Brief: Lieve Papa

“Hallo Mein Liebling!
Ja daar ben ik alweer met een briefje aan je. Het is je geboortedag vandaag. Je zou 76 jaar zijn geworden vandaag, maar dat mag “helaas” niet zo zijn. Helaas even tussen aanhalingstekens gedaan, want daar ga ik het dit keer over hebben namelijk, is het wel zo helaas? Natuurlijk wel in de zin van dat ik je alleen nog maar op je wolk om me heen heb. Toch is het niet zo helaas als je ziet hoe de wereld tegenwoordig is. Het wordt echt steeds grimmiger Pap. O ik geniet nog steeds van de mooie dingen, maar je weet hoe ik ben, ik denk nogal na over het leven en over de mensen….

Op mijn 16de overrompelde ik jou en mama compleet aan tafel tijdens het eten. Jullie hadden lachend gezegd dat jullie me later wel eens zouden willen zien als ik zelf kinderen zou hebben en hoe ik het zou doen. Ik had mijn schouders opgehaald en erg droog gezegd, ‘O, maar ik wil helemaal geen kinderen, dus die komen er van mijn kant ook niet.’ Mama had lachend gezegd, ‘Dat zullen we nog wel eens zien, je bent nog maar 16.’ Jij reageerde anders en zei, ‘Als ze op mij lijkt, dan geloof ik haar.’ Ik wilde meteen weten of jij geen kind had gewild. Je zei dat je geen spijt van mij had, maar het bedoelde qua vrijheid.’
Na het eten kwam je naar mijn slaapkamer waar ik bezig was met mijn huiswerk. Je ging op mijn bed zitten en vroeg me hoe ik bij mijn uitspraak kwam. Ik ben naast je komen zitten en zei, ‘Kijk eens naar de wereld Pap. De mensen helpen de wereld naar het einde door alleen al de vervuiling, dan zijn er de oorlogen. Dat laatste is ook een gebed zonder einde, vrede in de hele wereld bestaat gewoon niet. Kijk dan eens naar de tijd dat jullie op dezelfde leeftijd waren als ik nu ben. In jullie tijd leek de boel toch veel veiliger. Men was ook respectvoller naar elkaar toe er was minder afgunst en jaloezie denk ik. In wat voor wereld zou ik kinderen dan laten opgroeien, wat geef ik door? Kan ik ze veiligheid en een goede toekomst bieden? Dan kan ik het maar beter niet doen toch?’ Je keek voor je uit, het moest even landen bij je. Je kende me niet anders dan die spring in het veld en dit had je niet zien aankomen. Je legde je hand op mijn been en zei dat je heel trots op me was. Toch moest ik je 1 ding beloven, ik mocht er niet over praten met leeftijdsgenoten. Dat leek je niet een goed idee en ik zou buitengesloten kunnen worden en dat wilde je liever niet. Tenslotte was ik op de lagere school al flink gepest en dat wilde je nog niet nog eens. Ik had je aangekeken en geknikt.

Op mijn 31ste kreeg ik mijn sterilisatie. Daar had ik flink voor moeten vechten, want kinderen krijgen is nu eenmaal de menselijke norm. Ik kreeg bij een huisarts de kans om een gesprek aan te gaan hierover, de vorige huisartsen hadden me allemaal weg gestuurd. Met die huisarts had ik een gesprek van een uur gehad en deze duidelijk gemaakt dat ik het maatschappelijk gezien niet verantwoordelijk vond. Ik kreeg toestemming voor de sterilisatie en ging bij je langs. We hebben het gevierd. Daarna lichtte ik pas andere familie en vrienden in. Ik moest aan je woorden denken van toen, want ik ben er “vrienden” door verloren. Je vroeg of ik het erg vond. Nee, dat vond ik niet, want wat hadden zulke personen nu eigenlijk met mijn leven te maken, ze hadden zich nergens mee te bemoeien.

