06 Theezakje-Talk


Het is er weer eens tijd voor, dus ik zet de waterkoker aan, pak een theeglas, neem een theezakje en hang die alvast in het glas en als het water kookt giet ik dat erop. Voor iemand die nog wist hie hij/zij thee moest maken, dit is een vrij algemeen recept dat eigenlijk altijd slaagt!
Nu ga ik er weer even voor zitten, en beantwoord ik vragen van de labels van de theezakjes van Pickwick.

Dyezzie geïnterviewd door Pickwick Sinaasappel

  Lees meer

02: Theezakje-Talk!

Ik heb er eerder een blog over gemaakt. Over de vragen op de labels van de zakjes van de thee van Pickwick. Nu ga ik niet weer zo veel vragen doen, ik doe er nu maar 5. Wel zo uitgebreid mogelijk beantwoordt. Nu heb ik daar nooit veel moeite mee, dus dat komt goed. Het is nu tijd, dus ik ga  nu beginnen met die tweede ronde!

“Dyezzie geïnterviewd door de Zoethout van Pickwick”

Theezakje: Welke leeftijd zou je het liefst voor altijd hebben?
Dyezzie: Inmiddels ben ik 45 jaar. Er zijn verschillende leeftijden die ik wel voor altijd zou willen hebben. Bijvoorbeeld mijn 12de jaar. Dat we terug van familie-vakantie waren. Ik had net mijn Bulgaarse grootouders gezien en was weer bij Beppe (Fries voor oma). Kortom, die had ik alle drie nog. Heerlijk!  Maar ik kende Melle en Rmi op dat moment nog niet. Mijn beste vrienden, waarmee ik een ongelofelijke tijd mee beleefde. Dan ook de tijd met mijn ouders. Mijn vader overleed vlak voor mijn 40ste verjaardag. In mijn 42ste jaar kreeg mijn moeder de diagnose Alzheimer.
Ik kan niet kiezen welke leeftijd ik voor altijd zou willen hebben. Hoe ouder ik ben geworden hoe meer mooie ervaringen ik heb die ik ook niet zou willen missen. Mike kende ik pas weer na mijn geliefde grootouders, mijn beste vrienden en het verlies van mijn vader en eigenlijk ook mijn moeder. Deze vraag is voor mij gewoon niet te doen. Ik heb gewoon te veel om dankbaar voor te zijn.

Theezakje: Welk dier zou je voor een dag willen zijn?
Dyezzie: Ik ben gek op mijn kleine allergrootste liefde, mijn kater Tos. Ik zou ook best een kat willen zijn voor een dag. Zo een die lekker uitslaapt, eet en een beetje door de buurt banjert. Maar dat is te gemakkelijk.
En er is nog een dier, en dat vind ik zo’n mooie. Op foto’s zie ik ze romantisch doen, maar ook vriendelijk en soms zelfs onhandig. Dat is de pinguïn. Ik vind het prachtige dieren, ze maken me ook vrolijk. Dat lijkt me ook wel wat voor een dag. Ik noem mezelf ook wel pinguïn, want ik het bijna altijd koud. En laat me maar lekker een dagje korte pasjes maken, lekker zwemmen en heerlijk buikschuiven. Eigenlijk ben ik ook wel een beetje een buikschuiver, want ik struikel nogal eens. Met Photoshop ben ik dus even creatief geweest. Zeg nu zelf, het staat me wel!

Theezakje: Wat is het liefste wat je ooit voor iemand hebt gedaan?
Dyezzie: Vroeger was ik wel een pleaser. Ik maakte het iedereen graag naar hun zin. In die zin heb ik veel gedaan voor anderen. Maar als ik 1 ding moet benoemen. Gisteren heb ik een blog gemaakt in mijn serie La Mia Passione, dat is deze: La Mia Passione: In This Life. Remi was stervende. Zijn naaste familie en beste vrienden, waarvan ik 1 was, omringden hem. We waakten om beurten. Ik was er op het moment dat zijn einde er was. Ik hield hem vast toen hij stierf. Als je denkt dat het geen mooi moment is, dan zeg ik dat het voor mij toch een fijn moment was. Ik kon en mocht hem begeleiden. Dus ja, ik zie dat wel als het liefste.

