Wij en ‘Onze Antonio Banderas’

Lieve Melle,

Een tijdje geleden was ik naar mama toe. De terugweg werd leuk. Het heeft wel even geduurd, maar ik wil de herinnering nu vastleggen in een blog in een brief aan jou.
Op het station in Leeuwarden kwam ik Farooq tegen. Je weet wel, we kwamen hem vaak tegen tijdens het stappen in Leeuwarden destijds. We herkenden elkaar na elkaar toch zeker 17 jaar niet gezien te hebben in een keer. Het was ontzettend leuk om elkaar weer te zien. Hij moest naar Amsterdam en gezien de trein naar Den Haag daar stopt besloten we om samen te gaan reizen. We hebben heerlijk herinneringen zitten ophalen aan de staptijd van vroeger en ontzettend gelachen. We hebben ook gehuild, want hij wist niet dat je in 2000 was overleden! Dat heb ik hem verteld en, doe ik dat anders niet, ook waaraan je bent overleden!

Voor de meelezers zal ik nu het verhaal vertellen. Jij en ik noemden Farooq namelijk niet bij zijn voornaam. Wij noemden hem namelijk ‘Antonio Banderas’! Sommigen weten wel dat ik die acteur erg mooi vind, maar weinigen kennen het verhaal erachter. Dus bij deze.
Jij en ik hadden namelijk eind 1995 samen naar de film Desperado gekeken, waarin Antonio Banderas El Mariachi speelde. We hadden Antonio Banderas eerder in de docu-film ‘In Bed With Madonna’ gespot en vonden de man woest aantrekkelijk. Was Desperado niet een film die we zouden uitkiezen qua genre, hierin was de hoofdrolspeler van cruciaal belang geweest en wij hebben samen ademloos naar de Spaanse hunk zitten kijken. Ieder in ons eigen fantasiewereldje met uiteraard hem daarin, ook als hoofdrolspeler. Ja, het werd een favoriete film van ons. Inmiddels heb ik die ook op dvd, want er kleeft zo’n heerlijke herinnering aan!

In het voorjaar van 1996 was ik een middag met Daisy op pad. We waren naar de markt geweest in Leeuwarden en zij kwam een aantal van haar Arabische vrienden tegen. Het was heerlijk weer en we besloten een terrasje te pakken met zijn allen.
Op dat terras riep een van de heren naar een voorbijganger en nodigde die uit. Hij kwam naar ons toe en stelde zich voor, in het Engels zei hij dat zijn naam Farooq was. Hij gaf me een hand en we keken elkaar aan. De schok voor mij was groot, hier voor mij leek gewoon El Mariachi te staan. Zijn oogopslag, zijn neus zijn mond, zijn borsthaar en dan zijn lange haar dat hij in een vlecht droeg, het kwam eng dichtbij. De Spaanse tongval zat er niet bij, maar gezien de rest aanwezig was, was dat te verwaarlozen.
In die tijd hadden we geen smartphones, maar ik ben even later naar binnen gegaan om jou te bellen en te zeggen wie er bij ons op het terras zat. Je kon niet komen, maar zei dat ik hem moest uitnodigen om te gaan stappen dat weekend. Met die opdracht liep ik terug naar het terras.

Hij was op mijn plek gaan zitten. Op het moment dat hij me aan zag komen stond hij op, pakte nog een stoel, zette die naast de mijne, liet mij eerst zitten en ging vervolgens naast me zitten. We raakten in gesprek en hij vertelde dat hij Jordanië geboren en voor zijn geluk had gekozen. Hij wilde daar niet blijven, want hij wilde in vrijheid leven. Ik vroeg wat hij deed en hij vertelde dat hij schilderde, maar ook aan beeldhouwen deed. Het gesprek kwam vlot op mijn vader. Die kende hij van naam en hij vond het een eer mij te ontmoeten. Hij vroeg of ik creatief was en ik vertelde dat ik dat inderdaad wel was. Op het moment dat ik vertelde dat ik graag danste nodigde hij me uit om die avond samen in de discotheek te gaan dansen. Missie geslaagd, nu moest ik jou inlichten.
Toch was er 1 ding wat ik niet had kunnen laten en ik vertelde hem hoe schrikbarend eng hij op Antonio Banderas uit Desperado leek. Hij had dat vaker gehoord, maar vond het leuk dat ik het ook zei. Tegen de tijd dat we afscheid namen om thuis te gaan eten wist ik zijn naam niet meer, daarop zei ik, “Okay Antonio, Sorry I can’t remember your name anymore, We’ll meet tonight!” Hij moest lachen en zei dat het goed was, ook als ik hem Antonio zou blijven noemen.

