Film: Bohemian Rhapsody

Onlangs schreef ik in mijn blog op Mantelzorgelijk over hoe Freddie Mercury en Queen mama en mij nog altijd verbinden. Hierin schreef ik ook dat dat ik de filmtrailer met haar had gezien en ik daar al wel genoegen mee zou nemen en de film dan wel thuis zou zien tot hij op dvd uitkwam. Toch kroop het bloed waar het niet gaan kon en vanmiddag zijn geweest. Daarom mijn verhaal hierbij en ook wat ik ervan vond. Voor het verslag over het met mama bekijken van de filmtrailer kun je op deze link Forever Freddie op Mantelzorgelijk klikken.

Een Fout Begin

Zo lang ik me kan herinneren was mama fan van Queen. Wij keken ook altijd Top Pop en ik herinner me de clip van Bohemain Rhapsody nog goed. Hij kwam in december 1975 uit, ik was bijna 4 jaar. Zodra de clip begon ging ik onder de salontafel liggen, want ik vond het eng. Helemaal als die gezichten uit elkaar gingen bij het opera gedeelte. Mama heeft we wel eens verteld dat ik begon te huilen toen ik dat voor het eerst zag. Dus weg was ik als die clip begon.

Toch was het altijd zo dat wanneer ze op radio of televisie waren, de volumeknop een slinger kreeg en het geluid de huiskamer ruimschoots vulde. Welk nummer het ook was. Was ik van de Wham!, Duran Duran en Madonna in mijn tienerjaren, met Queen had ik totaal niets! Als het op de radio in mijn slaapkamer kwam, dan zette ik de radio ook even uit. Behalve dan wanneer mama net op mijn kamer kwam om de was op te ruimen. Dan moest de radio harder en was ze eerder klaar met het opruimen dan het nummer was afgelopen, dan ging ze op mijn bed zitten te luisteren. Nee, dat vond ik als puber helemaal niet leuk! Tentijde van Live Aid logeerde ik bij 2 vriendinnetjes en we mochten opblijven voor Duran Duran die ’s nachts pas zouden optreden. Queen kwam veel eerder maar die wilde ik niet zien, dat vond ik maar niets.

Het werd 24 november 1991. Ik was naar school gegaan en liep door de kantine toen ik het nieuws op de radio opving dat Freddie was overleden. In mijn klas zat een jongen die ook een grote fan van Queen was. Ik vertelde hem wat ik gehoord had en we besloten om de les even uit te lopen vlak voor het hele uur, om naar de radio te luisteren in de kantine. Het nieuws begon en ik had het goed gehoord. Hij barstte direct in tranen uit en we besloten om samen even een sigaretje buiten te gaan roken. Hij was compleet overstuur en ik kon alleen maar denken, “Tjonge jonge wat een aansteller. Ik had het beter niet kunnen zeggen.”
Eenmaal thuis vertelde ik het aan mama en ze geloofde me niet, ook nog aan AIDS. Nee, daar geloofde ze geen moer van. Ik had mijn schouders opgehaald en was aan mijn huiswerk gegaan. Op het moment dat papa thuis kwam moest ik mee omdat Pino, onze kat, die morgen niet lekker was geweest en een epileptische aanval leek te hebben gehad. Hij moest naar de dierenarts. Daar bleek het erger te zijn dan ik had verwacht en we moesten hem op 13-jarige leeftijd laten inslapen. Kapot was ik toen we thuiskwamen! Ik vertelde het mama en ze begon even te huilen. Ja het was erg, maar Pino was op. Haar tranen waren zo weer weg. Ze schonk drankjes in en voor we gingen eten zouden we het nieuws even kijken. En daar kwam het, vol in beeld, de dood van Freddie. Mama begon te huilen en at zelfs niet mee. Ik had ook niet willen eten, want ik kon er maar niet bij dat ik Pino nooit meer zou zien. Maar ik moest wel eten! Het is nu best wel gênant om te zeggen, maar ik was er zo boos over toen. Pino was 13 jaar onze kat geweest en zij had Freddie nooit in het echt gezien. Ja echt, de logica van mijn na-pubertijd.

