Het Ongeldige Kind!


Al eerder heb ik een blog gemaakt over hoe met afgaat in de zorg met een moeilijk contact met mijn zus en de instelling waar mijn moeder woont. Daar ben ik vrij open geweest. Daar zijn een reacties op geweest! Dat ik daar nog mee aan de slag ben is een feit, want ik weet nu, dat doe ik niet voor mij alleen! Zo belde mijn goede vriend Rudolph me onlangs. Rudolph en ik varen in soortgelijk gelijk schuitje zeg maar. Ik heb 1 keer eerder over hem hier geschreven, dat was ivm het eerste boek van Hugo Borst, Ma. Hij raadde me dat boek aan en ik daarna weer aan hem. Dat wilde hij eerder niet, want hij moest Hugo Borst op zijn manier niet in verband met het voetballen. Normaal schrijf ik niet over hem, toen mocht het (zij het met een aangepaste naam) en nu mag het weer. Wat hem is overkomen is te zot voor woorden, maar dat kan gewoon in ons land. Zet je schrap! Lees meer

Gelezen: Ach, Moedertje van Hugo Borst

Eind 2015 verscheen het boek Ma van Hugo Borst. In januari 2016 heb ik dat gelezen, want op het moment van uitkomen ging het mama slechter en was er de spoedopname naar het Verzorgingshuis. Achteraf had ik gewild dat ik het wel meteen had gelezen, want wat vond ik er een herkenning in aan gevoelens en aan gebeurtenissen. Onlangs is het vervolg er op uitgekomen, Ach, Moedertje. Ik kocht het afgelopen woensdag, in de boekwinkel op station Leeuwarden. Eenmaal in de trein, op weg naar huis in het Haagsche, wilde ik eraan beginnen, maar dat lukte me niet. Ook niet gek. Ik was net bij mama geweest en na ons vaste uitje voor de karamel cappuccino met gebak voor haar en een broodje voor mij, kwamen haar vele tranen weer vrij. Ze was ook weer boos. Dat is nooit leuk weggaan en ik kon mijn aandacht niet bij het boek houden.

Ik begon de volgende dag. Zoals bij het vorige boek las dit ook weer gemakkelijk. Voor mij voelt het als ik bij de hand wordt genomen door meneer Borst en hij laat me zien hoe het bij hem gaat. De herkenning was er opnieuw, weer in gevoelens en ook in gebeurtenissen. Zoals meneer Borst schrijft is iedere Alzheimer patiënt anders. Sommige dingen van zijn moeder herken ik in mama, andere minder of helemaal niet. Er is hier echter een stuk aan toegevoegd ten aanzien van het vorige boek. Dat is het stuk over hoe slecht het gesteld is qua zorg vanuit de Nederlandse regelgeving hierin. Dat herken ik. Onlangs had ik met een voormalig verzorgende bij mama gesproken over dat ik de verzorging niets kwalijk neem, maar hoe de regering ermee omgaat en hoe alles wegbezuinigd is. Ik kon me namelijk niet voorstellen dat zij vroeger de wens had gehad om ouderen-verzorgende te worden om nu zo veel huishouding en administratie te moeten doen. Mij leek het dat je ouderen-verzorgende wilde worden om juist te zorgen en de ouderen juist plezier wilde geven. Daar is echter amper tijd voor! Dit kwam ook voor in het boek van meneer Borst. Ik zat me lichtelijk op te vreten bij die hoofdstukken mag u weten. Het is echter bekend dat meneer Borst hierin al het voortouw heeft gepakt, maar daarover gaat het in dit boek nog niet.

In beide boeken schrijft meneer Borst zo ontzettend respectvol en liefdevol over zijn moeder, maar ook over de andere bewoners. En in beide boeken zijn voorzien door prachtige, maar soms erg confronterende foto’s van zijn moeder. Deze zijn gemaakt door Margi Geerlinks. Zij volgt mevrouw Borst al een aantal jaren met haar camera. Zelf vind ik het indrukwekkend hoe ze de Alzheimer laat zien, en zoals ik het noem, “Meneer Alzheimer een smoel geeft”. Alzheimer tekent namelijk, ook bij mama.

