Onderweg Gemaakte Foto’s

Ik vind het heerlijk om foto’s te maken. Een van de leukste dingen is wat je buiten opvalt. Onderweg met de auto of met de trein dan ben ik ook gewoon bezig. Als ik naar mijn moeder in Friesland ga met de trein dan fotografeer ik de landschappen al graag, maar in de auto doe ik dat ook. Er is echter 1 punt en dan zit ik altijd klaar met mijn camera. Dat is rond Schiphol. Grappig eigenlijk, voor iemand die een rot hekel aan vliegen heeft. Eigenlijk wil ik het vliegtuig altijd op die tunnel hebben. Dat is echter mazzel hebben, want het is een momentopname. Je komt met de auto aanrijden en dan moet het vliegtuig maar net in de midden staan. Maar gisteren had ik dat geluk. En dan voel ik me zo blij en tevreden! Niet dat ik het de volgende keer niet weer probeer. Dan probeer ik het gewoon weer. Die kick, dat is zo leuk. Dat dankbare en tevreden gevoel nog meer. Het zijn de kleine dingen die het doen.

Op de terugweg maakte Moeder Natuur er ook weer een feestje van. Wat een prachtig licht en wat een geweldige kleuren. Denk ik dan om maar geen foto’s te maken, want wellicht is dat te lastig voor Mike. Ik beweeg dan nogal, en mij lijkt dat hinderlijk. Maar nee hoor, Mike geeft het gewoon zelf aan, ‘Kijk mop, dat is mooi!’ Sterker nog, Mike geeft ook wel eens een dotje gas of remt juist iets af, als het voor de foto kan uitkomen.

Eenmaal thuis ben ik gaan bewerken. Wat vind ik dat lekker. Met Photoshop, maar ook Snapseed heb ik graag. Met Photoshop ben ik druk ontdekkende. Steeds meer probeer ik dingen uit. Laat me maar even stoeien met het programma. Het houdt me tenminste even zoet 😉

De Florence Nightingale In Mij…

img532 Onlangs schreef ik al op facebook dat mijn voorletters F.N. zijn. Nu Mike ziek is zou ik hem dan als een ware Florence Nightingale verzorgen, gezien mijn voorletters. Nu moet ik zeggen, Mike laat dat slecht toe en ik eerlijker is nog dat ik van mezelf weet dat ik er ook niet goed in ben. Gastvrouw en verzorgende, je kunt mij beter op afstand houden, heel ver weg ook. Wat grappig is, want op mijn vierde moest ik een tekening maken wat ik later wilde worden, dat was verpleegster! Ik zal toen fan zijn geweest van de gezusters Martha en Mira Hamster uit de Fabeltjeskrant denk ik. De hamsterwangen had ik al, dus dat beroep leek me het beste erbij aansluiten.

Het begon in mijn tienerjaren. Mijn ouders hebben heus geprobeerd mij het verzorgende bij te brengen, maar echt goed is dat niet gegaan. Was mijn moeder eens ziek dan was ik de aangewezen persoon die kwam vragen of het ging en of er nog iets nodig was. Denk niet dat ik dat uit mezelf deed, nee mijn vader waarschuwde me dan wel, ik zag dat niet. Ondertussen riep mijn moeder dat ik niet zo vaak moest komen vragen. Ik leerde dus eerder om me op de achtergrond te houden en vooral heel stil te zijn. Dat laatste was en is een behoorlijk pittige opdracht voor me kan ik zeggen.

Op het moment dat ik het ouderlijk huis had verlaten, ik dus op mezelf woonde, en bezoek kreeg ging het ook geregeld mis. Ik vergat gewoon om nog eens drinken in te schenken. Gewoon, omdat ik nogal veel praat. Ik ben zeg maar wel een gezelligheids-type. Iedereen die bij mij kwam wist dan ook de weg naar en ook in mijn keuken, en men pakte het zelf. Hoe lief, ook voor mij! Zelfs mijn ouders deden dat. Ja, dat had ik knap voor elkaar al zeg ik het zelf.

Pas met mijn laatste ex werd ik weer eens geconfronteerd met een griep bij de man. Hij had er wel vaker last van, want hij was wel beïnvloedbaar door de media zal ik maar zeggen. Bij de eerste berichten van een griep-virus voelde hij zich al rillerig. Nee ik moest dan niet in de buurt komen. Was ik vrij dan wisselde ik overdag om de twee uur een fles water. Dan keek ik of de ene bij de slaapkamerdeur stond en als dat het geval was nam ik die mee en zette ik de volle daar neer. Op gezette tijden vroeg ik of “het” wilde eten en als dat zo was dan zette ik ook het bord op die plek waar ik anders het water neerzette. Slapen deden we dan apart, want tijdens zijn bijna-doodervaring en zijn herrijzing had hij ruimte nodig in bed.

