Dyezzies Week 40

Onlangs was ik bij tante Josje en dan kijk ik graag even bij haar boeken. Ze leest graag en krijgt van een kennis geregeld oude boeken. Over twee boeken was ik wel verbaasd geweest en ik vroeg of ze beide boeken gelezen had. Het ging om 2 pure horrorverhalen die waargebeurd zijn.

Het eerste boek was De Kelder Kinderen van John Glatt. Het gaat over het gruwelijke verhaal van Jozef Fritzl. Ter herinnering dat was het incestmonster van Oostenrijk die zijn dochter Elisabeth ontvoerde en haar 24 jaar schuil hield in de kelder onder zijn huis. Mijn tante had het gelezen en het hele verhaal was afschuwelijk. Toch zou ik het eens moeten lezen zei ze. Het gaat ook om de verhalen erachter zoals de psyche en wat er daarna gebeurde. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en eerlijk, het boek leest als een trein. Ik kon er trouwens mijn hele verstand niet bij. Hoe had dit kunnen gebeuren? Wat een makke schapen waren het daar gedurende de bouw van die kelder. Hij had iedereen flink om de tuin geleid, maar hoe stom kon men zijn om alles maar zo te geloven. Er werd ook uitgelegd over wat de psyche bij Elisabeth had gedaan en hoe het verder ging nadat ze bevrijd was. Het verhaal wordt verteld tot na de veroordeling van Fritzl.

Het tweede boek was Stil In Mij, overleven bij de nonnen, van Daniëlle Hermans en Esther Verhoef. We weten genoeg over het misbruik binnen de kerk met kleine jongetjes, maar dit gaat dus om de meisjes en alles speelt zich in Nederland af. Het zijn allemaal losse ervaringen die gebundeld zijn en ook dit is nog maar het topje van de ijsberg. Wat een ellende is dat geweest. Waar ik het meest van schrok, er zat een leeftijdsgenoot bij. Dat betekend dat het in de jaren 80 nog steeds voorkwam. Nu heb ik al niets met de kerk, meer vanwege hoe ze daar over de homoliefde denken, maar door dit zo te lezen bedacht ik wel dat ze het daar zo waar “uitgevonden” hebben. En alles maar onder het tapijt vegen. Walgelijk!
Mooie boeken zijn het niet, maar toch aanraders.

Triest vond ik het nieuws van het overlijden van Charles Aznavour. Het bracht me even terug naar vroeger. Mijn ouders hielden van zijn muziek en zo kreeg ik dat ook mee. Ik zag het weer voor me hoe mijn ouders meezongen met zijn nummers en dan vooral dat stukje: “For me, For me, For me, Formidable”.
Toch schrok ik vanmorgen nog meer. Ik las over het overlijden van Montserrat Caballé, de beroemde Spaanse operazangeres. Ik kende haar vooral van haar album en single Barcelona met Freddie Mercury. Ik vond en vind de hele cd erg lekker om te luisteren. Vroeger was die cd een soort van wapen voor me. Het was in de sjoelstrijd tegen mijn ouders en dan vooral tegen mijn vader. Ik sjoelde erg graag met mijn ouders. Ze waren veel beter dan ik, dus winnen deed ik het nooit. Een enkele van mijn moeder, maar mijn vader was uitgesloten. Die gooide standaard van de 30 sjoelstenen er 28 in en vaak genoeg ook alle 30. Hij stond ook niet, zoals de meesten doen, maar hij zat. Hij vouwde zijn hadden in een soort van schietmechanisme en dan “BAM”, alles erin in 3 beurten. Zodra hij begon zette ik dus die cd aan. En als hij aan de beurt was dan begon ik te playbacken en een ballet op te voeren in de keuken naast de sjoelback. Ik moest hem uit zijn concentratie halen had ik bedacht. Dat lukte deels, dus nee, ik heb nooit gewonnen van mijn vader met sjoelen.
Hieronder niet het nummer Barcelona, maar The Golden Boy Live. Dat is wel zo leuk, want hier moest ik ook een compleet Gospelkoor vertegenwoordigen in de keuken naast de sjoelbak:

