Photoshop-Fun 01

Ik ben aan het Photoshoppen geslagen. Nu moet ik nog steeds oefenen, maar ik doe het en ontdek steeds meer. Ik ontdek steeds weer handigere tools. Hier een algemene foto waar ik op het strand sta en er geen bekenden van me bij op staan. Zoek dat ene (toch best wel grote) verschil:

Dit heb ik niet van een vreemde. Mijn vader was kunstschilder en daarbij was zijn grote hobby fotograferen. Van heel wat taferelen of personen, maakte hij eerste een foto, voor het op papier of doek kwam. Bij het schilderen was het natuurlijk vrij gewoon om iets mooier te maken, oneffenheden of iets wat te veel was, het werd weg gewerkt. Dat was het voordeel van een schilderij zei mijn vader altijd. Voor de digitale camera maakte je ook niet van alles foto’s, want je zat met fotorolletjes. Door komst van de digitale camera en de computer kon mijn vader ineens meer. Daarbij verscheen ook het programma Photoshop. Hij was er super blij mee en ging los.

Hij vond het heerlijk om mij te plagen, want ik gaf de meest heftige reacties. Hij maakte soms creaties van me, te erg voor woorden. Het ging zo ver dat ik hem heb gedreigd ter adoptie aan te bieden. Hilarisch vond hij het! Ik moest me dus wel anders wapenen richting hem en begon extra op zijn foto’s te letten. Niet wetende dat ik hem daarmee flink in de kaart speelde, maar ok√©. Hij ging steeds beter opletten tenslotte. Niet erg, dat doe ik nu ook.

Zo waren we eens uit eten geweest en hij had weer foto’s gemaakt. Later liet hij ze zien. Er was 1 foto bij en ik vroeg of hij die bewerkt had. Dat had hij niet, zei hij. Ik zei van wel. Hij hield vol en ik ook. Vol verontwaardiging zei hij tegen mijn moeder dat ik hem niet vertrouwde. Daarop zei ik dat ik er om durfde te wedden dat ik gelijk had. Nu moest hij weten wat ik er tussen wilde zetten. “Als Madonna weer een concert geeft betaal jij de kaarten en ga je mee!”, zei ik. Mijn moeder schoot in de lach, want mijn vader had een ultieme hekel aan Madonna. Nieuwsgierig vroeg hij waarom ik dat dacht. Ik wees hem op de kleur van mijn kleding, zwart met paars. Vervolgens wees ik hem op de kleur van mijn mond, “Die is rood. Dat klopt niet in combinatie met de kleding.” Met grote ogen keek mijn vader me aan en vervolgens naar mijn moeder, “Nouja! Ja ze heeft gelijk, ik had het bewerkt, want op het origineel zou ze net iets zeggen, dus was haar mond op een halve manier open. Dus ik dacht om van een andere foto de mond te plaatsen, nu lacht ze. Knap, heel knap!”

Een andere keer was met de reclame van Hertog-ijs waarin Hetty Heyting (U weet wel, Tante Till uit de Familie Knots van vroeger) in de supermarkt een klant de nieuwe Hertog-ijs wil laten proeven. De klant bedankt vriendelijk, maar ze zet door en verrast ‘m steeds in de supermarkt en hij probeert op het laatst te ontwijken. Ze laat ‘m struikelen en krijgt dan toch haar zin. Mijn vader moest lachen en vertelde dat hij met mijn baas had gesproken over mijn komische acties en humor. Beide hadden aan mij moeten denken bij die reclame. ‘Wat Nee?’ Vader-lief ondernam uiteraard actie. Op mijn werk opende ik de post en verdeelde het. Er was een witte envelop bij met daarop het adres uit een labelprinter, en de naam van mijn baas, een goede vriend van mijn vader. Ik opende het, en haalde een kaart eruit. Er stond echter niets achterop en ik draaide die kaart om. Ik schoot keihard in de lach toen ik zag wat erop stond. Mijn vader had Hetty weggewerkt en mij erop gezet. Nu had ik commentaar op de belichting.

De latere keren had ik geen commentaar meer. Zoals die keer dat ik een culturele lunch had van mijn latere werk. We gingen onder andere naar de Ridderzaal. Mijn vader gaf me een opdracht. Ik moest in de hal op mijn werk een stoel neerzetten, daarop gaan zitten, met papieren in mijn handen alsof ik iets voorlas. Dan moest een collega even een foto maken en die moest ik dan direct mailen en hem bellen dat de foto er was. Ja hoor, ik voelde ‘m aankomen. Na de lunch had ik een foto in mijn mailbox. Hier het origineel en zijn bewerking:

En natuurlijk was er het EK- of WK Voetballen, waarbij ik Duitsland-fan was om een collega op de kast te jagen. Hierbij had ik ook een opdracht gekregen. Ik kwam bij hem, kleedde me om en ging languit op de grond liggen. Mijn vader maakte de foto, bewerkte de foto en stuurde vervolgens een mail naar mijn collega dat ik na het weekend niet op mijn werk kon verschijnen, want ik had kaarten gewonnen bij Die Mannschaft….

1 2