SkyView Scheveningen

Vorige week vertelde Mike dat zaterdag het reuzenrad geopend zou worden op De Pier van Scheveningen. Hij liet me nog iets zien en stuurde me er iets over door. Ik was enthousiast! Toch wilde ik zaterdag niet naar Scheveningen. Met zo’n opening zou het druk zijn en het weer zou ook niet alles zijn.
Dinsdag verraste ik Mike, ik had al even kaarten gehaald. Niet dat Mike gelijk erg enthousiast was, wat logisch was gezien het weer, maar hij ging toch wel mee. Uit zijn werk fietsten we dus naar Scheveningen.

Daar aangekomen hebben we de fietsen in de stalling gebracht en zijn we eerst een verkoelend biertje gaan drinken. Nu weet ik dat Mike niet heel erg van hoogtes houdt, maar hier deed hij niet moeilijk over. Goed, in zijn eigen blogpost schreef hij dat hij eerst moed moest indrinken voor hij naar ongekende gevaarlijke hoogte getild zou worden, dus wij deden eerst een biertje op een terras.

Daarna gingen we richting De Pier. Het was er niet eens zo druk. Nu had ik natuurlijk de kaarten al en konden we zo doorlopen. Eerst even een paar foto’s maken. Daarna de rij in. We hebben ongeveer een minuut of 10 gewacht en daarna mochten we in een gondel. We hadden onze camera’s in de aanslag. Mike zijn mobiel, en ik mijn mobiel en Nikon.

Wij hebben genoten! Het was waar voor het geld. De prijs is 9,= per persoon en we zijn zeker 6 keer rond geweest en hebben boven genoeg tijd gehad om van het uitzicht te genieten en foto’s te maken. Voor informatie kijk op de site: SkyView De Pier
Hieronder mijn fotoverslag:

Bij thuiskomst ging Mike meteen aan de slag met een verslag voor zijn blogpost, dat kun je hier lezen: Mike’s Verslag van de SkyView. Ik was ook erg enthousiast, maar ik wilde toch wachten met mijn verslag. Mike mocht van mij ook niet alles schrijven, zoals hoe we hier op dinsdag zo maar naartoe waren gegaan. Hier had ik een reden voor….

Als eerste, het is echt een aanrader om eens een tochtje te maken. Per aanstaande maandag hebben ze er namelijk nog een attractie bij ook. Dit in de persoon van mij! Het andere wat Mike me had laten zien was namelijk een vacature als service medewerkster. De maandag erop had ik bericht dat ik dinsdag op gesprek mocht komen. Ja, nu was ik er geweest en na het gesprek was het even rustig bij de kassa en heb ik meteen kaarten gehaald. Zodoende kwamen we er dus op dinsdag.

Vanmorgen kreeg ik telefoon, hoorde ik dat ik ben aangenomen en kreeg ik mijn rooster voor de aankomende week door. Het is parttime, want ik ga uiteraard wel door met het voor mezelf beginnen in de Huiselijk Geweld-branche! Maar oh wat ben ik hier blij mee. Diegene die ik heb gesproken waren vlotte types, de functie is afwisselend en de lokatie is natuurlijk ook geweldig! Ik heb er zin in!!!!

Hopelijk zie ik je daar snel eens. Tot dan!

Reuzenrad in Prisma

Genieten Van Het Haagse Zuiderpark

Vanmorgen vond ik dat ik dat ik weer eens nodig moest gaan zwemmen. Dat doe ik in het zwembad in het Zuiderpark. Om 815 uur was ik klaar en stond ik weer buiten. Nu ik toch in het Zuiderpark was… kon ik best even op Pokémon-jacht bedacht ik. Ik pakte de fiets en reed langzaam een beetje door het park. Al snel kreeg ik een melding dat er een stop was. Ik keek en bedacht dat ik die stop wel even op de foto kon zetten, want dat zou een prachtig plaatje opleveren!
Normaal heb ik mijn vaste route om het park echter uit te fietsen, maar nu nam ik andere paden. Jeetje, wat stonden daar prachtige bloemen en zo mooi en fris van kleur. Daar moest ik wel even een foto van maken! Ik zette mijn fiets aan de kant en keek om me heen. Oh, dat was ook mooi, en dat en daar en ach 2 konijntjes bij elkaar! En zo ging ik maar door…

Het spel ging naar de achtergrond. Af en toe deed ik het aan en dan had ik weer eens iets. Echter, het volgende diende zich dan weer aan voor een foto. Nu ben ik vaker in het Zuiderpark geweest, maar dat om te gaan hardlopen, het zwemmen of naar Night at the Park en Parkpop te gaan. Zoals nu kende ik het niet.

