Mijn Grandioze Verjaardag!

IMG_6592 Nog geen week geleden schreef ik een blog over cadeau’s met daarin ook dat ik absoluut niet van mijn verjaardag hou. Ik sla ‘m het liefst over. Maandagmorgen had ik ook aan Mike gezegd dat ik woensdag uit eten wilde, ik zou traketeren om maar gewoon niet thuis te zijn. Hij vond het prima.
Aan het einde van de morgen kreeg ik echter een appje van Mike: “Maak voor dinsdagmiddag alvast een tasje voor jezelf klaar, we slapen niet thuis… XX” Stomverbaasd keek ik even naar mijn scherm en het eerste wat ik terugschreef was: “Oh?! Wat moet ik meenemen dan? We gaan toch niet naar Friesland mag ik hopen?” Wellicht gek, maar als ik mijn verjaardag al niet wil vieren, dan wil ik al helemaal niet naar Friesland. Nee, het zou geen Friesland worden. Belangrijk voor mij ook, we zouden samen zijn. Ik moest wel wandelschoenen meenemen en mijn Nikon-camera en verder niet te veel. Er gingen heel wat berichtjes over en weer, en al had ik een idee, hij liet niets los.

IMG_6625Dinsdagmorgen belde hij vanaf zijn werk, hij wilde het toch gaan zeggen, we zouden naar Amsterdam! Nu kon ik nog bedenken wat ik wilde gaan doen of bekijken daar. Ik had al een idee, daar denk ik al veel langer aan namelijk. Mijn vader heeft een serie schilderijen gemaakt van Amsterdam en ik wil heel graag weten waar in Amsterdam het is en dan vanaf diezelfde punten een foto maken. Gewoon om voor mezelf een mooi boek van te maken. Mike vond het prima en gaf de tip dat ik dan even een oproep moest plaatsen op facebook om hulp. Ik kreeg hulp, maar kon het niet compleet maken, dus gisteren besloot ik om het maar niet te doen. Daarin neem ik een langere aanlooptijd en zal ik de schilderijen nog eens afdrukken om ze mooi groot bij de hand te hebben. Dat werkt gemakkelijker dan vanaf de mobiel de kijken.

IMG_6591 Dinsdagmiddag was Mike lekker op tijd thuis en zijn we direct naar het station gelopen. Eenmaal in Amsterdam liepen we richting Hotel Clemens, wat in de binnenstad lag, en daar werden we welkom geheten en na de administratieve dingen naar onze kamer gebracht. Het kamernummer was gewoonweg geniaal! We bleven er niet lang, en gingen gelijk de stad in. We wandelden flink en tussendoor aten we iets en doken we eens een kroeg in voor een drankje. Eenmaal op het Rembrandtplein kon ik het niet laten om een foto te maken van het Schiller Hotel en op facebook te zetten dat wij die avond in het publiek zaten. De reacties waren leuk, al was dit natuurlijk 1 van mijn bekende grappen. Heerlijk, wat een lol hebben we gehad! Iets na 1 uur waren we terug. Het hotel was geweldig, alleen die lange trap naar boven naar de receptie was wel erg lang! Helemaal na een paar drankjes. Verder was het er top. Een prachtige kamer, schoon en goede bedden. We hebben dan ook heerlijk geslapen.

IMG_6620 De volgende morgen zijn we eerst uitgebreid gaan ontbijten. Het was goed verzorgd en erg lekker. Uiteraard… Wat in mijn ogen zéér belangrijk is, in de ontbijtzaal was ook Nutella. Nee, ik heb het niet eens gehad, want netjes is om 1 kuipje, wellicht 2, te pakken voor een broodje. Mij is dat te weinig, ik zou voor 1 broodje minimaal 5 hebben gepakt, dus dat gelaten. Ach, ik heb thuis ook nog ruim 3 kg, dus ik genoot van de andere lekkere dingen.

