Hoe-s(t) In De Liefde!

Morgen is het Valentijnsdag. Als begin twintiger vond ik dat geweldig. Ja toen pas. Eerder was het nog niet echt in het Friesche doorgedrongen. Drie keer kreeg ik een kaart van een onbekende. Drie keer ben ik niet op de uitnodiging ingegaan. Nu had het bij 2 ervan wel gekund, want dat waren respectievelijk mijn vader en mijn beste vriend, Melle, geweest. Die ene heb ik nooit geweten, al had ik een vermoeden. Dat heb ik diegene nooit gevraagd, want als het antwoord “ja” was geweest dan zou ik voor de rest van mijn leven getraumatiseerd zijn geweest. Oh wat vond ik dat een engerd! Lees meer

Update Voet

dikkevoetOp 11 maart was het zo ver, ik werd eindelijk geopereerd aan mijn grote teen, de hallux valgus. Na de operatie kreeg ik meteen loopgips en zo’n gipsschoen. In het begin viel er niet op te lopen, ook niet met die schoen. Na een ruime week ging dat al beter, al kon ik niet op de voorkant van de voet staan. Overigens, die schoenzool die is ook niet buigzaam en dus zette ik mijn voet plat neer.

Eenmaal bij de controle was duidelijk te zien dat ik niet niet altijd de schoen had aan gehad. Nu kreeg ik de gipsspalk. Lekker handig, die kon af bij het douchen. Wel kreeg ik de duidelijke instructie mee, ‘Zodra je opstaat trek je die schoen aan, ook in huis!’ Oké, dat was duidelijk en ik deed het ook.

Op 7 april moest ik weer naar de chirurg en het zag er goed uit. De spalk mocht weg. Ik kon nu gaan oefenen, maar met gympen aan en niet mijn kisten of werkschoenen. Ook moest ik nog rustig aan doen, dus bij langere stukken moet ik wel mijn krukken mee en ook gebruiken. Prima! Mijn voet was nog wel dik en de chirurg zei dat het in een maand of twee wel weer goed is.
Nu zit overigens voorin mijn kisten of werkschoenen voorin meer ruimte en die gymp die zat strak, maar ik deed het netjes zoals de arts had gezegd.

De dag nadat ik bij de chirurg was geweest besloot ik echter om even naar de Oké (buurtsuper) te gaan. Dat is 3 minuten lopen, dus dat kon wel zonder krukken vond ik. Nou… dat vond mijn voet niet! De volgende dag ben ik ook mee boodschappen gaan doen en ik bedacht om 1 kruk mee te nemen. Nee, daar was mijn voet het ook nog niet mee eens. Op zondag hield ik me rustig, in huis loop ik trouwens zonder krukken. Op maandag ben ik weer boodschappen gaan halen bij de Oké, met beide krukken. Dat ging prima. Dus op dinsdag besloot ik om weer even op pad te gaan, uiteraard met krukken. Dinsdagavond leek mijn voet echter dubbel zo dik. Hmmm, dit was niet bedoeling. Mike kwam met het idee om mijn voet even te koelen en legde er een ijscompres op. Dat was prettig.
Toch was het op woensdag nog niet goed, dus ik ging met mijn voet in een ijskoud voetenbad. Dat deed ik 2x per dag en ik hou mijn voet nog hoog. Op vrijdag ging ik weer richting de Oké en mijn gymp zat al lekkerder. Keurig weer mijn krukken mee en dat was prima te doen. Wel weer koelen natuurlijk toen ik thuis kwam.

Zaterdag bedacht ik om er op zondag even uit te gaan, mijn krukken mee en dan wandelen. Mike vond het prima en dus gingen we zondag naar De Horsten. Nu was daar op een heuvel een uitkijkhuisje en ik wilde daar ook naartoe. Het paadje naar boven was best zwaar te noemen met krukken, maar ik wilde het zelf. En dat had ik beter niet kunnen doen!
Eenmaal boven was ik compleet uit mijn doen en barste ik van de pijn, maar ik was er! Sneu, ik was pissig op Mike, dat hij niet had gewacht. Toen een meneer ook nog eens naar mijn krukken keek en zei, “Respect”, wilde ik die man met mijn krukken wel wegduwen!