Donderdag vond ik een minder fijne dag. Het begon echter wel leuk, want ik moest weer mijn bloed laten checken. Niets ernstigs, maar moet wel 1 keer in de 2 maanden. Daar zal ik jullie verder niet mee lastig vallen. Eenmaal bij de huisarts was het er druk. Ik kwam binnen en groette, er was 1 iemand die me aankeek en nogmaals Hallo zei. Vond ik vriendelijk, maar ik had geen idee wie het was. Naast haar was nog plek en ze noemde mijn naam. Ze had me herkend van Facebook. Leuk! We hadden een heel gesprek en spraken af om vlot eens koffie te gaan doen.
Verder had ik toch echt mijn dag niet. Om een vrij logische reden. Het was Dierendag en ik miste Tos ENORM! Eenmaal thuis heb ik de rest van de ochtend lopen janken. Er wordt me wel eens gevraagd waarom ik niet een nieuwe kat neem als ik Tos zo mis. Het antwoord heeft 2 redenen. Mike is er allergisch voor. Bij Tos viel het mee, maar hij kwam dan ook niet in de huiskamer. De andere reden is dat ik al misselijk bij het idee word. Ik kan en wil Tos niet vervangen, de ruimte die hij inneemt in mijn hart wil ik hem niet laten delen met een andere kat! We hebben nu trouwens vissen. Leuk, maar ik kan er niet mee knuffelen, dat mis ik wel. Toch is een kleiner dier ook geen optie gezien Mike’s allergie.

Het was me het weekje wel, wel veel tranen, maar over het algemeen heb ik genoten. Ik kreeg afgelopen donderdag (terwijl ik dus verdrietig was) goed nieuws. Dat is voor nu niet aan de orde, want dat is pas half november. Dan kom ik er vanzelf op terug. Voor nu wens ik jullie een fijn weekend. Mijn weekend is weer om, dus ik ga zo naar mijn werk.

Adios!

Mijn Favoriete Boeken


Het zal in 2006 zijn geweest. Ik was net gescheiden en had aan de vrienden van mijn ouders in Berlijn gevraagd of ik twee weken naar ze toe mocht. Ik wilde er even tussenuit. Dat was prima, alleen waren ze op dat moment zelf in hun huis in Napels. Daar mocht ik ook naartoe, maar ik wilde zelf liever naar Berlijn. Zo gezegd, zo gedaan. Ze zouden de sleutel voor me achter laten op de bekende plek en dan had ik hun woning voor mij alleen. Daarop besloot ik dan nog even langs de bibliotheek te gaan, want dan kon ik wel een paar boeken meenemen.
In de bibliotheek viel mijn oog op de titel “Hotel Quadriga”. Dat zegt je misschien nog niets. Een Quadriga is een vierspan van paarden voor de strijdkar die vaak gebruikt werd in amfitheaters in de Romeinse tijd. Je kunt zo’n beeld vinden op de Arc de Triomphe du Carrousel in Parijs, maar ik herkende het gelijk van de Brandenburger Tor uit Berlijn! Op de achterflap las ik dat dit boek zich in Berlijn afspeelde en zonder verder te lezen nam ik het mee. Nog niet wetende hoe dat boek mijn vakantie zou gaan beheersen…. Lees meer

Boekpresentatie Paul Turner Mijn Strijd Tegen De Kilo’s

IMG_5360 Op 16 oktober had ik een persoonlijke blog geschreven waarin ik Paul Turner bedankte, omdat hij met zijn deelname aan The Voice Of Holland 2011/2012 een lichtpunt voor me was in een pittige tijd, en me daarbij bewust maakte van wat ik in me had, maar weggestopt door alle ellende van toen. Linda had het stuk voor Paul vertaald en ik kreeg via Twitter een reactie van hem. Ik vond het zo geweldig en lief, dus ik was zo tevreden en gelukkig hiermee.
IMG_5397
Vorige week vond ik opeens een uitnodiging om bij de boekpresentatie te zijn. Ik voelde me vereerd, bedankte voor de uitnodiging en zei er graag op in te willen gaan. En zo was ik er gisteren dus ook bij.

Waar Het Boek Over Gaat
Zoals de titel aangeeft “Mijn Strijd Tegen De Kilo’s”. Paul beschrijft in dit boek dat hij als kind een “Fatty” was. Zijn grootste liefde was eten en hij deed er alles aan om aan eten te komen. Als hij op een dag uitgescholden wordt raakt hij uit zijn doen en weet zich even geen raad. Wat gaat hij doen? Hij is blij met zichzelf en door zijn zelfspot weet hij anderen voor zich te winnen en hem te accepteren zoals hij is.
Dan gebeurt er iets waardoor zijn gewicht hem in weg zit als hij zijn droom wil verwezelijken. Hij kiest weer voor zichzelf, maar nu op een andere manier.
Het is een heerlijk boek. Lekker en beeldend geschreven, alsof hij je het verhaal persoonlijk aan het vertellen is en je het voor je ziet. Het zit vol humor, maar ook met belangrijke (levens-)lessen als zelfacceptatie, doorzettingsvermogen en optimisme! Het is voor volwassenen en kinderen leuk om te lezen, en beide kunnen er zeker iets aan hebben. Er zijn 2 verschillende voorkanten van de boeken, zo is er dus ook een kinderversie van.