Meer dan dit wil ik eigenlijk niet prijsgeven over het boek. Het is zeer zeker de moeite waard om het zelf te lezen. Is er echter net Dementie of Alzheimer geconstateerd bij een dierbare van u, en staat u dus dus net nieuw in dit traject, lees dan eerst “Ma”. Daarin staat namelijk de aanloop richting zorgcentrum. Dat is voor mij zo waardevol geweest. Voor mij zit dat in het stuk over de gevoelens die ik had. Daarin vond ik herkenning en daarmee rust voor mezelf.

In het eerste boek had ik wel eens bedacht dat zijn moeder verder in de mist van Meneer Alzheimer stond dan mama. Toch, zoals hij schreef, geen Alzheimer patiënt is gelijk. Het is dus niet te vergelijken. Voor mij bleek dit uit het laatste hoofdstuk van het boek. Wat hij daar beschreef, dat had ik al eerder meegemaakt. Het is een keiharde en gemene ziekte. Toch is het “fijn” om over andere ervaringen te lezen. Alsof ik een arm om me heen kreeg van herkenning en die me troost en steun geeft. Mijn dank is opnieuw groot. Het boek is een aanrader voor iedereen die er ook mee te maken heeft!

Klaasjes Kiwi!

Vandaag was het lachen met Alzheimer. Wellicht denk je nu, “Hoe kan ze nu lachen om Alzheimer”? Daar ga ik dus nu over schrijven. In de tijd dat mama nog zelfstandig woonde belde ik haar dagelijks. Het gebeurde eens dat ik haar aan de telefoon had en dat de bel ging. Het was de maaltijdservice om die tijd en ze zei dat ze even de telefoon zou neerleggen om open te doen. Zo gezegd zo gedaan en ik hoorde haar op de achtergrond praten met de bezorger. Ik kon ook horen dat ze de bezorger weer uit liet en weer in de huiskamer kwam. Daar gebeurde het, ze riep, ‘Dyez, kun je even roepen? Ik weet niet meer waar ik de telefoon heb neergelegd!’ Lees meer

Mantelzorgen & Quality Time


Mijn blog op Mantelzorgelijk van 25 juli 2017:

Dit keer wil ik het hebben over de rest-tijd die iemand heeft/ krijgt als men weet dat een dierbare niet oud(er) zal worden. Zelf heb ik het in 2 gevallen meegemaakt, alhoewel ik nog in de ene zit. Ik ben op het idee gekomen om er een blog aan te wijden, omdat men vaak druk is met de zorg van een dierbare en het wil gebeuren dat de tijd zo snel gaat, dat het vergeten wordt. Ik wil het in deze niet hebben over de quality time voor jezelf. In dit geval bedoel ik het echt anders. Lees meer

Alzheimer: Ik Ben Mama & Oma In 1!

Op jonge leeftijd wist ik al, ik word niet moeder. Was ik als kind een meisje geweest die ontzettend graag met haar poppen speelde en ook echt 2 planken, van elk 120 cm breed, vol met poppen had staan en voor wie ik allemaal een naam had. Nee, later wilde ik dat niet. Mijn twee jongste neefjes zijn mijn oogappeltjes sinds mijn pubertijd, maar ook daar hield het op. Mijn ouders vroegen me toen ik 16 jaar oud was waarom ik geen kinderen zou willen. Mijn antwoord was geweest dat ik de verantwoording te groot vond. De wereld werd steeds enger en de mensen wilden steeds meer, beter en men werd steeds materialistischer. Kon ik dat allemaal aan mijn kinderen geven? Maar kon ik ze het vertrouwen wel geven en een goede en veilige toekomst? Ja, ik was 16 jaar en ik dacht daar over na. Het is nooit zo geweest dat ik anti-kind was, absoluut niet! Mijn ouders hebben er nooit een probleem van gemaakt. Ze stonden achter mijn keus. Inmiddels heb ik trouwens een cadeauzoon, Nick, van 17 jaar. Nick is echt een lieverd met het hart op de goede plek. Het is dus ook niet waar dat als een man een kind had, ik daar op kon afknappen. Lees meer

1 2 3 4 5 9