Een traktatie! Foto’s Bewerken Voor Lia.

Zelf ben ik niet het type “Globetrotter”. Wel vind ik het geweldig om beelden van de wereld te zien, maar op foto’s en op televisie. Nu vind ik stedentrips maken wel geweldig, want als ik ga wil ik wat zien en nog meer kennis opdoen. Het moet echter niet te ver vliegen zijn, want ik vind het vliegen doodeng! Daarnaast, en dit is best wel gênant om eerlijk te melden, ik zal nooit naar oorden gaan waarvan bekend is dat er grote spinnen zitten. Ja dames en heren, ik meen dit serieus! Lees meer

Carnaval op Schiphol!

Al eerder heb ik een blog geschreven over mijn, ietwat aparte, hobby: foto’s vanuit de auto maken bij Schiphol. Ja ik kan er niet aan doen, maar ik vind het leuk! Dat is ook de reden waarom er voor zorg dat mijn mobiel compleet op geladen is.
Nu is het wel zo, het gaat heel snel en je moet geluk hebben. Niet vaak schiet je de beste plaatjes namelijk. De volgende vind ik zelf echt wel goed gelukt:

Nu heb ik wel eens van de hobby vliegtuig spotten gehoord, maar dit heb ik zelf nog nooit gedaan. Volgens mij schrijven ze dan ook de gegevens van het toestel op. Dat hoeft om mij niet. Ik wil gewoon de kisten fotograferen. Ja ik vind het echt buitengewoon geweldig. Is leuk ook als je me naast je in de auto hebt. Vlak voor Schiphol raak ik onrustig en pak mijn telefoon en doe hem aan, en weer uit (om batterij te besparen), weer aan, weer uit (zelfde reden) en dan zijn we er bijna en dan blijft hij aan. Vervolgens blijf ik drukken. Als ik dan wat heb ben ik helemaal in mijn element. Heb ik niets dan heb ik gelijk zin in de terugreis!

Als je je nu afvraagt of ik wel eens heb gevlogen. Ja dat heb ik. De eerste keer was naar Bulgarije. Ik was 12 jaar, dat was in 1984, en ik had er zin in! Mijn ouders gingen met auto, omdat we naar familie gingen. En ik vloog met een kennis en haar zoontje mee. Eenmaal in het toestel vond ik het wel eng. Dat zag de stewardess en ze nodigde me uit om even in de cockpit te kijken. Nee dat wilde ik niet. Dat jochie echter wilde het wel, maar dan moest ik mee. Goed, ik ging mee. Eenmaal kreeg ik het benauwd, wat een knoppen! Wilde ik daarvoor nog stewardess worden, toen niet meer! Sterker nog, ik heb mijn ouders gesmeekt of ik terug met de auto mee mocht! Dat mocht niet, want mijn grootouders vonden het geweldig dat ze me nog een week voor hunzelf hadden. Logisch ook!

Daarna heb ik wel weer vaker gevlogen, maar mijn hobby is het absoluut niet! De nachten ervoor sliep ik slecht, en dan moet je ook weer terug. Met andere woorden, eenmaal op vakantie slaap ik ook nooit echt lekker. Tot ik weer thuis ben, dan is het goed. Eten en drinken doe ik ook niet tijdens de reis omdat ik misselijk van de zenuwen.
Mijn Nikon foto camera heeft me trouwens geholpen. Ik zal echt NOOIT mijn mobiel aandoen in het vliegtuig, maar ik zat eens bij het raam en pakte mijn Nikon. Ik begon foto’s te maken van boven. Ik had dus wat te doen en echt, dat gaf me rust. Niet dat ik jaarlijks zeg dat ik wil vliegen, dat dan weer niet. Hier een paar van die foto’s:

Maar goed, gisteren reden we langs Schiphol. Dat had ik niet moeten doen tijdens carnaval. Ze bleken het ook daar te vieren, en dat neemt mijn vliegangst nu niet echt weg 😉

Onderweg Gemaakte Foto’s

Ik vind het heerlijk om foto’s te maken. Een van de leukste dingen is wat je buiten opvalt. Onderweg met de auto of met de trein dan ben ik ook gewoon bezig. Als ik naar mijn moeder in Friesland ga met de trein dan fotografeer ik de landschappen al graag, maar in de auto doe ik dat ook. Er is echter 1 punt en dan zit ik altijd klaar met mijn camera. Dat is rond Schiphol. Grappig eigenlijk, voor iemand die een rot hekel aan vliegen heeft. Eigenlijk wil ik het vliegtuig altijd op die tunnel hebben. Dat is echter mazzel hebben, want het is een momentopname. Je komt met de auto aanrijden en dan moet het vliegtuig maar net in de midden staan. Maar gisteren had ik dat geluk. En dan voel ik me zo blij en tevreden! Niet dat ik het de volgende keer niet weer probeer. Dan probeer ik het gewoon weer. Die kick, dat is zo leuk. Dat dankbare en tevreden gevoel nog meer. Het zijn de kleine dingen die het doen.

