Het 5de jaar: I(k) M(is) Papa


“Lieve Papa,
of eigenlijk de standaard begroeting: Hallo Mein Liebling!

Ja zeg, alweer 5 jaar geleden sloot jij je ogen voor altijd. Waar blijft de tijd? Natuurlijk ook nu weer een brief van mij aan je. Dat is er zo ingesleten. Vandaag zat ik te denken wat ik je zou schrijven. Ja natuurlijk mis ik je. Maar weet je Pap, ik voel jou om me heen. Ik mis mama meer door haar Alzheimer. Het is wel gebleken uit wat ze zei dat jij bij haar bent. Fijn Papa, dat geeft me een rustig gevoel. Ze zei dat als het zo ver is jij haar ophaalt. Wat een heerlijke gedachte is dat zeg. Daar ben ik je zo dankbaar voor! Verder wil ik het er niet over hebben. Het is allemaal verdrietig genoeg.

Nee Papa, ik wil stilstaan bij jou geweldige leven en ik wil mooie herinneringen delen. Kijk, dat ik je mis is logisch. Toch kan ik je niet hierheen halen, het is een feit en ik moet het er mee doen. Dus daarom maar de mooie dingen naar voren halen. Vorig jaar ben ik na de kerst begonnen met het inscannen van ALLE foto’s. Ik ben er maanden zoet mee geweest, maar ik heb er enorm van genoten. Soms was het wel moeilijk, dan kwam dat gemis naar Mama en jou opzetten. Maar vaker moest ik lachen bij foto’s. We hebben vroeger wel eens in je reclamestudio gezeten en dan keken we naar die foto’s. Ik bleek nog heel veel te weten. Ja ik vond dat zo leuk om te doen. Van jou en van mama. Ja daar kwam ik dan weer aan met de boeken of de dozen.

De leukste foto die ik heb is trouwens van een tekening van mij. Daar zal ik een jaar of 5 geweest zijn en ik had Opa getekend. Altijd als ik die zie moet ik lachen. Wat had ik wat van hem gemaakt he?! Het werd iets als we een portret zagen die iemand van een geliefde had gemaakt. Dan zeiden we “Opa!”, wat dan betekende dat mijn Opa toch nog altijd beter was geslaagd.

Onze autoritten was ook altijd een feestje. Veelal zongen me mee met Paolo Conte. Ik weet nog dat je eens in mijn cd-kast keek en The Best Of van Paolo Conte zag staan. “Hoe kom je eraan?”, wilde je weten. “Gekocht”, was mijn antwoord. “Jaja”, zei je. Bij thuiskomst had je gelijk gekeken en belde me op, “Zeg, die cd van Paolo Conte die jij hebt heb ik niet. Kan ik die van jou lenen om een kopietje te maken?” “Voor ik ja of nee zeg, ik mis een stuk in je tekst, zeg maar wat je eigenlijk bedoeld”, zei ik. Je was even stil en zei toen, “Nou, ik weet ik heb maar 1 cd van hem. Die stond er nog, dus je had ‘m niet geleend voor de lange termijn.” ‘Voor de lange termijn lenen’ daar bedoelde ik mee dat ik iets uit de inboedel van mijn ouders meenam dat ik zou gaan houden. “Nou, zie je. Ik had ‘m echt gekocht. En ja ik breng ‘m morgen wel even”, zei ik. Daarna legden we neer. Ik bracht je de cd de volgende dag en nadat jij de kopie had gemaakt zei je, “Kom, we gaan even een stuk touren!” Zingend en swingend waren we onderweg. Met ons favoriete nummer, vanwege de geluidjes, op repeat:

Ach en wat hebben we gelachen in de kerk vlak voordat jij me naar voren zou brengen om me weg te geven. In mijn tienerjaren was ik fan geweest van Jason Donovan. Het probleem was echter dat die blond was en ik hield niet van blonde mannen zei ik. Toch had ik poster van de blonde Jason Donovan op mijn kamer hangen. Je had eens naar die poster gekeken en je vroeg wat ik ermee gedaan had. Kijk, ik had het haarkleur-probleem opgelost. Met een bruin potlood had ik zijn haar gekleurd.
Dat kwam uit in de kerk. Terwijl iedereen al zat en Idsert en de dominee en naar binnen gingen zei je iets voor me te hebben. Je haalde uit je binnenzak een bruin potlood en zei, “Die zul je wel nodig hebben, want blonder dan Idsert kan bijna niet!” Ik schoot in de lach, maar we moesten naar binnen. Jij keek heel serieus en ik ging inwendig stuk van het lachen tijdens die wandeling naar voren en tijdens de dienst.