Op een gegeven moment zag ik iets waar je niet met de fiets in mocht. Dus ik zette mijn fiets aan de kant en ging er naar toe. Stiekem voelde ik me een beetje als Alice in Wonderland. Steeds opnieuw deed ik namelijk nieuwe ontdekkingen. Dan weer een hofje met bloemen en zelfs een stukje bos waar ook een beekje doorheen liep. Hoe verrassend allemaal!

Ik kan zeggen dat ik meer foto’s heb gemaakt dan dat ik dat spel gedaan heb. Dat was steeds tussendoor. Wat echter wel gebeurde, binnen 15 minuten had ik 3 Pikachu’s! Waar die zaten? Dat mag je zelf uitzoeken in het Zuiderpark! Het enige wat ik erover wil zeggen, daar waar ze waren, die punten heb ik ook op de foto gezet! En nee, ik zeg niet welke dat zijn 😉

Voor nu de (bewerkte) foto’s van een geweldige ochtend!

Dyez: Uw Tourist In Haar Eigen Stad

Vorige week om deze tijd lag ik in bed met een griepje. Ik dacht door in bed te blijven er de volgende dag wel weer te zijn, maar dat was niet het geval. De volgende dag was het nog een tandje erger. Eigenlijk was ik al bang dat dit wel even zou aanhouden, maar op zondag ging het best wel weer oké. Dus niet klagen maar dragen, zo is mijn motto dan. Op maandag voelde ik me nog meer de oude. Nadat ik de was had opgehangen bedacht ik door de wolkenlucht en de harde wind dat het Scheveningen wel geweldig zou zijn. Dus ik vertrok ’s middags richting strand met mijn camera in de hand. Nee, ik was niet zo sportief om te gaan fietsen, ik nam de tram. Een half uurtje later was ik ter plekke.

Als eerste liep ik de pier op. De wind was keihard en dat voelde heerlijk. Het was GENIETEN in hoofdletters. Na mijn portie daar te hebben gehad liep ik naar beneden en via binnen weer de pier af. Er stond een meneer en die keek me lachend aan, “Was het lekker boven?” Ik knikte lachend, en hij zei, “Jij straalt ervan!” Tof is zoiets, maar het was ook echt heerlijk!

Eenmaal buiten had ik opeens honger. Ik keek even om me heen en vond een leuke Italiaanse tent. Daar genoot ik eerst van een cappuccino en daarna bestelde ik een wrap carpaccio. Oh die was lekker! Wat ook grappig was, bij mijn cappuccino verscheen mijn ‘grote vriend Zucchero’ in een nieuwe outfit die ik nog niet kende. Daar zaten we dan weer samen 😉

Erna liep ik naar buiten en trok ik mijn schoenen en sokken uit om het strand op te lopen. In het restaurant had ik ontdekt dat ik eindelijk met mijn mobiel Live kon op Facebook. Kortom, ik kon het niet laten. Geen rekening houdend met de wind door mijn enthousiasme, dus ik was amper te verstaan. Ik moest en zou met mijn voeten het water in, onderweg genoot van het gezandstraald worden. Recht tegen de wind in lopen en alle stress wordt keihard van je schouders gewaaid. Het was subliem, en om daarna met je voeten in het zeewater te komen maakt het dan ook af!

Eenmaal op weg naar huis bedacht ik spontaan om nog even Het Strijkijzer (De Haagse Toren) op te gaan. Ik kon nog wel eens Live en deed dat ook. Wat grappig was, ik vergat bijna om foto’s te maken. Dat uiteindelijk toch gedaan.

Dat Live op Facebook kunnen bracht me tot het volgende. Ik kan wel dingen van Den Haag laten zien. Dan ben ik wel de tourist in mijn eigen stad, maar dat is leuk. Je kunt dus nu lokaties aanvragen waar ik heen ga. Het is echter niet zo dat ik je ervaring helemaal ga waarmaken. Bij dingen met entree laat ik je wel zelf gaan, maar ik laat zien waar het is en wat er te doen is en hoe veel de entree is. Dien je verzoek dus gerust in, en ik ga er op af!

