Celtekort?


Hoe oud zou ik geweest zijn toen ik de film Escaped From Alcatraz zag? Het zal in het begin van mijn tienerjaren geweest zijn. Vaag staat me bij dat ik het maar een spannende film vond en met de regelmaat met de handen voor mijn ogen zat. Toch bleek die film wel degelijk iets met me te hebben gedaan.

Ik was geen gemakkelijke puub-ster, expres zo geschreven, want ik was een drama-queen ten top! Ja, ik kreeg nog wel eens huisarrest. Die waren meestal voor een onvoldoende op school of te laat thuis. Daar maakte ik dus ook altijd een drama van en dan vond ik dat ik gevangen werd gehouden. Mijn ouders en ik hebben menig keer een discussie gehad over wat een echte gevangenis zou zijn, dus moest ik niet moeilijk doen over mijn huisarrest, want ik had er zelf naar gemaakt. Juist, daar is de link met de film!

Op mijn 17de zat ik eens met een klasgenoot te praten over huisarrest. Zij kreeg het ook nog wel eens, maar lachte mij uit om het woord “gevangenis”. Daar ontstond ons idee, hoe zou het namelijk zijn om echt gevangen te zijn? Nee, natuurlijk wilden we geen strafblad, dus er waren geen opties. Dachten we, want in een schoolvakantie maakte ik kennis met radioprogramma van Jack Spijkerman, “Heb Je Een Wens, Vraag Het De VARA!” Na de vakantie vertelde ik het haar en we besloten een brief te schrijven met onze wens een week vrijwillig in de Bijlmerbajes door te willen brengen. Zelf vond ik dit zo’n fraaie wens, dus het leek me dat het wel geregeld zou worden. Omdat het programma echter onder schooltijd was besloten we dat men beter naar school kon bellen en dat ik dan op de radio zou komen. Echt, alles hadden we van onze kant in kannen en kruiken.

Op een middag kwam ik uit school en mijn ouders zaten in de huiskamer. Mijn vader vroeg me of ik nog wensen had. Ik was de brief min of meer vergeten en zei dat ik geen wensen had. Hij kwam meteen ter zake, ‘Iets met de Bijlmerbajes?’ Ach natuurlijk! Ik dacht meteen dat mijn ouders me zouden complimenteren op mijn creativiteit, mijn originele wens en mijn dapperheid. Niets was echter minder waar. Woest riep mijn vader dat ik niet spoorde, ik zou een “celtekort” hebben. Ik moest toegeven, die woordspeling van hem was geniaal in deze. Hij ging verder, want zoiets kon natuurlijk zo maar niet, het was geen attractiepark of een hotel. Hij sloot af met dat hij me met liefde een week op mijn kamer wilde opsluiten, alleen mijn bed en bureau zou laten staan en ik zou alleen voor mijn hygiëne de kamer af mogen en kreeg 3 per dag op gezette tijden eten. Dan zou mijn wens toch deels uitkomen. Pfff… dat was niet mijn bedoeling en wat overdreef hij ook gelijk! Alhoewel ik toch stiekem wel getwijfeld heb, want dan zou ik namelijk een week niet hoeven afwassen. Dat was echter mijn enige pluspunt, want hij zou het niet onder schooltijd doen, maar in een vakantie. Goed, ik heb zijn aanbieding daarom dan ook maar hartelijk afgeslagen. Ja ik vond het jammer dat het niet doorging, maar ik heb me er bij neer kunnen leggen.

Enige tijd later hadden mijn ouders eens vrienden op bezoek en ik werd van mijn kamer geroepen. Vrolijk zei mijn vader beneden aan de trap, ‘Luister eens naar ze, je gaat het geweldig vinden!’ Ik ging zitten en een van hen vertelde dat ze lid waren van een of andere club en een excursie zouden hebben naar de Blokhuispoort in Leeuwarden. Huh?! Dat was Het Huis Van Bewaring, De Gevangenis! Mijn ouders hadden hen over mijn actie verteld en zo vertelden ze dat mijn moeder en ik mee mochten naar die excursie. Ik vond het geweldig!

