De Alarmbellen Bij Mij Gaan Af!

Anderhalf jaar geleden kreeg ik een berichtje van Kirsten. Ik kende haar sinds een paar jaar sinds social media, maar we hebben elkaar ook in het echt gezien. We zijn zelfs met andere vrienden van ons beide naar Rock Werchter geweest ivm Rammstein. Zij was getrouwd met Steffan. Ze schreef dat ze uit elkaar gingen en dat ze haar vrienden even zo kort op de hoogte stelde en verder alles goed was tussen Steffan en haar. Ik stuurde een berichtje terug dat het jammer was en kreeg van haar weer terug dat Steffan en zij te veel als broer en zus leefden, maar wel gewoon vrienden zouden blijven. Nu kon ik me voorstellen dat ze meerdere berichten kreeg en ik stuurde terug dat we later wel even zouden bellen. We belden de volgende dag al en gezien we op dat moment beide niet werkten besloten we om de week erop in Amsterdam af te spreken om even te lunchen. Zo reisden we beide de helft zeg maar. Zij zou vanuit Hoorn met de auto naar Zaandam en vandaar uit met de trein nemen naar CS.
Lees meer

Bezig Met Mijn Wens!

GADV Ja het heeft lang geduurd, dat weet ik. Faalangst? Ja, best wel. Dat wat ik wil is ook best wel ongewoon. Werken in de Huiselijk Geweld-sector. Zoiets kan nooit een meisjesdroom zijn, en dat was het bij bij ook zeker nooit! Tot ik het zelf voor de kiezen kreeg en er mee moest dealen, eruit moest komen en mijn leven weer moest oppakken. Ja, ik heb de nodige therapie hierin gehad, maar dat betekende niet dat ik er zo maar aan toe was om er mee aan de slag te gaan voor anderen!

Inmiddels is dat wel het geval. Je kan hierin zeggen dat ik mijn oude ik voor 95% terug gevonden heb. Die laatste 5% zijn de littekens die zijn blijven zitten. Zei men eerder wel eens dat ik daar nog aan moest werken. Inmiddels weet ik, littekens blijven zichtbaar, ook zitten die op je ziel en dus in me. Zo ver als ik nu ben, daar ben ik trots op! Het blijkt wel dat ik een vechter ben.

Op 13 juli j.l. plaatste ik mijn blog Mijn Droombaan. Hierop kreeg ik een reactie dat ik wellicht zelf hiermee aan de slag kon als ZZP-er. Dat vond ik wel een brug te ver. Tot ik nog eens een gesprek aanvroeg met Marie mijn hypnotherapeute van Praktijk HaRT. Marie gaf me net dat ene zetje dat ik nodig had.

Inmiddels ben ik al aan de slag met mijn eigen Power Point-presentatie. Ik vind namelijk dat het onderwerp Huiselijk Geweld nog te veel in de taboesfeer zit. Begrijp me niet verkeerd, want ik begrijp het volkomen! Natuurlijk, ik wilde destijds ook niet mijn verhaal vertellen, ik schaamde me rot! Maar inmiddels niet meer. En wat ik wil is mijn verhaal doen! Aan hulpverlenenrs, op scholen, aan buurtverenigingen, bij bedrijven en aan iedereen die een voorbeeld wil. Ik wil een voorbeeld zijn. Aan mij kun en zou je geen moment vermoeden dat ik het heb meegemaakt. Inmiddels weet ik ook, was er maar iemand geweest die zoiets had gedaan. Dan had ik er anoniem heen gekund. Het dan niet nodig dat ik mijn geheim had gedeeld, maar ik had handvaten gekregen. En juist dit is mijn drijfveer.

Vanavond heb ik mijn nieuwe site gemaakt. Die gaat aangevuld worden. Met delen uit mijn verhaal, maar niet alles. Ik wil namelijk een boek gaan uitbrengen, waar het hele verhaal in komt. En ik wil mijn presentaties gaan geven.

Dit alles om mijn steentje bij te dragen het onderwerp Huiselijk Geweld deels een gezicht te geven, deels uit de taboesfeer te halen (ik heb niet de illusie dat het helemaal gaat lukken, want je schaamt je te pletter als je in zo’n situatie zit) en nog meer om handvaten te geven aan slachtoffers en ook aan hun omgeving.

Sluit je ogen niet voor Huiselijk Geweld, maar HELP! Een betere wereld begint bij onszelf, en dit is wat ik kan en wil doen!

