16 Maart 2020 Mama

“Hallo Mein Sehr Geliebte Mutti!

Lieve Mama, ja eerst beginnen zoals ik wel vaker binnenkwam of begon als ik je opbelde. Het is de eerste verjaardag na je heengaan nu. Ik kan niet zeggen dat het de eerste verjaardag is nu je er niet meer bent, want je was er de laatste jaren al niet meer door die kutziekte. Ik vierde het wel altijd met je, maar op een dag vlak na je verjaardag, want op de dag zelf vond ikzelf niet fijn. Jij die niet meer wist wat voor dag het was en dan zou ik het komen vieren. Ik vond dat te cru.
De laatste jaren van je leven vond ik moeilijk. Toch heb ik gedaan wat ik kon om herinneringen te maken en dat is een wijs besluit van me geweest, dit voor mijn eigen verwerking. Mijn leven gaat tenslotte door. In deze brief ga ik verder niet door op je laatste jaren, want ik heb veel mooiere en betere herinneringen aan je, en je verjaardag hoort vrolijk te zijn immers.

Ja en mooiere herinneringen te over. Wat ben ik nu blij dat ik je wens in vervulling liet gaan om samen nog eens naar Berlijn te gaan. Je had gezegd dat ik het moest regelen en dat deed ik. Terwijl ik naar een hotel zocht bedacht ik me dat het niet mooier kon zijn voor je om op de Kurfürstendamm wakker te worden. Ik had je dat niet verteld en toen aankomst bleek dat we daar zouden logeren was eigenlijk overdonderd door mijn actie. Mooier kon niet, zei je. Het waren maar 5 dagen, maar wat hebben we veel gezien, zoals: Checkpoint Charlie, Zoo Berlin, de Alexanderplatz, Unter Der Linden, we zijn naar Schloss Charlottenburg gegaan, we zijn gaan shoppen (en eten) in het KaDeWe (Kaufhaus des Westens), we hebben in de Gedächtniskirche kaarsjes aan gedaan voor onze dierbaren die er niet meer waren en iedere avond gingen we uit eten op je geliefde Ku’damm. Dat laatste was praktischer, want dan waren we al dichtbij het hotel.
Oja, weet je nog die avond… We zaten net op het terras van een restaurant en opeens verscheen er een groepje mensen (een man of 30 ofzo) met spandoeken bij een kantoor vlak naast het restaurant. Al vlot was er ook een cameraploeg en wij zaten te bekijken wat het moest zijn. De ober gaf een korte uitleg over wat voor kantoor het was en waarom het was. Het ging om een boze medewerker ofzo. Het zei ons niets en de afstand was groot genoeg zodat wij er geen last van hadden.
Eenmaal terug in het hotel wilde jij voor het slapen gaan nog even televisie kijken en we kwamen op een programma met nieuws uit Berlijn. We veerden op toen we beelden van die groep zagen en we gierden het uit toen we wij samen vol in beeld kwamen al pratend met de ober. O wat hebben we gelachen. We waren nu “Berühmte Deutsche”. De volgende dag hadden we er nog lol om. Bij de kassa in een kledingwinkel fluisterde ik naar je, ‘Zie je, de vrouw herkent ons natuurlijk van tv!’ Je schoot in de lach. Daarna stelde ik voor om voor ons beide maar een enorme hoed en een zonnebril aan te schaffen, anders zouden we nog Beatles-taferelen krijgen. Ach wat hebben we er een lol om gehad, jou woorden waren, ‘Dit soort dingen overkomt me alleen met jou!’

Oh Mam, wat hebben we wat af gelachen. Je kon het schaamrood op je kaken krijgen als ik weer eens struikelde of een andere blunder beging, maar je lachte je altijd rot om mijn acties, ‘Het is nooit saai met jou’, zei je dan. Hoe je dat bedoelde kwam uit toen je een weekend bij me logeerde en we beide dvd’s van Bridget Jones gingen kijken. Bij deel een schaterde je het al constant uit en rolden de tranen van het lachen over je wangen. Het was zo erg dat ik nieuwsgierig was geworden wat je er zo leuk aan vond. Dat zou je na deel twee wel zeggen. Bij deel twee liepen alweer regelmatig de tranen van het lachen over je wangen en ik raakte steeds nieuwsgieriger, want waren die films nu echt zo leuk? Na deel twee zei je nog nalachend van de film, ‘Ja ik zag in beide films jou voor me, jij bent net zo!’ Eh… en bedankt Mam! We hebben samen nog zitten schateren en zijn blunders van mij op gaan halen. En ja, dat werd een latertje.

