De Eerste Weken Van Het Nieuwe Jaar


We zijn alweer bijna halverwege januari en ik heb nog niet de moeite genomen om even een blog te schrijven. Daarom ga ik er nog maar even voor zitten.
Op 1 januari zijn we even bij mama geweest. Ze had kort ervoor een kleine epileptische aanval gehad, maar ze was niet in bed geraakt zoals de vorige keer. Ze zat lekker aan tafel te eten toen ik binnenkwam. Van de zorg kreeg ik ook een broodje zodat we even samen konden eten en daar ben ik ze dankbaar voor. Mike had de auto weggezet en kwam even later ook binnen. Ze lachte hem toe toen hij binnen liep. Even later ging hij een rondje Franeker doen en was ik samen met mama. Ik heb haar gezicht ingesmeerd en zachtjes gemasseerd. Later deed ik dat bij haar handen. Als een kat zat ze te spinnen. Lijkt zoiets klein, tegenwoordig is het een groots iets om te doen en we hebben persoonlijk en lichamelijk contact. Voor beide is dat dus heerlijk.

Op mijn werk was ik gevraagd om tijdens de de Nieuwjaarsreceptie met de familie van de bewoners iets voor te dragen uit mijn blogs. Ik heb een tijdlijn gemaakt van het verloop van mama’s ziekte en hierin verteld wat er was gebeurt en hoe ik dingen op had gepakt. Hierin bracht ik het onderwerp herinneringen maken naar voren onder de titel “Een Zwarte Periode Goed In Te Kleuren”. Dat ik dit doe is eigenlijk nog het meeste om straks niet terug te hoeven kijken op een nare rot periode. Dat is het toch al, maar ook hier probeer ik het beste uit te halen. Puur voor mijn persoonlijke verwerking. De rouwperiode begint eigenlijk meteen, zodra je van een dierbare weet dat deze ongeneeslijk ziek is.
Ja ik was wel nerveus hiervoor. Het viel me tegen dat ik niet achter een spreektafel kon staan, want door mijn zenuwen en omdat ik het koud had, stond ik te trillen. Maar goed, mijn verhaal kwam luid en duidelijk over. Na de tijd zei men dat ze er herkenning in hadden gevonden en er ook iets aan hadden. Dit is exact het doel wat mama en ik hebben, dus ik ben trots op mezelf en als mama dit gezien had zou ze nog veel trotser op me zijn geweest. Ach, zij niet alleen, papa ook. Hij keek vanaf zijn wolk mee en zal me hebben geholpen zodat ik aan het einde niet emotioneel werd. Daar was ik namelijk het meest nerveus over.
Nu neem ik papa trouwens altijd mee als ik iets spannends heb. Hoe ik dat doe? Ik heb zijn luchtje gekocht. Dat spray ik op een tissue en deze vouw ik op en stop ik in mijn beha, aan de kant van mijn hart. Hoe simpel kan het zijn.

En dan nog mijn vondsten. Ach ik ben weer zo blij als een kind. Wat velen niet van me weten, maar ik ben dol op tweedehands kleding. Mama en tante Josje zamelden vroeger kleding in voor een gezin Roemenië. De kleding werd altijd echter eerst nagekeken, op of het allemaal heel was en er geen vlekken in zaten. Ik ben heel nieuwsgierig van aard en ik was daar dan ook altijd graag bij. Zo vond ik er eens een geweldig mosterdgeel jurkje, een overgooier (rare naam voor een jurkje, maar swoah) eigenlijk. Je ziet ‘m inderdaad op de foto. Nu was ik op zoek naar de foto waar ik ‘m draag, maar op beide pc’s was die niet te vinden. Goed, hij staat echt geweldig met een zwart shirt met een col eronder, zwarte kousen en zwarte laarzen. Zo droeg ik dat ook op een Beatle-avond in Zoetermeer destijds. Een Beatle-fan vroeg me hoe ik aan dat jurkje kwam. Eerlijk als ik ben verklaarde ik dat hij uit de zak voor Roemenië kwam en meteen bood de man me geld om het over te kopen van me. Nee, dat is niet door gegaan, want ik doe ‘m niet weg.
Oké, nu was ik nog op zoek naar een trui zonder werkjes of een print, gewoon effen. Deze om naar mama aan te kunnen hebben. Mensen met dementie kunnen diepte anders zien. Werkjes of prints kunnen dan afleiden. Dat blijkt ook wel, want heb ik iets met een print aan dan zit ze wel eens aan me te plukken. Natuurlijk is dat niet erg, maar als mijn kleding effen is hou ik haar aandacht beter bij me. Nu was ik dus even gaan kijken in de vintage-shop bij ons om de hoek. Ik had maar een trui nodig, maar voor 12,50 euro heb ik er dan 2. Een koningsblauwe van lamswol en een gebroken witte van katoen. De laatste is echter link voor me, gezien ik onhandig van aard ben. Hieronder kunt u beide truien bewonderen:

Als laatste nog even wat me opviel in het nieuws. Uiteraard zijn dat die Nashville-verklaringen. Nee, ik heb dit niet doorgenomen. Toch weet ik dat erin stond hoe Christenen zouden moeten omgaan met het huwelijk en seks, dat gelijke liefde afgewezen wordt en die verklaring wordt gezien als een homohaatmanifest. De makke schapen gingen tekenen. Het is toch weer eens te idioot voor woorden. Wat een treurig bestaan moeten zulke mensen hebben, denk ik dan. Ik ben zelf hetero, voor als men me in een hokje wil duwen. Ik ben geen Christen en dat zal ik ook niet worden door dit soort idioterie. Liefde is liefde, en dat moet ieder voor zich weten. Dat is de natuur. Wat niet natuurlijk is, is een huwelijk. Dat is bedacht door de mens en vanuit een geloof. Gelijke liefde is geen ziekte. In een verkeerd lichaam zitten is dat ook niet. Wat echter wel een geestesziekte is, een fobie! Die heb je in hele vele vormen. Toch is de meest bedreigende vorm ervan als het andere mensen betreft, zoals daar dus is de homo- en/of transgenderfobie. Dat men zich ook bemoeit met het (liefdes-)leven van anderen, dat is ook ziek. Die mensen zouden behandeld moeten worden. Daarnaast de geloven ook. Die oordelen maar over gelijke liefde. Wat me er als eerste in stoort is dat heel wat jonge jongetjes en meisjes zijn misbruikt door geestelijken en dan vaak van hetzelfde geslacht. Daarnaast, men kan er wel tegen zijn, maar spreken ze uit eigen ervaring? Zielig he, om te oordelen over iets dat jezelf niet hebt ervaren. In geval van de geestelijken die homoliefde veroordelen, die moeten gelijk uit hun functie gezet worden. Die geven het slechte voorbeeld tenslotte. Het is te triest en te zot voor woorden! Wat een wereld zeg. Nee, zo’n mak schaap wil ik niet worden. Om dat gemekker maar te voorkomen hou ik het dus maar bij lam, gezien mijn “nieuwe” lamswollen trui.

Een goed weekend!

Dyezzie’s Week 50

Mijn week begon eigenlijk niet leuk. Ik werd gebeld door tante Josje. Een oom van me is overleden. Een oom waar ik goede herinneringen aan heb. Zo logeerde ik vroeger graag bij hem en mijn tante. Ze woonden vlakbij Amsterdam en dat was al magisch voor me. Ik vond het daar helemaal geweldig. Als kind ging ik alleen, maar later ging mijn vriendin ook mee. We waren altijd welkom bij mijn oom en tante. Hij haalde ons zelfs helemaal van huis, dat was geen enkele moeite. Het was er altijd heerlijk en we verveelden ons nooit een moment. Ik heb een kaarsje aangestoken voor hem en gedachte heb ik hem bedankt voor de fantastische tijden. 

