Ter Nagedachtenis Aan Juultje

IMG_3731 Mijn moeder heeft Alzheimer en woont sinds eind vorig jaar in een verzorgingstehuis. Sinds we de diagnose hebben gehoord heb ik veel geleerd. Geleerd over de ziekte, maar ook over het eventuele verloop ervan. Wat ik ook nog heb geleerd is over mijn eigen emoties. Mijn moeder werd plotseling opgenomen. Wat er gebeurde was dat ook gelijk haar huis leeggeruimd moest worden, want ze woonde in een huurhuis en we wisten ook wel dat ze niet terug zou komen daarin. Kortom, er gebeurde toen zo ontzettend veel. Mijn gevoel was zo ver nog niet, maar ik moest wel en ook dat lukt(e), het kreeg een plek. Hoe verdrietig dit allemaal ook was, ik vond ook een lichtpunt. Mijn moeder is omringd door lieve mede-bewoners. Als ik bij mijn moeder op bezoek ga vind ik het normaal om ook met de anderen even een babbeltje te maken. Lijkt mij logisch, belangstelling is toch altijd fijn? Weer leerde ik vandaag. Door mijn opstelling ontdekte ik dat de mede-bewoners van mijn moeder stiekem via een deurtje in mijn hart een plekje hebben ingenomen. Ja, en ook dat is wel weer logisch.

Neem Juultje. Juultje werd vlak na mijn moeder, het zal december zijn geweest, opgenomen. Ze was een beetje in zichzelf gekeerd en droeg 3 knuffelhondjes in haar armen. Ik zat eens naast haar en bewonderde de knuffels. Juultje vertelde me dat ze heel lief waren, alleen 1 ervan was erg ondeugend. Die vroeg constant haar aandacht en Juultje sprak het streng toe. Juultje was dol op haar beestjes. Ik mocht een ervan even aaien, de liefste ervan, want die ondeugende zou wel eens gek kunnen doen. Met kerst zat mijn moeder in haar stoel en ik zat op de bank naast haar. Aan de andere kant van me zat Juultje met haar knuffels. De televisie stond aan met daarop een kerstviering. Juultje zei opeens tegen me dat de zangeres die toen in beeld was zo overdreven zong. De ondeugende knuffel werd er zelfs een beetje rebelser door. Ze vond die vrouw er qua kleding ook niet uitzien. Ik glimlachte en gaf Juultje gelijk, het had best stijlvoller gemogen voor kerst. We waren het roerend met elkaar eens. Ik babbelde weer even met mijn moeder toen Juultje me nogmaals aantikte, naar een man wees en zei, ‘Die man die daar zit, zegt die u iets?’ Jazeker zei die man mij iets, ik glimlachte weer en fluisterde naar Juultje, ‘Jazeker, die man daar is mijn man!’ Verschrikt keek ze me even aan en moest toen ook lachen, ‘Oh oké, dan is het goed, dan heb ik niets gezegd!’ Samen zaten we te lachen om het voorval. Wat zo ontzettend mooi was die morgen, en zo’n geweldig kerstcadeau voor me, Juultje zei opeens zonder omhaal tegen me, ‘U bent een goed mens, dat zie ik zo!’ Ik bedankte haar en ze ging door, ‘Ja dat mag wel gezegd worden!’ Zeg zelf, zoiets is toch geweldig en iets om dankbaar voor te zijn.

Het ging echter niet goed met Juultje. Ze begon slecht te eten, te drinken en sliep vaak op de plek waar ze zat. Ja, ik maakte me een beetje ongerust en vroeg wel of ze nog iets wilde. Nee dat wilde ze eigenlijk nooit. Het gebeurde dat de vaatwasser op de afdeling kapot was. Juultje waste mee af en daar was ze dan fanatiek in! Zo leuk om te zien. Toch ging het opeens sneller met Juultje en werd ze bedlegerig. Dan ging ik ook even bij haar langs als ze op haar kamer lag of later ook wel in de huiskamer. We maakten dan een kort babbeltje, want Juultje was vermoeid.

