05 Theezakje-Talk


Yes, ik ben toe aan deel vijf in mijn blogserie Theezakje-Talk. Hierin beantwoord ik vragen die op de labels staan van de Pickwick thee. Ik had Pickwick benaderd met de vraag hoeveel vragen er waren en ik kreeg via de mail alle vragen binnen! Deze heb ik nu in een Word-bestand staan en wat ik heb beantwoord krijgt een andere kleur, zodat ik die niet nog eens beantwoord. Er zitten echter vragen tussen waarvan ik wel eens denk “Daar heb ik nog nooit over nagedacht en het past niet bij me!” Maar ik beantwoord ze allemaal en probeer de lezers niet te laten merken dat het zo’n vraag was. Goed, ik ga weer verder… Lees meer

Top 2000 Voorpret!

Ja ik weet het, het is nog maar net juni en de Top 2000 vind pas plaats met kerst. Gezien ik voor komend jaar weer eens een ander idee heb, om zelf lekker met de Top 2000 bezig te zijn op mijn Facebook, kan het me nu niet snel genoeg december worden! En we weten het…. als er 1 iemand is die voorpret kan hebben, dan ben ik dat wel. Ik noem The Passion van afgelopen jaar maar even. In oktober begon ik met mijn persoonlijke blogserie La Mia Passione. The Passion was pas op 13 april. Voor nu heb ik ook wel even meer tijd nodig, wil ik er echt iets moois van maken. Lees meer

Gestemd!

Na wekenlang veel gelezen te hebben over de campagnes van alle politieke partijen is het vandaag dan zo ver, er mag gestemd worden! Ik ben al geweest. Mijn mening is dat als ik het recht heb, ik er ook gebruik van hoor te te maken. Zo vanzelfsprekend is het namelijk in de wereld nog lang niet, dat iedereen in een land mag stemmen en zeker vrouwen niet. Ook ben ik van mening dat als ik niet stem, ik ook niet mag piepen.
Lees meer

02: Theezakje-Talk!

Ik heb er eerder een blog over gemaakt. Over de vragen op de labels van de zakjes van de thee van Pickwick. Nu ga ik niet weer zo veel vragen doen, ik doe er nu maar 5. Wel zo uitgebreid mogelijk beantwoordt. Nu heb ik daar nooit veel moeite mee, dus dat komt goed. Het is nu tijd, dus ik ga  nu beginnen met die tweede ronde!

“Dyezzie geïnterviewd door de Zoethout van Pickwick”

Theezakje: Welke leeftijd zou je het liefst voor altijd hebben?
Dyezzie: Inmiddels ben ik 45 jaar. Er zijn verschillende leeftijden die ik wel voor altijd zou willen hebben. Bijvoorbeeld mijn 12de jaar. Dat we terug van familie-vakantie waren. Ik had net mijn Bulgaarse grootouders gezien en was weer bij Beppe (Fries voor oma). Kortom, die had ik alle drie nog. Heerlijk!  Maar ik kende Melle en Rmi op dat moment nog niet. Mijn beste vrienden, waarmee ik een ongelofelijke tijd mee beleefde. Dan ook de tijd met mijn ouders. Mijn vader overleed vlak voor mijn 40ste verjaardag. In mijn 42ste jaar kreeg mijn moeder de diagnose Alzheimer.
Ik kan niet kiezen welke leeftijd ik voor altijd zou willen hebben. Hoe ouder ik ben geworden hoe meer mooie ervaringen ik heb die ik ook niet zou willen missen. Mike kende ik pas weer na mijn geliefde grootouders, mijn beste vrienden en het verlies van mijn vader en eigenlijk ook mijn moeder. Deze vraag is voor mij gewoon niet te doen. Ik heb gewoon te veel om dankbaar voor te zijn.

Theezakje: Welk dier zou je voor een dag willen zijn?
Dyezzie: Ik ben gek op mijn kleine allergrootste liefde, mijn kater Tos. Ik zou ook best een kat willen zijn voor een dag. Zo een die lekker uitslaapt, eet en een beetje door de buurt banjert. Maar dat is te gemakkelijk.
En er is nog een dier, en dat vind ik zo’n mooie. Op foto’s zie ik ze romantisch doen, maar ook vriendelijk en soms zelfs onhandig. Dat is de pinguïn. Ik vind het prachtige dieren, ze maken me ook vrolijk. Dat lijkt me ook wel wat voor een dag. Ik noem mezelf ook wel pinguïn, want ik het bijna altijd koud. En laat me maar lekker een dagje korte pasjes maken, lekker zwemmen en heerlijk buikschuiven. Eigenlijk ben ik ook wel een beetje een buikschuiver, want ik struikel nogal eens. Met Photoshop ben ik dus even creatief geweest. Zeg nu zelf, het staat me wel!

Theezakje: Wat is het liefste wat je ooit voor iemand hebt gedaan?
Dyezzie: Vroeger was ik wel een pleaser. Ik maakte het iedereen graag naar hun zin. In die zin heb ik veel gedaan voor anderen. Maar als ik 1 ding moet benoemen. Gisteren heb ik een blog gemaakt in mijn serie La Mia Passione, dat is deze: La Mia Passione: In This Life. Remi was stervende. Zijn naaste familie en beste vrienden, waarvan ik 1 was, omringden hem. We waakten om beurten. Ik was er op het moment dat zijn einde er was. Ik hield hem vast toen hij stierf. Als je denkt dat het geen mooi moment is, dan zeg ik dat het voor mij toch een fijn moment was. Ik kon en mocht hem begeleiden. Dus ja, ik zie dat wel als het liefste.