Met Andere Ogen & Oren

Vlak na de dood van Freddie kwam MTV al vlot met een Queen-weekend. Mama wilde het allemaal opgenomen hebben en vroeg of ik dat voor haar wilde doen, om op die manier zo veel mogelijk reclames eruit te halen. Zoals ik kon opnemen op cassette bij de Top 40 zou ik dat toch met de video moeten kunnen. Natuurlijk kon ik dat. Ging mama echter normaal een middagdutje doen, nu bleef ze zitten. Ik rookte in die tijd weer eens stiekem, dus echt blij was ik er niet mee. Mama kreeg dat door en vroeg wat er was. Eerlijk heb ik het opgebiecht. Ze vond het jammer, maar ik mocht dan wel binnen roken. Samen staken we een sigaretje op. Eigenlijk werd het wel erg gezellig die middagen, want ja, op zondag was het weer en ook dat wilde ze opgenomen hebben.

Een paar jaar later leerde ik Melle kennen via een wederzijdse vriendin. Hij vertelde me gelijk dat hij op mannen viel. Wij hadden echter meteen een flinke vriendschappelijke klik en na de middag van de kennismaking zijn we samen uit eten geweest. Daarna ging hij met mij naar huis, want hij wilde iets met me bespreken en dat kon niet in het restaurant. Eenmaal thuis en bij een wijntje en een sigaretje vertelde hij me dat hij AIDS had. Op dat moment wist alleen zijn vriend het (die kende ik op dat moment nog niet eens) en hij nam mij meteen in vertrouwen.
Later was ik eens een avond bij hem en zijn vriend Remi. Melle zou muziek opzetten en riep, ‘Mijn voorganger!’ Opeens knalde Queen daar door de speakers. Ik vroeg of het uit mocht, want dat had ik al te veel gehoord en ik vertelde over mama. De enige cd die ik goed had gevonden was Barcelona van Freddie met operazangeres Montserrat Caballé Hij zette het echter niet uit en wees me op het feit dat ik teksten zo belangrijk vond. Dat was het echte begin van hoe ik naar de band en de zanger keek. Later kreeg ik nog meer respect voor Freddie toen hij me een boek leende over het leven van Freddie. Ik kon overigens weinig anders concluderen dat Melle te veel zijn best deed om op zijn idool te lijken qua verdovende middelen, maar ach…. echt een probleem had ik daar niet mee en ik feestte vrolijk mee. Door Melle heb ik AIDS van heel dichtbij gezien en dat was afschuwelijk!

Op een avond zat ik bij mama. Papa was voor werk weg en ik zou blijven logeren. Ik vertelde haar dat ik Melle miste. Dat begreep ze. Dat Remi en Melle relatief kort op elkaar (er zat nog geen 3 jaar tussen) overleden waren vond ze heftig en dan ook nog alle twee aan kanker. Ik biechtte mama op dat Melle niet aan kanker was overleden, maar aan AIDS. Hij had echter nooit gewild dat ik het had verteld toen hij nog leefde. Inderdaad, zo kwam het gesprek op Freddie. Eerst zette ik Barcelona op. Daarna volgden ook de Best Of Queen cd’s en het album Made In Heaven. Mama vroeg me om de teksten eens te vertalen. Zo zaten we te luisteren en per zin zat ik te vertalen. Het werd laat die nacht, maar gezellig dat het was! We zijn later zelfs samen naar Queen-tributes geweest, waaronder in het theater naar de Barcelona-uitvoering! Ik heb zelfs de dvd van Live Aid gekocht om het optreden van Queen met mama te kunnen bekijken!

