Celtekort?


Hoe oud zou ik geweest zijn toen ik de film Escaped From Alcatraz zag? Het zal in het begin van mijn tienerjaren geweest zijn. Vaag staat me bij dat ik het maar een spannende film vond en met de regelmaat met de handen voor mijn ogen zat. Toch bleek die film wel degelijk iets met me te hebben gedaan.

Ik was geen gemakkelijke puub-ster, expres zo geschreven, want ik was een drama-queen ten top! Ja, ik kreeg nog wel eens huisarrest. Die waren meestal voor een onvoldoende op school of te laat thuis. Daar maakte ik dus ook altijd een drama van en dan vond ik dat ik gevangen werd gehouden. Mijn ouders en ik hebben menig keer een discussie gehad over wat een echte gevangenis zou zijn, dus moest ik niet moeilijk doen over mijn huisarrest, want ik had er zelf naar gemaakt. Juist, daar is de link met de film!

Op mijn 17de zat ik eens met een klasgenoot te praten over huisarrest. Zij kreeg het ook nog wel eens, maar lachte mij uit om het woord “gevangenis”. Daar ontstond ons idee, hoe zou het namelijk zijn om echt gevangen te zijn? Nee, natuurlijk wilden we geen strafblad, dus er waren geen opties. Dachten we, want in een schoolvakantie maakte ik kennis met radioprogramma van Jack Spijkerman, “Heb Je Een Wens, Vraag Het De VARA!” Na de vakantie vertelde ik het haar en we besloten een brief te schrijven met onze wens een week vrijwillig in de Bijlmerbajes door te willen brengen. Zelf vond ik dit zo’n fraaie wens, dus het leek me dat het wel geregeld zou worden. Omdat het programma echter onder schooltijd was besloten we dat men beter naar school kon bellen en dat ik dan op de radio zou komen. Echt, alles hadden we van onze kant in kannen en kruiken.

Op een middag kwam ik uit school en mijn ouders zaten in de huiskamer. Mijn vader vroeg me of ik nog wensen had. Ik was de brief min of meer vergeten en zei dat ik geen wensen had. Hij kwam meteen ter zake, ‘Iets met de Bijlmerbajes?’ Ach natuurlijk! Ik dacht meteen dat mijn ouders me zouden complimenteren op mijn creativiteit, mijn originele wens en mijn dapperheid. Niets was echter minder waar. Woest riep mijn vader dat ik niet spoorde, ik zou een “celtekort” hebben. Ik moest toegeven, die woordspeling van hem was geniaal in deze. Hij ging verder, want zoiets kon natuurlijk zo maar niet, het was geen attractiepark of een hotel. Hij sloot af met dat hij me met liefde een week op mijn kamer wilde opsluiten, alleen mijn bed en bureau zou laten staan en ik zou alleen voor mijn hygiëne de kamer af mogen en kreeg 3 per dag op gezette tijden eten. Dan zou mijn wens toch deels uitkomen. Pfff… dat was niet mijn bedoeling en wat overdreef hij ook gelijk! Alhoewel ik toch stiekem wel getwijfeld heb, want dan zou ik namelijk een week niet hoeven afwassen. Dat was echter mijn enige pluspunt, want hij zou het niet onder schooltijd doen, maar in een vakantie. Goed, ik heb zijn aanbieding daarom dan ook maar hartelijk afgeslagen. Ja ik vond het jammer dat het niet doorging, maar ik heb me er bij neer kunnen leggen.

Enige tijd later hadden mijn ouders eens vrienden op bezoek en ik werd van mijn kamer geroepen. Vrolijk zei mijn vader beneden aan de trap, ‘Luister eens naar ze, je gaat het geweldig vinden!’ Ik ging zitten en een van hen vertelde dat ze lid waren van een of andere club en een excursie zouden hebben naar de Blokhuispoort in Leeuwarden. Huh?! Dat was Het Huis Van Bewaring, De Gevangenis! Mijn ouders hadden hen over mijn actie verteld en zo vertelden ze dat mijn moeder en ik mee mochten naar die excursie. Ik vond het geweldig!