De avond brak aan en er werd ons die avond verteld over de geschiedenis van de Blokhuispoort. Mocht je daar meer over willen weten, klik op de volgende link: Wikipedia: Blokhuispoort. Verder werd er verteld wat er allemaal op het terrein was, over hoe het ging vanaf het moment dat men binnenkwam tot vertrek, de dagindeling, ontspanningsactiviteiten en de huisregels. Aansluitend kwam de rondleiding. Nee er waren geen gevangenen te zien, die zaten al in hun cel. Er was echter een cel leeg en opeens vroeg mijn moeder of ik eens mocht voelen hoe het was hoe zo’n deur achter me dicht zou gaan. De meneer twijfelde even, maar zei toen dat ik naar binnen mocht stappen en BAM, daar stond ik dan. Het luikje ging open en de anderen keken nieuwsgierig mee naar binnen. Dat vond ik helemaal niet leuk en meteen werd de deur weer open gedaan. We hebben een hele uitgebreide rondleiding gehad voor zo ver ik me kan herinneren. Ik vond het erg interessant en heb er wel degelijk van genoten. Mijn wens was zo genoeg vervuld.

Tja…. en toen besloot ik om naar Friesland willen voor de herdenking van mijn moeder met vrienden en ik wilde andere vrienden bezoeken waar ik de afgelopen jaren niet de tijd voor had genomen. Ik weet, ik heb er altijd slaapplaats, maar uit voorzorg besloot ik te kijken om een hotelkamer. Stel als een logeerplek niet zou lukken, dan had ik een backup plan. Ik zat eens te kijken en opeens viel mijn oog op het Alibi Hostel, dat leek wel… Nouja zeg, dat was het dus ook, in de Blokhuispoort! Ja ik wist dat het geen gevangenis meer was en dat er nu de bibliotheek zit, winkeltjes en ateliers. Toch gek misschien, maar ik wist niets over dat er een hostel zat. Meteen boekte ik een kamer. Eh… nee, een cel!

Eindelijk was het zover, en al had ik er meer zin in om alle vrienden weer te zien, hier had ik bijna net zo veel zin in. Eerlijk is heerlijk, ik was nooit eerder in een hostel geweest, maar dit viel me absoluut niet tegen. De prijs/kwaliteitsverhouding vond ik erg goed. Dingen waar ik op let zijn de medewerkers die vriendelijk en hulpvaardig waren, het zag er goed verzorgd/schoon uit, ook het toilet en de douches die apart waren, genoeg variatie voor het ontbijt en ik heb heerlijk geslapen! Ja, ik had inderdaad een cel zonder eigen toilet en douche, maar dat kwam omdat ik toch voor mezelf het gevangenis-idee op die manier iets meer zou ervaren. Ik kan u zeggen, in de badkamer waren 4 douches gescheiden van elkaar. Er zal u dus niets gebeuren als u uw zeepje laat vallen.

Wat ik wel moet toegeven, ’s avonds eenmaal terug in mijn cel kwam de puub-ster in mij naar boven. Mama’s foto is overal mee naartoe geweest en ik keek naar haar foto en dacht alleen maar, “Ohhhh Mam, nu slaap ik hier toch, zonder strafblad!” Als een kind zo blij was ik. Nee ze kon niet antwoorden, of toch wel? De volgende morgen bij het ontbijt hoorde ik dat de radio aanstond in de cel van de receptie, en daar klonk You’re My Best Friend van Queen. Opeens liepen de tranen over mijn wangen, ze voelde zo dichtbij op dat moment!

Je zou dit eigenlijk gewoon eens zelf moeten ervaren. Op het terrein zitten nog het restaurant Proefverlof en café De Bak. Hier heb ik geen gebruik van gemaakt dit keer. Ik kom echter nog eens terug. Niet mijn oud-klasgenoot gaat dan mee, maar een goede vriendin.

Om het gemakkelijk te maken, niet onderaan de link om meer informatie te krijgen, maar hier: Alibi Hostel. Dan heb je ook de mogelijk om direct zelf te boeken. Ja, ik maak het je graag gemakkelijk 🙂 Overigens is een weekend Leeuwarden ook een aanrader.

Voor nu een paar foto’s om je een idee te geven, en daaronder nog een leuke verrassing!