Het stomme van alles is, ik was dan wel pissed, maar reëel was ik niet! IK was zo stom geweest! IK moest zo nodig daar naartoe! De wandeling was echter wel top, zie De Horsten.
Toch was mijn thuiskomst mijn voet wel weer erg dik. Ik loop nu al dagen te koelen, maar het is toch too much geweest. Toch wil ik wel vlot weer wandelen, maar dan denk ik er om dat ik rustiger aan doe. Moet ik klimmen dan trek ik mijn voet op en steun ik er niet op.

Zo ziet u maar, haastige spoed is zelden goed en al helemaal niet voor de voet!

Update Over Mijn Voet (2)

spalkOp 11 maart ben ik geopereerd aan een hallux valgus, al eerder schreef ik daarover, zoals in Mijn Ervaring… en in Update…. Vandaag ben ik bij de orthopeed geweest voor controle en het ziet er goed uit. Mijn voet is nog dik, maar die zwelling zal binnen 1 of 2 maanden afgenomen zijn. Ik hoef geen gips meer. Qua schoeisel wordt het de komende maanden gympen, dus geen kist of werkschoenen en zeker nog geen pumps. Het lopen is nog pijnlijk, maar ik ga goed oefenen.

Deze operatie is me erg meegevallen. Bij de vorige werd de huid aan de zijkant bij de teen opengesneden en werd het bot doorgezaagd. Dit is door middel van 4 kleine gaatjes gegaan. Mijn arts, dr. Keizer, heeft me vandaag nog het een en ander uitgelegd, omdat ik vertelde erover te bloggen. Hij wees me echter op zijn filmpje op YouTube en schreef de link voor me op. Dat filmpje laat ik jullie dus nu zien, want daarin zie je beste uitleg. Let wel, dit is de laatste behandeling!

Qua napijn was deze ervaring peanuts! Oké, mijn pijngrens is wel hoog, maar ik zat de vorige keer echt langer aan de pijnstillers, had eerst 3 weken normaal gips en daarna 3 weken loopgips. Dit keer heb ik 4 dagen gebruik gemaakt van pijnstillers, 2 weken loopgips gehad (ja meteen na de operatie) en 2 weken afneembaar gips/spalk (zie kopfoto).
Hieronder de voor- en nafoto’s. Klik op de eerste foto om ‘m in zijn geheel te zien. De tweede kan ook, maar is zo wel duidelijk.

Mocht je vragen hebben stel ze dan gerust. Mocht ik ze niet kunnen beantwoorden, dan neem ik je vraag volgende maand mee naar mijn arts. Hier het filmpje:

Update Over Mijn Voet (1)

happyfeet Vorige week werd ik, na een (mid)dagopname, ontslagen uit het ziekenhuis ivm met de operatie aan mijn Hallux Valgus aan mijn linker teen. Nu had ik al de nodige paracetamol ingeslagen en ik kreeg nog celecoxib mee. Nu had ik al geschreven dat ik minder pijn had aan mijn voet dan voor de operatie. Dus vanaf dinsdag liet ik de medicatie staan. Het is tenslotte geen snoep-middel. De maanden ervoor had ik overigens flink geslikt, dus hoe goed zou die paracetamol geholpen hebben? Ze zeggen dat je er immuun voor kan raken.

Nee, dus geen pillen meer. Wat ik persé even wil melden, de nazorg van het Bronovo… Die hebben mij stil gekregen! Ik werd zaterdag gebeld hoe het was gegaan, en woensdag weer. Ze zeiden dat ik best nog paracetamol mocht gebruiken, zodat ik kon oefenen om op mijn hak te rusten. Heb ik niet gedaan eerlijk gezegd. Maar inmiddels kan ik zonder krukken lopen en steunen op mijn hak. De pijn heb ik nauwelijks. Ja, ik ben meer gewend en wellicht heb ik een hoge pijngrens.