De Presentatie van het boek Mijn Strijd Tegen De Kilo’s
Het was leuk en gezellig. Ik sprak wat met fans die hem al eerder hadden ontmoet. Hij was steeds in gesprek, wat logisch was en ik liep eerst door. Ik zou op een rustiger moment even naar hem toe gaan. De presentatie begon met een kort intro van de uitgeverij. Daarna was Paul zelf aan het woord en vertelde hoe dit boek tot stand was gekomen. Het eerste exemplaar overhandigde hij aan Angela Groothuizen.

Zij was één van de juryleden toen hij meedeed aan TVOH, maar ook is ze ambassadrice van de Weight Watchers en heeft ze meegewerkt aan een campagne van Stop Pesten Nu. Ze vertelde ook dat ze zijn boek al gelezen had en het in één adem had uitgelezen. Verder vertelde ze over de kennismaking met hem toen zij als jurylid niet draaide bij zijn auditie. Dat ze ontzettend heeft genoten van zijn optredens en hij een echte entertainer is. Ook vertelde ze kort over haar eigen ervaring bij de Weight Watchers. Wat ik het mooiste vond wat ze zei was dat Paul zijn innerlijke kind had omarmd.

Daarna kwam Patricia Bolwerk van Stichting Stop Pesten Nu aan het woord. Paul is ambassadeur van deze stichting. Dit boek draagt zeker zijn steentje bij. Gezien hij schrijft hoe hij hier mee om is gegaan.

Paul nam hierna het woord weer en belde via facetime met zijn moeder, zodat ze even kon meedelen in de feestvreugde. Hij sloot af met schalen waarop voor iedereen een cupcake was met als bovenkant een foto van zichzelf als “Fatty”, met daarbij gezegd dat we allemaal zijn “face” konden opeten.

Mijn Ontmoeting Met Paul
Op een moment dat het even rustig om hem heen was tikte ik hem aan en vertelde ik wie ik was, de schrijfster van de blog waarin ik hem bedankte omdat hij in mijn zware tijd mijn lichtpunt was geweest. Hij vertelde dat hij erg onder de indruk van mijn verhaal was geweest en het leuk vond me nu te ontmoeten. Ik vertelde dat ik dat juist vond, omdat ik hem nu persoonlijk kon bedanken, maar hij bedankte ook, want dit vond hij waardevol. Zoals hij destijds op me was overgekomen, zo is hij ook in het echt. Hij was belangstellend en nam de tijd ook. Ik vertelde hem dat ik een wens had. Dat is dat ik een grote wissellijst heb met daarin foto’s van mij, de belangrijkste personen in mijn leven en met de meest dierbare herinneringen uit mijn leven. Ik wilde graag een foto van hem en mij voor in die lijst. Hij vond het een eer en natuurlijk wilde hij dit doen! Even later signeerde hij ook zijn boek voor mij, met de ontzettend lieve tekst zoals je hierboven kunt zien. Eenmaal in de trein naar huis sloeg ik het boek open en las die tekst nog eens. Goh, 4 jaar geleden was hij dat lichtpuntje voor me en nu dit. Dat had ik toen nooit kunnen bedenken. Ik ben dankbaar!

IMG_5363

50 Tinten Grijs & Meer…

boeken Zo’n 2,5 jaar geleden kreeg ik van mijn moeder de boeken van de 50 Tinten Grijs. Ze zei erbij: ‘Je kan op het ogenblik wel ontspanning gebruiken en hier is zo veel ophef over, dus ik dacht dat het net iets voor jou zou zijn!’ Ja, ik zat nog middenin een heftige tijd en was mijn moeder dankbaar voor het cadeau. Grappig was wel dat ik de boeken nooit zelf aangeschaft zou hebben, want als ergens ophef over wordt gemaakt dan hoef ik al niet meer zo.
Lees meer