De mogelijkheden…

Blokhuispoort Leeuwarden

Mijn cel

Vrouwenvleugel & Celblok H ineen

Een ideale fotolocatie

Toen & Nu: We waren er samen!

Mijn bewuste filmpje van Facebook:

Bron: Wikipedia
Met dank aan: Alibi Hostel Leeuwarden

De Week Tegen Pesten (2)

Mio 9 jaar Schreef ik in deel 1 dat ik op balletles werd gepest. Nu dan mijn verhaal hoe het er op de lagere school aan toe ging.
Ik was een dromertje, geloofde in een mooie, liefdevolle en vredevolle wereld. Mijn heldin was Heidi uit de bergen en mijn vurige wens was om net zo gelukkig en in vrijheid te gaan leven als Heidi daar in de bergen. Ik was ook goedgelovig en heel naief! Deed iemand even leuk tegen mij en ik dacht een vriendin aan eraan te hebben.

Dat bleek dus op school niet. Ik kwam er al jong achter dat de meisjes in mijn klas leuker tegen me deden als ze bijna jarig waren en ik werd ook altijd uitgenodigd op hun feestjes. Het gebeurde rond mijn 9de of 10de jaar dat mijn ouders een boek hadden gekocht voor Elvira, een klasgenoot van me, die ik zelf had willen hebben. Dus bedacht ik om te zeggen dat ik écht niet lekker was en ik zo graag naar bed wilde die middag. Dat mocht en mijn moeder belde het feestje af. Het cadeautje pakte ik uit en ik ging in bed lezen. Ik, ook niet achterlijk, schreef voorin mijn naam. Zo kon ik het haar niet meer geven! De volgende dag was mijn ‘ziek-zijn’ plots over en was ik op school. O wat was Elvira boos op me, en met Elvira de hele klas. De feestjes die erna kwamen daar wilde ik al niet eens meer heen. Dat kostte me nog 3 feestjes, maar mijn ouders zijn er mee gestopt omdat ze steeds te horen hadden gekregen dat ik niet leuk mee had gedaan van de andere ouders.

Op school werd ik niet alleen gepest door mijn klasgenoten. Nee, ik klas vijf kreeg ik een docent die ronduit een hekel had aan buitenlanders. Mijn vader was een buitenlander en dus moest hij mij ook niet. Wat mijn klasgenoten ook bij mij voor vervelende dingen uithaalden, hij was nog vervelender dan dat. Gooide hij bijvoorbeeld een krijtje op de grond en moest ik dat oppakken, want in mijn cultuur zou dat mijn taak later zijn. Met gym liet hij me expres struikelen, of sloeg een bal tegen mijn achterhoofd aan en zelfs mijn repetities werden wel vermist en dan moest ik na schooltijd die repetities nog eens maken. Tegenwoordig zou je dat soort acties tegen de pedofilie aan noemen. De klapper was wel toen wij als klas iets mochten maken voor het televisieprogramma Stuif Es In. Iedere keer als we ermee bezig gingen moest ik naar de gang om extra reken-taken te maken.

Thuis vertelde ik niets. Dat had ik wel eens gedaan, maar ze hadden gezegd dat ik niet moest reageren, dan had men er geen lol aan. Ik wilde niet lastig zijn, dus ik hield mijn mond ook maar.
Tot die ene avond in het Culturele Centrum waar mijn vader nog steeds teken- en schilderles gaf. Er zat ook een grote zaal in voor het theater. Gezien mijn vader er werkte was de toegang voor hem en zijn gezin gratis. Ik was inmiddels 16 jaar en allang van de lagere school af. Regelmatig ging ik mee naar het cabaret. Zo ook eens naar Youp van ’t Hek. Mijn moeder was die avond ook mee. We waren met mijn vader mee gereden en we waren dan eerder binnen als dat het publiek binnen kwam. We stonden vooraan bij de deur. Daar stond opeens die ene docent van de lagere school achter ons. Hij groette en was vriendelijk. Hij vertelde zijn vrouw trots dat ik op de lagere school in zijn klas had gezeten en ik de dochter was van de kunstschilder. Even later stonden ze voor ons. Ik had het niet doorgehad, maar ruilde vrolijk weer van plek. Wie het eerst komt wie het eerst maalt immers? Hoe het kwam wist ik weer niet, maar ze stonden vlot weer voor ons. Ik besloot niets meer te doen, dan alleen pal achter hem en zijn vrouw blijven staan. Dat werd beloond, want de deuren gingen open en bij het kaarten aannemen stond de directeur van het Cultureel Centrum. Terwijl mijn oude docent zijn kaarten gaf stak ik mijn hand naar de directeur op, en koren op de molen voor mij, hij zag me en zei, “Hallo Dyez, je bent er weer! Je weet het he, jou plaats is vooraan gereseveerd en die van je moeder natuurlijk ook!” Hij had mijn moeder net gezien en knikte haar vriendelijk toe. Ik draaide mijn hoofd eigenwijs naar mijn voormalig docent om en zei, “Dan ben ik nog maar 16 jaar en stel ik toch iets voor. Dat zul jij nooit, maar dan ook NOOIT van jou kunnen zeggen, HUFTER!” Mijn moeder greep me bij de arm en sleurde me daar vandaan. Pas dat weekend erop heb ik haar mijn hele verhaal van de lagere school gedaan.