Alzheimer

Inmiddels was ik verhuisd naar Zoetermeer en gescheiden. Met de regelmaat haalde ik mama op of logeerde ik bij haar. Dan vonden we het heerlijk om naar Freddie te luisteren of bekeken we de dvd van Live Aid weer. Inmiddels was de pc er en kon ik van alles vinden op YouTube en via Spotify. Weer vertaalde ik dan van alles. Mama genoot ervan en ik niet minder.
Ze werd vergeetachtig en de onderzoeken naar dementie begonnen. Er werd Alzheimer vastgesteld. Meteen na de uitslag kwam ze logeren. Weer was wat we luisterden Queen of Freddie en weer vertaalde ik van alles. Deed ik dat niet dan zongen we samen mee.
In het proces van de ziekte is Queen wat ze nog steeds herkent. Freddie niet minder. Alhoewel dat tegenwoordig ook wel eens niet het geval is.
We zaten eens bij de Hema toen Queen werd gedraaid. Ik wees haar erop en vroeg of ze nog wist dat we bij het huis van Freddie waren geweest. Ze zat in haar eigen wereld en vertelde me toen dat ze daar vaker was geweest en dan met Freddie ging stappen. Ik moest lachen en vroeg nieuwsgierig hoe dat was geweest. Ze kreeg een kleur en wilde daar niets over zeggen. Ze zei het met een ondeugende lach. Ik liet het zo. Door dat verhaal bedacht ik om haar met behulp van Photoshop op de foto te zetten met Freddie. Ik had dat nog nooit gedaan, maar ik was tevreden over het resultaat voor een eerste keer. De foto die hierboven staat is het geworden en op het moment dat ik die haar ingelijst gaf was ze ongelofelijk blij! Tevredener kon ik niet zijn.

De Film

Vanmiddag was het dan zo ver, we zijn naar de film geweest. Vanmorgen vertelde ik mijn collega nog dat ik er een beetje tegenop zag, omdat ik bang was veel te huilen. Had mij vroeger verteld dat Queen en Freddie Mercury nog belangrijk voor me zouden worden en ik had je uitgelachen, maar met name door mama en haar ziekte voelde het best wel als beladen. Meer om het feit dat we de film nu net niet samen konden zien.

De film begon en het enige wat me even heeft gestoord was het te grote bitje om het gebit te doen lijken bij Remi Malek (hij speelt Freddie). Hij had soms een erg aparte kaaklijn zal ik maar zeggen. Verder vond ik het heerlijk en heb ik genoten. Ik vond het mooi gedoseerd qua verhaal. Ik vond zijn homoseksualiteit goed overkomen en ook het drugsgebruik en de feesten. Een ander puntje van kritiek is het optreden bij Live Aid. Je zag het optreden met de hele band van 20 minuten, maar niet het optreden van Freddie Mercury en Brian May later op de avond. Daar doen ze samen Is This The World We Created. Een minder bekend nummer, maar qua tekst waanzinnig goed! Dat was toch mooi om de film ook terug te zien, want dat is wel een geweldige erfenis die ons nagelaten is. Ik plaats hieronder het optreden van Live Aid, daar is het wel achteraan gezet namelijk en dat begint op 21:08.

Qua tranen viel het mee bij me. Alleen dat moment dat Freddie de band inlicht dat hij ziek is, dat kwam binnen bij me. Door Melle inderdaad, dat kwam even heel dichtbij. Aan het einde hield ik het weer niet droog, maar goed. Wel bedacht ik me dat er best een tweede deel mag komen, want na Live Aid is er nog veel gedaan door Queen en door Freddie zonder Queen, want Barcelona kwam nog.