De rest van de week was echter genieten. Als eerste kwam dat door de Top 4000, die is vorige week maandag begonnen op Radio 10. Ik geniet van vele nummers en regelmatig komen er herinneringen terug uit mijn leven tot nu toe. Neem Nena. Nena was een van mijn eerste idolen ooit. Toch vond ik het Italiaanse trio Ricchi é Poveri eerder leuk. Dat heb ik namelijk even opgezocht, maar M’innamoro Di Te stond in 1982 in de Top 40 en 99 Luftballons kwam pas in 1984 uit. Wat ik me deze week pas realiseerde, ik begon niet met iets Nederlands- of Engelstalig. Dit moet toch een voorteken zijn geweest dat ik qua muzieksmaak niet de gebaande paden zou gaan bewandelen. 

Er komt zo veel voorbij. Op het moment zit ik qua herinnering in de auto wanneer we op vakantie gingen. Het volgende moment zit ik bij Beppe. Daarna zit ik weer op mijn tienerkamer. Of ik hoor papa en mama meezingen. Ik hou toch echt wel van die nostalgie. Neem daarnaast dat ik dus een nieuwe headset heb gekregen van Mike. Ik heb dan ook donderdag en vrijdag genoten van de Top 4000 in de trein! Om extra te genieten had ik de trein van 06:03 uur genomen. Tenslotte reis is van deur tot deur bijna 4 uur en dan is het nog donker en wordt het licht, zoiets simpels heet gewoon “GELUK”! Uiteraard ben ik er dan ook voor de koffie. Om het puntje op de i te zetten had ik een klassewissel gedaan. Dus niet in 2de klas reizen, maar 1ste klas. Zo wel heen als terug. Dat heet dan weer “Goed voor jezelf zorgen” en daar zat ik dan prinsessen-heerlijk te genieten!

De NS verraste me vrijdag nog eens extra. Ik kreeg een mailtje. Onlangs had ik gestemd voor de NS Publieksprijs op het boek Zolang Er Leven Is van Hendrik Groen, dit boek werd ook Het Boek Van Het Jaar. Ik had de derde prijs gewonnen en daarmee een een boekenbon van 10 euro en een 1ste klas treinreis. Hoe heerlijk is dat, dan kan ik eens gratis naar mama! Ik ben er zo blij mee. Natuurlijk had ik meegedaan om de eerste prijs, dan had ik een jaar lang gratis kunnen reizen, en gezien ik vaak ga was dat best lekker geweest. Dan zou ik iedere week zijn gegaan. Maar hey, ik heb de derde prijs en ik ben echt niet de enige die heeft mee gedaan. Daarnaast hebben mijn ouders me altijd geleerd om met de kleinste dingen blij te zijn en dat ben ik dan ook! Ik heb het mama gisteren ook verteld. Ik weet niet wat ze er nog van begrijpt, maar haar glimlach zei me dat ze net zo blij is als dat ik dat ben!

Eigenlijk heb ik een heerlijke week gehad. Het weer was namelijk geweldig en ik kon lekker wandelen. Vandaar ook de bovenstaande foto. Deze is gemaakt in het park in Franeker. Het beeld heeft de naam Renate en is gemaakt door Bob van der Werff. Wellicht mocht ik niet in het gras lopen daar, maar om deze foto te maken heb ik dat wel gedaan. Daarna heb ik de foto bewerkt in Snapseed. 

En nu geniet van een lang weekend. Ik dompel me onder in de Top 4000, maar ik wissel het af met de meest foute kerstfilms. Even een pas op de plaats en lekker relaxen. Stiekem hoop ik dat er vannacht een pak sneeuw valt. Dan ga ik morgen weer op pad om foto’s te maken. Uiteraard met mijn nieuwe headset op. Als dat niet zo is, ook goed, dan ga ik morgen nog meer foute kerstfilms kijken. Ach ja, waarom ook niet. Het is tenslotte Dyezcember 🙂 

 

 