Hieronder even een overzicht van wat foto’s die ik heb gemaakt. En als afsluiter het filmpje van het touristisch zijn bij Paleis Noordeinde tot aan Het Torentje.

https://www.youtube.com/watch?v=LQeTdbLyNz4

Me Niet Vervelen Onderweg

Het is me al vaker gezegd en ik vat het op als een compliment (al begrijp ik het niet zo goed), “Zo knap wat jij doet, 1x in de 2 weken naar je moeder en met zo’n treinreis ook nog op 1 dag.” Eerst zal ik dat laatste uitleggen. Mijn moeder kan er niets aan doen, dat als eerste gezegd hebbende, maar het is best vermoeiend om een dierbare met Alzheimer te hebben. Vandaar dat ik het op 1 dag doe, dan kan lekker thuis tot rust komen en in mijn bed slapen. Zo simpel is het.

De treinreis is inderdaad lang. Nu heb ik mijn rijbewijs niet en dus ben ik er op aangewezen. Nu moet ik zeggen, je ruim 2 uren concentreren op de weg is toch ook vermoeiend. Dan zal je vermoeid van de dag zijn en terug moeten rijden. Daarbij komt dat ik ook wel eens emotioneel ben als ik weer richting huis ga. Neem die keer met de fotoreportage voor Mantelzorgelijk. Dat was in 1 woord geweldig, en juist daardoor was ik emotioneel. In de trein kan ik dan tot rust komen en ook mijn tranen even laten lopen. Nu noem ik wel een leuk ding, maar er gebeuren ook veel heftigere dingen. Het is pijnlijk om te zien dat mijn moeder achteruit gaat. Dat soort dingen deel ik (nog) niet. Nouja, in mijn blogs voor Mantelzorgelijk, maar dan nog wanneer ik eraan toe ben. Mike gaat ook wel eens mee, en dan gaan we met de auto. Toch geef ik voorkeur aan de quality time met mama. Kortom, die treinreis is de beste manier.

Hoe mijn reisdag eruit ziet? Ik sta rond 5:00 uur op, want ik wil me op mijn gemak kunnen douchen, aankleden, opmaken etc en ik rook graag thuis nog een sigaret. Meestal was ik ook nog even af. Rond 6:20 uur stap ik op de fiets en ga ik naar Centraal. Dan rook ik daar nog een sigaret, haal ik bij Julia’s een Café Latte Doppio en loop ik het perron op. Ik wil de voorste coupé, want dat is qua overstap het beste, gezien ik maar 4 minuten heb om over te stappen in Leeuwarden. Om 9:56 uur komt de trein namelijk aan en om 10:00 uur vertrekt de bus. Op de foto zie je niet de juiste halte. De bus gaat een rondje door Franeker, dus ik kan zo waar voor de deur uitstappen. Dan ben ik om 10:40 uur bij mijn moeder.
reis

Eenmaal bij mijn moeder drinken we daar koffie, gaan we naar haar kamer en check ik of ze alles nog heeft of dat ik iets moet halen bij een drogist, daarna gaan we richting Hema en lunchen we daar, soms kijken we nog even in winkels in de buurt en gaan we weer terug, daar drinken we weer koffie en tegen 14:45 uur ga ik weg en is de hele reis andersom. Uiteindelijk ben ik rond 19:15 uur weer thuis.

Ja, ik heb een daluren-kaart. Toch kies ik ervoor om binnen de dal-uren te reizen, dan ben ik lekker ‘vroeg’ bij mijn moeder. Op de terugweg klok ik voor vieren in en om 16:03 uur ofzo vertrekt de trein vanuit Leeuwarden naar Den Haag. Dan reis ik wel in de dal-uren. Op deze manier ben ik ook niet te laat thuis, anders kan ik pas na 18:30 uur reizen en ben ik dus aanzienlijk later thuis.

Ja, het is een gereis, maar tijdens het treinen verveel ik me eigenlijk nooit. Als eerste heb ik mijn muziek, ook heb ik vaak een puzzelboekje mee, ik zit op Facebook, geniet ik van het landschap en maak ik foto’s als het weer er geschikt voor is en die deel ik op Facebook en/of Instagram. Sinds dit weekend heb ik 2 nieuwe fotobewerking-apps VSCO en Afterlight. Ik heb iets te eten en te drinken mee. Kortom, ik vermaak me wel.