Nadat ik gegeten, gedoucht, me aangekleed en me opgemaakt had ging ik naar jou en Remi en deed mijn verhaal. Remy keek me met een schuin oog aan, “Jordanië en zo galant, pas jij op dame?” Ik had Remi aan gekeken, “Daarom MOETEN jullie mee vanavond. Ik heb die ervaringen met die Irakees en later die opdringerige Iraniër gehad he? Ik wil zoiets niet nog een keer. Jullie weten, ik wil überhaupt geen relatie met zo’n groot cultuur-verschil. Ik weet van mijn ouders dat Bulgarije – Nederland al heftig was, dus nee bedankt.” Jullie gingen mee en Daisy was er die avond ook. We ontmoeten Antonio en ik zag jou gezicht toen je hem aankeek. Het lag niet aan mij, hij leek op Antonio Banderas!
Vragen meelezers zich nu af hoe Antonio er in de film uit zag. Hier even 2 voorbeelden:
Desperado 01
Desperado 02

Het dansen die avond was heerlijk met hem. Verder dan dat is het ook niet gegaan, want mijn chaperones (jij en Remi) hielden wel in de gaten dat hij niet te flirterig naar me werd. Toch hing er een spanning tussen hem en mij. Niet eens een liefdesspanning, het was meer een muzikale en ritmische spanning, want als wij dansten dan gingen we los. We spraken geregeld af, ook zonder jullie en dan stonden we avonden op de dansvloer.
Buiten de discotheek kregen we ook contact. Ik hielp Antonio bij zijn Nederlands 1x per week en dan at ik bij hem. Hij maakte de meest lekkere gerechten klaar die hij van zijn moeder en grootmoeder had geleerd. Ook is hij eens meegegaan naar mijn ouders en liet hij zijn portfolio aan mijn vader zien. Mijn vader zag toekomst in hem en heeft een aanbeveling voor hem gedaan naar de kunstacademie in Groningen. Die kans greep hij met beide handen aan. Nooit, maar dan ook nooit is er iets flirterigs of op liefdesvlak iets tussen ons gebeurd. Nouja, qua flirten wel, maar dat was uitsluitend op de dansvloer.

Het was in het prille voorjaar van 1999. We waren van plan om op zaterdagavond in Leeuwarden te gaan stappen. Remi was in december 1998 overleden aan kanker en jij had je afgezonderd en wilde nu weer eens uit om te kijken of je er aan toe was. Op vrijdag was ik met mijn moeder gaan shoppen. Ze hield me staande en draaide zich om, “Kijk eens wie jou groet!” Het was Antonio. We hadden elkaar zeker een half jaar niet gezien, en ik vertelde wat er gebeurt was met Remi en hoe moeilijk jij het had. Spontaan nodigde ik hem uit om zaterdagavond met ons mee te gaan. Hij kon wel naar het huis van Ed en Gideon toe komen, zij hadden hun woning aan ons geleend omdat zij op dat moment op vakantie waren. Hij kwam en we zaten heerlijk te borrelen. Jij had de pretpillen mee. Antonio deed graag mee en we slikten wat voor we gingen stappen. Die avond werd de beste dansavond van allemaal, jij deed zelfs mee op de dansvloer! Aan het einde van de avond verlieten we met een groepje de discotheek. Jij ging naar het huis van Ed en Gideon. Ik had een heerschap tijdens het stappen opgescharreld en besloot naar mijn eigen huisje te gaan.