En zo werd Mike vorige week ziek. Ja, wat moest ik doen? Wij hebben een zit-slaapkamer en wat was handig? Ik vroeg dus maar even of ik weg moest of op de kamer van Nick moest slapen. Nee, dat was niet nodig. Ik vroeg ook geregeld of hij nog iets wilde hebben. Nee dat ook niet, hij pakt alles zelf. “Zal ik dit voor je doen, of dat?”, maar steeds is zijn antwoord “Nee”. Dan hou ik me maar weer op de vlakte en kom kusjes brengen, meer kan ik niet doen.

Nouja, vrijdag dan. Ik zat achter mijn laptop te tikken en hij lag in bed. Hij vroeg of ik een handdoek vochtig wilde maken en die even in de vriezer wilde leggen. Ik voelde even aan zijn voorhoofd en deze gloeide behoorlijk. Meteen daarop liep ik richting de keuken en deed wat me was gevraagd. Daarna pakte ik even een biertje uit de koelkast voor mezelf en liep weer de kamer in. Ik hield het biertje omhoog naar Mike en zei dat het blikje pas koud was en hij die anders even tegen zijn voorhoofd moest houden. Geintje van me. Hij keek me aan en zei “Ja”. Hij vond mijn geintje dus leuk en ik opende het blikje en zei, ‘Ja deze niet, want die is open!’ Met de “TSSJ” van het openen van het blikje duidelijk hoorbaar. Daarop ging ik weer achter de laptop zitten en ik begon te drinken. Verontwaardigt riep Mike vanuit bed, ‘Ja, breng me dan een blikje!’ Nahja, was het voor hem geen geintje geweest, maar vond hij het een slim idee!

Nee verzorgen is geen talent van mij. Het is dus maar goed dat ik geen verpleegster ben geworden, want dat was nooit goed gekomen! Mijn voorletters zijn dus niet goed gekozen 😀

zuster

Bij De Anesthesist

img451 Vanmorgen moest ik naar de afdeling anesthesie in het ziekenhuis. In maart word ik geopereerd aan een hallux valgus aan mijn linker grote teen. Ik was thuis al klaar en besloot om te gaan lopen. Dat zou wel kunnen bedacht ik, al moest ik dan wel doorlopen, want ik wist niet exact hoe lang ik daarover zou doen. Niets loos, ik was er 8:25 uur en mijn afspraak was pas om 8:45 uur. Ik mocht in de wachtkamer gaan zitten en pakte een tijdschrift. Dat bleek niet nodig, want ik werd meteen geroepen. Niet zo maar geroepen, maar met ‘Ja he? Dyezzie!’ Ik keek op, daar stond Lodewijk! Die kende ik nog uit Friesland.

Vroeger zat hij in dezelfde stad als ik op school, maar niet op dezelfde school als ik. We hadden wel dezelfde woonplaats. Ieder meisje wist wie hij was, was Lodewijk was namelijk erg mooi en alle meisjes waren wel verliefd op hem en ik dus ook. Hij had echter een vriendin. Hij zat bij mijn vader op tekenles en daardoor wist hij ook wie ik was, want hij kwam altijd trouw naar de openingen van een expositie. Echt contact hebben we echter nooit gehad, nog minder verkering. Hij zal vermoed hebben dat ik hem leuk vond, maar ja, dat vonden dus alle meisjes van Lodewijk.

Elf jaar geleden moest ik echter in het ziekenhuis zijn voor mijn sterilisatie en ging ik onder narcose. Ik schrok, want de anesthesist deed zijn mondkapje even naar beneden en zei ‘Dyezzie, jij hier?’ Het was gek om hem juist daar tegen te komen. Na de operatie kwam ik bij op de uitslaapkamer en daar was hij op dat moment ook. Ik dacht dat niemand door had dat ik wakker was, dus ik gaf even een seintje. Lodewijk kwam naar mijn bed en vroeg hoe ik me voelde. Ik antwoordde, ‘Best wel gek eigenlijk. Als tiener heb ik er vaak van gedroomd om naast jou wakker te worden. Nu komt mijn droom wel erg idioot uit, het is ook niet hoe ik er destijds over droomde!’ Hij schoot in de lach en zei, ‘Zo, jij bent goed wakker dame!’ Hij regelde dat ik werd opgehaald en dat was het.

En dan vanmorgen, daar was Lodewijk weer. Het zal grappig geleken hebben voor de andere meneer die zat te wachten, want ik kreeg een hand en 3 zoenen van dus de anesthesist. We liepen naar het kamertje en namen alles door. Daarna zaten we nog even te praten. Dat het nu nog gekker was dat we elkaar nu in het Haagse tegenkwamen. Ik vertelde over Mike en dat ik in Den Haag woon. Hij vertelde dat hij in Rijswijk woont en getrouwd is met Marcel. Ik was verrast en zette grote ogen op. Ja, ik had nog steeds die grote ogen zei hij lachend. We spraken nog even over vroeger, want ja, ik was toch op tijd geweest en namen daarna afscheid.

