Mama voor Moederdag


“Lieve Mama,

Ik schrijf je weer eens een briefje. Nu voor Moederdag. Meneer Alzheimer heeft de dagen al van je afgenomen en je hebt geen notie wat het voor dag is. Je weet helemaal niet dat het Moederdag is. Voor jou niet erg, maar voor mij als kind mam, voelt het afschuwelijk! Daarom een brief, op die manier kan ik onze geesten elkaar laten treffen. Althans, zo voel ik dat. En er is iets mama, dat wil ik je zo graag zeggen:
Lees meer

Alzheimer In Beeld Gebracht

Ik heb vandaag een kijkje kunnen nemen in een hoofd waar meneer Alzheimer de regie heeft. Ja, dat speelt zich ook in mama’s hoofd af.
Het is me mogelijk gemaakt door het afstudeerproject van Suus Hessling, ze studeert aan de School of Arts in Utrecht. Het verscheen op mijn tijdlijn in Facebook en omdat het bij jou ook zo is ben ik gaan kijken. De video heet Retrogenese (Dutch Version).

Er is me zoveel duidelijk geworden. Het filmpje was zo enorm duidelijk en het is mooi gemaakt. Maar ik kan nu niet stoppen met huilen. Dit gebeurt er allemaal bij mama. En ik ben misselijk van het feit dat ik nu heel duidelijk kon zien in welk stadium mama ongeveer zit. Dat doet me zo veel pijn!
Ja, ik heb mama eerder gezegd dat als ze niet meer kan, zij van mij mag gaan. Na het zien van het filmpje brak mijn hart helemaal en denk ik helemaal dat het beter is voor voor haar om Papa’s of Beppe’s hand te pakken als 1 van hen haar bezoekt. Ik wil niets liever dan haar verder leed besparen. Wellicht zal ze het zelf anders ervaren, maar een enkel moment is mama heel even helder. Althans zo lijkt dat voor mij.

Van vroeger weet ik dat mama dit NOOIT gewild zou hebben. Ze heeft me wel eens gezegd dat wanneer ze dement zou worden of op een andere manier een “stumper”, dan moesten we haar leven maar stoppen. Dat gaat echter niet. En het gaat allemaal nog erger worden heb ik vanmorgen gezien. Wat een onwaardige, onmenselijke en slopende rotziekte is het toch. Zo keihard en zo gemeen!

Nu vond ik dat ik dit filmpje moest delen in een blog. Het filmpje is echt de moeite van het zien waard. Hoe confronterend het ook is. Het wordt bijna in Jip- en Janneke taal uitgelegd. Daarnaast is er een geweldige animatie bij gemaakt.

Nog meer als eerder besef ik dat het einde in zicht is. Het hoeft niet meteen te zijn, het kan nog heel lang duren. Natuurlijk wil ik mijn moeder niet missen, maar dat doe ik al wel. Mama is alleen haar buitenkant nog maar tenslotte.
Nu weet ik wel dat ik al in de fase ben van rouwen en afscheid nemen. Maar goed, dat is eigenlijk het grootste hoofdstuk voor de naasten van iemand met Alzheimer.

Mijn dank is groot aan Suus Hessling, de maakster van het filmpje. Voor mij geldt dat ik hier iets aan heb gehad en voor mij ben je ruimschoots geslaagd!
Voor de lezers: Bekijk dit volgende filmpje:

Mama Is Jarig


“Lieve Mama,

Vandaag ben je jarig. Zelf weet je dit niet meer. Voor jou zijn alle dagen nu gelijk. Meneer Alzheimer heeft namelijk alles voor je in nevelen gehuld.
Vandaag ben ik niet bij je, wij vieren het later even samen. Gezien je mist heb ik besloten om een brief te maken. Dat voelt voor mij als geestelijk verbonden zijn, want aards is er door de situatie bijna niet meer. Jij denkt nu dat ik je moeder ben. In eerste instantie pijnlijk voor me, maar ik bedacht om te gaan omdenken. Als je mij als je moeder ziet is dat een eer. Nu had ik een uitzonderlijk goede band met je moeder, mijn beppe. Dus dan beschouw ik het liever als compliment. Dan voel ik namelijk geen pijn, maar liefde.