De avond brak aan en er werd ons die avond verteld over de geschiedenis van de Blokhuispoort. Mocht je daar meer over willen weten, klik op de volgende link: Wikipedia: Blokhuispoort. Verder werd er verteld wat er allemaal op het terrein was, over hoe het ging vanaf het moment dat men binnenkwam tot vertrek, de dagindeling, ontspanningsactiviteiten en de huisregels. Aansluitend kwam de rondleiding. Nee er waren geen gevangenen te zien, die zaten al in hun cel. Er was echter een cel leeg en opeens vroeg mijn moeder of ik eens mocht voelen hoe het was hoe zo’n deur achter me dicht zou gaan. De meneer twijfelde even, maar zei toen dat ik naar binnen mocht stappen en BAM, daar stond ik dan. Het luikje ging open en de anderen keken nieuwsgierig mee naar binnen. Dat vond ik helemaal niet leuk en meteen werd de deur weer open gedaan. We hebben een hele uitgebreide rondleiding gehad voor zo ver ik me kan herinneren. Ik vond het erg interessant en heb er wel degelijk van genoten. Mijn wens was zo genoeg vervuld.

Tja…. en toen besloot ik om naar Friesland willen voor de herdenking van mijn moeder met vrienden en ik wilde andere vrienden bezoeken waar ik de afgelopen jaren niet de tijd voor had genomen. Ik weet, ik heb er altijd slaapplaats, maar uit voorzorg besloot ik te kijken om een hotelkamer. Stel als een logeerplek niet zou lukken, dan had ik een backup plan. Ik zat eens te kijken en opeens viel mijn oog op het Alibi Hostel, dat leek wel… Nouja zeg, dat was het dus ook, in de Blokhuispoort! Ja ik wist dat het geen gevangenis meer was en dat er nu de bibliotheek zit, winkeltjes en ateliers. Toch gek misschien, maar ik wist niets over dat er een hostel zat. Meteen boekte ik een kamer. Eh… nee, een cel!

Eindelijk was het zover, en al had ik er meer zin in om alle vrienden weer te zien, hier had ik bijna net zo veel zin in. Eerlijk is heerlijk, ik was nooit eerder in een hostel geweest, maar dit viel me absoluut niet tegen. De prijs/kwaliteitsverhouding vond ik erg goed. Dingen waar ik op let zijn de medewerkers die vriendelijk en hulpvaardig waren, het zag er goed verzorgd/schoon uit, ook het toilet en de douches die apart waren, genoeg variatie voor het ontbijt en ik heb heerlijk geslapen! Ja, ik had inderdaad een cel zonder eigen toilet en douche, maar dat kwam omdat ik toch voor mezelf het gevangenis-idee op die manier iets meer zou ervaren. Ik kan u zeggen, in de badkamer waren 4 douches gescheiden van elkaar. Er zal u dus niets gebeuren als u uw zeepje laat vallen.

Wat ik wel moet toegeven, ’s avonds eenmaal terug in mijn cel kwam de puub-ster in mij naar boven. Mama’s foto is overal mee naartoe geweest en ik keek naar haar foto en dacht alleen maar, “Ohhhh Mam, nu slaap ik hier toch, zonder strafblad!” Als een kind zo blij was ik. Nee ze kon niet antwoorden, of toch wel? De volgende morgen bij het ontbijt hoorde ik dat de radio aanstond in de cel van de receptie, en daar klonk You’re My Best Friend van Queen. Opeens liepen de tranen over mijn wangen, ze voelde zo dichtbij op dat moment!

Je zou dit eigenlijk gewoon eens zelf moeten ervaren. Op het terrein zitten nog het restaurant Proefverlof en café De Bak. Hier heb ik geen gebruik van gemaakt dit keer. Ik kom echter nog eens terug. Niet mijn oud-klasgenoot gaat dan mee, maar een goede vriendin.

