Netflixserie: Anne with an E

Gistermiddag kwam ik uit mijn werk en zoals gewoonlijk zette ik mijn laptop aan om even te gaan tikken. Ik merkte echter dat me niets uit de vingers kwam, dus zette ik mijn laptop uit en wilde ik een serie op Netflix kijken. Ik kreeg echter steeds de melding dat de titel niet beschikbaar was, waarop Mike het probeerde. Nu had ik een andere serie willen kijken, maar die kon hij zo vlot niet vinden. Hij had ook Anne with an E gezien en bedacht dat het wel wat voor mij zou zijn. Grappig, dat was mijn tweede keus geweest, dus hij zat erg goed. Lees meer

1984 Op Jeugdkamp In Bulgarije

In 1984 was ik 12 jaar. We waren bij kennissen. Hij was Nederlands en zij was Bulgaars en ze hadden 2 zonen Plamen van 12 jaar en en Yavor van 10 jaar. Ze vertelden dat hun kinderen naar een internationaal zomerkamp zouden gaan naar Sozopol in Bulgarije en vroegen of ik ook een uitnodiging had gehad. De uitnodiging was wel geweest via de Bulgaarse ambassade, maar het leek mijn ouders niets voor mij. De kennissen vertelden erover het bleek dat de ouders er niet bij zouden zijn. Dat viel op bij mij. Mijn moeder kwam uit een groot gezin en ik had ongeveer 12 neven en nichten die ouder dan mij waren en waarvan sommigen ook zonder ouders op vakantie gingen. Kortom, dat wilde ik ook! Lees meer

De Week Tegen Pesten (1)

Mio 9 jaar Van 19 tot 23 september is het de De Week Tegen Pesten. Eigenlijk zit dat onderwerp nog te veel in de taboesfeer. Logisch ook, want je geeft toch niet graag toe dat het jou overkomt? Laat staan als je kind bent. Dan is de wereld nog 1 groot vraagteken en heb je nog veel te ontdekken. Vertel je het je ouders of doe je dat niet? Als je leeftijdsgenoten je al een aansteller noemen, dan wil je dat thuis toch niet te horen krijgen? Je kunt ook bang zijn voor de reactie van je ouders. Niet op het feit dat ze boos worden, maar stel dat ze drastische stappen ondernemen?

Misschien vind je mij apart denken, maar ik spreek uit eigen ervaring. Ik ben op de lagere school enorm gepest. Niet alleen op de lagere school, op mijn 9de mocht ik naar ballet. Ik vond ballet zo mooi. In het Culturele Centrum in Franeker (waar ik opgroeide) werd ook balletles gegeven en ik mocht daarheen. Wat vond ik het leuk! Ik deed ook erg mijn best, want mijn vader had verteld dat hij in zijn jeugd ook aan ballet had gedaan. Klassieke muziek en ballet was echt iets wat ik mee kreeg van mijn vaders kant. Het viel de balletjuf op dat ik zo enthousiast was en ik werd vaak uitgekozen als er een voorbeeld moest zijn.
Dat was de andere meisjes ook niet ontgaan in de groep. Op een middag na de les vormden de andere 7 meisjes een groepje om me heen in de kleedkamer en begonnen me te slaan, aan me te trekken, te schoppen en aan mijn lange haren te trekken. Niemand hoorde me schreeuwen. Op een gegeven moment werd ik los gelaten en vluchtte de kleedkamer uit. Niet op weg naar de balletjuf, nee! Mijn vader gaf namelijk in hetzelfde centrum teken- en schilderles. Daar stond ik huilend in de deuropening. Mijn vader pakte me vast en troostte me. Nadat ik kort mijn verhaal had gedaan liep hij met me mee. Eerst liep hij naar de balletjuf en zei dat ze meteen moest meekomen. Daarop gingen we naar de kleedkamer waar die 7 bijna aangekleed waren. Hij sloot de deur achter ons en sprak de meisjes stevig toe. Ze schrokken enorm. De tweeling uit groepje helemaal, want ze wisten wie mijn vader was, gezien hun vader bij hem op les zat.