Theezakje: Zou je liever het verleden veranderen of in de toekomst willen kijken?
Dyezzie: Deze vraag vind ik best wel gemakkelijk. Ik ben van nature heel nieuwsgierig, dan verwacht je dat ik in toekomst zou willen kijken, maar niets is minder waar! Ik vind het namelijk toch net leuker om verrast te worden.
Het verleden zou ik dan dus willen veranderen. Dan zou ik willen dat ik toch meer geleerd had, in de zin van scholing. Dat ik dan toch die ene opleiding had gedaan waarvoor ik was aangenomen, maar ik liet schieten omdat het te ver weg was.
Ook zou ik me dan willen besparen voor mijn agressieve ex. Ja, dit is achteraf. Maar dat zou ik dus over willen doen.

Theezakje: Wat is de vreemdste droom die je ooit hebt gehad?
Dyezzie: Die weet ik nog zo goed. En dat terwijl ik hooguit 10 jaar ben geweest toen ik die had. Ik was met mijn ouders op het strand. Waar weet ik niet. Het was er lichtelijk mistig, en het deed er niet toe waar waren, want de wereld om ons heen was namelijk weg. Wij waren de laatste drie die leefden op de gehele wereld. In de branding stonden 3 doodskisten en we moesten bepalen wie van ons als eerste ging, in een doodskist de zee op om dood te gaan. We wilden niet, maar uiteindelijk besloot ik eerst te gaan. Ik had eens ergens gehoord dat je in je eigen droom niet dood kan gaan. Ik werd happend naar adem wakker. Het eerste wat ik dacht was dat ik wakker was en dus nog leefde. Ik had mijn ouders dus gered! Bizar of wat?

Dit was het voor nu. De volgende keer weer andere vragen!

Onderweg Gemaakte Foto’s

Ik vind het heerlijk om foto’s te maken. Een van de leukste dingen is wat je buiten opvalt. Onderweg met de auto of met de trein dan ben ik ook gewoon bezig. Als ik naar mijn moeder in Friesland ga met de trein dan fotografeer ik de landschappen al graag, maar in de auto doe ik dat ook. Er is echter 1 punt en dan zit ik altijd klaar met mijn camera. Dat is rond Schiphol. Grappig eigenlijk, voor iemand die een rot hekel aan vliegen heeft. Eigenlijk wil ik het vliegtuig altijd op die tunnel hebben. Dat is echter mazzel hebben, want het is een momentopname. Je komt met de auto aanrijden en dan moet het vliegtuig maar net in de midden staan. Maar gisteren had ik dat geluk. En dan voel ik me zo blij en tevreden! Niet dat ik het de volgende keer niet weer probeer. Dan probeer ik het gewoon weer. Die kick, dat is zo leuk. Dat dankbare en tevreden gevoel nog meer. Het zijn de kleine dingen die het doen.

Op de terugweg maakte Moeder Natuur er ook weer een feestje van. Wat een prachtig licht en wat een geweldige kleuren. Denk ik dan om maar geen foto’s te maken, want wellicht is dat te lastig voor Mike. Ik beweeg dan nogal, en mij lijkt dat hinderlijk. Maar nee hoor, Mike geeft het gewoon zelf aan, ‘Kijk mop, dat is mooi!’ Sterker nog, Mike geeft ook wel eens een dotje gas of remt juist iets af, als het voor de foto kan uitkomen.