Om het gemakkelijk te maken, niet onderaan de link om meer informatie te krijgen, maar hier: Alibi Hostel. Dan heb je ook de mogelijk om direct zelf te boeken. Ja, ik maak het je graag gemakkelijk 🙂 Overigens is een weekend Leeuwarden ook een aanrader.

Voor nu een paar foto’s om je een idee te geven, en daaronder nog een leuke verrassing!

De mogelijkheden…

Blokhuispoort Leeuwarden

Mijn cel

Vrouwenvleugel & Celblok H ineen

Een ideale fotolocatie

Toen & Nu: We waren er samen!

Mijn bewuste filmpje van Facebook:

Bron: Wikipedia
Met dank aan: Alibi Hostel Leeuwarden

Mijn Speciale Verjaardag

Gisteren, 20 januari, was ik jarig. Het was mijn 45ste verjaardag. Al jaren vier ik mijn verjaardag niet meer met familie en vrienden, want ik heb er niets mee. Als kind al niet zo. Na al het gefeest in december vond ik het wel goed. Papa was de 26ste jarig en ik bedacht al op mijn 12de jaar dat we de verjaardagen wel samen konden vieren. Dat feest ging toen nog niet door. Een paar jaar later wel, want hij stond er net zo in als ik

Op 18 december 2011 overleed papa. Een maand voor mijn 40ste verjaardag. We wisten dat hij ziek was, en het een aflopende zaak was. Het was oktober toen ik eens naar hem belde welke Asti hij meestal kocht. Hij wilde weten waarom, en ik vertelde dat ik de geboorte dag van mijn beste vriend Melle wilde herdenken. Melle was in 2000 overleden aan Aids. Hij gaf de naam door en zei er achteraan om die fles mee te nemen als ik in het weekend zou komen. Dan konden we samen drinken, en meteen op mijn aankomende 40ste levensjaar toasten. Eerst wilde ik weten of hij een slecht gevoel had. Dat was niet zo, maar het leek hem leuk om samen met zijn dochter nog eens een Asti te drinken, dat zou ik toch al doen, en dit was een mooie gelegenheid. Ik zal eerlijk zeggen, ik had wel een slecht gevoel, ik had 2 personen ook verteld dat ik bang was dat mijn vader kerst niet zou halen. Helaas kreeg ik gelijk.

Dit speelt een belangrijke rol dat ik nu persé mijn 45ste verjaardag met mama wilde vieren. In 2014 werd bij haar de Alzheimer vast gesteld. In 2015 werd ze opgenomen in een verzorgingshuis. Vooral in het einde van 2016 is ze achteruit gehold. Ik hield mijn hart vast, ze zou toch wel mijn verjaardag redden? Steeds vaker roept ze dat ze niet meer wil en iedere keer breekt dat mijn hart. Gelukkig is ze er nog en vond ze het geweldig als we kwamen om mijn verjaardag te vieren. Ze wist alleen geen cadeau en hoe moest ze dat doen? Ik wist het wel en zei dat ik het in orde zou maken. Dat heb ik gedaan.

Mama naar mij halen is geen optie, dat is te veel voor haar, dus moest ik daar wel heen. Normaal ga ik alleen naar mama, maar nu vroeg ik of Mike en Nick mee wilden en dat vonden ze prima. Ik mocht het vieren in het verzorgingshuis. Op de afdeling was voor mij uit den boze. Ik wilde het onder ons hebben. Dan mocht ik het vieren in de activiteitenruimte, maar ik bedacht me. Daar is mama namelijk niet graag. Ze kent Liza goed, en ik vroeg of het bij haar thuis mocht. Natuurlijk mocht dat! Ik nodige Jan en Elzina ook nog uit. Mama kent hen ook. Elzina ken ik al vanaf dat ik een jaar of 5 ben. Ze woonde achter Beppe (oma) en haar vader tilde me over het hek en dan speelden we samen in de zandbak bij hun achter. Haar man Jan ken ik vanaf de lagere school en later het voortgezet onderwijs. Liza ken ik van het stappen. Die vriendschappen zijn dus  minimaal 20 jaar oud en met Elzina loopt het richting de 40 jaar! Voor mama dus heel vertrouwd.