Nu zal ik even van mijn pad afwijken. In 2000 wilde ik vleugels tussen mijn schouderbladen getatoeëerd hebben. Ik ging naar de tattooshop waar ik vaker was geweest en vroeg of Louis tijd had. Eerlijk zei hij, ‘Heb ik nu, maarrrr, je krijgt ‘m voor de helft van de prijs als je morgen komt om half drie!’ Ik begreep even niet waarom, maar de volgende dag vanaf 11:30 uur vrij en ik vond het prima. Louis zei dat hij het me dan uit zou leggen.
De volgende dag kwam ik om 14:15 uur. Louis was nog bezig met een (stereo-type gezegd) zware hardrocker die onder de plaatjes zat. Ik moest wachten, maar kreeg een kop koffie en stak relaxed een sigaret op. Om 14:40 uur was ik aan de beurt. De zware rocker met de vele plaatjes kreeg nog een kop koffie van Louis en de laatste zei erbij, ‘Let jij eens op dit wijffie!’ Ik begreep er nog geen moer van.
Toch ging ik zitten en Louis vroeg of ik koffie wilde. Ja, dat wilde ik wel. Ik stak ook nog een sigaretje op en Louis maakte zich klaar voor mijn tattoo. Ik zat lekker en zat slap te ouwehoeren met de “zware rocker”. Louis meldde dat hij er klaar voor was en zou beginnen. Prima vond ik. Ondertussen zat ik met beide heren lekker te ouwehoeren en lekker aan de koffie en ik rookte ook nog een sigaret. Opeens hoorde ik Louis zeggen, ‘Jij zit onder plaatjes en je hebt wat pijn doorstaan, maar zie je haar nu? Die geeft geen kick en ik moet echt op haar bot zijn!’ Stom misschien, maar zo kwam ik erachter dat ik wellicht toch een hogere pijngrens heb.

Ja, voor nu, wellicht is het zo. Maar ik heb de afgelopen maanden ervoor gewoon zo ontzettend tyfus veel pijn gehad! En ja, ik ben hier iets langer mee door gelopen dan met mijn rechter voet. Het kwam steeds niet uit. Misschien psychisch, maar je went aan de pijn, dat denk ik. Jankend uit je narcose wakker worden en zo blij zijn dat je geen pijn in voet voelt, dat zegt wel iets.

Ik wil absoluut niet zielig doen. Wat ik net schreef is een gewoon een feit. Ik ben blij, ik ben f*cking blij! Ik slaap namelijk sinds een week ’s nachts door. Als ik wakker word is het maar even, draai ik me om en slaap ik verder. Dat heb ik de laatste 4 maanden gemist. Ik werd wakker met zoveel pijn in mijn voet, dat ik niet meer kon slapen. Oh, wat ben ik de chirurg nu dankbaar!

Mocht je nadenken of je deze operatie zal doen? Benader me maar. Want als het niet nodig is, doe het dan niet. Gewoon voor jezelf. Ga overigens wel om een verwijzing vragen, want een orthopeed kan je helpen aan een hulpmiddel, zoals een soort van brace. De eerste keer was er twijfel, dus toch een operatie. De tweede keer was die twijfel er absoluut niet! Je gaat tenslotte niet klussen aan je lijf als je er geen last van hebt, maar pas als je last van hebt! Ja toch? Wees maar zuinig op wat je hebt, want dat is waar je mee geboren bent en wees daar juist zuinig op!

Mijn Ervaringen: Verschil In Operaties Hallux Valgus

Gisteren ben ik voor de tweede keer geopereerd aan een Hallux Valgus. Nu aan de grote teen van mijn linker voet. In 2013 had ik rechts al laten doen. Hier ga ik uitleggen hoe dit is gekomen en wat het verschil in de operaties is geweest. Let wel, dit is mijn ervaring. Iedereen zal het anders ervaren. Iedereen heeft ook een andere pijngrens. Ikzelf heb nooit naar ervaringen van anderen gezocht en/of gelezen, omdat ik zoiets van mezelf af laat hangen.