Dyezzies weken 42 tm 44

Dat ik weekverslagen zal bloggen en dan even 3 weken niets doe. Ik was even heel druk. Mijn tante ging met pensioen en ik wilde er persé bij zijn. Al heel lang wist ik wat ik wilde gaan doen en dat zou ik zelf maken. Nu was ik wel op tijd begonnen, maar steeds was er iets anders, wat inhield dat ik mijn cadeau op het laatste moment heb gemaakt. Ik zou op donderdag om half tien van huis en mijn cadeau was woensdagavond af om exact 23:13 uur. Daarna moest ik mijn spullen nog pakken, nog eten en uiteraard gaan slapen. Ik hoorde in mijn herinneringen mijn ouders nog roepen, ‘Wacht dan ook niet altijd tot het laatste moment!’ Natuurlijk hadden ze gelijk gehad, maar onder hoge druk haal ik wel de mooiste resultaten en dus nu ook. Wel bedenk ik me altijd dat ik de volgende keer echt eerder ga beginnen. Nou goed, ik ken mij, dan ligt het bijvoorbeeld een week klaar en dan bedenk ik me op het laatste moment om toch iets te wijzigen. Kortom, het is de aard van dit beestje.

Het werden trouwens leuke dagen. Natuurlijk ben ik ook bij mama geweest. We hebben genoten van ons samenzijn. Sommigen denken wel dat het gemakkelijk afgaat de bezoekjes aan mama, maar ik heb er vaak genoeg moeite mee. Ik vind het namelijk zo oneerlijk dat dit haar lot is, dat doet pijn. Zij kan er niets aan doen en ik heb wel geleerd om de kleine dingen te waarderen. Grappig is, dat kon ik al, dus het zijn nog kleinere dingen waar ik van kan genieten. Daarover echter meer in mijn blogs op Mantelzorgelijk. Daar schrijf ik nog altijd wekelijks over wat we zo samen meemaken. Al bijna 3 jaar trouwens, dus we hebben veel meegemaakt.

Dat ikzelf nog leef mag een klein wonder genoemd worden. Dit heeft te maken met het verkeer in Den Haag. Zo fiets ik altijd naar mijn werk, wat toch een ritje is van ongeveer 20 minuten. In die 20 minuten wordt er gespeeld met mijn leven. Neem alleen de Hoefkade maar. Wanneer je er ook fiets het is er, op de ochtenden voor 8 uur en op zaterdag- en zondagmorgen na, altijd druk. Het fietspad gaat langs de weg en er zit geen stoeprand tussen als scheiding. Dat kan ook niet, gezien er langs de straat geparkeerd wordt.
Nu zijn er daar verschillende zebrapaden, maar de meeste wandelaars daar zien de Hoefkade als 1 zebrapad en men steekt dus lukraak over. Een vinger uitsteken als men de bocht om moet? Nee, ik lijk de enige die dat doet met gevaar voor eigen leven, want je wordt zo omver gereden door een auto met haast. Dan moet ik ook letten op de geparkeerde auto’s, want automobilisten voelen zich aan de macht en kijken niet eerst in de spiegel of er iets aankomt. Behalve het opletten op die auto’s moet ik ook goed opletten waar ik fiets. Vooral bij cafe’s, winkels en containers wil nogal eens glas op het wegdek liggen en dit is niet fijn voor mijn banden. ’s Avonds is het er altijd net zo druk. Kortom, ik ben een andere route gaan zoeken en ik fiets nu een kwartier om, maar ik fiets een stuk relaxter en ach, het is ook goed voor de conditie. Natuurlijk kan ik met de tram, maar dat doe ik eigenlijk alleen bij rotweer.

Dat laatste is niet helemaal waar. Van de week was het alleen regen en nauwelijks wind, dus ik besloot toch te fietsen. Mijn regenbroek had ik aangetrokken en mijn winterjas. Nu heb de laatste al vaker uitgewassen en hij is niet meer zo waterdicht. Mijn zeiknatte mouwen van mijn shirt kwam ik aan. Nu verkleed ik me op mijn werk, dus ik had iets schoons. Toch kon ik het de hele ochtend niet meer warm krijgen. Nou geloof me, op mijn werk is het in de regel warm, maar ik hield de rillingen. Om het erger te maken, de terugweg was ook zo. Thuis heb ik me weer verkleed en de kachel op voluit gezet, omdat ik geen zin had om nog eens te douchen. Eindelijk kwam ik een beetje van die rillingen af. Let wel, ik zat bijna in de kachel. Het was gewoon mijn dag niet, want behalve dat liep alles mis wat mis kon gaan. Ik liet dingen vallen, struikelde (Ja, ik heb de grond gekust in die stromende regen) en vergat bijvoorbeeld mijn koffie uit de koffie mee te nemen naar de kamer. Allemaal van die kleine stomme dingetjes. Op zo’n dag weet ik, ik moet niet gaan zwemmen, want ik zou zo kunnen verzuipen. Ach, ik had immers van en naar huis ook al gezwommen. Daarom had ik ook geen zin meer om te douchen. Te gevaarlijk op die dag.