We haalden haar op. Ik was alleen naar binnen gegaan en toen ik aankwam was ze op haar kamer en stond te huilen. Als eerste gaf ik haar een knuffel. Ze bleef nog huilen. Ik vertelde dat ze mee zou gaan, maar ze wilde niet weg. Ik pakte haar jas en zei dat het leuk zou worden. Ze liet het toe en we zeiden de begeleiding dag.

Eenmaal bij de auto zag mama Mike en Nick. Liep ze bij het hek nog te huilen, ze zag hen en straalde! Eenmaal de auto bij Liza geparkeerd kreeg ik geen hand maar liep ze arm in arm met Nick! En een lol die 2! We belden aan en liepen naar het appartement van Liza en haar dochter Eva. Op het moment dat mama Liza zag vond ze het nog leuker. Jan moest werken, maar toen Elzina ook nog kwam keek ze me zo tevreden aan. Ze pakte me even vast en zei, ‘Wat fijn!’ Mijn hart danste!

Het was zeer gezellig en mama genoot. Mama kan echter moeilijk uit haar woorden komen en weet handelingen niet meer. Ik moest haar dus helpen met het gebak. Ja, en daar ben ik niet de beste in…. Ik had al een nieuwe hap klaar op de vork, maar vertelde een verhaal. Ze dacht steeds dat ze een nieuwe hap kreeg, maar dan zwaaide ik mijn arm weer weg, opgaand in mijn verhaal. De anderen begonnen te lachen en ik had niets door. Ik dacht dat ze mijn verhaal zo leuk vonden, waarop me werd uitgelegd wat er gebeurde. O stom, ja! Dus ik gaf haar snel een nieuwe hap. Zelf vond ze dit ook wel erg leuk.

Mijn cadeau had ik in een doosje verpakt. Liza gaf het haar en zei dat het voor mijn verjaardag was. Ze wilde het echter niet afstaan. Tja, en wat moet je dan? Mike heeft het gefilmd. Voor nu hou ik die beelden nog voor mezelf. Dit uit respect voor mama, want zij zou niet willen dat ik haar op deze manier aan de wereld toon. Uiteindelijk kreeg ik het cadeau.  Voor mij een belangrijk cadeau, want ik maak voor mezelf de cirkel rond….

De eerste vakantie die ik me kan herinneren was naar Italië. We zijn onder andere in Venetië geweest. Op dat moment was ik 6 jaar. Wat ik nog heel goed weet was dat ik onder de indruk was van de maskers in Venetië. De meeste vond ik prachtig, maar sommige vond ik ook wel eng.
Wat ik ook nog erg goed weet. In Venetië kocht papa een hanger met een kettinkje voor mama. De hanger was een gouden balletschoentje en die draagt ze nu nog. Dit en het vorige gaf mij het idee om een combinatie op te hangen, ter decoratie, van een Italiaans masker, met daaronder een paar spitzen. Nu had ik het masker al, maar de spitzen nog steeds niet. Ik wilde dus een paar spitzen. Gezien het masker wilde ik zwarte spitzen hebben. Nu is de zalm-kleur meer gangbaar. Ik had me in de balletwinkel hier om de hoek laten informeren en de verkoopster zei dat het moeilijk kon worden. Ik bedacht hardop dat ik op Marktplaats zou kijken. De verkoopster keek, maar er was niets.
’s Avonds keek ik nog eens. Die middag was een nieuwe advertentie geplaatst, zelfs 2 uur nadat ik in de balletwinkel was geweest. Een kleine maat, maar dat maakt niet uit, want het is als decoratie. Ze waren zo goed als nieuw en zwart! Ik deed een bod en binnen een half uur kreeg ik akkoord. Ik had ze! Als een kind zo blij was ik. Ik heb ze in dat doosje gedaan, want inpakken staat niet. Ik heb het masker erbij gelegd. Zo kon mama mij mijn droomcadeau geven….