Vandaag was het goed raak met foto’s maken en bewerken. Ik moet trouwens eens mijn goede camera meenemen, dit alles is gemaakt met mijn mobiel namelijk. Voor nu de opbrengst van de foto’s van vandaag, het was echt zwaar genieten qua ‘cloudporn’, en dat was maar goed ook, want ik was mijn puzzelboekje vergeten 🙂

Had ik waanzinnige cloudporn onderweg gezien en appte ik Mike of het in het Haagse ook bewolkt was. Hij kwam met de volgende foto, en dat zag er meteen aangenamer uit. Een goede beslissing dus om terug te gaan!
cp15

Het Verhaal Achter De Foto’s: Fotograferen!

In de serie ‘Verhalen achter de foto’s’ ga ik vertellen over mijn fotograferen als kind. Nouja, als kind…. Laat ik het alvast zo zeggen, ik hou het kind in mij graag hoog.

Net als mijn vader was en ben ik creatief
Het verhaal achter de foto'sIk zal een jaartje of 12 zijn geweest. Op die leeftijd zat ik graag bij mijn vader in zijn atelier te tekenen terwijl hij aan het werk was. Toch was dat niet het enige wat ik graag deed. Mijn vader fotografeerde namelijk ook erg graag en ook dat wilde ik doen. Toch was mijn vader wel voorzichtig met mijn grijpgrage handen richting zijn fotocamera, dus kocht hij een goedkoper toestel die ik wel mocht gebruiken.

Geen gezeur meer van die meid
Dacht hij van het gezeur af te te zijn, dat was dan weer niet zo. Nee, ik liep wel te zeggen wat hij met zijn grote camera moest vastleggen, omdat het op mijn kleine cameraatje waarschijnlijk niet zo mooi zou worden. Commentaar had ik ook nog in de zin van, “Die boot staat er maar voor de helft op, dat lijkt raar.” Meestal zuchte hij dan en zei, “Het is goed met je, het gaat om dat grote schip, niet om die boot aan de zijkant!” Mijn vader was niet dol op kritiek en al helemaal niet van zijn 12-jarige dochter!

Hoe kom jij zo vies
Er was echter wel iets mysterieus met dat cameraatje aan de hand. Als kind was ik niet het type dat in bomen of op daken klom, of door greppels rolde of iets dergelijks. Als ik smerig thuis kwam of met kapotte kleding dan was ik weer eens gestruikeld of gevallen. Meestal was het de eerste.
Toch kwam ik vaak vuil thuis of met kapotte kleding als ik foto’s had gemaakt. Daar werd mijn moeder niet vrolijk van en ze vroeg zich af hoe dit kwam. Ja, ik had foto’s gemaakt en ik werd daar ‘gewoon’ smerig van. Mijn moeder mopperde dat het bij mijn vader nooit het geval was en ik een beetje uit moest kijken. Plechtig beloofde ik dat te doen, maar lang hield ik die belofte nooit.

Het verhaal achter de foto’s
Zo gebeurde het op een zaterdagmiddag dat mijn vader besloot om mij mee te nemen om foto’s te gaan maken. Mijn vaders mond viel open toen het geheim ontrafeld werd en ik dus door de mand viel. Ik klom even op een muurtje, lag languit, stond tegen bomen aan of klom daarin en ik klom zo een hek over om vanuit het weiland betere foto’s te kunnen maken. Alles voor de foto, want fotografeer je dan kun je ook smerig worden, vond ik. Ik had het alleen nooit eerder aan mijn ouders opgebiecht, want ze hadden het simpelweg nooit goed gevonden en mijn cameraatje afgepakt.

Drastische maatregelen
Bij thuiskomst schaamde mijn vader zich voor me tegenover mijn moeder en legde uit wat hij met me had meegemaakt. Mijn moeder moest lachen, want ze kon het niet geloven. Zoiets deed haar dochter niet! Ik knikte dat het wel zo was. Ze stuurde me onder de douche, maar mijn ouders pakten mijn cameraatje niet af. Ik mocht echter alleen nog maar foto’s maken van personen die op een stoel of bank zaten en het liefst binnen! Dat scheelde mijn moeder bergen wasgoed.

Of ik het afgeleerd heb? Ach….

…. maar ik doe nu wel zelf de was 😉

1 2 3 4