DSC_1364Na het ontbijt pakten we onze spullen en liepen richting de scooter-verhuur. Daar stond het mooie exemplaar al klaar. Mike reed en ging achterop. Als 2 heuse Holledertjes crosten we door de hoofdstad. Eerst richting de Houthavens en daarna met het pontje het IJ over. Daar zijn we even koffie gaan doen bij het Filmmuseum om een beetje op te warmen.
Daarna weer terug met het pontje en richting centrum. Eerst zijn we naar de Albert Cuijp gegaan. Het was er rustig en jammergenoeg was de ene kraam er niet met goedkope merk-jeans. We hadden alweer even gereden, dus we gingen weer opwarmen in een lunchroom aldaar. Nee, daar hebben we niet gegeten, want we hadden iets anders op de planning.
We hadden tips gekregen en zo kwam het dat we een frietje gingen eten bij Vleminckx. De hotshot-saus die ik erbij had was lekker! De friet wel erg zout.
Daarna zijn we naar Banketbakkerij van der Linde geweest om (was ook een tip) mergpijp te scoren. Er was ook ijs, maar gezien wij al best wel koud waren begon ik daar niet aan. De mergpijp was niet gevuld met cake, maar met puur bakkersroom. Dat vulde behoorlijk.
Hup, daarna weer verder en langs de grachten gereden en hier daar even stoppen om foto’s te maken. Wat is het ook een heerlijke stad! Wat ik eerder schreef, die serie die ik wil maken komt later wel.

IMG_6629 Aan het einde van de middag hebben we de scooter terug gebracht en gingen we weer te voet verder. We waren koud en moe en dus liepen we meteen door naar de Prinsengracht naar het Wurst & Schnitzelhaus. Ik zou immers al op een etentje trakteren? In eerste instantie had ik Mexicaans bedacht, maar toen we dinsdagavond dit restaurant liepen smolt die gedachte als sneeuw voor de zon. We zijn eerst een biertje gaan drinken en daarna hebben we onze bestelling gedaan en hebben we heerlijk gegeten.
Na het eten was er nog spot waar ik persé naartoe wilde gaan. Proeflokaal Wynand Fockink! Hier wilde ik nog een laatste drankje doen voor we weer naar huis gingen. Hier hebben ze heerlijke likeuren en jenevers. Ik ben erg gek op de drop-variant in combinatie met een biertje. We dronken zo’n geweldige combi en ik heb nog even een grote fles gehaald om thuis nog even na te kunnen genieten. Aansluitend zijn we richting de trein gegaan om weer naar huis te gaan. We waren moe, erg moe. Maar o zo voldaan!

we Whauw, wat heb ik een geweldige verjaardag gehad! Sterker nog, dit was de allermooiste van alle 44! Zoals ik al tegen Mike heb gezegd”Als het zomer was geweest had ik allemaal vliegjes tussen mijn tanden gehad, zo zit ik te stralen!’ Dankjewel Mike voor deze geweldige verrassing en dagen. Ik Hou Van Je!!!!

Hieronder nog een aantal foto’s:

Het Huis Leegruimen Van Mijn Moeder

14062015 198 Normaal leef je naar een verhuizing toe, dan ligt alles wel in de planning. Vorige week om deze tijd lag er niets van een verhuizing in mijn planning. Donderdag ook nog niet, toen ik hoorde dat het slecht ging met mijn moeder. Eerlijk, ze had daarvoor wel eens mindere dagen door de Alzheimer, maar dan was het later op de dag weer goed en anders de volgende dag wel. Dat dacht ik dus ook. Toch was het nu wel ernstiger, dus wij gingen die kant op. We kwamen vrijdag rond half elf bij haar en hoorden dat ze niet langer zelfstandig kon zijn en er een spoedopname in een verzorgingshuis zou komen. Sterker nog, vrijdagavond was ze er al! Dus sorteren, opruimen, verdelen, verkopen, weggeven en weggooien zijn plotseling aan de orde van de dag hier. Ik logeer nu in het huis van mijn moeder. Dat is raar. Ze leeft nog, maar woont elders en ik voel me niet fijn hier. Zij hoort hier. Dit is ook niet mijn ouderlijk huis waarin ik ben opgegroeid. Lees meer

Boekpresentatie Paul Turner Mijn Strijd Tegen De Kilo’s

IMG_5360 Op 16 oktober had ik een persoonlijke blog geschreven waarin ik Paul Turner bedankte, omdat hij met zijn deelname aan The Voice Of Holland 2011/2012 een lichtpunt voor me was in een pittige tijd, en me daarbij bewust maakte van wat ik in me had, maar weggestopt door alle ellende van toen. Linda had het stuk voor Paul vertaald en ik kreeg via Twitter een reactie van hem. Ik vond het zo geweldig en lief, dus ik was zo tevreden en gelukkig hiermee.
IMG_5397
Vorige week vond ik opeens een uitnodiging om bij de boekpresentatie te zijn. Ik voelde me vereerd, bedankte voor de uitnodiging en zei er graag op in te willen gaan. En zo was ik er gisteren dus ook bij.