Wat ook iets van ons was waren onze wijn-avonden. Ja, we zijn meer dan eens flink aangeschoten geweest. Ik logeerde dan bij jou of jij bij mij, dat was beter. We hadden dan ook vaak de fijnste gesprekken, al liepen die altijd op een ding uit, Freddie Mercury! We hadden vaak al een cd op staan van Queen of Freddie en ik zat vaak de liedjes voor je te vertalen. Daar genoot je van!
Waar je nog meer van genoot was toen we voor de tweede keer bij Bobby en Jane in Engeland waren en ik nu wel wist waar jou idool had gewoond. Toen we een dag naar Londen gingen zei ik dat ik eerst iets op het programma had wat ik wilde doen en dat Papa en jij me maar moesten vertrouwen. Jullie keken me vreemd aan, maar besloten om jullie laten te verrassen door me. Eenmaal bij Garden Lodge vertelde ik over wie er gewoond had. Je keek me met tranen in je ogen aan, ‘Ach wat prachtig, ja dit wilde ik zo graag zien!’ Het enige vervelende was dat de muur om het huis geen graffiti’s meer had. In de stoep om het huis was echter van alles in de straat gekerfd, zodat het duidelijk was dat Freddie er gewoond had. En toen liep dat ene mannetje daar met zijn volle boodschappentassen en bedacht ik dat hij bekend in de buurt moest zijn en vroeg ik hem om uitleg. Ja hij kende de plek goed, woonde inderdaad in de buurt en die muren waren twee weken ervoor gezandstraald. Hij vond het wel erg voor ons, want hij meende aan mij te horen dat we Amerikanen waren. Ik vertelde dat we uit Nederland kwamen en zei erbij dat dit jou wens was geweest. Opeens zei hij, ‘Het weer werkt niet mee, willen jullie bij mijn vrouw en mij een kop koffie doen, dan kunnen jullie even opwarmen.’ Ik vond het vriendelijk en ook wel gek. Toch vertaalde ik het voor jullie en jullie vonden het heel gastvrij en dus goed. Eenmaal thuis bij die man kwam zijn vrouw met koffie en gebak en kwam die man met een fotoboek aan. Hij had allemaal foto’s met Freddie en vertelde dat ze goed bevriend waren geweest. Ik zag jou glunderen. Na de tijd zei je, ‘Kijk, zoiets gebeurt dan weer met jou erbij. Waarom sprak je die man eigenlijk aan?’ Tot op de dag van vandaag weet ik dat eigenlijk ook niet. Wellicht omdat ik voor mezelf wilde checken dat die muur er toch anders uit had gezien. Wat ik toen nog niet wist, Freddie zou heel belangrijk voor me gaan worden. Hij werd mijn sleutel om contact met jou te krijgen in je mist. Wat ben ik blij dat ik destijds ben gaan zoeken naar het adres, dat we gegaan zijn en ik die meneer aansprak!

Als laatste nog even terug naar onze tijd in Berlijn. Je was toen al voor onderzoeken geweest ivm dementie, maar er was geen dementie uit op te maken. Toch had ik besloten om (zoals ik het zelf noemde) de grote levensoverdracht gesprekken met je te willen hebben. Ik had het je gezegd en uitgelegd waarom, en je vond het een goed idee. Mam, daar ben ik je nog altijd zo dankbaar voor en wat hebben we prachtige gesprekken gehad. Alles is besproken en gezegd. Dat had ik ook bij Papa gedaan toen hij ziek werd. Hij deed er destijds iets moeilijker over, maar uiteindelijk begreep hij me. Voor mij is het waardevol geweest en ik zit nu niet met het idee dat ik het een en ander nog had moeten vragen of bespreken. Het is goed zo.

Lieve Mama, natuurlijk mis ik je enorm! Je kon het echter niet winnen van die kutziekte en Mam, uit liefde zeg ik, ik was blij dat je ging. Eindelijk uit je lijden verlost, want je had nooit een kasplantje willen worden en ja, dat werd je wel. Mijn verdriet is dan ook niet dat je overleden bent, want je leeft voor altijd in me voort. Het is de manier waarop het ging. Dat niet alleen, je kon heel negatief over anderen zijn en ik heb wel vaker gezegd dat je zo niet mocht denken en praten. En nu? Je kreeg gelijk, je kreeg hartstikke gelijk! Inmiddels heeft dat verdriet ook een plek gekregen. Ik geniet nu van de prachtige herinneringen, de muziek van Queen en (dit zou ik vroeger nooit gezegd hebben, maar nu wel) je mensenkennis!