In 2011 kwamen we tot het gesprek over het einde van het leven. Je was ziek en behandeling kon, maar het zou je leven hooguit kunnen verlengen, maar niet voor jaren. Je had geen zin in het ziek worden van de chemo’s en je vond het goed zo. Je zou nog een half tot een jaar te leven hebben. Dat was je gezegd die dag en je belde hierover. We waren beide emotioneel, maar ik zei dat ik je begreep.
Het weekend erop was ik bij je. We zaten samen in je atelier. Onder de koffie vroeg je me of ik het echt had gemeend qua jou besluit. Ja dat meende ik, ik wilde je voor geen geld kwijt, maar ik wilde al helemaal niet dat je zou lijden en ik had dus veel liever dat je nog een fijne tijd zou hebben zo lang het mocht duren. Wat ik het meest vond, het was JOU beslissing over JOU leven, en mama en jij hadden me geleerd om achter de mensen te staan van wie je houdt. Ik vroeg jou om eens terug te kijken naar het jaar 1988, ik was toen 16 jaar. Was de wereld nu zo veel beter? Hoe stond het ervoor qua oorlogen, op hoe de mentaliteit van de mensen uit die tijd was en was de wereld toen of nu veiliger? Je zei dat ik het goed had ingeschat, al vond je het jammer om dat toe te moeten geven. Ik keek je aan en waarschuwde je voor de uitspraak die ik ging doen. Daarop vertelde ik zeer zeker niet levensmoe was, maar dat wanneer mij zo iets ernstigs zou overkomen ik niet eens wilde weten of ik te helpen was, maar direct mijn lot zou accepteren. Dit uit maatschappelijk oogpunt bekeken en opdat ik die vrijheid heb, gezien ik geen verantwoording heb voor kinderen. Je leunde achterover en zuchtte eens diep, ‘Dat komt op mij niet over als levensmoe,’ zei je, ‘maar je staat realistisch in het leven.’

En nu vier je al 8 jaar niet meer je verjaardag op deze wereld. Ik kan je zeggen, er is genoeg om nog van te genieten, maar toch is de wereld er niet mooier of beter op geworden. Laat ik beginnen bij het ziekenfonds. De kosten zijn flink opgelopen. Toch is het zo wanneer ik ernstig ziek zou worden, ik nog harder ren om euthanasie er door te krijgen en het liefst zo vlot mogelijk, om maar kosten te besparen. Qua die euthanasie, zelfmoord is realistischer. Helemaal als ik dementerend zou raken. Die kans is er bij mij, gezien mama. En je moet de rit dan uitzitten. Voor dieren is men beter, maar mensen moeten lijden lijkt het. En waarom? Omdat er nog aan te verdienen valt voor de grote bazen? Ja voor de grote bazen, want qua personeel wordt er bezuinigd. Dit is maar een voorbeeld dat de rijken rijker worden. Meer ga ik niet benoemen, want dat is me te veel.
Dan qua veiligheid. We hebben natuurlijk social media en hoe leuk dat eerst leek, het lijkt steeds negatiever te worden. Onlangs hadden we de Nashville Verklaring, iets vanuit het geloof, dat kwam op het internet en dat zette aan tot Homo-haat. Je weet hoe ik qua geaardheid, huidskleur en religie denk, accepteren en respecteren is mijn motto. Dat lijkt echter verder weg dan ooit. Men discussieert niet meer, maar men legt het elkaar het nodige dan op. Er wordt nog minder naar elkaar geluisterd, en dus wordt er ook niet meer echt gepraat. Triest maar waar.
Dat social media heeft nog een nadeel, want je ziet dat men ook dommer wordt. Zo pest men veel via social media. Vooral met filmpjes en teksten. Normen en waarden lijken daarin verder weg dan ooit.
Dan hebben we nog de terreur, de betutteling en de armoede. Die 3 zijn flink toegenomen. Het is te ziek voor woorden, maar je weet tegenwoordig dat openbare plekken helemaal niet zo veilig meer zijn. De Twin Towers was alleen nog maar een begin. Die betutteling, je kan en mag steeds minder. Een heel ziek voorbeeld gebeurde een tijd geleden, een beroemdheid had een foto geplaatst waarbij ze haar kind op de mond kuste. Dat kon niet. Elkaar aanraken kan je tegenwoordig ook duur komen te staan, want de ander kan je troostende arm zo maar verkeerd opvatten. Dan de armoede, het leven wordt steeds duurder. Je moet ook meer, want naast je baan, de zorg voor de kinderen, hebben veel mensen tegenwoordig ook een mantelzorg-taak. In 2016 was dat 1 op de 3 Nederlanders. Ja, die zorg wordt steeds duurder, dus je moet het zelf doen. Dan vindt men het gek dat mensen overbelast raken, maar je moet alle ballen maar hoog zien te houden. Lukt het je niet, dan heb een probleem. Niet gek dus dat de mantelzorg-taak ook weer minder wordt, want je moet werken voor je centen en dan levert het mantelzorgen aanzienlijk minder op dan een baan. Zo wordt je min of meer gedwongen om je dierbaren te laten stikken. Wordt je ziek en denk je aan jezelf, je baas doet dat niet, dan lig je eruit. Hoe goed je je werk ook doet en nooit een klacht hebt gehad en, sterker nog, je resultaten geweldig zijn, je kunt vertrekken. Nog meer dan vroeger geldt: De goeden zijn de dupe van de kwaden.