Hier de link naar mijn site, hij wordt steeds verder uitgebreid: Geheimen Achter De Voordeur

Ik Ben Onvergetelijk! ;-)

010412Gisteravond kreeg ik een appje van een goede vriend van me. Ik las:
Deze gek heeft op mijn facebook gekeken (hij doet maar, want voor niet-vrienden is alles afgeschermd) omdat hij ineens bij ‘mensen die je misschien kent’ staat. #wildejeditnietonthouden
Daarboven stond een foto met een schermafbeelding van de facebookpagina van Ernst. Inderdaad, mijn ex met losse handjes. Nu maakt het mij weinig uit. Ik gebruik mijn echte naam niet op het www. Mij kan hij dus niet vinden en dus is hij vrienden van me gaan opzoeken om te kijken of hij me kan vinden. Wat een eer!

Vanmorgen zat ik nog even te appen met die goede vriend, want eerlijk is eerlijk, ik was toch wel nieuwsgierig. Toch wil ik niet op zijn pagina gaan kijken, want dan sta ik ook bij hem tussen de mensen die hij misschien kent. Nu werkt die vriend echter als speurneus en dus had ik in no time schermafbeeldingen van mijn ex zijn facebook-pagina. Ha, hij heeft weer eens een nieuwe vriendin (lees: boksbal). Dat verklaarde veel.

De meest valse dingen kwamen in me op. Heb ik ooit wraak op hem genomen? Het antwoord is NEE! Wellicht was het gezien de geschiedenis logisch geweest, maar ik zie wraak als een slechte emotie. Destijds heb ik het ook alleen bij een melding bij de politie gelaten. Vaak heb ik gehoord dat ik hem er niet mee weg moest laten komen, en dat is aan 1 kant ook zo. Toch heb ik het niet gedaan, omdat ik voor mezelf heb gekozen. Had ik een aangifte gedaan dan had ik nog langer aan hem vast gezeten en dat weigerde ik. Daarbij moest ik met mezelf aan de slag en dat koste genoeg tijd.

Toch is het door me heen gegaan, zal ik kijken op zijn pagina? Ik weet dat hij binnen no time een vriendschapsverzoek zal doen dan. De psycholoog benoemde hem destijds als een narcist en dat soort mensen vinden zichzelf het beste en de meest grandioze wezens die er bestaan. Tja, best leuk om te doen. Dan ziet hij namelijk bij mij hoe gelukkig ik ben, ik een geweldige liefde heb, ik mijn leven weer heb opgepakt en dat ik goed in mijn vel zit. Maar nee, toch niet. Alhoewel, hij zal dan ook mijn blogs kunnen lezen ook die waar ik open ben over het huiselijk geweld en ik dus de vloer met hem aanveeg.

Daarop schoot mijn wraak-kanaal in volle vaart open. Hem toevoegen op mijn facebook…. De leukste uitspraken die ik kon doen schoten me te binnen. “Hallo Baddertje”, “Nee, mijn liefde geeft me hooguit een haarkleur-spoeling, geen hersen-spoeling”, “Ik heb je hooguit toegevoegd om iedereen een beeld van je te geven” Dat soort dingen.
Als profielfoto kan ik de foto instellen die ik hierboven heb staan. Wat trouwens niet een echte bloedneus was. Dat verhaal kun je hier lezen! Wat ook leuk kan worden, mijn vrienden die hem (her)kennen. Dan hoef ik niets te doen, dan wordt hij vanzelf door het slijk gehaald.

Nee, ik doe het niet. Ik verlaag me niet tot dat niveau. Ik leef mijn leven, ben gelukkig en vrij van die idioot. Maar ik heb genoten van mijn eigen slechte gedachten over hem. Hij moet nog even geduld hebben, maar tzt ziet hij mijn www-naam in de boekwinkel en een eer voor hem, hij heeft de hoofdrol in dat boek! Dat is geen wraak, dat is anderen helpen die in zo’n zelfde uitzichtloze situatie zitten als ik toen! Zie je, wraak hoeft niet altijd een slechte emotie te zijn.

Hieronder 3 links van eerder geplaatste blogs van me die gaan over het huiselijk geweld:
Huiselijk Geweld 1
Huiselijk Geweld 2
Huiselijk Geweld 3

Lang Haar of Kort Haar?