Theezakje: Zou je liever het verleden veranderen of in de toekomst willen kijken?
Dyezzie: Deze vraag vind ik best wel gemakkelijk. Ik ben van nature heel nieuwsgierig, dan verwacht je dat ik in toekomst zou willen kijken, maar niets is minder waar! Ik vind het namelijk toch net leuker om verrast te worden.
Het verleden zou ik dan dus willen veranderen. Dan zou ik willen dat ik toch meer geleerd had, in de zin van scholing. Dat ik dan toch die ene opleiding had gedaan waarvoor ik was aangenomen, maar ik liet schieten omdat het te ver weg was.
Ook zou ik me dan willen besparen voor mijn agressieve ex. Ja, dit is achteraf. Maar dat zou ik dus over willen doen.

Theezakje: Wat is de vreemdste droom die je ooit hebt gehad?
Dyezzie: Die weet ik nog zo goed. En dat terwijl ik hooguit 10 jaar ben geweest toen ik die had. Ik was met mijn ouders op het strand. Waar weet ik niet. Het was er lichtelijk mistig, en het deed er niet toe waar waren, want de wereld om ons heen was namelijk weg. Wij waren de laatste drie die leefden op de gehele wereld. In de branding stonden 3 doodskisten en we moesten bepalen wie van ons als eerste ging, in een doodskist de zee op om dood te gaan. We wilden niet, maar uiteindelijk besloot ik eerst te gaan. Ik had eens ergens gehoord dat je in je eigen droom niet dood kan gaan. Ik werd happend naar adem wakker. Het eerste wat ik dacht was dat ik wakker was en dus nog leefde. Ik had mijn ouders dus gered! Bizar of wat?

Dit was het voor nu. De volgende keer weer andere vragen!

Carnaval op Schiphol!

Al eerder heb ik een blog geschreven over mijn, ietwat aparte, hobby: foto’s vanuit de auto maken bij Schiphol. Ja ik kan er niet aan doen, maar ik vind het leuk! Dat is ook de reden waarom er voor zorg dat mijn mobiel compleet op geladen is.
Nu is het wel zo, het gaat heel snel en je moet geluk hebben. Niet vaak schiet je de beste plaatjes namelijk. De volgende vind ik zelf echt wel goed gelukt:

Nu heb ik wel eens van de hobby vliegtuig spotten gehoord, maar dit heb ik zelf nog nooit gedaan. Volgens mij schrijven ze dan ook de gegevens van het toestel op. Dat hoeft om mij niet. Ik wil gewoon de kisten fotograferen. Ja ik vind het echt buitengewoon geweldig. Is leuk ook als je me naast je in de auto hebt. Vlak voor Schiphol raak ik onrustig en pak mijn telefoon en doe hem aan, en weer uit (om batterij te besparen), weer aan, weer uit (zelfde reden) en dan zijn we er bijna en dan blijft hij aan. Vervolgens blijf ik drukken. Als ik dan wat heb ben ik helemaal in mijn element. Heb ik niets dan heb ik gelijk zin in de terugreis!

Als je je nu afvraagt of ik wel eens heb gevlogen. Ja dat heb ik. De eerste keer was naar Bulgarije. Ik was 12 jaar, dat was in 1984, en ik had er zin in! Mijn ouders gingen met auto, omdat we naar familie gingen. En ik vloog met een kennis en haar zoontje mee. Eenmaal in het toestel vond ik het wel eng. Dat zag de stewardess en ze nodigde me uit om even in de cockpit te kijken. Nee dat wilde ik niet. Dat jochie echter wilde het wel, maar dan moest ik mee. Goed, ik ging mee. Eenmaal kreeg ik het benauwd, wat een knoppen! Wilde ik daarvoor nog stewardess worden, toen niet meer! Sterker nog, ik heb mijn ouders gesmeekt of ik terug met de auto mee mocht! Dat mocht niet, want mijn grootouders vonden het geweldig dat ze me nog een week voor hunzelf hadden. Logisch ook!

Daarna heb ik wel weer vaker gevlogen, maar mijn hobby is het absoluut niet! De nachten ervoor sliep ik slecht, en dan moet je ook weer terug. Met andere woorden, eenmaal op vakantie slaap ik ook nooit echt lekker. Tot ik weer thuis ben, dan is het goed. Eten en drinken doe ik ook niet tijdens de reis omdat ik misselijk van de zenuwen.
Mijn Nikon foto camera heeft me trouwens geholpen. Ik zal echt NOOIT mijn mobiel aandoen in het vliegtuig, maar ik zat eens bij het raam en pakte mijn Nikon. Ik begon foto’s te maken van boven. Ik had dus wat te doen en echt, dat gaf me rust. Niet dat ik jaarlijks zeg dat ik wil vliegen, dat dan weer niet. Hier een paar van die foto’s:

Maar goed, gisteren reden we langs Schiphol. Dat had ik niet moeten doen tijdens carnaval. Ze bleken het ook daar te vieren, en dat neemt mijn vliegangst nu niet echt weg 😉

1 2