Je begrijpt nu wel waarom ik HELAAS tussen aanhalingstekens had gezet. Echt, er is nog genoeg om van te genieten. Zoals een compliment, een prachtige zonsopkomst of zonsondergang, een heerlijk eigen gemaakt gerecht of een goede blunder. Het zijn gewoon veel meer de kleine dingen die het doen geworden. Voor mij maakt het dat ik tegenwoordig meer fotografeer en ik ben vlotter tevreden. Dat optimisme heb ik ook van je, dus bedankt daarvoor!

He wat een fijn verjaardagsverhaal dit keer he?! Nee niets geen sorry van mijn kant, zo is het tegenwoordig nu eenmaal op deze wereld. Noemt men je dan depressief, dat vind ik dus niet. Ik zie het als realistisch. Maar realistisch willen de leiders/rijken niet horen, nee “BAM”, je krijgt het stempel “Depressief”, zo houdt men je in de hand. Leuker kan ik het niet maken, dit is wat het is.

Zo, dat moest ik even kwijt! Met Vaderdag zorg ik voor een positiever bericht, beloofd!

Ik Hou Van Je Papa. Doe de groeten daar in Wolkenland aan alle dierbaren die ik ken en zeg dat ze hier op aarde niets missen. Ja mij en ik jullie.

Liefs en een dikke kus,

Dein Schatzi!”

Brief Aan: Papa

“Hallo Mein Liebling!

Ja pap, daar ben ik alweer. We zijn alweer een jaar verder en vandaag is het je sterfdag. Het is alweer 7 jaar geleden. Ik mis je nog steeds, maar de scherpe randjes zijn er wel vanaf. Vroeger zei men dat dan wel en dan kon ik me zoiets niet voorstellen. Je leert er mee leven. Ja, je moet ook wel tenslotte, anders maak je je eigen leven er niet veel gemakkelijker op. Toch zijn dingen als genieten wel anders nu. Bij een grappige, leuke of geweldige gebeurtenis kan ik niet naar je toe of bellen, dat zie je nu vanaf je wolk. Zo simpel is dat. Toch weet ik, je bent wel bereikbaar, en gelukkig heb ik die gave.

 

 

En nu weer mijn briefje aan je. Ja dit was me het jaartje wel even. Even een spoedoperatie tussendoor en dan exact op tijd klaar zijn om mijn studie af te ronden en aan mijn droombaan te beginnen. De baan die ik dankzij mama en jou heb. Door mama besefte ik wat ik wilde en jij hebt me de weg gewezen. Hoe ik dat weet? Al het juiste  kwam uit op jullie trouwdag.  Dus dankjewel papa!

Wat ik trouwens erg grappig vond. Op het werk vierden we de decembermaand. Ik kreeg een extra grote mok (met koffie en chocolade koffiebonen) cadeau. Hij staat op de foto achter de koffiemok van Mike, dit om de maat aan te geven. De andere mokken zijn duidelijk veel groter. Dat was een dingetje van ons. Wij verrasten elkaar graag met idiote en grote mokken. Jij hebt gewonnen met de Duitsland-mok. Deze is ook nog steeds groter dan mijn nieuwe mok, omdat hij een stuk breder is en maar iets korter. 

Natuurlijk ben ik ook nog aan het Photoshoppen. Dat is mijn manier geworden om te ontspannen. Toch kwam een uitspraak van jou steeds terug als ik bezig was en ben; ‘Jij bent te goed voor deze wereld. Het kost jou ook tijd!’ Dat maakt dat ik niets meer zo maar doe. Goed, ik heb een hart en geen kassa, maar je hebt gelijk. 

Grappig is trouwens dat ik binnenkort een Workshop ga geven over hoe ik mijn Herinneringsvideo’s met de hulp van Photoshop maak. Daar ben ik voor gevraagd. Ik vind dat zo’n enorme eer! Dit zou in november zijn, maar het is op het laatste moment verschoven naar volgend jaar.