289557831210320 Ik weet even niet wat te doen. Mijn haar is nu zo lang dat ik het in een staartje draag. Daarmee ben ik over het moeilijke punt heen. Toch weet ik niet wat ik wil, lang of kort. Dat heb ik wel eens op fb gevraagd. Niet om, zoals je wellicht zou denken, complimenten. Nee, ik vraag het in verband met iets anders. Tot nu toe heb ik alleen nooit durven zeggen waarom ik het vraag. Het is wellicht ook wel gênant. Nu ga ik dat wel doen. Hopelijk lucht dit voor mij op.

Tentijde van mijn scheiding wist ik al, mijn lange haar gaat eraf. Toch wachtte ik daarmee, want ik had het plan bedacht om mijn haar te gaan doneren. Daarbij heb ik sponsoren gezocht die me een bedrag gaven als ik het af zou knippen. Mijn doel was 500,- euro bij elkaar te sparen, en dat haalde ik ruim. Dat geld was voor het KWF. Ik liet het pas knippen op zaterdag 15 december . Dat was namelijk in het weekend voor de 18de, de sterfdag van mijn vader die overleden was (in 2011) aan kanker. Niemand had ik die datum verteld, dus het was voor iedereen een verrassing.

Toch was dat niet de reden waarom mijn haar eraf moest. Nee, dat was een hele andere reden. Mijn agressieve ex had me vaak bij mij haren gegrepen. Dacht ik eens slim te zijn tijdens dat huwelijk en mijn haren af te knippen, dat resulteerde in dat ik mij voor anderhalve week heb ziek gemeld op mijn werk. Dan hoef ik verder niet te melden hoe ik eruit heb gezien denk ik.
Meteen na de scheiding had ik hulp van de psycholoog. Hierbij zat ik ook in een therapiegroep. Opeens was ik daar met een korte coupe en men vond het me goed staan. Trots vertelde ik waarom ik het had gedaan, de echte reden hield ik voor mezelf.
Totdat een andere dame in de groep een paar weken erna eens begon te huilen. Eigenlijk wilde ze ook kort haar, want haar ex had haar altijd bij haar haren gegrepen. Ze zag mij nu al een aantal weken met kort haar en vroeg zich af of dit een oplossing voor haar was. Ik bleef stil, wilde hierin geen mening geven. De psycholoog vroeg echter wat haar ex dan had gedaan. Ze vertelde dat hij haar bij haar haren had gegrepen en dan, om extra grip te krijgen zodat ze echt geen kant op kon, zijn hand omdraaide. Hierop kon ik mijn tranen niet verbergen. Eerst zag niemand het, tot er iemand was die tegenover me zat zei, “Ik denk dat hier iemand dezelfde ervaring deelt, of niet Dyez?” Kom dan maar eens uit je woorden, dat lukte me niet en een waterval aan tranen kwam eruit.
In een aparte trauma-sessie vroeg de psych aan mij of ik een sessie wilde ivm mijn haar. Dat deed ik, maar halverwege moest ik plots naar het toilet om te braken. Ik wilde daarna niet verder gaan. Mijn haar was kort en het zou wel slijten.
Dat deed het niet. Vorig jaar bij de hypnotherapie liet ik het ook vallen. De therapeute vroeg of ik het in een sessie mee wilde nemen, maar ik de herinnering aan die traumasessie bij de psych hield me ervan af.

Nu heb ik mijn haar weer in een staartje. Wat de wonden nu nog zijn? Deze:
– Ik kijk liever niet naar foto’s van mezelf uit die tijd met lang haar
– Als ik alleen over straat ga voel ik ongemakkelijk en laat de muziek op mijn telefoon uit
– In het ov blijf ik staan als ik niet rug aan rug kan zitten, of op een bank tegen een wand aan
– Ik schrik met de regelmaat wakker als ik mijn haar niet in een staartje heb als ik ga slapen, omdat ik zelf op mijn haar lig
– Ik voel me er onzekerder door

Nu zit ik met een dilemma, laat ik het groeien of niet? Ik zeg nee, want kort haar staat me goed, is veel gemakkelijker en dus om alle bovengenoemde redenen wat me dan toch rust geeft en me meer zelfvertrouwen geeft.
Maar ik zeg ja om weer die vrijheid te kunnen hebben dat ik baas ben over mijn eigen haar! Wat zo’n eikel wel niet aangericht heeft en hoe ongelovelijk diep dit bij me is binnengekomen is eigenlijk te erg voor woorden. Daar schaam ik me best wel voor.