Voor nu stop ik al kan ik met gemak nog even doorgaan, maar dat is voor een andere keer. Doe je groeten aan iedereen die bij je zijn aan de andere kant?

Ik Hou Van Je Mama.

Liefs, Knuffels en Kusjes,

Je dochter Dyezzie”

Brief: Lieve Papa

“Hallo Mein Liebling!
Ja daar ben ik alweer met een briefje aan je. Het is je geboortedag vandaag. Je zou 76 jaar zijn geworden vandaag, maar dat mag “helaas” niet zo zijn. Helaas even tussen aanhalingstekens gedaan, want daar ga ik het dit keer over hebben namelijk, is het wel zo helaas? Natuurlijk wel in de zin van dat ik je alleen nog maar op je wolk om me heen heb. Toch is het niet zo helaas als je ziet hoe de wereld tegenwoordig is. Het wordt echt steeds grimmiger Pap. O ik geniet nog steeds van de mooie dingen, maar je weet hoe ik ben, ik denk nogal na over het leven en over de mensen….

Op mijn 16de overrompelde ik jou en mama compleet aan tafel tijdens het eten. Jullie hadden lachend gezegd dat jullie me later wel eens zouden willen zien als ik zelf kinderen zou hebben en hoe ik het zou doen. Ik had mijn schouders opgehaald en erg droog gezegd, ‘O, maar ik wil helemaal geen kinderen, dus die komen er van mijn kant ook niet.’ Mama had lachend gezegd, ‘Dat zullen we nog wel eens zien, je bent nog maar 16.’ Jij reageerde anders en zei, ‘Als ze op mij lijkt, dan geloof ik haar.’ Ik wilde meteen weten of jij geen kind had gewild. Je zei dat je geen spijt van mij had, maar het bedoelde qua vrijheid.’
Na het eten kwam je naar mijn slaapkamer waar ik bezig was met mijn huiswerk. Je ging op mijn bed zitten en vroeg me hoe ik bij mijn uitspraak kwam. Ik ben naast je komen zitten en zei, ‘Kijk eens naar de wereld Pap. De mensen helpen de wereld naar het einde door alleen al de vervuiling, dan zijn er de oorlogen. Dat laatste is ook een gebed zonder einde, vrede in de hele wereld bestaat gewoon niet. Kijk dan eens naar de tijd dat jullie op dezelfde leeftijd waren als ik nu ben. In jullie tijd leek de boel toch veel veiliger. Men was ook respectvoller naar elkaar toe er was minder afgunst en jaloezie denk ik. In wat voor wereld zou ik kinderen dan laten opgroeien, wat geef ik door? Kan ik ze veiligheid en een goede toekomst bieden? Dan kan ik het maar beter niet doen toch?’ Je keek voor je uit, het moest even landen bij je. Je kende me niet anders dan die spring in het veld en dit had je niet zien aankomen. Je legde je hand op mijn been en zei dat je heel trots op me was. Toch moest ik je 1 ding beloven, ik mocht er niet over praten met leeftijdsgenoten. Dat leek je niet een goed idee en ik zou buitengesloten kunnen worden en dat wilde je liever niet. Tenslotte was ik op de lagere school al flink gepest en dat wilde je nog niet nog eens. Ik had je aangekeken en geknikt.

Op mijn 31ste kreeg ik mijn sterilisatie. Daar had ik flink voor moeten vechten, want kinderen krijgen is nu eenmaal de menselijke norm. Ik kreeg bij een huisarts de kans om een gesprek aan te gaan hierover, de vorige huisartsen hadden me allemaal weg gestuurd. Met die huisarts had ik een gesprek van een uur gehad en deze duidelijk gemaakt dat ik het maatschappelijk gezien niet verantwoordelijk vond. Ik kreeg toestemming voor de sterilisatie en ging bij je langs. We hebben het gevierd. Daarna lichtte ik pas andere familie en vrienden in. Ik moest aan je woorden denken van toen, want ik ben er “vrienden” door verloren. Je vroeg of ik het erg vond. Nee, dat vond ik niet, want wat hadden zulke personen nu eigenlijk met mijn leven te maken, ze hadden zich nergens mee te bemoeien.