De week erna deed de balletjuf nog een schepje bovenop de preek die mijn vader al had gegeven. Ja, ik was 9 jaar en voor mij was het kwaad al geschied. Mijn enthousiasme was tot beneden 0 gezakt. Eigenlijk had ik ook niet meer nar ballet gewild, maar ik moest van mijn ouders. De juf bood mijn ouders aan dat ik op zaterdagmorgen in haar klas mocht komen in Leeuwarden. Dat wilde ik eigenlijk ook niet. Dan waren er nieuwe meisjes, en ik had in mijn hoofdje geprent dat balletmeisjes gemeen waren. Mijn ouders hebben me dus maar van ballet gehaald.

Later, ik was inmiddels en jaar of 28, ging ik geregeld uit in een café in Franeker. De discotheek was er inmiddels gesloten en dus was het in dat café druk. Daar was echter geen dansvloer en dat miste ik. Ik was zo brutaal om een paar tafels met stoelen naar de kant te schuiven en begon te dansen. Het duurde even, maar er kwamen wel mensen bij staan. Had iemand me een opvalster genoemd die aandacht vroeg, dat vond ik alleen maar prima. Een van de eigenaren vond mijn idee wel goed en zorgde er daarna op vrijdag- en zaterdagavond voor dat de tafels en stoelen al opgeruimd waren.

Het gebeurde dat ik 1 van de tweeling van de balletles tegenkwam. Het was op het toilet. Ik had haar niet herkend, maar zij mij wel. Ze sprak me aan en in mijn gedachte was ik druk aan het bedenken wie ze was. Tot ze over de balletles begon en dat ze zo’n spijt had van dat ze me gepest had. Ik haalde mijn schouders op en zei, “Schat, we zijn bijna 20 jaar verder en de tijd terugdraaien kun je niet. Ga gewoon door met je leven!” Ach ze vond mijn reactie zo tof! Ze begon over dat ik laatst met die tafels en stoelen was gaan slepen en ze het zo’n geweldig idee had gevonden. Ik lachtte en bedankte haar. Daarop heb ik gevraagd of ze zin had om ook te gaan dansen. Dat vond ze zo leuk en dat wilde ze wel. Wat ze echter niet wist, ik had professioneel gedanst en deed toen een enkele keer nog wel eens in de dance-scene. Dit was mijn kans dus. Ik vroeg een nummer aan en liep naar haar toe. In het begin van het nummer danste ik normaal mee, tot het refrein begon en ik de pasjes erin gooide die ik had geleerd bij het nummer en normaal in groepsverband had gedaan. Ja toen viel ik zeker op, en ik genoot. Niet van de aandacht die ik kreeg, maar juist omdat zij gigantisch voor joker stond! Ze bleef wel staan, dat vond ik knap. Na de tijd bood ze me een drankje aan en wilde weten waar ik dat geleerd had. Nee, ik vond het niet de moeite om de waarheid aan haar te melden, dus ik heb gezegd dat ik gewoon talent had en regelmatig nog oefende. Ze vond het zo goed en vertelde dat ze zelf na een seizoen van ballet was gegaan en haar zus ook. Wat ik wist, de balletjuf was na dat seizoen opgehouden met lesgeven in Franeker en alleen in Leeuwarden door gegaan. Van die 7 meisjes waren namelijk 5 gestopt na dat ene seizoen.