Waar Het Boek Over Gaat
Zoals de titel aangeeft “Mijn Strijd Tegen De Kilo’s”. Paul beschrijft in dit boek dat hij als kind een “Fatty” was. Zijn grootste liefde was eten en hij deed er alles aan om aan eten te komen. Als hij op een dag uitgescholden wordt raakt hij uit zijn doen en weet zich even geen raad. Wat gaat hij doen? Hij is blij met zichzelf en door zijn zelfspot weet hij anderen voor zich te winnen en hem te accepteren zoals hij is.
Dan gebeurt er iets waardoor zijn gewicht hem in weg zit als hij zijn droom wil verwezelijken. Hij kiest weer voor zichzelf, maar nu op een andere manier.
Het is een heerlijk boek. Lekker en beeldend geschreven, alsof hij je het verhaal persoonlijk aan het vertellen is en je het voor je ziet. Het zit vol humor, maar ook met belangrijke (levens-)lessen als zelfacceptatie, doorzettingsvermogen en optimisme! Het is voor volwassenen en kinderen leuk om te lezen, en beide kunnen er zeker iets aan hebben. Er zijn 2 verschillende voorkanten van de boeken, zo is er dus ook een kinderversie van.

De Presentatie van het boek Mijn Strijd Tegen De Kilo’s
Het was leuk en gezellig. Ik sprak wat met fans die hem al eerder hadden ontmoet. Hij was steeds in gesprek, wat logisch was en ik liep eerst door. Ik zou op een rustiger moment even naar hem toe gaan. De presentatie begon met een kort intro van de uitgeverij. Daarna was Paul zelf aan het woord en vertelde hoe dit boek tot stand was gekomen. Het eerste exemplaar overhandigde hij aan Angela Groothuizen.

Zij was één van de juryleden toen hij meedeed aan TVOH, maar ook is ze ambassadrice van de Weight Watchers en heeft ze meegewerkt aan een campagne van Stop Pesten Nu. Ze vertelde ook dat ze zijn boek al gelezen had en het in één adem had uitgelezen. Verder vertelde ze over de kennismaking met hem toen zij als jurylid niet draaide bij zijn auditie. Dat ze ontzettend heeft genoten van zijn optredens en hij een echte entertainer is. Ook vertelde ze kort over haar eigen ervaring bij de Weight Watchers. Wat ik het mooiste vond wat ze zei was dat Paul zijn innerlijke kind had omarmd.

Daarna kwam Patricia Bolwerk van Stichting Stop Pesten Nu aan het woord. Paul is ambassadeur van deze stichting. Dit boek draagt zeker zijn steentje bij. Gezien hij schrijft hoe hij hier mee om is gegaan.

Paul nam hierna het woord weer en belde via facetime met zijn moeder, zodat ze even kon meedelen in de feestvreugde. Hij sloot af met schalen waarop voor iedereen een cupcake was met als bovenkant een foto van zichzelf als “Fatty”, met daarbij gezegd dat we allemaal zijn “face” konden opeten.

Mijn Ontmoeting Met Paul
Op een moment dat het even rustig om hem heen was tikte ik hem aan en vertelde ik wie ik was, de schrijfster van de blog waarin ik hem bedankte omdat hij in mijn zware tijd mijn lichtpunt was geweest. Hij vertelde dat hij erg onder de indruk van mijn verhaal was geweest en het leuk vond me nu te ontmoeten. Ik vertelde dat ik dat juist vond, omdat ik hem nu persoonlijk kon bedanken, maar hij bedankte ook, want dit vond hij waardevol. Zoals hij destijds op me was overgekomen, zo is hij ook in het echt. Hij was belangstellend en nam de tijd ook. Ik vertelde hem dat ik een wens had. Dat is dat ik een grote wissellijst heb met daarin foto’s van mij, de belangrijkste personen in mijn leven en met de meest dierbare herinneringen uit mijn leven. Ik wilde graag een foto van hem en mij voor in die lijst. Hij vond het een eer en natuurlijk wilde hij dit doen! Even later signeerde hij ook zijn boek voor mij, met de ontzettend lieve tekst zoals je hierboven kunt zien. Eenmaal in de trein naar huis sloeg ik het boek open en las die tekst nog eens. Goh, 4 jaar geleden was hij dat lichtpuntje voor me en nu dit. Dat had ik toen nooit kunnen bedenken. Ik ben dankbaar!