Ze gaf het, en al wist ik het dus, voor mij was dit zo mooi! Ik moest even de tranen terugdringen, want als ik huil begint zij ook. Dat wilde ik niet!

Onder mijn cadeau lagen nog servetjes en daaronder lag mijn cadeau voor haar…. Ik keek haar aan en zei dat er nog iets in zat. Ze boog zich naar me toe. Ik tilde de laatste laag servetten weg en daar zag ze het, de foto van haar met…. Wat ik schreef, mama kan niet meer uit haar woorden komen. De naam “Freddie Mercury” wist ze niet te zeggen, maar de herkenning met haar idool was er wel degelijk! Speciaal voor haar had ik haar met behulp van Photoshop op de foto geplaatst met haar grote idool. Ach wat was ze blij met de foto! Ze pakte het lijstje en als een knuffel hield ze het even vast! Het werd op tafel gelegd, maar ze bleef kijken en ze wees er steeds naar. 

Er kwam een einde aan de middag. Elzina liep mee naar de auto en hielp mee om mama weer in auto te helpen. Zij werkt ook in de zorg en heeft er meer verstand van dan ik. Liza had me al iets uitgelegd, want Liza werkt met mensen met dementie.  Zo blijkt dat ze onder hun moeilijk diepte zien. Het is voor hun eerder een zwart gat. Ja, dat moet je maar weten. Nu ik het weet kan ik daar rekening mee houden.

Eenmaal bij het verzorgingshuis stapten Mike en Nick ook uit. Ik zou mama alleen naar binnen brengen. Toch moet eerlijk zeggen, ik noem Nick nooit “stiefzoon”. Ik noem Nick mijn “cadeauzoon” en wat maakte hij het weer waar! Nick knuffelt mensen, hij kust niet. Maar mama kreeg een kus van Nick. Hij zei dat hij haar ook had gemist, wel weer eens mee zou komen en dat ze een mooie vrouw is. Mama STRAALDE!

En ik? Ik moest mijn tranen even terugdringen op dat moment. Ik ben zo waanzinnig trots op Nick en mijn hart liep de polonaise voor mama!

ps: Heb jij iemand die lijdt aan een vorm van dementie en wil je een foto van je dierbare op deze manier? Ik ben nog wel aan het leren hierin, maar help je graag. Mail met het onderwerp “Dementie Foto” naar dyezzieengel@gmail.com en dan gaan we samen kijken wat ik voor je kan doen!

Blij Onder De Douche!

Van de zintuigen kijken, horen, voelen, proeven en ruiken, is de laatst genoemde minder populair als de eerste 4. Toch moet je dat niet onderschatten. Neem maar dat je opeens iets ruikt wat je terugbrengt naar vroeger. Naar bijvoorbeeld het juspannetje van je oma, of de pas gepoetste huiskamer van je moeder. Ik vind het bijvoorbeeld heerlijk om een atelier in te lopen en gewoon de lucht flink in te ademen. Dat doet me denken aan het atelier van mijn vader en dat geeft me een rustig gevoel. Ik heb dat ook al met schildersproducten. Vlak na het overlijden van mijn vader heb ik overigens zijn luchtje aangeschaft bij een parfemurie. Op moeilijke momenten ruik ik daar aan en voel me dan blij worden. Ach er is zoveel qua reuk. Neem alleen maar de wierook, daar zijn zoveel verschillende geuren in. Voor iedere stemming is wel een passend luchtje. Welke ik het meest lekker vind is de appel-geur. Oké, ik kocht vroeger ook alleen maar doucheschuim met appellucht, maar die is tegenwoordig moeilijk te krijgen. Als ik in Duitsland was sloeg ik dan ook altijd flink in. Tot die ene keer in Duitsland, na jaren in de appel-lucht te hebben gelopen brachten ze zo een nieuw luchtje op mijn pad…