In 2011 kwamen we tot het gesprek over het einde van het leven. Je was ziek en behandeling kon, maar het zou je leven hooguit kunnen verlengen, maar niet voor jaren. Je had geen zin in het ziek worden van de chemo’s en je vond het goed zo. Je zou nog een half tot een jaar te leven hebben. Dat was je gezegd die dag en je belde hierover. We waren beide emotioneel, maar ik zei dat ik je begreep.
Het weekend erop was ik bij je. We zaten samen in je atelier. Onder de koffie vroeg je me of ik het echt had gemeend qua jou besluit. Ja dat meende ik, ik wilde je voor geen geld kwijt, maar ik wilde al helemaal niet dat je zou lijden en ik had dus veel liever dat je nog een fijne tijd zou hebben zo lang het mocht duren. Wat ik het meest vond, het was JOU beslissing over JOU leven, en mama en jij hadden me geleerd om achter de mensen te staan van wie je houdt. Ik vroeg jou om eens terug te kijken naar het jaar 1988, ik was toen 16 jaar. Was de wereld nu zo veel beter? Hoe stond het ervoor qua oorlogen, op hoe de mentaliteit van de mensen uit die tijd was en was de wereld toen of nu veiliger? Je zei dat ik het goed had ingeschat, al vond je het jammer om dat toe te moeten geven. Ik keek je aan en waarschuwde je voor de uitspraak die ik ging doen. Daarop vertelde ik zeer zeker niet levensmoe was, maar dat wanneer mij zo iets ernstigs zou overkomen ik niet eens wilde weten of ik te helpen was, maar direct mijn lot zou accepteren. Dit uit maatschappelijk oogpunt bekeken en opdat ik die vrijheid heb, gezien ik geen verantwoording heb voor kinderen. Je leunde achterover en zuchtte eens diep, ‘Dat komt op mij niet over als levensmoe,’ zei je, ‘maar je staat realistisch in het leven.’

En nu vier je al 8 jaar niet meer je verjaardag op deze wereld. Ik kan je zeggen, er is genoeg om nog van te genieten, maar toch is de wereld er niet mooier of beter op geworden. Laat ik beginnen bij het ziekenfonds. De kosten zijn flink opgelopen. Toch is het zo wanneer ik ernstig ziek zou worden, ik nog harder ren om euthanasie er door te krijgen en het liefst zo vlot mogelijk, om maar kosten te besparen. Qua die euthanasie, zelfmoord is realistischer. Helemaal als ik dementerend zou raken. Die kans is er bij mij, gezien mama. En je moet de rit dan uitzitten. Voor dieren is men beter, maar mensen moeten lijden lijkt het. En waarom? Omdat er nog aan te verdienen valt voor de grote bazen? Ja voor de grote bazen, want qua personeel wordt er bezuinigd. Dit is maar een voorbeeld dat de rijken rijker worden. Meer ga ik niet benoemen, want dat is me te veel.
Dan qua veiligheid. We hebben natuurlijk social media en hoe leuk dat eerst leek, het lijkt steeds negatiever te worden. Onlangs hadden we de Nashville Verklaring, iets vanuit het geloof, dat kwam op het internet en dat zette aan tot Homo-haat. Je weet hoe ik qua geaardheid, huidskleur en religie denk, accepteren en respecteren is mijn motto. Dat lijkt echter verder weg dan ooit. Men discussieert niet meer, maar men legt het elkaar het nodige dan op. Er wordt nog minder naar elkaar geluisterd, en dus wordt er ook niet meer echt gepraat. Triest maar waar.
Dat social media heeft nog een nadeel, want je ziet dat men ook dommer wordt. Zo pest men veel via social media. Vooral met filmpjes en teksten. Normen en waarden lijken daarin verder weg dan ooit.
Dan hebben we nog de terreur, de betutteling en de armoede. Die 3 zijn flink toegenomen. Het is te ziek voor woorden, maar je weet tegenwoordig dat openbare plekken helemaal niet zo veilig meer zijn. De Twin Towers was alleen nog maar een begin. Die betutteling, je kan en mag steeds minder. Een heel ziek voorbeeld gebeurde een tijd geleden, een beroemdheid had een foto geplaatst waarbij ze haar kind op de mond kuste. Dat kon niet. Elkaar aanraken kan je tegenwoordig ook duur komen te staan, want de ander kan je troostende arm zo maar verkeerd opvatten. Dan de armoede, het leven wordt steeds duurder. Je moet ook meer, want naast je baan, de zorg voor de kinderen, hebben veel mensen tegenwoordig ook een mantelzorg-taak. In 2016 was dat 1 op de 3 Nederlanders. Ja, die zorg wordt steeds duurder, dus je moet het zelf doen. Dan vindt men het gek dat mensen overbelast raken, maar je moet alle ballen maar hoog zien te houden. Lukt het je niet, dan heb een probleem. Niet gek dus dat de mantelzorg-taak ook weer minder wordt, want je moet werken voor je centen en dan levert het mantelzorgen aanzienlijk minder op dan een baan. Zo wordt je min of meer gedwongen om je dierbaren te laten stikken. Wordt je ziek en denk je aan jezelf, je baas doet dat niet, dan lig je eruit. Hoe goed je je werk ook doet en nooit een klacht hebt gehad en, sterker nog, je resultaten geweldig zijn, je kunt vertrekken. Nog meer dan vroeger geldt: De goeden zijn de dupe van de kwaden.