Op de terugweg maakte Moeder Natuur er ook weer een feestje van. Wat een prachtig licht en wat een geweldige kleuren. Denk ik dan om maar geen foto’s te maken, want wellicht is dat te lastig voor Mike. Ik beweeg dan nogal, en mij lijkt dat hinderlijk. Maar nee hoor, Mike geeft het gewoon zelf aan, ‘Kijk mop, dat is mooi!’ Sterker nog, Mike geeft ook wel eens een dotje gas of remt juist iets af, als het voor de foto kan uitkomen.

Eenmaal thuis ben ik gaan bewerken. Wat vind ik dat lekker. Met Photoshop, maar ook Snapseed heb ik graag. Met Photoshop ben ik druk ontdekkende. Steeds meer probeer ik dingen uit. Laat me maar even stoeien met het programma. Het houdt me tenminste even zoet 😉

Photoshop-Fun 01

Ik ben aan het Photoshoppen geslagen. Nu moet ik nog steeds oefenen, maar ik doe het en ontdek steeds meer. Ik ontdek steeds weer handigere tools. Hier een algemene foto waar ik op het strand sta en er geen bekenden van me bij op staan. Zoek dat ene (toch best wel grote) verschil:

Dit heb ik niet van een vreemde. Mijn vader was kunstschilder en daarbij was zijn grote hobby fotograferen. Van heel wat taferelen of personen, maakte hij eerste een foto, voor het op papier of doek kwam. Bij het schilderen was het natuurlijk vrij gewoon om iets mooier te maken, oneffenheden of iets wat te veel was, het werd weg gewerkt. Dat was het voordeel van een schilderij zei mijn vader altijd. Voor de digitale camera maakte je ook niet van alles foto’s, want je zat met fotorolletjes. Door komst van de digitale camera en de computer kon mijn vader ineens meer. Daarbij verscheen ook het programma Photoshop. Hij was er super blij mee en ging los.

Hij vond het heerlijk om mij te plagen, want ik gaf de meest heftige reacties. Hij maakte soms creaties van me, te erg voor woorden. Het ging zo ver dat ik hem heb gedreigd ter adoptie aan te bieden. Hilarisch vond hij het! Ik moest me dus wel anders wapenen richting hem en begon extra op zijn foto’s te letten. Niet wetende dat ik hem daarmee flink in de kaart speelde, maar oké. Hij ging steeds beter opletten tenslotte. Niet erg, dat doe ik nu ook.

Zo waren we eens uit eten geweest en hij had weer foto’s gemaakt. Later liet hij ze zien. Er was 1 foto bij en ik vroeg of hij die bewerkt had. Dat had hij niet, zei hij. Ik zei van wel. Hij hield vol en ik ook. Vol verontwaardiging zei hij tegen mijn moeder dat ik hem niet vertrouwde. Daarop zei ik dat ik er om durfde te wedden dat ik gelijk had. Nu moest hij weten wat ik er tussen wilde zetten. “Als Madonna weer een concert geeft betaal jij de kaarten en ga je mee!”, zei ik. Mijn moeder schoot in de lach, want mijn vader had een ultieme hekel aan Madonna. Nieuwsgierig vroeg hij waarom ik dat dacht. Ik wees hem op de kleur van mijn kleding, zwart met paars. Vervolgens wees ik hem op de kleur van mijn mond, “Die is rood. Dat klopt niet in combinatie met de kleding.” Met grote ogen keek mijn vader me aan en vervolgens naar mijn moeder, “Nouja! Ja ze heeft gelijk, ik had het bewerkt, want op het origineel zou ze net iets zeggen, dus was haar mond op een halve manier open. Dus ik dacht om van een andere foto de mond te plaatsen, nu lacht ze. Knap, heel knap!”