De volgende morgen belde je rond half tien. Het heerschap was net weg, want ik had geen intentie iets leuks met hem op te bouwen en nog minder dat hij zou blijven hangen. Je schoot in de lach op mijn opmerking en vroeg of ik kwam brunchen. Zo gezegd, zo gedaan. Bij binnenkomst zag ik dat je had gedekt voor 3. Ik lachtte, “Mooie nacht gehad Honeybunch?” Je knikte met een blos op je wangen. “Wel met condoom he?”, vroeg ik. “Uiteraard schat, ik wil niet nog meer ellende”, zei je en daarna, “Ik zal hem wakker maken, moment…” en je was de kamer al uit. Ik zocht even muziek uit en ging daarna op de bank zitten. Jij was alweer in de keuken. Oh achteraf begrijp ik waarom jij naar de keuken was, held!

De deur naar de huiskamer ging open en daar stond in de deuropening in een strakke boxershort en verder niets, Antonio! WAT?! Ik schoot in de lach, “Nee, eerst George Michael aan jou verliezen en nu Antonio? Het leven was niet eerlijk!” Ondertussen loog die strakke boxershort van Antonio er niet om. Ik had helemaal niet willen kijken, maar die strakke boxer eiste alle aandacht op. Ik stond op en gaf hem een knuffel. “Jij vind het niet erg?”, vroeg hij. Nee natuurlijk niet, ieder zijn/haar eigen leven en geluk. Als dat van hem met jou was en andersom, dan was ik allang blij, juist voor jou Honeybunch!
Vervolgens zei ik dat hij even in de kamer moest wachten en liep ik naar jou toe, “Leg uit!” Je vertelde dat in de tijd dat Remi nog leefde en het tussen jullie wel eens uit was geweest, jij het al eens een paar keer eerder met Antonio had gedaan. Die klik was er vanaf de kennismaking geweest. Remi had het zelfs geweten! Ik was verbaasd dat jij nooit iets had verteld, maar dat wilde Antonio niet. Toch had jij het me wel degelijk verteld, maar je had ‘m ‘Elmar’ genoemd. Ik sloeg de hand voor mijn mond en riep verbaasd, “EL MARiachi!” “Ja Doornroosje!”, zei je lachend, “Ik was trouwens verbaasd dat jij met je taalgevoeligheid nooit die naam ‘ELMAR’ hebt herkent! Ook al heb ik zijn uiterlijk nooit beschreven, maar ik dacht dat je me wel door zou hebben. Toen bleek van niet liet ik je maar ‘slapende’. Goed, ik zei dat hij verlegen was en nog in de kast zat. Dat laatste is nog zo en ik vond dat hij open moest zijn. We hebben er voor gekozen om het als eerste aan jou te vertellen.” Ik keek je aan, “In mijn tienerjaren had ik een vriendje met de naam Elmar, dus nee dat viel me niet op!” Meteen daarna gooide ik mijn hamvraag maar op tafel, “Is hij een gever of een nemer? Echt, als ik met hem tussen de lakens was beland dan zou hij me in tweeën gespleten hebben Mel! Als ik tenminste zijn boxershort mag geloven!” De tranen rolden over je wangen van het lachen, je sloeg je armen om me heen en fluisterde het antwoord in mijn oor.

Het werd uiteindelijk niets tussen jullie, want Remi zat te hoog bij je. Je maakte het uit met hem en tevens gooide ook je medicatie aan de kant. Je wilde niet meer leven. In 2000 overleed je. Antonio had ik dus voor het laatst gezien ergens in 1999. En zo stonden we opeens tegenover elkaar op het station in Leeuwarden. Hij nog steeds met zijn El Mariachi/ Antonio Banderas-look. Die prachtige vlecht had hij ook nog. Die was niet eens erg uitgedund en geen haartje was ook grijs (Goed, hij kan het geverfd hebben, dat weet ik als geen ander). Hij was wel ouder geworden in zijn gezicht, maar op een mooie manier. Ook was hij dikker geworden, dat was de enige overeenkomst tussen ons op dat moment qua uiterlijke veranderingen zeg maar.