Je begrijpt nu wel waarom ik HELAAS tussen aanhalingstekens had gezet. Echt, er is nog genoeg om van te genieten. Zoals een compliment, een prachtige zonsopkomst of zonsondergang, een heerlijk eigen gemaakt gerecht of een goede blunder. Het zijn gewoon veel meer de kleine dingen die het doen geworden. Voor mij maakt het dat ik tegenwoordig meer fotografeer en ik ben vlotter tevreden. Dat optimisme heb ik ook van je, dus bedankt daarvoor!

He wat een fijn verjaardagsverhaal dit keer he?! Nee niets geen sorry van mijn kant, zo is het tegenwoordig nu eenmaal op deze wereld. Noemt men je dan depressief, dat vind ik dus niet. Ik zie het als realistisch. Maar realistisch willen de leiders/rijken niet horen, nee “BAM”, je krijgt het stempel “Depressief”, zo houdt men je in de hand. Leuker kan ik het niet maken, dit is wat het is.

Zo, dat moest ik even kwijt! Met Vaderdag zorg ik voor een positiever bericht, beloofd!

Ik Hou Van Je Papa. Doe de groeten daar in Wolkenland aan alle dierbaren die ik ken en zeg dat ze hier op aarde niets missen. Ja mij en ik jullie.

Liefs en een dikke kus,

Dein Schatzi!”

Brief Aan: Papa

“Hallo Mein Liebling!

Ja pap, daar ben ik alweer. We zijn alweer een jaar verder en vandaag is het je sterfdag. Het is alweer 7 jaar geleden. Ik mis je nog steeds, maar de scherpe randjes zijn er wel vanaf. Vroeger zei men dat dan wel en dan kon ik me zoiets niet voorstellen. Je leert er mee leven. Ja, je moet ook wel tenslotte, anders maak je je eigen leven er niet veel gemakkelijker op. Toch zijn dingen als genieten wel anders nu. Bij een grappige, leuke of geweldige gebeurtenis kan ik niet naar je toe of bellen, dat zie je nu vanaf je wolk. Zo simpel is dat. Toch weet ik, je bent wel bereikbaar, en gelukkig heb ik die gave.

 

 

En nu weer mijn briefje aan je. Ja dit was me het jaartje wel even. Even een spoedoperatie tussendoor en dan exact op tijd klaar zijn om mijn studie af te ronden en aan mijn droombaan te beginnen. De baan die ik dankzij mama en jou heb. Door mama besefte ik wat ik wilde en jij hebt me de weg gewezen. Hoe ik dat weet? Al het juiste  kwam uit op jullie trouwdag.  Dus dankjewel papa!

Wat ik trouwens erg grappig vond. Op het werk vierden we de decembermaand. Ik kreeg een extra grote mok (met koffie en chocolade koffiebonen) cadeau. Hij staat op de foto achter de koffiemok van Mike, dit om de maat aan te geven. De andere mokken zijn duidelijk veel groter. Dat was een dingetje van ons. Wij verrasten elkaar graag met idiote en grote mokken. Jij hebt gewonnen met de Duitsland-mok. Deze is ook nog steeds groter dan mijn nieuwe mok, omdat hij een stuk breder is en maar iets korter. 

