Uit De Hak Of Op De Hak?

287746098058160 Eind 2013 leerde ik Biagio kennen. Biagio woonde sinds 10 jaar in Amsterdam en woonde daarvoor in Rome, waar hij ook geboren was. Er bloeide iets moois op tussen hem en mij en we zagen elkaar ieder weekend, bij hem of bij mij thuis. Natuurlijk had hij een zwaar Italiaans accent en ging er qua taal geregeld iets mis. Zou iemand anders zich om de haverklap hebben rot gelachen, ik had dat totaal niet. Dat zal zijn gekomen omdat ik zelf een Bulgaarse vader had die veel fouten maakte in de taal. Ik hoorde het gewoon niet, ik was het gewend. Dat zal het bij Biagio ook zijn geweest. Bij de grootste uitglijders corrigeerde ik hem wel. Niet van harte trouwens. Ik had er zelf een hekel aan als men mijn vader corrigeerde. Dat nam ik namelijk op als ‘kleinerend’.

Ik vertelde Biagio echter eens dat ik op het werk een Italiaanse cateraar had. Standaard, als hij iets culinairs op het werk leverde riep ik, “Daar is mooiste Italiaan uit Den Haag weer!” Standaard riep hij dan, “Oh he Dyez, jij-e moete niet segge, jij-e make mij verre-legen!” Dat verhaal vertelde ik eens aan Biagio en hij vond het geweldig. Met oud en nieuw was zijn Italiaanse vriend Umberto er ook. Umberto sprak totaal geen Nederlands, dus ging ik over in het Engels, “Oh hey Dyez, you-e muste not say-e that, you-e make-e mie shy-e!” Dit uitikken is wel even anders trouwens. In het echt klonk het lekker vlot. Beide heren vonden me dan ook fantastisch Engels met een Italiaans accent spreken, want ik wist dit de hele avond vol te houden. Wat hadden we een lol, want ik was die avond zogenaamd de enige van de Italianen die Engels sprak. Het mooiste van alles, ik sprak dus geen woord Italiaans!

Nu ik toch bezig ben. Biagio had wel een erg leuke taal-uitglijder. Die ga ik jullie niet onthouden. Hij was bij mij in het weekend en ik maakte op zondagmorgen een verse banaan/sinaasappel-shake. Hij vond het heerlijk, hij kon deze combinatie niet en zei toen, “Ikke make ook-e froutmix, maarre danne ik doe-e banane enne aarde-appel.” Ik keek op van mijn ontbijt en dacht, ‘Whauw, aardappel. Apart!’ en ik vroeg bloedserieus, “Die heb je dan eerst gekookt, neem ik aan?” Hij keek me met grote ogen aan en ik zag hem denken ‘Gekookt?’ Die blik zei veel en ik vroeg bloedserieus, “Bedoel je geen aardbeien in plaats van de aardappel?” “Ja, ik bedoele die kleine rode, isse dat aardebeien?”. Ik stond op en haalde een aardappel uit de keuken, “Dit is een aardappel.” We keken elkaar heel even serieus aan en schoten toen keihard in de lach. We kennen mij, dus hij heeft het uiteraard nog lang moeten horen. Ja, dat zit bij de prijs inbegrepen, dat hoort bij mij.

Toch is het verhaal van de Allora’s het meest grappig. Het enige aandeel wat Biago erin had was dat hij het woord wel erg vaak gebruikte. Hij gebruikte het als koppelwoord in de zin van ‘dus’ en dan kwam de rest van zijn verhaal. Het woord ‘Allora’ wordt (ik heb het opgezocht) voor meerdere dingen gebruikt. Hier volgt een rijtje waar het woord onder andere voor wordt gebruikt: toen, dan, hierna, toentertijd, ooit, vervolgens, daarna en dus. Wellicht voor nog wel meer woorden ook, die in dat rijtje passen. Biagio gebruikte het vaak voor het woord ‘dus’. Ik gaf echter in een melige bui een andere betekenis aan dat woord.