Jij kent op je wolk mijn verhaal wel, maar ken je dat van hem ook? Hij vertelde dat jij zijn eerste oprechte liefde was. Jij was zelfs de eerste man geweest met wie hij seks had gehad. Hij hoopte zo dat je Remi zou verlaten voor hem en hij was geduldig geweest. Remi was echter duidelijk jou grote liefde, dat had hij ontdekt toen hij na Remi’s overlijden een relatie met je kreeg. Hij vertelde dat je het had uitgemaakt en meteen daarop ook onbereikbaar was geweest. Hij had een week erna een pakketje van de post gekregen waarin jij hem zijn spullen had terug gestuurd. Hij was er behoorlijk kapot van geweest. Mijn mond viel open, maar ik weet dat hij eerlijk was, want dit was jij ten voeten uit! Wel wil ik je bedanken dat je eerlijk tegenover hem bent geweest over je ziekte en jullie ook altijd veilige seks hebben gehad! Hij heeft zich wel laten testen, en hij is gezond.
In 2002 heeft hij opnieuw geluk gevonden. Hij is nu getrouwd met Marcel en samen met een lesbisch stel hebben ze 2 dochtertjes. Hij doet nog steeds aan schilderen en beeldhouwen en geeft hier ook cursussen in. Het gaat hem goed, dat was duidelijk.

Hij is een braaf mannetje geworden. Hoe leuk het weerzien ook was, ik voelde me toch niet echt op mijn gemak meer bij hem. Ik vraag me af, ‘Wat als het anders was gelopen en jij nog had geleefd?’ Nee, die gedachte wuif ik weg. Jij was nooit zo burgerlijk als hem geworden. Oh weet je nog, toen jullie relatie net was uitgekomen? Het was dan Remi die tegen me had gezegd, “Jordanië en zo galant, pas jij op dame?” Ik heb jou een hoofddoek cadeau gedaan, wat een meesterlijke grap bleek (Wat was ik nerveus om die grap te maken!), Antonio heeft ‘m je om gedaan en zo zijn we gaan stappen. En weet je nog het liedje wat we altijd voor hem zongen? Nouja liedje, we zongen altijd die ene regel: ‘Bij Ons In De Jordaan’!

Ongeveer een kwartier voor Amsterdam vroeg Antonio, “Je was altijd een beetje spiritueel. Heb je contact met Melle?” Ik knikte en hij zei, “Wil je hem de groeten van me doen en zeggen dat hij voor altijd in mijn hart zit?” Bij deze weer, dit heb ik al gedaan. Ik vroeg Antonio daarop, “Zullen we beide een oortje van me indoen en samen een nummer luisteren? Gewoon om Melle nu te eren zeg maar?” Dat vond hij prima en dat hebben we gedaan. Ik zet hem hieronder, en echt, we hielden dat alletwee niet droog.

Lieve Melle, bedankt voor deze ontmoeting, want Antonio en ik dachten alletwee hetzelfde, jij hebt dit zo geregeld! Het deed ons beide goed.

Een lieve en dikke kus van mij en speciaal van ‘Onze Antonio Banderas’ of eigenlijk ‘EL Mariachi’ dat liedje wat we via mijn headset in de trein hebben gedeeld om jou te eren:

ESF. Brief Aan John de Mol SR

“Geachte heer de Mol SR,

Hier even een schrijven van Dyez. U kent mij niet, en ik ken u niet. Nouja, van de televisie wel, maar niet persoonlijk. Mocht ik vroeger niet met vreemde mannen spreken van mijn ouders, over schrijven hebben ze nooit iets gezegd. Kortom, hier ben ik!

Ik schrijf u namelijk even over het volgende, het Eurovisie Song Festival (hierna te noemen ESF). Heeft u toevallig de 2 halve finales gekeken? Zo nee, was ik maar zo verstandig geweest. Zo ja, erg he?
Nu zag ik u bij Jeroen Pauw waar het ging om de toekomst van het ESF. Op zich zouden de liedjes belangrijk moeten zijn, maar na 2 halve finales weet ik niet zeker of alle landen er zo over denken. Sommige landen geven de voorkeur aan uiterlijk, show en technische hoogstandjes. Over de zang van meerdere kandidaten vermoed ik dat dit er helemaal niet meer toe doet.