Overigens was die dag ervoor wel leuk! Ik was met een vriendin naar een George Michael-tribute in Het Paard geweest. Het was gezellig geweest en al had deze George Michael niet die engelachtige stem die George had. Hij leek er soms wel op, dat dan weer wel. Ik moest aan mama denken. Mama was altijd zo geweest bij tributes van Queen, niemand kon tippen aan Freddie. Vond ik dat toen wel eens storend, nu begreep ik haar volkomen. Wat ik trouwens storend vond bij die show, er waren 4 danseressen bij die bij sommige nummers de boel probeerden op te leuken. Dat was zo jammer! Ik ben bij meerdere concerten van George geweest en hij had dat niet. Het was ook niet nodig. Maar goed, hier was het dus wel. Het had een beetje van een jazzballetclubje van vroeger, want dansen zoals er in de videoclips van George werd gedanst was het niet. Het ging ook niet goed synchroom. Daarnaast leek het een modeshow van de dames om iedereen te tonen hoe goed ze in de feestwinkel voor kleding en andere attributen waren geslaagd. Goed daar moest dus even doorheen gekeken worden. Verder was het een leuke avond!

Goed, het is inmiddels tijd om me aan te kleden. Ik heb mijn werkweekend en gezien mijn nieuwe route moet ik dus eerder van huis. Het kan zijn dat ik weer even op me laat wachten met een nieuwe blog, want ik moet nog iets afmaken. Dit heb ik voor 75% klaar, maar inmiddels heb ik me beseft dat ik wijzigingen aan moet brengen en dus heb ik eigenlijk nog maar 25% af. Het resultaat mag er dus straks zijn, want natuurlijk moet dit weer op het laatste moment. Ik ook weer….

Dyezzies Week 41


Eigenlijk vliegt de tijd behoorlijk. Vorig jaar om deze tijd zei tante Josje nog, ‘Nog een jaar en dan ga ik met pensioen!’ Inmiddels hoeft ze nog maar 2 weken te werken en dan ga ik naar haar toe om bij haar Pensioensfeestje te zijn. Op dit moment ben ik daar al mee bezig, want als ik een cadeautje voor iemand regel dan wil ik dat graag zo persoonlijk mogelijk hebben. Dus niet standaard een bos bloemen of een doos bonbons. Nee ik maak er graag werk van. Dat dit veel werk is maakt me nu niet uit, want mijn tante is gewoon heel speciaal voor me.

Ligt er dus een feestje in het verschiet om levensgebeurtenis te vieren. De andere kant was dat ik definitief afscheid moest nemen van een bekende. Goed, het zat er eraan te komen en diegene had een respectabele leeftijd, maar beide dingen brachten me wel even in gedachten bij hoe vergankelijk het leven is. Opeens was ik terug bij mijn goede vriend Remi. Hij overleed aan kanker op 33ste. Dat is nu 20 jaar geleden. Ik herinnerde dat hij me zei, ‘Weet je Dyez, ik weet nu dat ik jong sterf, maar ik heb er vrede mee. Ik heb eruit gehaald wat erin zat. Geleefd op het volle maximum. Het is goed zo.’ Dat deed me mezelf afvragen of ik dat van mezelf kon zeggen. Wat als ik opeens om zou vallen? Mijn conclusie is geworden dat ik zijn woorden kan herhalen. Niet dat ik voorlopig ga, maar het is mooi dat te kunnen zeggen. Verder leef ik eigenlijk altijd al bij de dag, ik heb geen bucketlist. Iets komt of komt niet. En wil ik iets, dan regel ik dat. Zo denk ik en zo sta ik in het leven.