Ze had me nu zien dansen en zei nog dat ze het van vroeger toch echt wel erg had gevonden. Ik keek haar aan en zei dat ik het knap van haar had gevonden dat ze was blijven staan. Wat ze toen zei was best leuk eigenlijk, “Toen je los ging dacht ik wel even ‘HELP’, maar mijn trots ging overheersen. We hadden je zo gepest en je ging zelfs van ballet. En nu stond je hier uit je dak te gaan. Zo ver is niet 1 van ons door gegaan. En het was zo goed! Niet om te slijmen, maar eigenlijk vond ik nu dat ik wel flink naast je schaduw mocht staan!” “Maar je stond wel voor joker denk ik?”, vroeg ik zonder een spoor van een lach op mijn gezicht. Ze zei, “Ik denk niet dat ik me zo naar heb gevoeld als jij op die ene woensdagmiddag in de kleedkamer bij ballet. Is het gek als ik je nu je moment zo gunde?” “Nog wat drinken om te proosten en er definitief zand over te gooien?”, vroeg ik. Dat hebben we gedaan. Waarop ze zei, “Mocht ik later een dochter hebben en die is net als mij en die pest, dan herhaal ik de donderpreek van je vader. Want wow, dat kwam aan!”

Wat ik zeggen wil, ben je ouder van een gepest kind. Zorg voor een veilige thuishaven. Zorg ook dat je kind zo zichzelf thuis voelt dat hij of zij het gewoon met je bespreekt. In mijn geval was mijn vader mijn enige toevluchtsoord die middag. Als hij daar niet had gewerkt had ik het waarschijnlijk nooit gezegd. Maar dat in een andere blog.

Ik Heb Eens Iets Gestolen….

img399 Vanavond zag ik bij mijn goede facebookvriend Erwin Troost een filmpje wat hij had opgenomen, met een prachtige tekst die hij voordroeg. Bij de eerste regels werd ik lichtelijk misselijk, want het ging over stelen, en ja…. daar heb ik ook mijn ervaring wel in. Niets zoals Erwin. Juist in het uiterste! Hier eerst het filmpje, waardoor ik geïnspireerd raakte door het maken van mijn blog, met mijn persoonlijke verhaal:

Dan nu mijn verhaal! Ik ga terug naar 1982, ik was 10 jaar. De smurfen waren best wel in. Eigenlijk had ik niets met de Smurfen, ik vond er niet zo veel aan. Niets kon voor mij tippen aan mijn heldin Heidi. Er was echter weinig in de winkels over Heidi en van de Smurfen was dat wel het geval.

Op vrijdagmiddag was ik, uit school vandaan, met mijn klasgenootje Cynthia even in het centrum van Franeker. We hadden net ons zakgeld gekregen, dus dat moest uitgegeven worden. We waren bij de Blokker en zagen er buttons liggen van de Smurfen. Ze zei, “Zullen we die stelen? Dan houden we ons zakgeld over en kunnen we snoep halen.” Ik zei dat ik niet zo’n button wilde hebben en daarop zei ze, “Jij bent ook zo bang, jij durft dat niet!”
Ik werd erg gepest en wilde tegenover Cynthia dan stoer doen. Natuurlijk durfde ik het wel. We stopten alletwee een button in onze broekzakken. Oh, ik weet het nog goed, op die van mij stond een Smurf op een fietsje. We liepen gewoon de Blokker uit, niemand die het doorhad. Daarna spelden we beide onze gejatte button op onze jas, onze overwinning! Uiteraard kochten we erna de snoep die we wilden.

Daarna ging Cynthia naar huis, ik niet, ik logeerde bij Beppe. Daar aangekomen zag Beppe de button op mijn jas en ze zei dat ze hem mooi vond. Ik knikte, ja hij was mooi! ’s Avonds zaten Beppe en ik nog spelletjes te spelen en te snoepen van de snoep die ik had meegenomen. Het was gezellig, maar tegen een uurtje of negen moest ik naar bed.