Nog een laatste puntje wat ik kwijt wil. Ik vond het namelijk geweldig om te zien hoe dol Freddie op zijn katten was. Ja ik begrijp dat. Mama paste ooit een paar dagen op Tos in mijn huis en toen ik belde heb ik Tos ook aan de telefoon gevraagd. Ze moest hem dan aaien en dan zou hij wel spinnen en kon ik hem horen. Dus dat vond ik geen geen geval komisch of gek. Kortom, Freddie zou er dus wel begrip voor hebben gehad dat ik destijds boos was dat mama meer verdriet om hem had dan om Pino 😉

Film: The Danish Girl

Zondagmorgen en ik was zoals gewoonlijk vroeg wakker. Dan vind ik het wel fijn om nog even te blijven liggen, Netflix op te starten en een film te gaan kijken. Dat deed ik vanochtend ook en ik koos voor de film The Danish Girl. Dat is een film uit 2015 die zich afspeelt in Denemarken in de jaren 20. Het gaat om een getrouwd stel die beide kunstenaar zijn. Om specifieker te zijn, het gaat over Einar Wegener en Gerda Gottlieb. Lees meer

Een Geheimpje Delen

14062015-999Afgelopen maandag zouden Mike en Nick naar een horrorfilm in de bioscoop. Nick vroeg me of ik mee wilde gaan, maar ik zag dat niet zitten. Ik ben nog snel moe en achter de adem, eigenlijk had ik die dag naar het concert van Zucchero zullen gaan en dat kon niet doorgaan. Kortom ik zag het niet zitten om mee te gaan naar de bioscoop en wilde wel even alleen zijn. Daar komt bij dat ik niet van horrorfilms hou en die in de bioscoop kijken vind ik echt jammer van het geld.
Opeens kwam Nick echter zeer verrassend uit de hoek en stelde voor om samen naar de animatiefilm Finding Dory te gaan. Jawel, het vervolg op Finding Nemo. Dat had ik niet zien aankomen. Ik had nooit verwacht van Nick, die 16 jaar is en mij uitlacht om de wijvenseries die ik leuk vind, dat hij juist een animatiefilm zou voorstellen om in de bios te kijken. Voor ik kon antwoorden moest ik eerlijk gezegd ook even mijn tranen wegslikken. Dat deed ik en enthousiast vertelde ik aan Nick dat ik dat leuk vond en het goed een idee vond. Ook het waarom….

Als kind kwam mijn vader met videobanden aan vol tekenfilms van Donald Duck en andere Disney-verhalen. Hij verschool zich graag achter mij, want ik kreeg niet genoeg van die series en zag die banden vaak terug.
In 1994 was ik bij mijn ouders toen Daisy belde. We zouden de dag erop naar The Lion King in de bioscoop gaan, maar Daisy belde af. Ik had neergelegd en zei dat ik beter had moeten weten, Daisy zei 9 van 10 afspraken af. Mijn ouders wilden weten wat voor film het was en ik vertelde dat het om een tekenfilm ging. Beiden moesten lachen.

Later die middag belde mijn vader vanuit de galerie, hij moest me even spreken. Ik kwam beneden en hij zei, “Ik heb kaarten besteld voor een doordeweekse voorstelling volgende week. We gaan samen naar The Lion King.” Daarop moest ik lachen, “Waarom?” “Ik vind dat leuk een tekenfilm en dan op groot beeld. Kijken hoe het getekend is en qua stemmen en muziek. Ik had niet verwacht dat jij het leuk zou vinden”, zei hij. “Leuk! Gaat mama ook mee?”, wilde ik weten. “Nee, dit is tussen jou en mij. Oké?” Ik knikte lachend.
Natuurlijk wilde mijn moeder later weten wat mijn vader had gezegd, maar ik heb gezegd dat het iets was tussen hem en mij en als ze iets wilde weten ze dat met hem moest bespreken, want zo had ik dat met hem afgesproken. Mijn vader was namelijk beter bestand tegen de nieuwsgierigheid van mijn moeder en wist betere antwoorden te geven.