Aan de binnenkant van mijn voeten had ik altijd al de grote knobbels. De foto hierboven is van juni 2013. Volgens mijn vader had mijn oma die ook en had ik dat van haar geërfd. Hij zei dat ik het moest laten corrigeren. Dat heb ik onzin gevonden, want ik had er nooit last van. Ja en zeg zelf, slik jij paracetamol als je nergens last van hebt?
Het was 2013 dat ik steeds meer last begon te krijgen, want die knobbel drukte altijd tegen de schoenen aan en dat irriteerde dusdanig dat ik toch eens naar de huisarts ging. De huisarts stuurde me direct door naar de orthopeed en die keek er naar. Daar bleek dat opereren eigenlijk nog de enige optie was.

Hoe voelde de pijn? Dat wilde ik voorheen nooit echt vertellen, want ik zag dat als gezeur. Maar nu doe ik het dan wel. Het drukken van de knobbel de hele dag tegen de schoen aan gaf een soort van branderig gevoel die steeds heviger werd zolang ik mijn schoenen aan had. Ik ging naar mijn werk op gympen, omdat de stof aan de zijkant zacht was. Op mijn werk stonden mijn pumps en die trok ik daar ook pas aan. Onder mijn bureau had ik ze uit, alleen als ik van mijn plek af moest deed ik ze aan. Voor ik naar huis ging wisselde ik weer van schoenen.
Ging ik wandelen, dat doe ik best wel graag, dan slikte ik op voorhand al 2 paracetamols. Als ik echter (slikte ik ook paracetamols) naar Friesland ging trok ik in de trein echter weer mijn schoenen uit.
Ook voelde het wel alsof ik met een gebroken teen in mijn schoen zat aan het einde van een dag als ik mijn schoenen aan had moeten houden en veel had bewogen. Traplopen vond ik persoonlijk het meest erg.
Op het moment dat de pijn constant was merkte bij de eerste keer dat werkschoenen en kisten me het lekkerst zaten, want daar had ik meer ruimte voorin de schoenen.
Mijn vorige werkgever vond dat minder leuk, want het was niet echt representatief, maar na mijn uitleg was het geen probleem meer.

Aan mijn rechter voet vond de operatie plaats in Zoetermeer in het Lange Land, omdat ik daar toen woonde. Ik ben het type die eigenlijk zo weinig mogelijk aan verdoving wil. Ooit had ik een narcose gehad en daarna was ik nog dagenlang duizelig, dus als een narcose niet nodig is dan wil ik dat niet.
Ik had dus voor een ruggenprik gekozen. Nu hoorde ik van een bekende van me over de blokverdoving. Een blokverdoving is een plaatselijke of zoneverdoving. Hier wordt de bepaalde zenuwgroep lam gelegd. Bij de anesthesist vroeg ik ernaar. Ze deden toen wel aan een blokverdoving, maar nog niet op zichzelf, daarom was mijn keus een ruggenprik, maar met blokverdoving, want die blijft ook langer zitten, dus kom je door de eerste pijn heen.
Het ging echter anders. Ik kreeg eerst de ruggenprik en het blok zou gezet worden als de ruggenprik ingewerkt was. Ze belden echter van de o.k. dat ik al gebracht kon worden. Daarom zou het blok op de uitslaapkamer gezet worden.
Onderweg naar de o.k. vroeg de co-assisitent of ik nerveus was. Raar maar waar, ik was voor 1 ding nerveus. Namelijk de zaag. Dat is puur psychisch te noemen vind ik zelf, het idee dat er gezaagd wordt en het gewoon in mijn lijf is, nee dat vond ik niet fijn. Dit vertelde ik en de co-assistent vond dit logisch en zei dat ik best een roesje mocht hebben. Dat heb ik dan ook gedaan. Van de operatie heb ik niets gevoeld. Ik was echter al weer bij op de o.k. en de chirurg vertelde me wat hij had gedaan, het goed gegaan was en de regels die ik in acht moest nemen voor de genezing. Daarna ging ik naar de uitslaapkamer en moest ik wachten op de de anesthesist ivm de blok en ook op meneer van de gipskamer, want daar zou mijn voet nog gegipst worden. Het gips kwam tot net boven mijn enkel.
Op het moment dat de anesthesist kwam kon ik echter mijn andere been al weer redelijk goed bewegen. Om die reden heb ik op het laatste moment van dat blok afgezien.