Natuurlijk ben ik ook nog aan het Photoshoppen. Dat is mijn manier geworden om te ontspannen. Toch kwam een uitspraak van jou steeds terug als ik bezig was en ben; ‘Jij bent te goed voor deze wereld. Het kost jou ook tijd!’ Dat maakt dat ik niets meer zo maar doe. Goed, ik heb een hart en geen kassa, maar je hebt gelijk. 

Grappig is trouwens dat ik binnenkort een Workshop ga geven over hoe ik mijn Herinneringsvideo’s met de hulp van Photoshop maak. Daar ben ik voor gevraagd. Ik vind dat zo’n enorme eer! Dit zou in november zijn, maar het is op het laatste moment verschoven naar volgend jaar.

Verder ben ik ook gevraagd om zo nu en dan lezingen te gaan geven over de blogs van mama en mij. Dat vind ik ook weer een hele eer. Hierin behandel ik kort de tijdlijn hoe het is verlopen met de Alzheimer van mama, wat het met ons beide doet en hoe ik het invul. Zo zie je maar, alle goede dingen komen langzaam. 

Oja, dit keer een andere foto van ons. Waarom deze? Voor mij zit er veel in. Jou bescherming naar mij toe. Je kijkt uit dat ik niet val door mijn hand stevig vast te houden. Dan ben je er nu niet meer in levende lijve, maar zo voelt het nog steeds. 

Voor ik afsluit wil ik je toch nog wat vragen pap. Wil je alsjeblieft extra om mama denken? In het begin van haar ziekte begon ze geregeld over je. Zo had je haar je nieuwe huis laten zien en zei ze dat je haar op zou halen als je het huis helemaal af hebt. Weet je, ik vind dat mooi en het geeft me ook rust. Met pijn in mijn hart denk ik wel eens dat je haar mag ophalen. Mama moet de hele hel door van die k*tziekte. Dat is niet eerlijk, dat bespaar ik haar liever. Qua dat vind ik de medische wereld ook maar idioot. Men weet dat het een aflopende zaak is, maar nee, dan moet men zo lang mogelijk in leven worden gehouden. Is de ziekte al niet mensonterend genoeg, de medische wereld is dat ook. Waarom laat men anderen zo lijden? Dan heb jij nog “mazzel” gehad met die andere kl*teziekte. Jij kon dingen nog zelf aangeven.

Het leven gaat zoals het gaat pap, maar deze twee dingen doen me verschrikkelijk veel pijn. Dan heb ik een goed afscheid met jou gehad en dan heb ik dat ook met mama, maar ik had het liever anders gehad. Nah goed, je hebt er geen keus in.

Door wat gebeurt is denk ik wel eens vaker na over de dood. Het is 1 van de 2 zekerheden in het leven. Ik moet hem je toch even meegeven. Het doet me namelijk denken aan wat Youp van ’t Hek ooit zei in zijn show Alles Of Nooit bij de Rouwadvertentie. Ik citeer: ‘Ik bedoel, we zitten hier vanavond met 500 mensen samen en het leuke van deze avond is dat er ooit een dag zal komen dat wij er alle vijfhonderd niet meer zijn. Dat maakt de avond gezellig en zinloos tegelijk.’  Nee ik zie dat niet als pessimistisch of depressief, ik zie dat als realistisch, want zo is het nu eenmaal. Die wetenschap maakt dat ik er om kan lachen, want aan angst heb ik nu eenmaal weinig.

Zo, dat was het weer voor deze brief. De groeten aan iedereen aan de andere kant pap. Ik Hou Van Je en ik mis je op mijn manier.

Een dikke kus en knuffel,

Dein Schatzi”

 

 

 

Brief Aan: Meneer Alzheimer


“Geachte Meneer Alzheimer,

Inmiddels vind ik het hoog tijd dat ik u eens even een brief stuur, want er moet me het nodige eens van mijn hart richting u. Ik wist al langer van uw bestaan, ik heb wel met mensen gewerkt die u al ingepalmt had. Zo’n 10 jaar geleden legde u het ook aan met mijn tante, de oudste zus van mama. In 2014 schudde u mij de hand voor de kennismaking, omdat u ook persoonlijk kennis was gaan maken met mama. Eerlijk is eerlijk, ik was niet blij met uw komst. Dat mama op haar oude dag voor de verkeerde man viel deed me pijn, maar u had haar al behoorlijk in uw macht en er was geen weg meer terug. Lees meer

1 2 3