En zo gebeurde het dat we sinds die tijd vaker keken welke animatiefilms eruit kwamen en welke we wilden bekijken op groot beeld. Altijd was het een afspraak tussen hem en mij en niemand wist ervan! Of we geen bekenden tegen kwamen dan? Nee! Zo hadden we regels om niet te gaan: als de film net uit was, in schoolvakanties, op woensdagmiddagen en in weekenden. Ook wisselden we wel eens met bioscopen in de buurt. Het was wel altijd een feestje. Dan liepen we daar, ik rond de 30 jaar en hij boven de 60 jaar en dan vond hij het heerlijk om te melden, “Ja leuk he? Ik ben mijn dochterTJE naar de tekenfilm, want dat vind ze zo leuk, maar papa moet wel mee!” De eerste keer dat hij me dat flikte stond ik aan de grond genageld en was ik in staat mijn popcornbak over hem te legen, maar de tweede keer sloeg ik terug, “Ja met papa naar de tekenfilm. De tijd begint voor hem ook te tekenen tenslotte, hij gaat echt duidelijk terug naar zijn kinderjaren!” Na een korte actie kocht hij meteen een nieuwe bak popcorn voor me. Zo was hij dan weer wel.

De laatste film die we samen in de bioscoop hebben gezien was Happy Feet. Ik had de trailer op de mail gekregen van mijn goede vriend Visserrrr (dit is geen tikfout). Papa kwam langs, want hij was in de buurt en ik liet hem die trailer zien. Was ik al helemaal enthousiast, papa net zo, “Die moeten we kijken!” De pech was echter dat die film uitkwam en ik pas geopereerd en herstellende was van een operatie. Hierdoor kon ik helemaal niet lang zitten. Papa had het echter wel even geregeld. In de bioscoop aangekomen moesten we naar de voorste rij. Daar stond een hocker, er was een kussen en er lag een dekentje, zodat ik kon liggen! We genoten!

Even die bewuste trailer van Happy Feet. Aan de hand daarvan kan ik namelijk ook gemakkelijker uitleggen waar wij op letten. Zo zat mijn vader namelijk naast me onder de film. De kleinste details zag hij en fluisterde hij dingen als:
– Kijk eens naar de vacht, hoe kunstig en los van elkaar die is getekend
– De stem en het bewegen van de mond gaat synchroon
– Let op de voeten en de voetsporen in de sneeuw
– Hoe ritmisch zijn de pinguins ook op de muziek
– En kijk hoe goed de omgeving gemaakt is en voel die kou

In de tijd dat hij ziek was spraken we veel en luisterden we geregeld muziek. Hij vroeg, “Zeg eens eerlijk. Heb jij ooit aan iemand verteld dat jij en ik samen naar de bioscoop gingen om tekenfilms te kijken?” Ik schudde mijn hoofd. “Ook niet aan je beste vriend Melle?” “Nee pap, ook niet aan Melle. Ik vond het te leuk en zo van ons. Alleen Tos (mijn kater) weet het. En jij?” Hij schudde zijn hoofd, “Aan niemand! Zelfs niet aan mama. Ik verhuisde naar Zoetermeer. We gingen dus niet meer samen stiekem naar een tekenfilm.

Afgelopen maandagavond, daar was het voorstel van Nick. Ik was dus blij verrast en heb even gevraagd of hij het echt meende. Dat deed hij. Dus ik heb even gewacht tot dinsdag, en hij meende het nog steeds. Daarop heb ik kaarten gereserveerd. Ik moet dan nog steeds rustig aan doen, maar naar de bioscoop lopen en daar zitten leek me niet te druk. Daarbij, dit is de eerste keer dat ik met mijn cadeauzoon op stap ben, hoe leuk is dat? En hoe leuk is het dat we tekenfilms tof vinden. Ja Nick vond hem ook leuk, alleen een beetje kort. Ja en dat was eigenlijk ook wel zo, want tekenfilms daar is tenslotte zo veel in te zien!