IMG_5363

My Special ThanX To Paul Turner!

pt02 Wellicht denk je na deze titel gelezen te hebben “Waar ken ik die naam toch van?” Dat zal ik je zeggen, de naam Paul Turner ken je van The Voice Of Holland seizoen 2 (2011/2012). De stoelen van Van Velzen en Nick en Simon draaiden en hij koos voor Van Velzen als coach. Na de Battle te winnen ging hij door na de Liveshows en schopte het daar tot aan de finale. Hij lag er als eerste uit en werd dus vierde. Dat was even in een notedop over hem bij TVOH. Hoe je hem waarschijnlijk zult kennen? Hij is een Engelsman. Nadat hij doorging na de auditie hoorde je anderen wel zeggen: ‘Het is toch “De Voois of HOLLAND”?’ Hij had een flinke bos blonde krullen en hij was erg aanwezig door zijn vrolijke en onbevangen houding. Ja, herinner je je hem weer?

Waarom mijn blog over hem? Wellicht apart, maar zonder hem persoonlijk te kennen heeft hij ontzettend veel voor me betekend en daarom wil ik hem bedanken. Of ik hem nu persoonlijk ken? Nee, maar als je verder leest leg ik uit waarom ik hem wil bedanken. Hier mijn persoonlijke verhaal:

TVOH begon dat seizoen op 23 september 2011. In die tijd was ik nog getrouwd met, zoals ik in andere blogs wel heb verteld, de man die me tiranniseerde. Behalve dat was echter aan het begin van de zomer bekend geworden dat mijn vader ongeneeslijk ziek was van kanker. Dat voorjaar had ik mijn vader eerlijk willen vertellen dat ik thuis te maken had met huiselijk geweld, maar het weekend dat ik er was was hij nogal afwezig. Ik was bezorgd over hem en dat hield me tegen om iets te zeggen. Uiteindelijk hoorde ik datzelfde weekend dat het kanker was. Kortom, ik zat om zo te noemen in de zwartste periode van mijn leven.

Op 7 oktober deed Paul mee aan de Blind Audition en al vond ik hem niet de sterkste zanger, hij raakte iets bij me wat door mezelf best wel ver was weggestopt, namelijk mijn vrolijkheid! Ik moest om hem lachen en mijn ex raakte daardoor iets gefrustreerd en begon: ‘Hij had niet door gemoeten, zijn zang was niet goed en het is geen Hollander zoals de titel van het programma zegt.’ Het was echt niet zo dat ik vlinders in mijn buik van Paul kreeg, maar mijn ex was behalve jaloers ook erg kinderachtig.

Nadat Paul de Battle ook had gewonnen en dus door ging naar de Liveshows had ik opeens wekelijks een lichtpuntje in mijn leven. Wat ik zag bij hem daar leerde ik namelijk wel van. Ik bedoel het lef om mee te doen al, hij doorstond alle kritiek, hij was een doorzetter en hij kwam onbevangen, positief en blij over. Van de laatste moest ik toegeven dat ik die ook in me had, maar ik was behoorlijk down en in mezelf gekeerd geraakt door de laatste 3 jaar. Het was voor mij geweldig dat ik toch wekelijks een lichtpuntje had gevonden. Dit hield namelijk in dat ik mijn diep weggestopte positieve inslag weer langzaam begon te voelen.

Op een zaterdag in november zaten mijn vader en ik samen in zijn atelier. De week ervoor had ik hem wel verteld dat mijn relatie niet goed was, niet over het huiselijk geweld, maar dat ik door alles nu geen scheiding aankon. We spraken af dat ik dat zou doen zodra ik het aankon. Die week spraken we echter over muziek en ik vertelde over TVOH. Mijn vader keek dat niet. Ik liet hem Paul zien en vertelde erbij dat hij me een positief gevoel gaf. Hij vond zijn act goed, zijn commentaar was letterlijk: ‘Hij is een echte performer, dat zie je zo! Heerlijk ook om te horen dat hij jou een positief gevoel geeft. Dat kan ik me voorstellen en dat kun je nu wel gebruiken!’