Daarom ben ik zo vrij geweest en heb ik even met u mee gedacht. Ik heb het zo voor ogen:
The Voice Of Holland (en van andere landen) is uw idee. Nu dacht ik om te beginnen met het veranderen van de titel van het ESF in The Voice Of Europe. Nee, in deze bedoel ik Eddy Wally niet. Zo komt ‘Europe’ terug in de titel van het programma.
Vervolgens treden alle artiesten blind op. Tijdens het liedje, laten we 3 minuten verruimen naar 4 minuten voor het gemak, kunnen de kijkers via een knop op afstandsbediening of via een sms stemmen. Uiteraard mag dit niet voor het eigen land.
Als dit (bijvoorbeeld) 100.000 keer gedaan is, dan gaat diegene door naar de finale. Maar als er in 3 minuten (daar laat ik ze terugkomen) niet genoeg is gestemd dan schuift de box waar diegene in staat zo naar achter de coulissen, of zakt diegene door het podium. Dat is voor de kijkers wel zo leuk.
Mochten nu alle artiesten weg gestemd worden, omdat dit een doorslaand succes is voor de kijkers, dan kan er gekeken worden wie er het snelst de benodigde 100.000 stemmen had en dan gaan die alsnog door.

Wat dit in mijn ogen oplevert is dat het dan opeens wel om de zang zou gaan, en laten we eerlijk zijn, dat zou best fijn zijn. Is het land dan door, dan kan er in de finale een show opgevoerd worden en laten we dat verder zoals het is.
Persoonlijk heb ik er nu al zin in. Wat zou de boel ervan opknappen!

Goed, dit was dan mijn idee. Ik hoor graag van u.

Met vriendelijke groet,

Dyezzie Engel”

I.M.: Papa

Lieve Papa, of beter: Halloooo Mein Liebling!

Dat laatste is ons Vader/Dochter-dingetje, dus ik sluit straks ook op ongeveer die manier af.

papaenik01 Ja Pap, we zijn alweer een jaar verder. Dan bedoel ik vanaf jou geboortedag, 26 januari, bekeken, want die hou ik aan om je een (openbaar) briefje te schrijven. Het verdriet dat jij er niet bent dat slijt wel. Zoals jij zelf dan zei “Het leven gaat door”, dat is zo. Mijn leven stopt niet, omdat jou leven is gestopt. Ik ben nog op deze wereld en jij nu in die andere. Ja, ik geloof echt dat je het er goed hebt en ook dat je me steunt of soms even bijstuurt.

486 Het afgelopen jaar heeft heel vaak een couplet uit een liedje in mijn hoofd gezeten. Het zal je niet verbazen dat het uit het liedje van Stef Bos was, “Papa”. Welk stukje het was?
Vroeger kon je streng zijn
En god ik heb je soms gehaat
Maar jouw woorden
Ze liggen op mijn lippen
En ik praat nu
Zoals jij vroeger praatte

Ik hoor je nu keihard lachen op die wolk van je. Ja het is letterlijk, wij weten dat. Het is echt zo, dat vind ik niet alleen, dat hoor ik ook van anderen die jou en mij kennen “Meid wat lijk jij op je pa qua karakter!’ Oké Oké, ik geef toe dat ik op mijn 16de zei nooit zo te worden, maar ja, het is wel zo. Niet in alles natuurlijk, ik ben nog steeds wel meer mijn eigen ik. Weet je nog dat ene gesprek, ik was inmiddels 34 jaar, tussen ons? Jij zei dat ik veranderd was in mijn nadeel en ik zei alleen dat je een spreekfout maakte. Je keek me met vragende ogen aan en ik zei: ‘Ik ben veranderd in mijn voordeel, maar in jou nadeel! Ik weet nu dat ik het niet altijd eens hoef te zijn met je, ik ben mijn eigen persoon, jij bent je eigen persoon. Ik ben je kind, niet je kopie!’ Je zuchtte even diep, onder de indruk omdat je van mij zo’n antwoord niet gewend was, en stak toen je duim omhoog. Daarna hebben we gesproken, we hebben uren gesproken. Over de dingen in het leven, onze verschillende kijk op zaken en besproken dat we van elkaar kunnen leren, maar elkaar niet onze mening hoefden op te leggen. Dat gesprek had indruk gemaakt, want 5 jaar later, tijdens je ziekte, begon jij er weer over.