Wat Nick trouwens weer erg grappig vond, ik ben tijdens de film 4x geschrokken. Wist ik niet, hij wel, hij bleek het geteld te hebben. Dat is best wel gênant maar goed.
Na de film zei hij dat hij wel eens een horrorfilm met mij in de in de bioscoop wil zien. En ja…. vind ik jammer van het geld, maar goed. Ik ga het doen. Mocht ik gisteren van Nick niet hoesten onder de film en schrok ik nog subtiel…. Hij loopt met die horrorfilm straks nog de film uit. Nee we weten nog niet welke film het gaat worden, dat zien we terzijnertijd wel.

Heb je Finding Dory nog niet gezien? Hij is echt leuk voor de deel 2 en ook net weer mooier gemaakt. Zie hier de trailer:

Sinterklaas, Wie Kent Hem Niet? (Ik dus niet!)

sint Gisteravond was ik aan het werk en moest ik kassa draaien. Op een gegeven moment kwam er een groepje van 4 personen aan en de man daarvan kwam me bekend voor. Ze stonden nog in de rij terwijl ik anderen hielp en ik bedacht waar het dan van zou zijn. Op het moment dat ze aan de beurt waren bedacht ik dat de meneer leek op ‘Gerard’ uit de film De Marathon. Die film heb ik 3x gezien en sterker nog, ik heb ‘m ook op dvd. Hij informeerde hoe het zou zijn en er ging door me heen dat wanneer hij aan het woord was, ik even op zijn stem moest letten en dan zou ik het wel weten. Nee, dat hielp niet, ik bleef twijfelen.

Nu is het zo dat ik de meest bekende personen niet herken als ik er vlak naast sta. Een goed voorbeeld is daarin Roger Taylor van Queen. Daar sprak ik ook mee, maar nee hoor. Wel heb ik toen ook gedacht, ‘Die doet me aan iemand denken’, maar meer dan dat ook niet. Tot iemand me er later op wees en ik me de pleuris schrok, want ik ben opgegroeid met Queen, omdat mijn moeder groot fan van ze was en is en ik tussen mijn schouderbladen staat mijn tattoo van de engelenvleugels met daaronder ‘Made In Heaven’ naar de song van Queen! Heldin die ik ben, ik ben niet terug gelopen, want de schok was voor mij op dat moment te groot.

Hetzelfde gebeurde me met de gitarist van een Nederlandse band. Mijn collega en ik haalden even een broodje bij de bakker in onze pauze. Zij was single en onderweg hadden we het over op wat voor type heren zij zou vallen. Bij de bakker stond een engerd en ze wees me erop. Ik was nog bezig met dat gesprek op welke type zij zou vallen en schrok me werkelijk de tandjes toen ze hem aanwees. Verbaasd riep ik, “Nee, dat is toch niets voor jou?!” Zij was een mode-poppetje van het puurtse soort en dit rijmde totaal niet! Hij zag er onverzorgd uit qua alles. Ze fluisterde, “Nee! Kijk dan!”, maar ik was in shock. Ze ging verder, “Je kent hem toch wel?” “Nou nee, die ken ik niet. Heeft hij bij ons gewerkt?”, vroeg ik verbaasd. Ik zag dat ze rood aanliep en nerveus werd. Wedden dat ze hem wel boeiend vond?! Hij was klaar, draaide zich om, liep ons voorbij en knikte en lachtte naar ons. Ik tikte mijn collega aan, “Zo te zien vind hij jou ook leuk!”, want ja, goed nieuws moet gedeeld worden. Hij had de deur nog maar net dicht en opeens gilde ze uit, “Nee joh gek! Dat was Spike van Di-Rect!” Oh ja! Nu ze het had gezegd had ik het wel gezien, maar daarvoor dus echt niet!