Hoe triest het allemaal tijdens je ziekte ook is geweest. Ik bewaar daar ook mooie herinneringen aan. Wat hebben wij waardevolle gesprekken gehad. Je hebt al mijn vragen beantwoord die ik nog had, je hebt me nog adviezen gegeven, maar ook waarschuwingen, we hebben ons respect en houden van aan elkaar uitgesproken en laten voelen. We hebben eruit gehaald wat erin zat en dat is wijs van ons beide geweest. Onze band was al sterk, maar zelfs in die periode hebben we dat nog versterkt.

Je zei tijdens je ziekte dat de 2 vrouwen in de leven je moeder en ik waren geweest voor je. Dat is toch wel de meest waardevolle erfenis geweest Papa. Daar haal ik nog altijd kracht uit.

Zo Mein Liebling, dit was het weer voor dit jaar. In januari vier ik je geboortedag weer met een brief en ik moet natuurlijk nog wel iets te schrijven hebben. Hahahahahahaha, alsof ik ooit zonder verhalen zit!

As Oebitsjam Te!

Liefs
Dein Schatzi!”

SUPERVONDST BIJ DE FOTO’S!

img510Op dit moment ben ik bezig met het inscannen van de foto’s van mijn vader. Er zit van alles tussen, ook foto’s toen hij net naar Nederland kwam. Mijn vader was niet in Nederland met en na mijn geboorte. Ik ben in januari geboren, en hij kwam pas in juni. Dat was definitief, omdat mijn ouders meteen trouwden hoefde hij niet terug naar Bulgarije. In de tussentijd correspondeerden mijn ouders met elkaar.

Mijn supervondst maakte me wel even emotioneel, ik ben er zo blij mee! De foto’s gaan natuurlijk op hun kop onder de scanner en opeens zag ik op een foto een tekst staan. Ik keek even, en het stond er in het Nederlands! Hij leerde net Nederlands in die tijd, wat het juist nu zo leuk maakt.

Dat ik het ook net vandaag tegenkom. Vandaag 23 december is het 4 jaar geleden dat hij gecremeerd werd. Het is net of hij me liet weten dat hij even bij me is. Ik ben als een kind zo blij! Hier de voor- en achterkant van die ene foto, klik op de foto om het te vergroten. Oh wat was hij blij met zijn meiden!

Mijn Vaderdag

Eye 016 De meeste mensen krijgen er vroeg of laat mee te maken, het afscheid van een ouder. Ik heb in 2011 afscheid moeten nemen van mijn vader. Qua leven, want mijn vader heeft een fraai penthouse in mijn hart met uitzicht op het beste in mij waar hij mede verantwoordelijk voor is. Ja, hij zit er daar warmpjes bij kan ik melden.
Maar dan is er Vaderdag. Hij had er niets mee, en ik kwam ook niet persé op die dag zelf. Wel nam ik vaker iets voor ‘m mee. Zoals aanstekers (zat hij altijd om verlegen), de heerlijkste vleeswaren en andere lekkernijen bij de Turk vandaan of een idiote mok. De mokken beantwoordde hij, want wij hadden de wedstrijd wie de meest idiote of overdreven mok voor de ander wist te vinden. Toch, sinds zijn heengaan eer ik hem wel openbaar opsocial media. Dit jaar ook weer. Opeens is na zijn heengaan Vaderdag toch anders voor me. Dus trakteer ik hem in zijn penthouse in mijn hart op iets persoonlijks van mij voor hem. Voor ik zeg waar ik dit jaar voor gekozen heb, eerst het verhaal erbij.