Ik was voor een weekje naar Berlijn gegaan en zou daar weer appeldoucheschuim in gaan slaan. Bij de drogist stond ik te kijken welke ik zou meenemen, want ik had keus uit verschillende merken. Opeens viel mijn oog op het schap ernaast met doucheschuim van Treaclemoon. Het was een eenvoudige fles, en de kleuren zagen er leuk uit. Zo ook de groene. Het was echter geen appelluchtje, maar One Ginger Morning. Ja, zelfs de naam is al mooi. Gek genoeg, wat ik nog veel leuker vond, er stond een leuk gedichtje op de fles. Dat gaf zoiets liefs. Ik opende de fles en rook eraan. Whauw, dit was geweldig, ik kreeg meteen een vrolijk gevoel. Je raadt het al, ik was om.

Eenmaal in de badkamer bij het douchen viel me op hoe ontzettend zacht deze doucheschuim was en hoe lekker de geur de hele ruimte vulde. Helemaal fris en vrolijk ging ik me afdrogen en aankleden. De geur bleef lekker om me heen hangen. Nu had ik trouwens ook bodylotion in dezelfde geur gezien. Eenmaal aangekleed liep ik het hotel weer uit om naar de drogist ernaast te gaan en haalde dus ook de bodylotion op. Daarna ging ik weer terug, kleedde me uit en smeerde me helemaal in. Wat een sensatie was dat en zo bleef het nog langer bij me!

De volgende dag was ik weer bij de drogist, ik moest en zou nog een paar flessen halen, want in Nederland had ik het nooit gevonden. Het voordeel van deze doucheschuim is ook dat het erg zuinig in gebruik is. Ook schafte ik gelijk nog 2 bodylotions aan. Ik keek wel thuiskomst bij verschillende drogisterijen, maar kon het steeds niet vinden. Dus ik liet het gewoon opsturen door Duitse vrienden.

Treaclemoon Warm Apple Pie Hugs

Treaclemoon Warm Apple Pie Hugs

Vorig jaar was ik echter eens bij de Albert Heijn. Daar keek ik nooit om badproducten, maar nu was me door een kennis gevraagd even iets voor haar mee te nemen. Ik was zoekende toen mijn oog viel op Treaclemoon! Ja, ze hadden ook de One Ginger Morning! Die moest dus meteen mee. Dat is echt mijn persoonlijke favoriet. Misschien omdat die lucht mijn kennismaking met het merk was. Toch gebruik ik die niet alleen, want ik ben hierin merk-vast dus daarom wissel ik wel van geur. De andere geuren zijn namelijk ook geweldig. Andere geuren zijn: That Vanilla Moment, The Raspberry Kiss, My Coconut Island, Those Lemonade Days, Warm Cinnamon Nights, Iced Strawberry Dreams, The Honeycumb Secret, Sweet Blackberry Memories en Warm Apple Pie Hugs (Jaja, mijn appelluchtje!). Ja echt, wat een geweldige namen al he? Een luchtje heb ik nog niet genoemd, maar die is nieuw in de collectie en die moet ik nog gaan testen. Dat is namelijk Dusted Cocoa Heaven! Oh, die moet ik echt vlot gaan testen. Eh ja, de rest heb ik al gedaan.

Treaclemoon Strawberry Dream

Treaclemoon Strawberry Dream

Wat overigens zeker een vermelding waard is, de producten van Treaclemoon zijn er voor iedereen, want ze testen niets op dieren! Zijn de flessen met hun gedichten, iedere lucht heeft een ander gedichtje, al lief. Het hele merk is dat eigenlijk.
Vond ik het vroeger not done om iets van doucheschuim ofzo cadeau te doen, dat is tegenwoordig anders. Dan ga ik ook op mijn gevoel af en bedenk welk luchtje ik ga geven of wat bij diegene past in mijn ogen.