Eenmaal thuis ben ik gaan bewerken. Wat vind ik dat lekker. Met Photoshop, maar ook Snapseed heb ik graag. Met Photoshop ben ik druk ontdekkende. Steeds meer probeer ik dingen uit. Laat me maar even stoeien met het programma. Het houdt me tenminste even zoet 😉

De Florence Nightingale In Mij…

img532 Onlangs schreef ik al op facebook dat mijn voorletters F.N. zijn. Nu Mike ziek is zou ik hem dan als een ware Florence Nightingale verzorgen, gezien mijn voorletters. Nu moet ik zeggen, Mike laat dat slecht toe en ik eerlijker is nog dat ik van mezelf weet dat ik er ook niet goed in ben. Gastvrouw en verzorgende, je kunt mij beter op afstand houden, heel ver weg ook. Wat grappig is, want op mijn vierde moest ik een tekening maken wat ik later wilde worden, dat was verpleegster! Ik zal toen fan zijn geweest van de gezusters Martha en Mira Hamster uit de Fabeltjeskrant denk ik. De hamsterwangen had ik al, dus dat beroep leek me het beste erbij aansluiten.

Het begon in mijn tienerjaren. Mijn ouders hebben heus geprobeerd mij het verzorgende bij te brengen, maar echt goed is dat niet gegaan. Was mijn moeder eens ziek dan was ik de aangewezen persoon die kwam vragen of het ging en of er nog iets nodig was. Denk niet dat ik dat uit mezelf deed, nee mijn vader waarschuwde me dan wel, ik zag dat niet. Ondertussen riep mijn moeder dat ik niet zo vaak moest komen vragen. Ik leerde dus eerder om me op de achtergrond te houden en vooral heel stil te zijn. Dat laatste was en is een behoorlijk pittige opdracht voor me kan ik zeggen.

Op het moment dat ik het ouderlijk huis had verlaten, ik dus op mezelf woonde, en bezoek kreeg ging het ook geregeld mis. Ik vergat gewoon om nog eens drinken in te schenken. Gewoon, omdat ik nogal veel praat. Ik ben zeg maar wel een gezelligheids-type. Iedereen die bij mij kwam wist dan ook de weg naar en ook in mijn keuken, en men pakte het zelf. Hoe lief, ook voor mij! Zelfs mijn ouders deden dat. Ja, dat had ik knap voor elkaar al zeg ik het zelf.

Pas met mijn laatste ex werd ik weer eens geconfronteerd met een griep bij de man. Hij had er wel vaker last van, want hij was wel beïnvloedbaar door de media zal ik maar zeggen. Bij de eerste berichten van een griep-virus voelde hij zich al rillerig. Nee ik moest dan niet in de buurt komen. Was ik vrij dan wisselde ik overdag om de twee uur een fles water. Dan keek ik of de ene bij de slaapkamerdeur stond en als dat het geval was nam ik die mee en zette ik de volle daar neer. Op gezette tijden vroeg ik of “het” wilde eten en als dat zo was dan zette ik ook het bord op die plek waar ik anders het water neerzette. Slapen deden we dan apart, want tijdens zijn bijna-doodervaring en zijn herrijzing had hij ruimte nodig in bed.

En zo werd Mike vorige week ziek. Ja, wat moest ik doen? Wij hebben een zit-slaapkamer en wat was handig? Ik vroeg dus maar even of ik weg moest of op de kamer van Nick moest slapen. Nee, dat was niet nodig. Ik vroeg ook geregeld of hij nog iets wilde hebben. Nee dat ook niet, hij pakt alles zelf. “Zal ik dit voor je doen, of dat?”, maar steeds is zijn antwoord “Nee”. Dan hou ik me maar weer op de vlakte en kom kusjes brengen, meer kan ik niet doen.

Nouja, vrijdag dan. Ik zat achter mijn laptop te tikken en hij lag in bed. Hij vroeg of ik een handdoek vochtig wilde maken en die even in de vriezer wilde leggen. Ik voelde even aan zijn voorhoofd en deze gloeide behoorlijk. Meteen daarop liep ik richting de keuken en deed wat me was gevraagd. Daarna pakte ik even een biertje uit de koelkast voor mezelf en liep weer de kamer in. Ik hield het biertje omhoog naar Mike en zei dat het blikje pas koud was en hij die anders even tegen zijn voorhoofd moest houden. Geintje van me. Hij keek me aan en zei “Ja”. Hij vond mijn geintje dus leuk en ik opende het blikje en zei, ‘Ja deze niet, want die is open!’ Met de “TSSJ” van het openen van het blikje duidelijk hoorbaar. Daarop ging ik weer achter de laptop zitten en ik begon te drinken. Verontwaardigt riep Mike vanuit bed, ‘Ja, breng me dan een blikje!’ Nahja, was het voor hem geen geintje geweest, maar vond hij het een slim idee!