Een andere keer was met de reclame van Hertog-ijs waarin Hetty Heyting (U weet wel, Tante Till uit de Familie Knots van vroeger) in de supermarkt een klant de nieuwe Hertog-ijs wil laten proeven. De klant bedankt vriendelijk, maar ze zet door en verrast ‘m steeds in de supermarkt en hij probeert op het laatst te ontwijken. Ze laat ‘m struikelen en krijgt dan toch haar zin. Mijn vader moest lachen en vertelde dat hij met mijn baas had gesproken over mijn komische acties en humor. Beide hadden aan mij moeten denken bij die reclame. ‘Wat Nee?’ Vader-lief ondernam uiteraard actie. Op mijn werk opende ik de post en verdeelde het. Er was een witte envelop bij met daarop het adres uit een labelprinter, en de naam van mijn baas, een goede vriend van mijn vader. Ik opende het, en haalde een kaart eruit. Er stond echter niets achterop en ik draaide die kaart om. Ik schoot keihard in de lach toen ik zag wat erop stond. Mijn vader had Hetty weggewerkt en mij erop gezet. Nu had ik commentaar op de belichting.

De latere keren had ik geen commentaar meer. Zoals die keer dat ik een culturele lunch had van mijn latere werk. We gingen onder andere naar de Ridderzaal. Mijn vader gaf me een opdracht. Ik moest in de hal op mijn werk een stoel neerzetten, daarop gaan zitten, met papieren in mijn handen alsof ik iets voorlas. Dan moest een collega even een foto maken en die moest ik dan direct mailen en hem bellen dat de foto er was. Ja hoor, ik voelde ‘m aankomen. Na de lunch had ik een foto in mijn mailbox. Hier het origineel en zijn bewerking:

En natuurlijk was er het EK- of WK Voetballen, waarbij ik Duitsland-fan was om een collega op de kast te jagen. Hierbij had ik ook een opdracht gekregen. Ik kwam bij hem, kleedde me om en ging languit op de grond liggen. Mijn vader maakte de foto, bewerkte de foto en stuurde vervolgens een mail naar mijn collega dat ik na het weekend niet op mijn werk kon verschijnen, want ik had kaarten gewonnen bij Die Mannschaft….

Wil Jij Bij Mij In De Close-Up?

img_20161203_215117-01 Sinds een paar weken is het programma Het Perfecte Plaatje op televisie bij RTL 4. Nu ben ik niet een televisie-junk, maar ik was moe en koud en wilde gewoon lekker in bed liggen. Het programma begon net en ik was wel benieuwd. Het wordt gepresenteerd door Tijl Beckand. De BN-ers Humberto Tan, Marco Borsato, Kim Feenstra, Pauline Huizinga, Heleen van Royen, Ruud Feltkamp en Winston Gerschtanowitz doen hun uiterste best om het perfecte plaatje te schieten voor onder andere opdrachten met: naaktmodellen, kinderen, eten, natuur en een shoot met Armin van Buuren aan het werk. De jury bestaat uit de vaste juryleden (professionele fotografen) William Rutten en Cynthia Boll. De winnaar zal een speciale reportage winnen voor het magazine National Geographic.
Ik rolde er dus in en trouw heb ik alle afleveringen bekeken. Ja, ik vind het echt leuk en voor het eerst in mijn leven baal ik zelfs een beetje dat ik geen BN-er ben, want wat had ik graag mee gedaan!

Het is wel zo aangeslagen bij me dat ik zelf weer vaker foto’s maak met mijn Nikon, in plaats van met mijn telefoon. Daarbij heb ik op mijn pc Adobe Photoshop Elements 14 en ik oefen op het ogenblik erg graag.
Zo wilde ik graag ook een close-up maken van heel dichtbij. Mike zag dat niet zitten, dus helaas. Afgelopen week was ik naar mama. Ik had mijn Nikon mee om foto’s te kunnen maken. Opeens kwam dat idee weer boven om die close-up te maken. Ik vroeg mijn moeder of ze dat goed, ook als ik heel dichtbij kwam met de camera. Haar antwoord was, “Ja, toe maar.” Nu kon ik het resultaat alleen op mijn camera tonen, maar mama was tevreden. Meer dan 1 mocht ik niet maken. Eenmaal thuis bewerkte ik die foto. Ik liet het aan Mike zien. Hij vond het erg mooi en ik mocht van hem ook zo’n foto maken en bewerken.

Nu wil ik van meer personen zo’n close-up maken. Wil jij dat laat het me dan weten. Weet wel, ik sta écht vlak voor je!
Voor nu het resultaat van de allerliefste personen in mijn leven:

1 2 3 4