Fluitend liep ik later door de regen naar huis. Eerlijk, ik vond het wel fijn om te horen dat hij gay is. Viel hij nooit op mij, maar hij valt gewoon niet op welke vrouw dan ook! Mijn dag was goed 🙂

Technisch Hoogstandje Op Laag Niveau

307544956078274Nee, ik kan veel, maar technisch ben ik niet echt te noemen. Goed, ik kan batterijen verwisselen, lampen ook, mijn tv en soundsysteem heb ik destijds zelf aangesloten (Wat de eerste keer niet lukte, maar bij de zesde poging had ik beeld én geluid!) en ik kan ook de stekker in het stopcontact steken. In eerste instantie kan ik me dus redden, de basis is er. Maar verder ben ik er niet zo goed in. Als ik dan echter eens iets zelf ontdek, man, dan ben ik trots! Zo zit ik hier nu ook te shinen van heb ik jou daar!

“What Happened?” Goed, dat zal ik melden. Zo’n maandje geleden besloot ik mijn facebook om te gooien. Een compleet nieuw account op mijn blognaam. En wat is dat lekker. Ik kan nu plaatsen wat ik wil en daardoor voel ik me vrijer. Mijn oude account had ik eerst deactiveerd, zodat ik nog wel even dingen kon opzoeken. Zo zocht ik laatst mijn voetbalplaatjes. Ik besloot om er even voor te gaan zitten en zette meteen de leukste foto’s over. Dat waren er een stuk of 75. Ja meer was niet nodig vond ik zo. Er waren wel meer, dat wel.
Nu had Mike tegen me gezegd dat ik wel een facebook-backup moest maken en later of ik dat al had gedaan. Ja hoor, dat had ik. Maar dat had ik niet, want dat stond nergens. En uiteraard was ik te trots om dat te vragen. Nee, ik was tevreden zo en gaf aan mijn account definitief te verwijderen. Prima, zei facebook, je kan nog 2 weken terugkeren en dan wordt het definitief verwijderd. Ik vond het goed.
Tot vanmorgen, want ik moest nog even mijn filmpjes er van af halen. Dus mijn oude account weer geopend. Gelukkig, ik kon er nog bij. Ik keek en vond wat ik moest hebben. Daarna wist ik weer niet hoe ik mijn account definitief moest verwijderen, dus ik ging naar de help-functie. Ik las het door en daar stond opeens de optie om een backup te maken. Dat stond er de vorige keer niet! Waarschijnlijk wel, maar dat geef ik liever niet toe. Goed, ik deed dat dus en hij ging dat downloaden.

Aan het einde van de middag keek ik er even naar, en hoe leuk… Ik kon ook allemaal oude chats van mij lezen! Nahhhh, dat was leuk! Daarna ging ik even naar de foto’s. Al mijn albums stonden erin, al zag ik alleen de tegels zonder foto. “Goed”, dacht ik, “en als ik ga kopiëren en plakken dan?” Ik maakte even een nieuwe map aan bij mijn afbeeldingen en zou het testen. Kopiëren was uiteraard even handiger dan knippen, want ik ken mezelf, er zou nog eens iets mis kunnen gaan. Wat was ik verrast dat na het kopiëren van de eerste map alles goed ging en de foto’s gewoon in de map te zien waren. Daarop deed ik alle andere mappen ook en echt, het ging uitstekend. Ik kreeg ze er allemaal in, alle 4651! Ja, dit is over 3 jaar.

Daar zit ik dan trots te zijn en te shinen. Uiteraard deel ik zoiets met mijn geliefde. Natuurlijk wist hij dit wel en was eerder verbaasd dat ik dit nog niet gedaan had. Zo jammer he. Waarom nu niet een reactie van ‘Whauw Mop Ge-Wel-Dig van je, ik ben trots op je!’ Had ik leuker gevonden om eerlijk te zijn. Daarom heb ik hem niet verteld van die 75 foto’s die ik al had opgeslagen. Nee, dat leest hij dan hier wel. Zou ik hem dat net wel gezegd hebben dan was mijn shining sneller weg geweest zeg maar, want dan had hij zich tranen gelachen.

Meteen daarop ben ik weer naar mijn oude account gegaan en heb ‘m nu definitef verwijderd. Op 12 november gaat mijn oude account er helemaal uit. Prima, ik ben er nu dan ook écht klaar voor! En oh wat voel ik me vanavond een technisch hoogstandje! Op laag niveau, dat dan weer wel 😉

1 2 3 4 12