Waar ik van baalde, ik moest die nacht wel in het ziekenhuis blijven. Het was niet anders. Eenmaal op de afdeling had ik behoorlijk veel honger en dorst. Gelukkig was het lunchtijd en ik heb heerlijk uitgebreid zitten lunchen. Meteen kreeg ik de het menu zodat ik voor die avond kon uitkiezen wat ik wilde eten. Er stond carbonara op, dus de keus was heel eenvoudig. Mijn eten en drinken was dus gewoon normaal te noemen.
Mijn kamergenote had dezelfde operatie ondergaan. Zij had echter een volledige narcose gehad en had ook een blok gehad. Zij kon niet eten, zij begon te braken. Wat was ik blij dat ik die narcose niet had gehad! Zij sliep wel beter. Ik kreeg meer pijn en heb voor de nacht morfine gehad.
De volgende dag mocht ik na het bezoek van de arts en de fysio naar huis. De laatste kwam om me even te helpen met het omgaan van de krukken. Hij zette deze ook op de juiste hoogte voor me.

Eenmaal thuis heb ik nog geen week gebruik gemaakt van de pijnstilling. Ik had hulp van een goede vriend en vriendin. Toch kon ik op krukken zelf naar het toilet en kon ik ook in de keuken wel ietwat doen. Wel vanaf 1 plek, want ik stond en had mijn been geknield op een kruk. Het voordeel van een niet te grote keuken.

Terwijl ik met mijn gegipste been geknield op de stoel voor het aanrecht stond, zorgde Tos voor extra stevigheid ;-)

Terwijl ik met mijn gegipste been geknield op de stoel voor het aanrecht stond, zorgde Tos voor extra stevigheid 😉

Na 3 weken mocht het gips eraf en kreeg ik controle van de arts ivm de hechting van het bot en de genezing van de wond. Aansluitend kreeg ik loopgips en was ik veel mobiler, alhoewel nog wel met krukken. Weer 3 weken later ging het gips er af en mocht ik langzaamaan weer normaal gaan lopen. Dat was nog wel even wennen.

De operatie van gisteren.
Inmiddels woon ik in Den Haag en was ik naar het Westeinde Ziekenhuis gegaan bij de orthopeed. Omdat de ziekenhuizen gefuseerd zijn zou ik geopereerd worden in het Bronovo Ziekenhuis. Nu had ik wel voor een blokverdoving gekozen en een roesje. Ik moest me pas om 11:30 uur melden. Om 14:30 uur werd ik naar de o.k. gereden. Daar moest eerst het infuus aan de bovenkant van mijn hand aangebracht worden. Dat was bij mij niet gemakkelijk en ik had ook nog eens koude handen. De verpleegster lukte het niet goed. Verpleger Erik kwam eraan lopen en vroeg of hij moest helpen, hij zou “Magic Eyes” hebben. Het was goed en in plaats van links kwam het infuus nu rechts. Erik had het zo voor elkaar en ik merktte op dat hij inderdaad “Magic Eyes” moest hebben. Hierop zei hij dat hij blij was dat het gelukt was, want dit was ook zijn eerste keer. Ik moest lachen, want ik hou van dit soort humor. Nerveus was ik nog steeds niet.