Begin maart zag ik Juultje voor het laatst, ze lag in de huiskamer in haar bed en had bezoek. Ik zou een tijdje niet komen, omdat ik een operatie aan mijn voet zou hebben. Ik stond in de hal en wuifde naar Juultje, ze wuifde een beetje terug en ik blies haar nog een handkusje toe. Het laatste wat ik van haar zag was een lieve glimlach. Vanmorgen belde ik naar mijn moeder en kreeg eerst iemand van de verpleging aan de lijn. Gisteravond was The Passion op televisie en ik vroeg of ze wist of mama dat had gezien, dan kon ik het er even over hebben. Ze vertelde me dat niet te weten, want gisteravond was anders, er was iemand overleden. Ik vroeg of het Juultje was en dat was zo. Daarna kreeg ik mijn moeder aan de lijn. Eenmaal neergelegd barstte ik in huilen uit, ach die lieve Juultje. Ik kende je maar kort, maar je hebt me zoiets moois gegeven! Zoals die uitspraak met kerst, maar nog meer dat het niet uitmaakt hoe mensen zijn en ze in korte tijd toch een plekje in je hart kunnen bemachtigen! Vanavond zal ik een kaarsje voor je aandoen. Je was een klein vrouwtje die een grote indruk op me heeft gemaakt!

Mijn les hieruit is dat Alzheimer dan toch verbind. Wrang, maar waar. Ik wens de dierbaren van Juultje enorm veel sterkte toe!

Ziekenhuis-Fun

Vorige week kreeg ik vaak de vraag of ik nerveus was voor de ingreep aan mijn voet. Nee, dat was ik niet. Het begon pas op de o.k., omdat ik voor het eerst een blok-verdoving kreeg en dat kende ik dus niet. Dat was het enige. Wellicht heb ik geluk gehad, maar ik heb eigenlijk nooit nare ervaringen in een ziekenhuis gehad. Nu ga ik er ook met de instelling heen dat ik er beter uit kom en dat zal veel schelen.
Wel vaker zeg ik dat het het bij mij nooit normaal kan gaan in mijn leven. Dan maak ik weer eens dingen mee en denk ik zelf achteraf “Ach ja, ik wel weer”. Dat is ook zo in het ziekenhuis geweest.

Ooit lag ik er 10 dagen, want ik had vage klachten en met torenhoge koorts. Ze konden maar niet vinden wat het was. Na 10 dagen wisten ze het, het bleek de Ziekte van Pfeiffer te zijn. In die 10 dagen lag ik samen met Polly op de kamer. Yep, ze had haar naam mee, dus ik noemde haar constant Polleke en mezelf Chefke. Van daaruit begon ons detective-verhaal in het Vlaams gesproken en ouwehoerden we over alles en iedereen. Het werd zo waar een soap. Een lol dat we hadden.
We hadden ook beide telefoon naast ons bed. We hadden in die tijd nog geen mobiels en die telefoons daar hadden ook geen nummerherkenning. Pol belde veel en gaf steeds haar tijdelijke nummer door. Ik schreef het op, dat zou vast nog wel eens uitkomen. En natuurlijk kwam dat uit. Haar man kwam op bezoek en had een saucijzenbroodje uit de cafetaria van beneden mee genomen. Hij was nog erg warm, maar Pol ging toch eten. Ik pakte mijn telefoon en zei terloops, ‘Toch eens bellen of mijn ouders nu wel of niet komen vanavond….’ Stiekem toetste ik echter haar nummer in en op het moment dat ze een hap nam drukte ik het laatste cijfer in. Daar ging haar telefoon en daar zat ze, ‘Whah ja hoor, nu net. Poeh wat is dat ding warm. Even wachten hoor!’ En ondertussen druk kauwend. Ik zat op de rand van mijn bed naar haar te kijken naar haar worsteling met die te hete hap van haar saucijzenbroodje. Ze wapperde ook nog even met haar hand voor haar mond. Eindelijk nam ze op, ‘Ja hallo, met Polly!’ Ik schoot in de lach en zei, ‘Ja hoi met mij, geintje!’ Nah goed, zo ging het in die 10 dagen. De verpleging waarschuwde ons ook dat we er om moesten denken dat we rust moesten houden.