Treaclemoon Sweet Blackberry Memories

Treaclemoon Sweet Blackberry Memories

Treaclemoon is alleen te verkrijgen bij de Albert Heijn en de Etos. Kijk de volgende keer eens, open een paar flessen en ruik! Dan zul je kunnen ervaren wat ik ervaar bij die luchtjes! Ze hebben overigens ook kleine flesjes bodylotion/handcreme. Juist, ik heb de Ginger dus wel bij me in de tas!

Voor meer informatie verwijs ik je graag naar hun site www.treaclemoon.nl

Om deze blog te maken heb ik contact opgenomen met Treaclemoon, om te vragen om foto’s. De foto’s in deze blog heb ik van hen toegestuurd gekregen, waarvoor mijn dank!
Treaclemoon

Mijn Meest Bizarre Treinreis Ooit!

trein Afgelopen maandag ging ik met de trein van Den Haag naar Leeuwarden. Ik moest overstappen in Gouda. Tja, vakantieregeling ofzo, maar rechtstreeks van het Haagse naar Leeuwarden leek niet te gaan. An sich baalde ik daar al van, want als ik reis zoek ik de reis uit met weinig mogelijk overstappen. Er kwam nu bij dat ik ook baalde omdat ik zo slecht had geslapen. Kortom, ik ging op pad met een humeur om op te schieten.

Zoals ik ben, ik zette een bericht op mijn facebook dat ik op weg was voor een moeder/dochter en tante/nichtje week in het Friesche. Al snel werd me veel plezier gewenst, maar die overstap in Gouda was funest voor mijn humeur, want ik was op een 4plek gaan zitten en daar zat ook een klein bewegelijk kind van een jaar of 3. Nu ging dat kind er met zijn/haar (dat was echt niet te zien ofzo) ouders uit in Utrecht. Ik keek om me heen, maar verplaatsen was geen optie. Ik moest mijn koffertje en rugzak ook kwijt. Dus ik bleef zitten en parkeerde mijn bagage tussen de stoelen, want dat kan daar, ruimte zat!

Het gebeurde en het was nog heel veel erger! Nu kwam er een yuppenvader, ik hen ‘daddy-dear’ noemen hierna, tegenover me te zitten met 2 dochters van ongeveer 4 en 6 jaar. Er was een vrouw tegenover me komen te zitten, maar die hoorde niet bij hen. Daddy-dear sommeerde de vrouw dat hij bij zijn kids moest zitten en zij wel 3 plekken naar achteren kon, daar was nog eens stoel vrij. De vrouw begreep het en deed dat. Knap, want zo vriendelijk had hij het niet gezegd. Aan de andere kant van het gangpad zaten een vader, moeder en zoon van een jaar of 16. Zij hadden er voor Gouda al in gezeten. De mevrouw keek me aan en trok haar wenkbrauwen eens op. Oja, dat voelde ik ook zo!

We reden Utrecht uit en ik antwoordde al op mijn bericht: Dit wordt de meest lange treinreis van mijn leven! Eerst is het gigantisch druk, dus ik zit op zo’n 4plek. Bij Utrecht komt er een vader met 2 kids (4&6) bij me zitten. Ik kon niet ergens anders zitten ivm bagage. Dan wil dat ene kind graag MIJN groene thee! En die l*l tikt me aan en zou het pakken!!!! Zo!!!!
Ik had gezegd dat ik slecht had geslapen toch? Nah, zo heb ik ook geantwoord!!
Eerlijk is, daddy-dear had mijn flesje groene thee al van mijn schoot gepakt en hield het zelfs naar mij omhoog! Ja, ik greep het meteen terug en heb bits gezegd, “Dan moet je zorgen dat je zo’n flesje bij je hebt!” Nog best wel een nette tekst toch?