Ik werd even nerveus bij het zetten van de blokverdoving. Ik moest op mijn buik liggen, dus ik kon niets zien helaas. De anesthesist zat aan mijn linkerkant en ging, voor zover ik begrepen heb en gevoeld, via een echo de juiste zenuwen zoeken. Dit duurde best wel lang en ik bedacht me dat de ruggenprik inmiddels wel gewerkt zou hebben en wilde al bijna roepen ‘Laat maar, doe maar een ruggenprik!’. Er zat nog iemand bij om te assisteren. Af en toe kreeg ik kleine prikjes wat even vervelend was. De zenuw werd gevonden en dat voelde ik. Dat deed geen pijn, maar het was een heftige kriebel door mijn onderbeen en voetzool en daar schrok ik van. Het is belangrijk dat je erg stil blijft liggen. De zenuw was dus gevonden en de verdoving werd geplaatst. Ik vond het lang duren voor het werkte. Tegen half vier werd ik naar de o.k. gereden. De anesthesist vroeg hoe het voelde en ik sprak mijn twijfel uit. Ik zou alsnog in slaap worden gebracht.

Rond vijf uur werd ik huilend en roepend wakker dat ik geen pijn meer in mijn voet had. Man, ik was zo blij! Kun je nagaan wat constante pijn met je doet. Mijn voet was al gegipst. Nu tot halverwege de voet.
Erik met de “Magic Eyes” stond naast mijn bed en zei dat wanneer ik weer goed wakker was ik een ijsje zou krijgen. Op dat moment voelde ik dat ik ook maar iets wilde eten of drinken, dus zei dat ik wel goed wakker was. Hij bracht me meteen een raketje en dat was heerlijk!

Tegen half zes was ik weer op de kamer. Mike zat al op het dagvervlijf en oh, wat was ik ook blij hem weer te zien. Ik moest eerst eten van de verpleging, dus ik nam een broodje met kaas en een karnemelk. Pijn aan mijn voet had ik totaal niet. Mijn voet sliep en voelde zwaar. Na het eten kon ik gelijk plassen. Ja, mij is ooit verteld dat plassen na een verdoving belangrijk is, omdat het zegt dat alle organen het weer doen. Ik moest echter nog op de arts wachten. De arts kwam rond zeven uur. Alles was goed gegaan. Via 4 gaatjes was het bot doorgezaagd en de teen recht gezet voor zo ver ik het heb begrepen. Hier kan ik jullie nu nog niet meer over vertellen, want het gips zit er om heen. Ik kon wel meteen naar huis. Nee, dus geen nacht blijven en ook geen fysio die nog langs kwam om me te leren met de krukken om te gaan. Ik moet wel over 2 weken terugkomen en dan heb ik een controle en het gips zal er vier weken omheen zitten. Is toch 2 weken korter!

Thuis had ik echt behoorlijk honger, dus we aten vlot. Heerlijk een gehaktbal én…. We doen dan wel een koolhydraat-arm dieeet en we mogen dus geen pasta carbonara, maar Mike had sperzieboontjes carbonara gemaakt!
Ik ben niet laat gaan slapen. De blokverdoving heeft me prima door de eerste nacht heen geholpen, echt weinig last. Pas vanmorgen voelde ik dat de verdoving eruit ging. Ik kon mijn andere tenen weer bewegen en ik kreeg pijn. Op een schaal van 0 tot 10 waarbij 0 voor “niets” staat en 10 voor “niet te harden”, is mijn pijn vandaag maximaal een 3 geweest. Dat duurde maar kort. Ik heb trouwens paracatmols genoeg, die had ik donderdag nog gehaald en van het ziekenhuis kreeg ik celecoxib. Van die laatste mag ik 2 per dag, ’s morgens en ’s avonds. Van de paracetamols mag ik 4x daags 2 stuks. Het is te doen. Ook het op krukken door huis naar het toilet gaat prima. Gelukkig is het weekend en is Mike thuis, die vetroeteld me grandioos.

Voor nu hou ik me dus rustig, maar ik hou jullie op de hoogte!
gips

Zie hier de adviezen na de standcorrectie van de grote teen: regels

1 2