Mijn vader kreeg in 1999, denk ik, een opdracht van de Tros voor de show van Martin Gaus. Er was een dame ernstig ziek en zou niet oud worden. Ze wilde haar man bedanken met een portret van haar met hun hond. De hond was namelijk ook een hulp voor haar. Mijn vader portreteerde haar met de hond en mocht het in de uitzending aanbieden aan die mevrouw en meneer. Hij vroeg of ik mee wilde naar de studio en mijn moeder en ik gingen mee. De reportage was gemaakt vanaf de kennismaking en en het schilderen. Wat mij meteen opviel, was dat het nummer You Have Been Loved van George Michael eronder was gezet. Daar zat ik helemaal te stralen om mijn vader en dat de muziek van 1 van mijn idolen er onder was gezet. Dat nummer werd dus automatisch mijn nummer voor mijn vader. Sterker nog, ik heb wel eens gezegd dat als ik ooit afscheid van hem moest nemen ik dat nummer ter herinnering aan hem had. Dat wel gezegd tijdens zijn ziek-zijn. Ik liet het ook horen en samen hebben we gehuild.

Tijdens zijn ziekte zaten we ook eens samen te praten en vroeg hij: “Weet je wie de vrouwen van mijn leven zijn?” Ik had het niet goed, de vrouwen van zijn leven waren zijn moeder en ik! Oh wat was ik toen ik net wist dat hij ongeneeslijk ziek was boos op mijn Oma geweest. Ze wilde hem nu terug en ik was er nog niet klaar voor! Op de dag van zijn overgaan was ik echter, terwijl hij nog leefde, naar de foto van mijn Oma gelopen en zei: “Oma kom maar, haal Papa maar op. Ik heb er vrede mee. Maar zorg wel dat Papa mooi overgaat.”
Een half uur later stapte ik bij mijn tante binnen, even uitblazen en mijn verhaal doen. Op het moment dat ik echter binnen stapte stond haar radio op Classic FM en daar was het Zwanenmeer juist op. Het Zwanenmeer was een muziekstuk van mijn Vader, Oma en mij. Ik keek mijn tante aan en zei opeens: “Ik doe maar 1 kop koffie, want Oma is onderweg!” Daarna legde ik haar uit wat ik had gedaan. Ze begreep me volkomen en liet me even uithuilen. Daarna ging ik snel weer weg.

Mijn vader overleed aan het begin van die avond. Bij zijn plechtigheid was andere muziek uitgekozen. Toch draaide ik thuis veel George Michaels You Have Been Loved. Daar haalde ik kracht uit, en op moeilijke momenten nog.
Nu met mijn playback-hobby heb ik dit nummer geplaybackt. Hierin komen voor mij mijn Vader, mijn Oma en ik alledrie bij elkaar. Speciaal van mij voor mijn vader. Wilde ik het eerst bewerken, dat heb ik toch niet gedaan. Zoals onze band, vriendschap en liefde was, heb ik het puur gehouden.

Nog even onze groet, in deze van mij tot Mein Vati: “Ich Liebe Dich Mein Liebling, Dein Schatzi!”

https://www.youtube.com/watch?v=cg8CXTVMRwo

Het verhaal achter de aquarel

papa Deze cartoonachtige aquarel heeft mijn vader speciaal voor me gemaakt tijdens zijn ziek zijn. Hij wilde een speciale herinnering aan ons geven. In mijn geval werd het deze. Het verhaal erachter is dat we, sinds mijn verhuizing naar Zoetermeer, iedere vrijdagavond om klokslag 20:00 uur belden. Wij noemden dit ‘Het gesprek tussen de Minister President (hij) en Die Bundeskanzlerin (mio)’, gezien we de liefde voor Duitsland deelden en daar Angela Merkel aan het roer staat. Onze gesprekken waren altijd ‘tussen 2 hoorns’ en we bespraken bijna alles. Ja, dat koester ik. Ik begroette hem standaard met “Hallo Mein Liebling”, zijn begroeting naar mij is in deze aquarel vastgelegd….