En zo dus gisteren. Mijn collega stond achter me en toen het rustig werd vertelde ik het dat een meneer bekend voorkwam en ik vroeg of ik het wel mocht vragen als hij terug zou komen, want hij zou me laten weten hoe hij had gevonden. Mijn collega zei dat het prima was, juist dat amicale mocht wel. Ik zou ook gewoon mogen vragen of ik met hem op de foto mocht. Niet iedere baas vind dat goed, dus vandaar dat ik het even vroeg.
Hij kwam later weer en liet weten dat het geweldig was geweest in het reuzenrad. Daarop vroeg ik of het klopte of hij acteur was en een hele zielige rol had gehad. ‘Gerard’ maakt wat mee in de film, maar voor diegene de film niet hebben gezien hou ik daar mijn mond over. Het klopte en wilde ook wel met me op de foto.

Gerard uit De Marathon

Gerard uit De Marathon

In de tram terug plaatste ik de foto op mijn facebook. Meteen kwamen er reacties, ‘Hey Sinterklaas!’ Huh?! Heb ik wat gemist, Sinterklaas, het is nog maar september, wat was dit dan? Het blijkt dus dat Stefan de Walle (de echte naam van Gerard) tegenwoordig ’s lands Sinterklaas is. Wist ik veel! Nee, ik heb niet onder een steen geleefd, ik heb geen kinderen, dus hoe moet ik dat dan weten? Als klap op de vuurpijl werd zijn rol als Kees in de film Flodder genoemd. Zei me ook niets. Ik heb het eerste deel bekeken toen hij in 1986 uitkwam en ik vond er niet veel aan, dus de rest heb ik nooit gezien.
Wat ik toch wel jammer vind, er was maar 1 iemand op mijn facebook die zei De Marathon een geweldige film te vinden, maar verder dus niemand. En die film is écht geweldig, wat een humor zit daarin! Nee, hij is niet alleen leuk voor Rotterdammers, echt voor iedereen. Als ik aan sommige scenes uit die film denk moet ik al lachen. Dus doe mij een lol met jullie ‘Sinterklaas’ en ‘Kees uit Flodder’, ik weet nu over wie jullie het hebben. Dus kijk De Marathon en dan weten jullie ook over wie ik het heb! 😀

Oké vooruit dan. Nog een foto van het reuzenrad op De Pier bij nacht. Gewoon omdat het er ook fantastisch uitziet!

Het reuzenrad in het donker

Het reuzenrad in het donker

Hadden Ze Mij Als Voorbeeld Ofzo?

img140 Een enkele keer kan ik een goede animatiefilm erg waarderen. Nu is Shrek absoluut niet mijn favoriet, alhoewel…. met de stem van Antonio Banderas voor Puss in Boots, staat hij wel in mijn Top 10.
Toch is er nog een stukje in Shrek 2 en daarom heb ik me tranen zitten lachen. Welk stukje dat is? Nee, geen Puss in Boots. Het gaat om Donkey!

Het ergste van alles is, ik heb me tranen zitten lachen omdat ik mezelf erin herkende. Ik was 10 jaar en we gingen met de auto naar Bulgarije. Een reisje van zo’n 2500 km. O wat had ik veel zin om naar mijn grootouders en andere familieleden te gaan, in de bergen te lopen en te zwemmen in zee! Het was voor mij de eerste keer en ik kon niet wachten tot we er waren. Bij Leeuwarden, zo’n 20 km van Franeker waar wij dus woonden, vroeg ik al of we er bijna waren. Inderdaad, nog zo’n 2490 km te gaan, dus mijn ouders wisten dat het een lange reis zou gaan worden.

En dan heb je het volgende stukje uit Shrek deel 2. Nog steeds vind ik het erg lachwekkend en ik hoor mijn ouders nog roepen: “Ga jezelf zitten vermaken en maak eens geen geluid!” O wat heb ik mijn best gedaan, maar mijn mond houden kon (en kan) ik niet. Ach ja, good old memory’s 😉

1 2