Het dieptepunt moest echter nog komen. In december van 2011 verloor ik mijn vader. Toch liep TVOH door tot en met 20 januari. Ja dat was de finale-avond. Wat ik nooit had gedaan en daarna ook nooit weer heb gedaan bij dit soort shows, ik stemde een paar keer per sms voor Paul. Ik had hem zo de titel gegund en het was mijn manier om te bedanken en hem iets cadeau te doen. Klein weetje namelijk, op die finale-avond was ik namelijk jarig.

De volgende video is niet TVOH, maar uit Life 4 You. Eerlijk is (H-)eerlijk, ik vind deze zo goed van ‘m gedaan. Oké, ik hou ook van Queen en Don’t Stop Me Now is van mijn favorieten. Maar die kwam op mijn weg naar herstel wel goed uit en deze heb ik erg vaak bekeken!

Kort erop ging echter het lampje in mijn leven uit, de burn-out. Die dagen waren lang en eenzaam. Aan mijn ex had ik niets. Toch zocht ik soms wel even via YouTube naar de filmpjes van Paul bij de TVOH. Nee dat haalde me niet uit mijn diepe dal, maar het was fijn als ik even kon lachen en een positief iets te voelen.
Niet lang erna was er hulp en gooide ik mijn verhaal eruit naar de psychologe. Het ging allemaal best vlug, zo ook dat ik mijn ex meedeelde te willen scheiden. Ik kon niet gelijk weg, dus dit was nog een spannende periode, maar weer greep ik naar de filmpjes van Paul. Ik zag zijn lef en doorzettingsvermogen en dat gaf me houvast in de laatste periode dat ik bij mijn ex woonde. Ja echt, ik was nog een lamgeslagen vogeltje.
Erna, op moeilijke momenten, greep ik opnieuw naar zijn filmpjes op youtube. Ik had meteen hulp gezocht en kreeg ook traumaverwerking en als ik eens thuiskwam en alleen nog maar kon huilen, dan… hop, ging youtube weer aan. Ik ben nooit een type geweest die lid werd van een fanclub en dat deed ik toen ook niet. Nee zelfs niet bij Rammstein, waar ik groot fan van ben. Mede daardoor waarschijnlijk, verloor ik Paul uit het oog. Tot dit jaar!

Met Linda

Met Linda

Ik kwam via een goede vriend in contact met Linda Patrona de la Ophelia. Ik mocht namelijk als Conchita op de boot bij haar. We hadden elkaar ook op facebook en zo zat ik eens op haar pagina en ik zag een link naar de site van de fansite van Paul. Ik kon het niet laten vroeg via de messenger of ze Paul Turner van The Voice bedoelde en hoe ze hem kende. Linda’s antwoord was verrassend. Ze kende hem persoonlijk en beheerde ook de fanclub. Natuurlijk wilde ik weten hoe het met hem ging en wat hij nu deed. Ik vertelde haar ook bovenstaand verhaal en dat ik hem dankbaar ben.
pt01

En onlangs kreeg ik zo’n leuk nieuwtje te horen van Linda. Op 4 november aanstaande verschijnt er namelijk een boek van Paul Turner: Mijn strijd tegen de kilo’s! Dat boek zal gaan over zijn strijd tegen de kilo’s en over zijn persoonlijke leven. Eerlijk, ik ben erg nieuwsgierig en ik heb er zin in. Zoals hij altijd op mij is overgekomen zal het eerlijk, maar vrolijk en positief boek zijn. Ja dit is pure reclame van me voor Paul. Ik vind dat ik dit mag doen. Want wat hij, toch onbewust, voor mij heeft gedaan daar ben ik hem erg dankbaar voor. In die zin is hij voor mij dus gewoon de grootste winnaar van The Voice! En dat het meeste door gewoon zichzelf te zijn.

Especialy to Paul from me:

Dear Paul,
Thank you for being just you. You’ve brighten up my days when my life has turned black, with youre performance at The Voice Of Holland. With a lot of help from my loved ones, professionals and your clips i can say i’ve found myself again and i’m positive and laughing. I’ve said thank you to the firsth two, and now i have the chance to thank you also. I’m greatfull to everybody who has helped me! About myself and how well i’m doing right now, i just wat to say especialy to you: “Don’t Stop Me Now” 😀
ThanX again!
Dyeznatprelaxmio

Speciaal bedankt voor de foto’s: Linda Patrona de la Ophelia. Dankjewel hiervoor Linda! XX

1 2 3