Nee verzorgen is geen talent van mij. Het is dus maar goed dat ik geen verpleegster ben geworden, want dat was nooit goed gekomen! Mijn voorletters zijn dus niet goed gekozen 😀

zuster

Bij De Anesthesist

img451 Vanmorgen moest ik naar de afdeling anesthesie in het ziekenhuis. In maart word ik geopereerd aan een hallux valgus aan mijn linker grote teen. Ik was thuis al klaar en besloot om te gaan lopen. Dat zou wel kunnen bedacht ik, al moest ik dan wel doorlopen, want ik wist niet exact hoe lang ik daarover zou doen. Niets loos, ik was er 8:25 uur en mijn afspraak was pas om 8:45 uur. Ik mocht in de wachtkamer gaan zitten en pakte een tijdschrift. Dat bleek niet nodig, want ik werd meteen geroepen. Niet zo maar geroepen, maar met ‘Ja he? Dyezzie!’ Ik keek op, daar stond Lodewijk! Die kende ik nog uit Friesland.

Vroeger zat hij in dezelfde stad als ik op school, maar niet op dezelfde school als ik. We hadden wel dezelfde woonplaats. Ieder meisje wist wie hij was, was Lodewijk was namelijk erg mooi en alle meisjes waren wel verliefd op hem en ik dus ook. Hij had echter een vriendin. Hij zat bij mijn vader op tekenles en daardoor wist hij ook wie ik was, want hij kwam altijd trouw naar de openingen van een expositie. Echt contact hebben we echter nooit gehad, nog minder verkering. Hij zal vermoed hebben dat ik hem leuk vond, maar ja, dat vonden dus alle meisjes van Lodewijk.

Elf jaar geleden moest ik echter in het ziekenhuis zijn voor mijn sterilisatie en ging ik onder narcose. Ik schrok, want de anesthesist deed zijn mondkapje even naar beneden en zei ‘Dyezzie, jij hier?’ Het was gek om hem juist daar tegen te komen. Na de operatie kwam ik bij op de uitslaapkamer en daar was hij op dat moment ook. Ik dacht dat niemand door had dat ik wakker was, dus ik gaf even een seintje. Lodewijk kwam naar mijn bed en vroeg hoe ik me voelde. Ik antwoordde, ‘Best wel gek eigenlijk. Als tiener heb ik er vaak van gedroomd om naast jou wakker te worden. Nu komt mijn droom wel erg idioot uit, het is ook niet hoe ik er destijds over droomde!’ Hij schoot in de lach en zei, ‘Zo, jij bent goed wakker dame!’ Hij regelde dat ik werd opgehaald en dat was het.

En dan vanmorgen, daar was Lodewijk weer. Het zal grappig geleken hebben voor de andere meneer die zat te wachten, want ik kreeg een hand en 3 zoenen van dus de anesthesist. We liepen naar het kamertje en namen alles door. Daarna zaten we nog even te praten. Dat het nu nog gekker was dat we elkaar nu in het Haagse tegenkwamen. Ik vertelde over Mike en dat ik in Den Haag woon. Hij vertelde dat hij in Rijswijk woont en getrouwd is met Marcel. Ik was verrast en zette grote ogen op. Ja, ik had nog steeds die grote ogen zei hij lachend. We spraken nog even over vroeger, want ja, ik was toch op tijd geweest en namen daarna afscheid.

Fluitend liep ik later door de regen naar huis. Eerlijk, ik vond het wel fijn om te horen dat hij gay is. Viel hij nooit op mij, maar hij valt gewoon niet op welke vrouw dan ook! Mijn dag was goed 🙂

1 2 3 4 12