Onze moeder/dochter band ontstond pas toen ik het ouderlijk huis al had verlaten. In de tijd dat ik kind was had je wel wat me. Ik de “Lompe Lilly” die zo vaak viel dat ik weer vies was en met kapotte kleding thuis kwam. Je hebt heel wat appels en peren op de knieën van mijn broeken genaaid. Als je naast me liep en ik struikelde, dan zette je het ’t liefst op een rennen, zodat men maar niet zag dat ik van jou was. Je schaamde je kapot! Ik stond echter vrolijk weer op en stond dan keihard te lachen. Dan kon je niet anders en moest je ook lachen.

Ik was als kind erg onzeker, daar kon je weinig mee en zei alleen, ‘Hou daar eens mee op’, maar op mijn vraag hoe ik dat moest doen wist jij geen antwoord. Pas later spraken we hierover. Die avond nadat we de films hadden bekeken van Bridget Jones. We hadden enorm om de films gelachen. Je wilde na deel 1 nog niet zeggen wat er was, dat zou je pas na deel 2 doen. Dat deed je, en je zei: ‘Bij beide films zag ik jou in de rol van Bridget. Alsof jij model hebt gestaan voor die films!’ We haalden mijn mooiste struikel-acties aan. Zoals die ene keer dat ik van een treetje voor de bank was gestruikeld en in de hozende regen voor mijn fiets was beland met een “HUOGH” toen ik neerkwam, omdat de lucht uit mijn lijf was geperst door de val. O wat heb je die kreet vaak herhaalt! We lachten ons tranen.

Na mijn verhuizing naar Zoetermeer en eenmaal bij mijn ex weg, was jij er voor me. Je ving je kapotte vogeltje op toen ik op mijn flat moest wachten. Ik kwam heel vaak logeren. Op het moment dat ik in mijn flat kon kwam je en hielp me met het verhuizen en het inrichten. Daarna kwam je ook met de regelmaat een weekje. We hadden nu vaker serieuze gesprekken. Veel over vroeger. Je vond het zo jammer dat we vroeger niet de band hadden gehad die we nu wel hadden. Gedane zaken nemen echter geen keer en nu was het prima, zei ik, daar moesten we van genieten. Je knikte en zei toen dat je zo ongelofelijk trots op was. Omdat ik in jou ogen zo mooi in het leven sta, zo lief en zo menselijk ben. Ik moest huilen, dit was zo belangrijk voor me! Samen huilden we en dat voelde goed.

In 2013 kwam meneer Alzheimer langzaam in beeld. Hij was echter nog niet te vinden bij de onderzoeken. Je had me gezegd ooit nog eens samen naar Berlijn te willen. Dat ging ik regelen. Ik besefte wel dat je achteruit zou gaan en besloot in Berlijn de onbesproken dingen nog uit te spreken. Nee ik was niet boos, dat dacht je eerst. Nadat ik je had uitgelegd dat ik het ook bij papa had gedaan toen hij ziek was begreep je me. We spraken over de dingen die we anders hadden willen hebben en hebben sorry aan elkaar gezegd. Na het gesprek zei je dat je hier blij mee was en bestelden we een fles champagne op het terras waar we zaten.

Daarna kwam je weer eens een weekje logeren in Zoetermeer. Je had een vraag. Eerder had je de vraag ook al eens gesteld en had ik het ook al gedaan. Je wilde zo graag het nummer Mother Love van Queen horen en of ik het dan weer wilde vertalen. Terwijl het nummer bezig was en ik het ondertussen vertaalde, pakte je mijn hand en liepen de tranen over je wangen. Aan het einde van het nummer zei je, ‘Die is voor jou!’ Je was niet zo van het zeggen van je gevoelens, dus het was niet gek dat ik ook begon te huilen. Speciaal voor jou heb ik dat nummer gebruikt om ons leven samen weer te geven. Ik plaats hem onderaan deze brief.

Mama, van harte gefeliciteerd met je 73ste verjaardag. Ik vind het verschrikkelijk dat je nu zo in de mist staat door meneer Alzheimer, maar daar kun je niets aan doen. Je hebt dit zo NIET verdient! Maar Mama, jij bent en blijft mijn moeder, hoe je ook bent. Ik ben trots op je en ben heel blij dat jij mijn moeder bent!

Ik Hou Van Je!

Liefs en Kusjes,

Je Dochter”

Mom & Me in Mother Love by Queen.
De laatste 8 foto’s zijn gemaakt door Claudia Otten van Mantelzorgelijk.
https://www.youtube.com/watch?v=gl7_TN6Gj00&feature=youtu.be

1 2 3 4 5 8