Had ik het al over Elvira? De zoete schattige ik van vroeger kreeg een keiharde kant. Nouja, keihard…. Dat was het eigenlijk niet, wat ik deed was eerlijk. De gevolgen ervan was voor haar echter desastreus. Tja, dat dan weer wel.
Ik ging namelijk met de grootste pestkop, Elvira dus, van me van de lagere school naar het voortgezet onderwijs. Woonden we in een klein stadje, we gingen naar de stad verderop op school en dus moesten we fietsen. Dat was 10 kilometer heen en ook weer 10 terug. Op dag 1 zou ze me de les lezen. Dat jaar was mijn grootmoeder echter overleden waar ik het moeilijk mee had en ik wilde ook niet meer gepest worden. Op dag 1 stond zij tegen de muur en greep mij vast toen ik voorbij liep. Het werd me rood voor ogen en ik haalde opeens keihard uit. Een muur achter je is op zo’n moment niet handig, dus Elvira maakte een knal tegen die muur! Boos keek ze me aan en ze zei dat ze me nog terug zou pakken. Ik heb haar kraag gegrepen en gezegd, “Jij hebt nog zo veel van mij te goed, dus hou je vast!” Ze begon keihard te lachen toen ik weg liep, maar die lach klonk eerder onzeker dan zelfverzekerd. Ze hield zich koest naar mij en ik naar haar. Bovendien zat zij bij de groep van de simpele disco-hits en ik hoorde bij de groep New Wave.

In het jaar voor het examenjaar bleef ik zitten, want Mio was te veel met feesten bezig. Mijn vader kon nog zo streng zijn, maar mijn slaapkamer was mijn wereld en ik zat daar nergens mee. Daar bedacht ik ook hoe ik mijn vader aan zou gaan pakken. Wat een uiterste he, van dat dromerige Heidi-meisje dat ik was geweest naar dit?! Elvira ging wel naar het examenjaar en zei nog, “Ik wacht nog steeds op je wraak hoor, dus je moet wel vlot zijn!” Maar Elvira zakte in het examenjaar en zo kwamen we elkaar weer tegen in het examenjaar. Niet vaak trouwens, ze was er alleen met tentamens. Verder had ze zogenaamd de stof al gehad en had een bijbaan! Haar verkering met Jurgen ging uit en Jurgen zei eens op de terugweg tegen me, “Jij mag Elvira toch niet?” Ik knikte. Hij vertelde daarop dat Elvira was vreemd gegaan en dan nog wel met de docent Nederlands/Economie. Lachend keek ik hem aan, en zei, “Wil je me vrijdagavond rond een uurtje of kwart voor negen bellen? Ik doe het verhaal aan de telefoon wel, laat mij maar gaan. Daarna zien we elkaar in de discotheek, want je belt zogenaamd om te vragen of ik uit ga. Oké?” Hij wilde weten waarom en ik heb alleen gezegd dat dit het juiste moment was om wraak te nemen. Wat ik niet zei, mijn ouders waren bevriend met mijn docenten Wiskunde en Duits en die zouden die avond komen. Jurgen belde om de afgesproken tijd en ik stond in de huiskamer de telefoon te beantwoorden. Met mijn rug naar de huiskamer riep ik als een volleerd actrice: “Hahahaha, dat meen je niet? Heeft Elvira een relatie met meneer van Dam? Gatverdamme zeg, die engerd?! Ja natuurlijk, dan hoeft ze nu ook niet bij de lessen te komen, die verzekerd zich er nu van dat ze haar examen wel haalt! Ja natuurlijk wil ik alles weten, straks afspreken in de discotheek?” Ik groette nog even en legde lachend neer en liep zonder me om te draaien weg. Ik kleede me om, groette mijn ouders en hun bezoek en ging op stap.
Maandag was het nog stil op school, maar op woensdag kregen we bericht. De docent Nederlands/Economie was geschorst en Elvira was van school gestuurd. Niets meer en niets minder.