img914 Inmiddels merk ik dus inderdaad dat ik op je lijk. Neem alleen maar het creatieve. Dat was vroeger al zo, want wat zat ik vaak op zolder bij je in je reklamestudio te tekenen.
Je optimisme heb ik ook. Wij begonnen onze dag al zingend, wat niet altijd gewaardeerd werd door de anderen, maar goed. Dat vonden wij dan wel weer erg leuk. Gewoon vrolijk blijven, ook al voel je je anders.
Realistisch zijn, dat heb ik later pas geleerd en ik ben er minder bedreven in dan jij, dat wel. Maar nu met de gezondheid van Mama merk ik toch dat ik juist diegene ben met de realistische kijk op alles.
Wat me ook op is gevallen, dat komt door het inscannen van de foto’s van vroeger. Is hoe ik van heel veel foto’s afzonderlijk een eigen verhaal kan maken. Buiten dat ik nog veel weet, kan ik als dat nodig is, ook van een foto een compleet nieuw verhaal maken. Dat is ook wel heel erg jou, die levendige en kleurrijke fantasie.
Anderen niet veroordelen. Daar was ik vroeger wel goed in en je hebt me er met de regelmaat een preek over gegeven. Dat is goed geweest, die preken zijn goed aangeslagen bij me. Daar ben ik je dan ook dankbaar voor.
De laatste die ik nu benoem is wellicht een minder goede eigenschap, maar ik heb ‘m écht van jou! In Papa’s Meisje 1 & 2 heb ik duidelijk uitgelegd waarom ik je erfenis heb verworpen. Inderdaad, als mensen beledigend, of kwetsend deden naar of over je geliefden dan brak je met diegene die het had gedaan. Dat heb ik ook gedaan, omdat het in deze om jou ging. Want hypocriet, dat zijn we beide zeker niet, zo hebben Mama en jij me ook opgevoed.

img913 Mooie dingen eigenlijk, ik ben er zelf erg blij mee. Wat ik eerder schreef, het verdriet slijt wel. Soms kan ik je nog wel eens erg missen, omdat ik je niet kan bellen of even naar je toe kan gaan. Ik had gewoon Mike zo graag aan je voorgesteld om maar iets te noemen. Jawel, ik weet dat je op je wolk zit en alles meekrijgt. Sterker nog, ik geloof ook zeker dat je mij dus het juiste zetje hebt gegeven richting Mike. Dat bleek wel toen hij me spontaan een kus op mijn neus gaf toen we elkaar net hadden leren kennen. Hij kon nooit weten dat het (ook) zo’n Vader/Dochter-dingetje van ons was.
Mike maande me ook tot rust na de ruzie laatst met Alex over mijn bloggen en wat wel en niet mocht. Gelukkig heeft hij er ook meer verstand van dan Alex. Hij steunt me altijd, hierin helemaal! Kijk maar.

papaenik Goed Papa, ik ga afsluiten voor nu. Wat ik over je schrijf, hoe vaak ik de link naar je site nog zal delen, ik mag dat, want ik ben blij dat nog te hebben en zo trots dat ik dat graag deel. Jou achternaam is ook mijn achternaam en jou bloed stroomt ook door mijn aderen. Verder ben ik dankbaar dat jij mijn vader bent om hoe je was. Al kan ik je niet bellen of naar je toe, je bent gewoon om me heen op je wolk, dat voel ik. Maar meer nog ben je in me aanwezig, altijd en overal! Wat men ook zegt of doet, dat kunnen ze me nooit afnemen.

Papa Ik Hou Van Jou!

Liefs en Kussen,

Dein Schatzi!

Brief aan:

Beste Karin die mee deed aan Help Mijn Man Is Klusser,

Joh, wat sta je in de picture vandaag, en wat heeft iedereen een slechte mening over je. Dit door je deelname aan het programma ‘Help Mijn Man Is Klusser’. Nu kijk ik niet vaak televisie, en al helemaal niet dat soort programma’s, maar om jou kon ik niet heen qua media. Overal kwam je voorbij, en veelal werd je een zeikwijf genoemd, ontevreden en verwend. Ja, toen werd ik nieuwsgierig en heb ik de uitzending opgezocht. Nu moet ik eerlijk zeggen, ik heb wel veel geskipd. Mijn eerste vraag is eigenlijk waarom je met deze ellende op televisie wil? Ik begrijp dat je in uitzichtloze situatie zat en heb gezien hoe jullie huis erbij stond. Dat leek inderdaad nergens op, maar moet de televisie dan een redmiddel zijn? Televisie kan leuk zijn, maar je legt je kop wel op het hakblok. Nah goed, dat weet jij nu ook wel.
Lees meer

1 2