Natuurlijk zijn er dingen die ik graag anders zou zien. Toch zijn dat meer wereldse zaken, zoals vrede op aarde en dat men anderen accepteert en respecteert om wie en hoe men is. Om eerlijk te zijn, afgelopen week ben ik toch wel geschrokken van hoe mijn vertrouwen in de wereld is. Dat kwam door de actie Giro 555 voor Sulawesi. Op 28 september kreeg het Indonesische eiland Sulawesi te maken met een aardbeving en tsunami. Dit natuurgeweld heeft al ruim 1900 mensen het leven gekost, men heeft een groot te kort aan levensmiddelen en de materiële schade is enorm. Heb ik gedoneerd? Nee. Ik doe al jaren niet meer mee aan dit soort acties. Wel als men een punt maakt waar ik kleding of een zelf samengesteld voedselpakket kan brengen, dan doe ik dat. Maar geld doneren doe ik niet. Ook niet bij onderzoeken naar ziektes, dan zet ik me vrijwillig in. Ik doe alleen iets als ik het zelf kan doen, zoals ik vorig jaar in belpanels zat voor Alzheimer NL en de Hersenstichting. Waarom ik dat doe is toch wel die bewuste “strijkstok” waar vaak veel aan blijft hangen. Dan kan men zeggen dat ik zo niet moet denken, maar zo denk ik inmiddels wel. Dat komt door de media. Bij mij zijn de slachtoffers (van wat ook) de dupe geworden van de rijken zeg maar. En ja natuurlijk zou ik blij zijn dat, wanneer er zich in ons land zich zo’n natuurramp voltrekt, andere landen ons helpen. Maar dat vertrouwen in de wereld is bij mij dus verdwenen. Laat ik het maar kleiner uitleggen. Jarenlang was ik de goede sul die haar omgeving hielp als er iets moest gebeuren in de zin van een luisterend oor zijn, een schouder hebben om de ander op te laten uithuilen, klussen in huis of geld te lenen. Ik wist wel, niet iedereen is zoals ik, maar toen ik hulp nodig had vielen mensen bij bosjes af die ik wel had geholpen. Wat was ik teleurgesteld destijds. Inmiddels niet meer, want tegenwoordig is het gewoon zo dat iedereen voor zichzelf gaat. Niet dat dat negatief is, want inmiddels heb ik veel meer tijd voor mezelf en dat waardeer ik. Het geeft rust.

Wat me heus ook opviel afgelopen donderdag, het was “Coming Out Day”. Nee dit keer heb ik daar niets over op mijn social media gezet, wat ik voorheen wel deed. Het komt gewoon omdat ik het schandalig vind dat zo’n dag moet bestaan. Accepteren en Respecteren! Ieder moet zijn/haar leven zo kunnen leven als men wil. Hoe vaak wordt er wel niet gezegd dat we allemaal individuen zijn? Nou dan helemaal, wat een antieke gedachte als men denkt dat gelijke liefde niet bestaat of niet mag. Volgens mij komt dat nog steeds door de invloed van het geloof. Terwijl we genoeg horen over het kindermisbruik binnen de kerk. De priesters met de jongetjes en de nonnen met de meisjes. Behalve gelijke liefde is het tevens pedofilie! Hou toch op zeg en de tapijten kunnen niet groot genoeg zijn om het eronder te vegen. Schandalig! Liefde is liefde tussen geloven, huidskleuren en geslachten.

Inmiddels zijn we zaterdag 13 oktober en het heerlijk weer. Een nazomer dag. Gisteravond had ik nog even een was aan gezet en vanmorgen heb ik die buiten gehangen. Gistermiddag heb ik schoon gemaakt, dus nu is de tijd aan onszelf. Ik heb nog genoeg te doen zoals mijn workshop afmaken, bezig met het cadeau voor tante Josje, werkvoorbereiding te doen gezien ik komende week een cursus heb van mijn werk waarbij ik iets moet laten zien en ik heb een idee voor een recept. Ik heb weer eens iets gezien op het www en dat wil ik proberen.

Genoeg getikt voor nu. Ik wens jullie een fijn weekend!

Adios!

1 2