Het werd 1998. Ik werkte als telefoniste/receptioniste in de zorginstelling. Opeens stond Elvira daar, “Goedemorgen Dyez, jij hier ook aan het werk?”. Ik groette terug en deed of ik het verder druk had. Ze liep door en snel keek ik op de personeelslijst waar ze werkte, ze zat bij de civiele dienst als schoonmaakster. Niet mis mee, ik had jaren bij een schoonmaakbedrijf gewerkt.
De volgende dag had ik weer vroeg en daar was ze weer. Oh, nu had ik wel tijd voor haar! Ze bleef inderdaad staan en vertelde trots dat ze hoofd civiele dienst was. Ik zei dat het niet zo was, want die stuurde ook mij aan en dat deed zij zeker niet. Nee joh, niet zo hoofd van de civiele dienst had ze bedoeld. Ze was leidinggevende van 2 afdelingen. Laat nu net mijn moeder van 1 van die 2 afdelingen de leidinggevende zijn geweest, dus ook dat klopte niet. Ik pakte de lijst en zocht haar op, “Je bent gewoon schoonmaakster staat hier. Nouja, dat was zo op papier, maar mijn lijst zou achterhaald zijn volgens haar. Om een ander onderwerp aan te snijden begon ik erover dat ze opeens van school af was geweest. Ze vertelde zonder blikken of blozen dat ze zonder diploma niet op een andere opleiding had kunnen instromen. Ik haalde mijn schouders op en zei, “Ja, in het aan regelgebonden Friesland? Op school werd gezegd dat jij een relatie had met de docent Nederlands/Economie.” Ze gaf het schoorvoetend toe en zei, “Echt wie dat ooit heeft verraden sla ik tot zijn enkels in elkaar!” Ik draaide me om, stapte de loge uit en ging voor haar staan, “Kom maar op, want dat was ik!” Ik heb haar ook in geuren en kleuren verteld hoe het was gegaan. Ze deed niets, ze was klein!

In het jaar 2000 werd het allemaal nog een tandje erger. In de stad wawas het muziekfestival en overal traden op zaterdagavond live-acts op daar in de stad. Ik was er met vrienden. Zo ook Leco en zijn vriendin…. ELVIRA! Ja, daar was ze weer. Het verschil tussen haar en mij zal op dat moment ongeveer 5 maten zijn geweest, in mijn voordeel. Daar bleef ik natuurlijk over doorgaan, want zoals ze vroeger mij vaak had gepest mijn uiterlijk en acne, nu was het mijn beurt. Op het moment dat we richting zee zouden lopen zei ik dat ik het een slecht idee vond. Men wilde weten waarom en ik wees naar Elvira, “Als er maar 1 dierenliefhebber loopt wordt ze terug gegooid in zee, en dat is lullig!” Later vroeg Leco me of ik Elvira had gezien, ze was net naast hem gaan staan en ik antwoordde, “Die is in de feesttent.” Ze pakte Leco meteen bij de arm en zei, “Ik ben hier hoor!” Dus ik riep haar toe, “Had ik toch gelijk he? Want wat voor jou een jurk is, is voor mij een feesttent!” Het mooiste was dat Leco later tegen me zei, “Ik snap gewoon niet dat jij single bent Dyez. Je bent een lekker wijf, ziet er echt goed uit, je bent tof om mee te praten en hebt een geweldig gevoel voor humor!” Ik sloeg mijn arm om Elvira heen en heb gefluisterd aan haar, “Vervelend he, dat jou man dat over mij zegt?!” Om het af te maken heb ik haar vol op haar mond gekust en gezegd, “Nou, nu kan jij tegen je vent zeggen dat jij mijn lippen op je mond gevoeld hebt. Zo hou je hem jaloers!”