Tot overmaat van ramp deed mijn ene oortje van mijn headset het niet. Ik baalde nog eens extra. Ondertussen viel me wel op dat de dochters Engels tegen hun vader spraken, maar hij sprak Nederlangs tegen hen. Ze begrepen het wel, dta wel. Natuurlijk, ik begon al wat te bedenken. Zijn vrouw was vast Engels oid en hij NL en voedden de dochters al 2-talig op. Prima, niets mis mee.
Ik nam een slok van mijn groene thee uit het flesje en daddy-dear tikte me weer aan, terwijl ik nog dronk. Dan zou zijn dochter vast nu wel een slokje mogen hebben. Je kon me recht vooruit steken van ergernis. Hoe sneu ook voor het meisje, maar ik heb gezegd tegen daddy-dear dat ik zojuist in het flesje had gespuugd! Echt zoiets werkt averechts bij mij. De mevrouw aan de andere kant van het gangpad knipoogde lachend naar me.

Het was nog voor Zwolle toen de dochters acher dady-dear een vrouw zagen met een klein schattig hondje. Ze wilden die gaan aaien, maar daddy-dear pakte het voorste en oudste kind stevig bij de arm en zei dat het beest zou bijten. De vrouw begon hartelijk te lachen en zei, “Oh echt niet, laat ze haar maar aaien hoor!” He vooruit, het mocht en de meiden genoten. Daddy-dear hield ze wel scherp in de gaten, maar de dame begon een gesprekje met hem. Uiteraard kon ik dat horen, door mijn ene geluidloze oortje. Ze vroeg waarom hij alleen met kids reisde, was de moeder er al, of zou die later komen. Hij zei dat het niet het geval was. De moeder van de meiden en hij waren uit elkaar. Het ging niet meer. En opeens zei hij oudste meisje met een hele heldere en luide stem: “Daddy loves boys, don’t you daddy?’ Daddy-dear kleurde enorm en er ging een gegniffel rond in de coupe. De oudste dochter had opeens heel veel vrienden in de coupe. De mevrouw aan de andere kant van het gangpad en ik keken elkaar lachend aan.

Eigenlijk had ik gehoopt dat daddy-dear en zijn kids in Zwolle de trein zouden verlaten, maar helaas! Er kwam echter een reiziger bij. De plek aan de andere kant van het gangpad bij vader, moeder en zoon was vrij gekomen. Die reiziger wilde daar zitten en vroeg het in het Engels. De vrouw maakte plaats zodat hij aan de binnenkant kon zitten. Hij viel wel op, zo had hij rastahaar en een baard. Zijn kleding was ook alternatief te noemen. De vrouw vroeg waar hij vandaan kwam, want hij sprak op een andere manier Engels. Hij bleek uit Australië te komen. Hij had een enorm ding bij zich, een verpakking van een soort lange vorm en ze wilde ook weten wat dat was. Het was de didgeridoo. Ik schreef het al op fb, we kregen hem zo ver dat hij er op ging spelen. Nu had ik dat gefilmd, maar het geluid was vreselijk en de beelden niet mooi. Dat heb ik gewist. Ja stom, ik weet het. Daddy-dear vond het afschuwelijk, dat was duidelijk. Nu hou ik zelf ook niet van het geluid, maar oké. Hij vertelde later dat hij naar Terschelling ging. Het gezin zou er ook heen en ook Daddy-dear moest die trein hebben. Een ander vrouwtje zei naar Franeker te moeten en ook in dezelfde trein te moeten. Ik raadde haar aan met de bus te gaan, maar ze zou worden opgehaald door familie of vrienden. Ze bood aan dat die mij ook wel een lift in Franeker wilden geven, dus ik skipte mijn plan van de bus en nam de trein.

In de trein van Leeuwarden naar Harlingen was Daddy-dear met zijn kroost voorin gaan zitten en wij zaten allemaal gezellig achterin. Het was echt leuk! Had ik nog zo tegen mijn treinreis opgekeken, dit was wel de leukste tot nu toe! 😀

Het kan verkeren….

Nu hyeb ik nog een leuk treinverhaal, die is van bijna 20 jaar geleden. Ik kreeg middenin de coupé iemand zover dat hij zijn shirt uitdeed. Maar dat verhaal is voor een volgende blog!

1 2