De volgende morgen werd ik wakker. Beppe was al wakker en lag nog in haar bed. Ik kroop naast haar, zoals ik dat altijd deed. Dan lagen we even te praten en vertelde ze me over vroeger.
Tijdens het ontbijt vroeg ze of ik lekker had geslapen. Dat had ik wel, maar ik had zo eng gedroomd. Ze wilde weten wat ik had gedroomd. Nouja, over de Smurfen en dat ik liever Heidi had zei ik. Ze keek me aan en vroeg, “Komt dat door die button?” Ik knikte, ik dacht van wel. Ze vroeg, “Zeg eens eerlijk, hoe kom jij eraan dan?” Ik vertelde het hele verhaal en dat Cynthia had gezegd dat ik het durfde te stelen, en ik bang was om haar als vriendin te verliezen en het maar had gedaan. Beppe zuchtte, ik moest me maar aankleden.

Nadat ik me had aangekleed en weer in de kamer kwam zei Beppe, “Stelen hoort niet. Wat jij gedaan hebt vind ik dus ook echt niet goed! Maar wacht even, jij gaat dat goed maken.” Ze pakte de telefoon en ik hoorde haar zeggen, “Goedemorgen spreek ik met de Blokker? Mijn kleindochter is gisteren geweest en heeft me nu eerlijk verteld dat ze een button van een Smurf gestolen, omdat haar vriendinnetje had gezegd dat ze die niet durfde te stelen. Dat heeft haar bang gemaakt en ze heeft het wel gedaan. Nu wil ik vragen dat als ze zo meteen die button terug komt brengen u haar niet straft. Dat doe ik namelijk wel.” Het was even stil en ik hoorde Beppe zeggen, “Goed, ze komt eraan! En bedankt!” Ze legde neer en keek me aan, “Mooi, pak je fiets maar en ga naar de Blokker en breng hem terug!” Ik durfde niets te zeggen en deed wat me was gezegd.

Eenmaal bij de Blokker liep ik naar de kassa en vertelde wat ik had gedaan. De dame achter de kassa zei, “Wat jij gedaan hebt, daar hoor ik eigenlijk de politie voor te bellen, maar ik heb je Beppe gesproken en het is goed zo. Maar doe dit nooit weer!” Ik knikte. Ik gaf ook de button terug.

Ik kwam weer bij mijn Beppe en vroeg wat mijn straf zou zijn. Ze zette de memorie op tafel en zei, “Niets, het is goed zo. Hoe voelde dat?” “Niet leuk!”, zei ik. “Prima, dan is het nog beter. Beloof me, je zal niet weer stelen!”
Aan die belofte heb ik me gehouden. Nouja, op latere leeftijd eens een hart dan, maar dat is wat anders 😉

Hadden Ze Mij Als Voorbeeld Ofzo?

img140 Een enkele keer kan ik een goede animatiefilm erg waarderen. Nu is Shrek absoluut niet mijn favoriet, alhoewel…. met de stem van Antonio Banderas voor Puss in Boots, staat hij wel in mijn Top 10.
Toch is er nog een stukje in Shrek 2 en daarom heb ik me tranen zitten lachen. Welk stukje dat is? Nee, geen Puss in Boots. Het gaat om Donkey!

Het ergste van alles is, ik heb me tranen zitten lachen omdat ik mezelf erin herkende. Ik was 10 jaar en we gingen met de auto naar Bulgarije. Een reisje van zo’n 2500 km. O wat had ik veel zin om naar mijn grootouders en andere familieleden te gaan, in de bergen te lopen en te zwemmen in zee! Het was voor mij de eerste keer en ik kon niet wachten tot we er waren. Bij Leeuwarden, zo’n 20 km van Franeker waar wij dus woonden, vroeg ik al of we er bijna waren. Inderdaad, nog zo’n 2490 km te gaan, dus mijn ouders wisten dat het een lange reis zou gaan worden.

En dan heb je het volgende stukje uit Shrek deel 2. Nog steeds vind ik het erg lachwekkend en ik hoor mijn ouders nog roepen: “Ga jezelf zitten vermaken en maak eens geen geluid!” O wat heb ik mijn best gedaan, maar mijn mond houden kon (en kan) ik niet. Ach ja, good old memory’s 😉

1 2 3