Verder ben ik ook gevraagd om zo nu en dan lezingen te gaan geven over de blogs van mama en mij. Dat vind ik ook weer een hele eer. Hierin behandel ik kort de tijdlijn hoe het is verlopen met de Alzheimer van mama, wat het met ons beide doet en hoe ik het invul. Zo zie je maar, alle goede dingen komen langzaam. 

Oja, dit keer een andere foto van ons. Waarom deze? Voor mij zit er veel in. Jou bescherming naar mij toe. Je kijkt uit dat ik niet val door mijn hand stevig vast te houden. Dan ben je er nu niet meer in levende lijve, maar zo voelt het nog steeds. 

Voor ik afsluit wil ik je toch nog wat vragen pap. Wil je alsjeblieft extra om mama denken? In het begin van haar ziekte begon ze geregeld over je. Zo had je haar je nieuwe huis laten zien en zei ze dat je haar op zou halen als je het huis helemaal af hebt. Weet je, ik vind dat mooi en het geeft me ook rust. Met pijn in mijn hart denk ik wel eens dat je haar mag ophalen. Mama moet de hele hel door van die k*tziekte. Dat is niet eerlijk, dat bespaar ik haar liever. Qua dat vind ik de medische wereld ook maar idioot. Men weet dat het een aflopende zaak is, maar nee, dan moet men zo lang mogelijk in leven worden gehouden. Is de ziekte al niet mensonterend genoeg, de medische wereld is dat ook. Waarom laat men anderen zo lijden? Dan heb jij nog “mazzel” gehad met die andere kl*teziekte. Jij kon dingen nog zelf aangeven.

Het leven gaat zoals het gaat pap, maar deze twee dingen doen me verschrikkelijk veel pijn. Dan heb ik een goed afscheid met jou gehad en dan heb ik dat ook met mama, maar ik had het liever anders gehad. Nah goed, je hebt er geen keus in.

Door wat gebeurt is denk ik wel eens vaker na over de dood. Het is 1 van de 2 zekerheden in het leven. Ik moet hem je toch even meegeven. Het doet me namelijk denken aan wat Youp van ’t Hek ooit zei in zijn show Alles Of Nooit bij de Rouwadvertentie. Ik citeer: ‘Ik bedoel, we zitten hier vanavond met 500 mensen samen en het leuke van deze avond is dat er ooit een dag zal komen dat wij er alle vijfhonderd niet meer zijn. Dat maakt de avond gezellig en zinloos tegelijk.’  Nee ik zie dat niet als pessimistisch of depressief, ik zie dat als realistisch, want zo is het nu eenmaal. Die wetenschap maakt dat ik er om kan lachen, want aan angst heb ik nu eenmaal weinig.

Zo, dat was het weer voor deze brief. De groeten aan iedereen aan de andere kant pap. Ik Hou Van Je en ik mis je op mijn manier.

Een dikke kus en knuffel,

Dein Schatzi”

 

 

 

Brief Aan: Meneer Alzheimer


“Geachte Meneer Alzheimer,

Inmiddels vind ik het hoog tijd dat ik u eens even een brief stuur, want er moet me het nodige eens van mijn hart richting u. Ik wist al langer van uw bestaan, ik heb wel met mensen gewerkt die u al ingepalmt had. Zo’n 10 jaar geleden legde u het ook aan met mijn tante, de oudste zus van mama. In 2014 schudde u mij de hand voor de kennismaking, omdat u ook persoonlijk kennis was gaan maken met mama. Eerlijk is eerlijk, ik was niet blij met uw komst. Dat mama op haar oude dag voor de verkeerde man viel deed me pijn, maar u had haar al behoorlijk in uw macht en er was geen weg meer terug. Lees meer

Brief Aan: Lieve Beppe

Lieve Beppe,

Ja, ik schrijf je even een brief Beppe. Dat doe ik bij Papa ook inmiddels en ik weet en voel dat dat we dan weer even een connectie maken. Vandaag doe ik dat bij jou. Het is 2 juli, en dat is jou geboortedag. Je zou nu 108 jaar geworden zijn, je werd echter maar 75 jaar. Je overleed in 1984, toen ik 12 jaar oud was. Je overleed eigenlijk vrij onverwacht en ik heb geen afscheid van je kunnen nemen. Dat deed pijn, het voelde alsof mijn wereld in elkaar klapte en ik alleen over was gebleven. Op je twaalfde weet je nog te weinig, dus ik vond het toen zo verschrikkelijk oneerlijk! Lees meer

1 2 3