Kom ik gelijk op die keer dat ik aan een fistel werd geopereerd. Moest ik op mijn buik liggen en ik had een ruggenprik gehad. Geen roesje. De chirurg kwam en begon te praten. In het Vlaams! Meteen dacht ik aan Polly en ik schoot in de lach. Daarop heb ik alsnog een roesje gekregen.
Die operatie was een dagopname en mijn vader zou me ophalen uit het ziekenhuis. Ik wilde wel lopen naar de uitgang, maar mijn vader leek het beter om een rolstoel voor me te pakken. Ik zat tenslotte op de 2de verdieping en het MCL in Leeuwarden en het is daar wel groot. De verpleegster zei dat hij gelijk had en serieus zei hij, ‘Zei ik toch!’ Zodra echter mijn billen de zitting van die rolstoel hadden geraakt en hij begon met duwen was zijn serieuze bui voorbij. Hij begon keihard te zingen “RajdajdajdajdajRaddaDaDAAAAIIII….” Daarbij draaide hij met die rolstoel, maakte een “pirouette”, daarbij keihard fluitend een stuk uit het Zwanenmeer. Hij noemde zichzelf “Schumacher” en riep dat hij, ongeacht het voertuig, hij een perfecte coureur was. Vervolgens ging hij zigzaggen. Ja, het was me het ritje wel! Wie we ook voorbij kwamen iedereen lachtte. Ja ik ook hoor, want ik kon niet anders.

De vorige keer bij de operatie aan mijn rechter teen was ook erg leuk. Ik moest een nacht blijven en lag op de kamer met een oudere meneer en een oudere dame. De meneer had iets aan zijn rug gehad en moest plat blijven liggen. De dame had dezelfde operatie gehad als ik.
’s Avonds net na het bezoekuur deed de dame haar oortjes in en zette haar IPod aan. Deze stond echter wel hard en ik kon aan de overkant wel horen dat het Marco Borsato’s “Je Hoeft Niet Naar Huis Vannacht” was. Ik moest wel lachen, want hoe treffend was dit. We MOESTEN tenslotte een nacht blijven. Al lachend zette ik dit voorval op mijn Facebook en vroeg in dit bericht of men nog meer suggesties had. Al vlot kwamen de eerste antwoorden binnen: I’m Walking On Sunshine (Katherina and the Waves), The Walk (The Cure), Stay The Night (Greenday), Go See The Doctor (Kool Moe Dee), Dr Beat (Miami Sound Machine), Save Me (Queen), Hurt (Christina Aguilera), Weisses Fleisch (Rammstein) en Ik Wil Met Jou Wel Dansen Maar Mijn Voeten Doen Zo Zeer (André van Duin). Dit is maar een kleine greep, de lijst werd eindeloos. De laatste was trouwens van de meneer bij ons op de kamer! Ze vroegen namelijk waarom ik zo’n lol had en ik vertelde wat ik had gedaan. Ik moest alles voorlezen en de dame en heer deden ook mee. We hebben ons werkelijk tranen zitten en, die meneer dan, liggen lachen!

En dan afgelopen vrijdag. Dit keer was het niet eens grappig, of ja ook wel, maar juist nog meer mooi en lief! Inmiddels lag ik op de uitslaapkamer en ik zat al aan mijn ijsje. De verpleegster was bezig de apparatuur van mijn lichaam af te koppelen. Tegenover mij lag ook iemand, een dame. Naast haar stond een man in een joggingpak. Ik vroeg aan de verpleegster bij mijn bed, ‘Is die meneer in het joggingpak een arts of niet?’ Ze zei tegen me dat hij geen arts was, maar dat zijn vrouw net bevallen was. Oja, toen zag ik het ook, er lag een babytje. De meneer keek me op dat moment net aan. Ik lachtte en riep, ‘Gefeliciteerd!’ Beleefd knikte hij en zei ‘Dank u wel mevrouw!’ Ik kon het niet laten en vervolgde, ‘Is alles ook goed met uw vrouw? En is het een jongen of een meisje?’ Hij straalde en antwoordde, ‘Is jonge, is mooi. Ja met mij vrouw ook alles goed!’ Zij kwam een beetje omhoog om me te bedanken.
Ik ging weer verder met mijn ijsje. Een paar momenten later liep de meneer opeens richting mijn bed, met zijn zoontje op de arm. Hij liet ‘m me zien, ‘Is mooie jonge he mevrouw?’ Ik, die niets met baby’s heb, kreeg een brok in mijn keel van ontroering, ‘Hij is heel mooi meneer! Ik gun jullie een geweldige en gezonde toekomst!’ Hij knikte weer en bedankte me en liep toen terug. Hij legde zijn zoontje weer in het ziekehuiswiegje en even later werden ze opgehaald. ‘Veel geluk!’, riep ik ze toe en ze bedankten me. Toen ze weg waren en stroomden opeens de tranen over mijn wangen. Dit was zo’n f*cking geweldig moment! Daar ben ik dan dankbaar voor.

