiten, haar directe collega. Leuk mens en wij groeten elkaar vrolijk. Ze vertelde wat haar collega had gezegd op kantoor en dat ik gewoon een trut ben. Ik vroeg haar of zij het ook niet gek had gevonden, ja dat vond zij ook. We hebben er samen hartelijk om gelachen en toen zei ze: ‘Koffie?’, en dat hebben we dan ook gedaan. Gezellig!

Afgelopen voorjaar liep ik eens op een zaterdag de stad in. Mike lag ziekig in bed en ik wilde even vlot wat voor hem halen. Over de Grote Markt lopen bleek niet handig. Daar op het terras zaten oude bekenden uit Leeuwarden. Het waren nooit goede vrienden geweest en ik had en heb ze niet op facebook of twitter oid. Ze herkenden me, groetten en ik stond (uit fatsoen!) even stil. Wat ik in Den Haag deed wilden ze weten. Ik vertelde dat ik hier woonde. Ach dat was zo “gaaf”, zij waren een weekendje Den Haag aan het doen. Als je denkt dat ze me een drankje aanboden, nee dat niet. Vond ik, gezien het contact, geen punt, maar toen de zij van de twee hun bij Mike en mij gingen uitnodigen viel mijn mond toch wel even open. Ik gaf aan dat het niet schikte. Als je denkt dat men tevreden was met mijn antwoord, nou nee. Ik kreeg te horen: ‘O plannen? Wat gaan jullie doen?’, en daar raakte ik plots erg pissed over. Dus zonder omhaal antwoordde ik: ‘Gewoon, daar heb ik helemaal geen zin in!’ Wel zo handig, dit was een mooi gesloten antwoord. Waarom had ik moeten melden dat Mike ziekig in bed lag? Gezien het bekenden waren en geen vrienden vond ik het totaal niet nodig om meer te melden. Het gesprek was ook gelijk klaar en ik liep weer verder. Wat ondertussen wel was gebeurd was dat ik mezelf weer flink opgevrolijkd had en “dat vlot iets voor Mike halen” iets langer is gaan duren, omdat ik opeens vond dat ik met mijn antwoord een patatje van Bram Ladage had verdiend!

Mijn mening is dus dat als je uit je humeur bent, laat het gaan! Ga er maar even lekker inzitten en uit je vooral goed. Daar is niets mis mee. Kun je even niets je eigen chagerijnigheid, wat ik dan doe is het programma “Koffietijd” kijken of beelden opzoeken via het www. Dat werkt bij mij tenminste als een tierelier!

Papa’s Meisje 2

Franka 006 Hier het vervolg op Papa’s Meisje 1: We waren, na het plaatsen van het kastje bij mijn vader en besproken te hebben wanneer wij zouden waken, weer naar mijn moeder gegaan, niet veel later stonden we bij de Chinees om eten te gaan halen. Daar zag ik dat Beatrijs me gebeld had, ik bleek namelijk mijn geluid nog uit te hebben staan, omdat ik bij mijn vader geen piepjes van mijn mobiel had willen horen. Ik belde meteen terug en hoorde dat mijn vader vlak ervoor was overleden. We waren daar om de hoek en ik zei dat we eraan kwamen. Lees meer

Papa’s Meisje 1

Franka 006 Dit wordt een lange blog. Om het goed uit te leggen heb ik dat, op mijn manier, wel voor over. Zoals ik in mijn voorstelling al aangaf heb ik ook het nodige wel meegemaakt. Dit is ook zoiets. Als jullie mijn verhaal gelezen hebben ben ik wel erg benieuwd hoe jullie hadden gehandeld. Je hoeft het namelijk niet met me eens te zijn. Hier komt het: Lees meer

Takkenwerk 3

papaenik01 Afgelopen zomer had ik een aantal sessies bij de hypnotherapeute. Dit om, zoals ik dat graag noem, “de takken op mijn levenspad waar ik steeds weer over struikel op te ruimen”. Ik heb er eerder over geschreven, en nu ga ik dat weer doen. Eigenlijk had ik mijn laatste sessie al gehad, en mijn therapeute had gezegd dat als ik het nodig vond ik nog wel eens een afspraak mocht maken voor een sessie. Eigenlijk was ik na die laatste sessie wel klaar vond ik. Toch kwam ik daar op terug. Hoe zo’n sessie verloopt kun je lezen in mijn blog “Takkenwerk 2”, dat ga ik niet opnieuw beschrijven. Wel hoe intens, emotioneel en mooi deze sessie is geweest, en ook hoe ik er toe kwam om toch nog eens binnen in me te willen kijken. Lees meer

Van Vroeger: Italiaanse Muziek, San Remo 1985

IMG_5225 Sommige dingen krijg je vanuit je jeugd mee. Zo heb ik dat met Italiaanse muziek. Mijn moeder en haar 3 jongere zussen waren op stap-leeftijd al gek op de Italiaanse bands die toen wel in Franeker kwamen spelen. Mijn vader waardeerde de Italiaanse muziek ook erg. Bij ons thuis waren Paolo Conte en Riccardo Cocciante de grootste favorieten van ze. Nu kwam destijds in Toppop ooit Ricchi e Poveri en daar gaf ik mijn hartje dan aan, ik was toen 10 jaar, en het was heerlijk Italiaanse discomuziek.

Op mijn dertiende was ik net als een nichtje fan van Duran Duran. Een van mijn moeders zussen vertelde het San Remo Festival op video te hebben en daarin trad Duran Duran dan op en of we kwamen kijken. Natuurlijk deden we dat! Nu achteraf was dat een bijzonder jaar van het San Remo Festival, en dan niet om Duran Duran. Nee, mijn oude favorieten zaten erin, Ricchi e Povori!

Maar die niet alleen, want ook Matia Bazar!

En dan ook nog een andere bekende, namelijk Zucchero 🙂

Ja, ook nog een ander bekend Italiaans heerschap, hier ook nog erg jong, Eros Ramazzotti:

Wat grappis is, maar niet als laatste, het ging in de eerste instantie natuurlijk om het optreden van Duran Duran. Zo leuk, aangekondigd door onze Hollandse Patty Brard!

Achteraf was dit speciaal, maar dat was het toen niet voor mij. Nee, zelfs Duran Duran verbleekte voor me bij Luis Miguel. Manmanman, wat was ik “verliefd”. Geweldig vond ik hem, en ook zo mooi! Nu niet meer, maar toch is dhr. Miguel goed opgedroogd. Indien nieuwsgierig: even op google-en, want ik kon geen rechtenvrije-foto van ‘m vinden voor deze blog. Hij is nu een populaire Latino-zanger ontdekte ik laatst. Hij heeft zelfs een relatie gehad met zangeres Mariah Carey! Dit is het nummer waar ik zo bij wegzwijmelde, en hoe erg, op mijn 43ste kan ik ‘m grotendeels nog meezingen!

Dan was er ook nog een zanger, ik vond het een engerd, maar stiekem vond ik dit wel het allerleukste nummer. De zanger, Ivan Graziani is hier niet bekend geweest. Maar als je me goed kent, dan begrijp je waarom ik dit zo’n tof nummer vond. En eigenlijk nog steeds ook vind 😉

Excuses voor de opnamen, maar ze komen allemaal van het San Remo 1985. Zo lekker even, deze trip door Memory Lane….

1 2 3 4 5