Of ik spijt hiervan heb? Niet voor 1 seconde. Ik heb qua haar relatie met die docent de waarheid gesproken. Later heb ik haar laten voelen wat ze mij destijds aan had gedaan. Dat zie ik als Karma die me bij de arm pakte en me toe fluisterde, “Ik help je wel, maar je moet het zelf doen!”

Ik heb inmiddels geen moeite meer met het feit dat ik op lagere school werd gepest. Ik kan de tijd immers niet terugdraaien? Dus heb ik het iedereen vergeven. Toen destijds het aanbod kwam voor een reünie van die klas heb ik geweigerd en gezegd, “Ik heb een rottijd daar gehad, dus het interesseert me gewoon geen ene moer hoe het nu met wie gaat.”

We hebben tegenwoordig social media, dus even zoeken levert veel op. Wat het me heeft doen beseffen? Gewoon, dat pesters eigenlijk de onzekere personen zijn die op een zwak moment van de liefdevolle personen misbruik maken. Ben jij ooit gepest? Weet dit, je was te sterk, te mooi, te lief, te grappig, te oprecht of ‘te’ in positieve zin dan ook! Pesters zijn namelijk het zwakkere volk, kort en bondig in de meeste gevallen, de pessimisten onder ons. Ze proberen om in hun eigen domheid en sociaal aspect, hun zin te krijgen. Echt hoor, zo zie ik het. De personen met karakter komen namelijk voor je op en zijn oprecht geïnteresseerd in je! Pesters zijn niets anders dan een kudde die de stoet domweg volgt en meestal gewoon uit afgunst. Daar moeten zij mee leven en jij niet! Het leven van de pester is namelijk niet zo boeiend als dat van jou. Knoop dat in de oren, of je nu een slachtoffer of juist een pester was!

Je Docent Op Bezoek

img451 Dit Paas-weekend is Nick bij ons en dit keer heeft hij een vriend meegenomen. Afgelopen donderdag kreeg Mike een berichtje van een vriendin met de vraag of ze dit weekend langs konden komen. Prima, gezellig! Nergens bij nagedacht nog. Op vrijdag bedacht ik het wel. De vriend van die vriendin is namelijk docent op school bij Nick! Nick krijgt geen les van ‘m, maar zijn vriend wel. Dat zou wellicht raar voor hen zijn. Ik vroeg het even, maar hoorde dat onze goede vriend als docent “cool” was. Toch kon ik er niets aan doen, ik bleef lachen, ik ging namelijk terug naar mijn 15de levensjaar…. Lees meer

Zo veranderlijk als het weer!

img518 Dat hebben mijn ouders me wel vaker gezegd. Meestal sloeg dit op mijn slaapkamer. Als ik mijn kamer moest opruimen, dan had ik een flinke klus, dan veranderde ik de boel meteen maar. Mijn ouders wisten nooit hoe ze mijn kamer nu weer zouden aantreffen. Leuk toch? Nee, dat vonden mijn ouders niet. Het tapijt op mijn kamer versleet sneller dan door de gehele woning. Lees meer

7x Muziek Op FB: De Laatste!

IMG_2302 Het is de laatste alweer in de serie 7 dagen muziek op Facebook. Vandaag weer iets heel anders, maar wel 1 waar ik een jeugdherinnering aan heb. Is het The Cure? NEE! Is het Madonna? NEE! Is het Nena? NEE! Is het Wham!? NEE! Is het Billy Idol? NEE! Is het Duran Duran? NEE! Is het Michael Jackson? NEE! Ja, ik kan even doorgaan, maar dat soort muziek is het helemaal niet. Het is namelijk fluitist Chris Hinze! Echt he, die zagen jullie niet aankomen 😉 Lees meer

1 2