Ja echt, ik maak het wel mee in de ziekenhuizen…

Om af te sluiten, niet 1 van de nummers die ik destijds heb door gekregen. Deze is in liefdevolle herinnering aan mijn vader. Zoals hij me destijds de rolstoelrit van mijn leven heeft gegeven. Er kwam op dat moment een animatiefilm uit waar we beide behoorlijk weg van waren. De trailer had ons al betoverd. En ja, die komt dan wel weer overeen met nu, mijn voetje…

Het Verhaal Achter De Foto: Gelukkig & Tevreden Zijn

14062015 383 Afgelopen week was ik mijn foto’s aan het sorteren op mijn laptop. Ik had mappen voor verschillende onderwerpen en plaatste alles wat nog “los stond” in de juiste mappen. Het waren er ruim 6500. Heel veel heb ik gewist, dat waren meer de plaatjes van het internet, maar ook de dubbele foto’s. Er was echter 1 foto, heel simpel, en die deed me veel. Het is absoluut geen fotografisch hoogstandje, de foto is echt super simpel. Het verhaal erbij was echter zo fijn.

In 2012 ging ik scheiden van Ernst. Inderdaad, mijn agressieve ex van het huiselijk geweld. Het was nadat ik nog kort bij hem gewoond na de melding dat ik wilde scheiden, tussen 2 woningen in gezeten had, logeren bij vrienden en mijn moeder, in mijn flat was gekomen, de boel had opgeknapt, schoongemaakt en ingericht met behulp van mijn moeder en zij inmiddels weer thuis was.

Mijn moeder was die dag net naar huis gegaan en ’s avonds zat ik dan alleen in mijn flat. Ik had gegeten, was in bad geweest en zat heerlijk in mijn joggingbroek, dikke sokken en een trui televisie te kijken en een roseetje te drinken. Nadat het programma was afgelopen besloot ik om nog een kop thee voor de nacht te maken. Ik kwam weer in de kamer en keek nog een nieuwsprogramma. Opeens keek ik naar mijn kop thee op het dienblad naast me op de bank en ik besefte dat ik al een behoorlijke weg had afgelegd. Op dat moment was ik er nog niet, want ik had nog therapie voor het geleden leed. Toch besefte ik op dat moment toen ik naar mijn kop thee keek dat ik zo intens gelukkig was en zo ontzettend tevreden. Ja, en dat leg ik dan vast.

Afgelopen week zag ik de foto. Weer kwam dat gevoel bij me omhoog. Een moment om dankbaar voor te zijn dus. Voor niemand anders dan voor mij is deze foto zo ontzettend belangrijk. In al zijn simpelheid….

10200092871311482

Mama Heeft Genoten, En Wij Ook!

mioklein Vandaag zouden mijn moeder, tante Josje en mijn neven Franklin en Sander komen. Ik had alles al voorbereid en bedacht, zoals ik van de week al liet weten in een deze blog, maar gezien ik alles zo fijn mogelijk wilde hebben voor mama, sloeg de stress toch flink bij me toe. Gisteren had ik het eten voor vandaag dan ook al voorbereid. Ik had speciaal Bulgaarse dingen gekookt die we thuis ook vaak aten. Lees meer

1 2 3