Het was secretaresse-dag 2014. Ik was op mijn werk en er lagen 15 boeketten te wachten om opgehaald te worden door p&o. Lindsey zat bij me die dag en het was rustig. Rebecca kwam langs en bleef even staan babbelen. Even later kwam ook Henriëtte aanlopen. We wisten alle drie, als Henriëtte er was dan moesten we serieus zijn, want zij had moeite met lachen. Ze keek naar de boeketten en vroeg waarom er zo veel waren. Lindsey vertelde over de secretaresse-dag. Henriëtte pakte een boeket en wees naar een bloem, “Ik vind dit een prachtige bloem, weet 1 van jullie de naam?” Lindsey en Rebecca konden haar niet helpen. Ik sloot mijn mobiel, Biagio had een berichtje gedaan. Geïnspireerd door hem stond ik op en keek naar de bloem, “Dat is een Allora, van oorsprong veel te vinden in Italië, voornamelijk in de hak.” Voorzichtig deed Henriëtte een glimlach en zei tegen mijn collega’s, “We hebben een heuse kenner. Knap zeg! Bedankt. Kun je het voor me opschrijven?” Ik keek Lindsey strak aan en zei, schrijf maar op en ik begon te spellen, “A-L-L-O-R-A”. Lindsey schreef het op en gaf Henriëtte het briefje. Blij met het briefje riep Henriëtte bijna vrolijk, “Super! Bedankt!” en liep weg.

Nadat de glazen tussendeuren dicht waren en de liftdeuren erachter waren gesloten zei Rebecca, “Dyez, doe normaal! Jij hebt toch niets met bloemen zeg je altijd, hoe wist je dan deze naam en zelfs de afkomst?” Ik gaf een brede glimlach, “Jullie kennen me toch beter? Ik hou wel van een geintje. Jullie geloofden me ook echt?!” We hebben ons rot gelachen. De hele week en de week erop was Henriëtte nog aardig tegen me, tot na het weekend daarop. Ze was waarschijnlijk bij de bloemist gaan vragen naar de Allora-bloem en had ontdekt dat de bloem totaal niet bestond en al helemaal niet uit de Italiaanse hak kwam, maar dat ik haar op de hak had genomen!

Zoek de Allora! ;-)

Zoek de Allora! 😉

Mike verstond me verkeerd….

14062015 1002De vakantie is vandaag begonnen voor Mike. Hij vroeg bij thuiskomst waar ik zin in had, en dat zei ik.
Ik moest me omkleden, opmaken en mijn haar doen, we gingen op pad.
Op Scheveningen was ik helemaal in nopjes….

We moesten een kolere-end lopen toen we bij een strandtent aankwamen. Ik glimlachte. Romantisch, zo ver van de andere tenten. Dit moest wel speciaal zijn. Er kwam echter niemand een bestelling opnemen. Mike ging even weg en kwam later terug met 2 biertjes. Er kwam echter niets te eten….

Mike had me gewoon verkeerd verstaan. Ik zei dat ik zin had TARBOT, dus de vis. En niet in een Spaanse DJ Talabot!

Net thuis. Het was wel erg gezellig!

Tarbot

Tarbot

DJ Talabot

DJ Talabot

Hadden Ze Mij Als Voorbeeld Ofzo?

img140 Een enkele keer kan ik een goede animatiefilm erg waarderen. Nu is Shrek absoluut niet mijn favoriet, alhoewel…. met de stem van Antonio Banderas voor Puss in Boots, staat hij wel in mijn Top 10.
Toch is er nog een stukje in Shrek 2 en daarom heb ik me tranen zitten lachen. Welk stukje dat is? Nee, geen Puss in Boots. Het gaat om Donkey!

Het ergste van alles is, ik heb me tranen zitten lachen omdat ik mezelf erin herkende. Ik was 10 jaar en we gingen met de auto naar Bulgarije. Een reisje van zo’n 2500 km. O wat had ik veel zin om naar mijn grootouders en andere familieleden te gaan, in de bergen te lopen en te zwemmen in zee! Het was voor mij de eerste keer en ik kon niet wachten tot we er waren. Bij Leeuwarden, zo’n 20 km van Franeker waar wij dus woonden, vroeg ik al of we er bijna waren. Inderdaad, nog zo’n 2490 km te gaan, dus mijn ouders wisten dat het een lange reis zou gaan worden.

En dan heb je het volgende stukje uit Shrek deel 2. Nog steeds vind ik het erg lachwekkend en ik hoor mijn ouders nog roepen: “Ga jezelf zitten vermaken en maak eens geen geluid!” O wat heb ik mijn best gedaan, maar mijn mond houden kon (en kan) ik niet. Ach ja, good old memory’s 😉

1 2 3 6