Het voelt eng om nu eens zo open en eerlijk te vertellen, wat dit allemaal me gedaan heeft en dus nog doet. Moet ik er dan toch nog maar een therapie-sessie aan wagen? Dat vind ik zelf zo gênant. Het is maar haar!

Dit schreef ik gisteren, op 2 mei. Vandaag op op 3 mei schreef ik hierover deze blog: Mijn Haar-ding, Goed Opgelost!

R.I.P. Prince

We zitten beide lekker achter onze pc,’s. De radio staat aan, op Radio NPO 1. Opeens is daar een bericht, Prince zou zijn overleden. Ach, dat zal wel een roddel zijn. Toch twijfel ik. Het is toch in de media. Nee, NEE! Ik kan het even niet geloven. Nee toch? Het wil er eenvoudigweg even niet in bij me.
Dan denk ik aan een vriendin van me. We zaten bij elkaar op school en sindsdien is zij fan. Ik weet niet beter dan dat ze fan is. Ik stuur haar vlot een pb, laat haar het maar uitzoeken, zij kent ook de sites rond hem wel, daar zal het wel op bevestigd zijn. Ik blijf het niet geloven, maar zet toch een post op fb. Al vlot komen er reacties, het is zo. Wat?! Nee! Niet hij! Ik merk dat ik eigenlijk toch wil/moet huilen, maar ik dring mijn tranen dapper terug. Het is gek, het is even heel gek.

Prince 2x Live
Zo veel had ik niet met Prince, vroeger vond ik hem leuker. Mijn agressieve ex was fan van Prince, niet zoals die vriendin van me, maar toch wel, anders. Prince kwam in 2010 in Arnhem en ik had kaarten geregeld. In 1994 zag ik hem ook live, dat concert vond ik leuker eerlijk gezegd. In Arnhem vond ik het minder, op Purple Rain na. Eigenlijk was ik klaar met dat nummer, maar hoe hij dat toen live deed, dat was adembenemend!

The Beautiful Ones
Toch, voor nu moet ik slikken, slikken en slikken. Het komt door zijn nummer The Beautiful Ones. Na de scheiding van mijn ex kwam dat nummer bij me boven. Hij had ooit eens gezegd dat hij dat nummer aan mij opdroeg, want hij kon zich niet voorstellen dat zo’n knappe meid als mij op hem zou kunnen vallen. Dit was uiteraard in de ‘Roze-Brillen-Fase’.
Een stuk uit deze tekst heb ik aangehaald toen ik hem eens tegen het lijf liep, 3 weken voor mijn hulp bij de psych zou aflopen. Het kon niet fraaier. Mijn haar was pas geverfd en geknipt, ik zou naar mijn toenmalige geliefde, ik droeg een kort jurkje, was goed op gewicht en was tof opgemaakt met mijn fel rode lippenstift inclusief! Dat even voor het plaatje. Ik kwam mijn ex tegen bij de Jumbo, ik was net klaar en hij stond zijn boodschappen in te pakken. Ik kreeg hem in de gaten omdat hij me, ja ook met mijn naam, de huid begon vol te schelden. Zo erg dat het ook andere klanten tot stilstand hield. Hij was klaar met inpakken en raasde nog door. Had ik in het begin aan de grond genageld gestaan, ik vond mijn kracht gelukkig vlot terug, liep op hem af, keek hem recht in zijn ogen en haalde uit de tekst van The Beautiful Ones aan:
‘The beautiful ones
Always smash the picture
Always everytime’

Daarna draaide ik hem mijn rug toe en liep met opgeheven hoofd weg. Ik hoorde nog iemand roepen, “Zo, dat wijffie maak je niet gek, hufter!” Daarom moest ik wel lachen, diegene had eens moeten weten!

R.I.P. Prince
Ja, dat nummer is belangrijk voor me geworden. Ik luister het ook nog graag, want ik haal er echt kracht uit! Tijdens mijn laatste sessie bij de psych stond dat nummer ook centraal. Op moeilijke momenten is dat ook hét nummer waar ik me mee oppep.
Dan hoorde ik vanavond dat Prince overleden is. Dit doet me om bovenstaande reden dus meer dan ik zelf had verwacht. R.I.P. Prince, het gaat je goed daarboven. Nog maar 57 jaar, te vroeg op een wolk.

Hier het nummer waar ik het over heb gehad: The Beautiful Ones

1 2 3