Brief Aan Papa

“Hallo Mein Liebling,

Da bin ich wieder! Een van onze openingen als we elkaar spraken of zagen. Het is 18 december en sinds zes jaar kom ik dan even op de lijn bij je. Het is de dag dat je naar de andere kant vertrok. Daar heb ik vrede mee hoor pap. Niemand heeft tenslotte het eeuwige leven en jij kon niet meer beter worden, dus het was beter. Het neemt niet weg dat ik je mis, maar dat mag.

Toch, zo in de loop van de tijd merk ik dat de scherpe randjes van het verdriet afgaan. Stond ik als puber als kemphaan tegenover je, wat niet leuk was. Nu zijn het herinneringen die niet pijnlijk zijn. Hoe dat komt is omdat we goed samen gewerkt hebben naar je einde. We hebben alles in het laatste half jaar nog besproken en uitgesproken. Daar voel ik me gezegend door, dat had niet beter gekund. Ja ik weet, het was mijn idee. Ik had je gezegd dat, nu we wisten dat het einde er voor je aan zat te komen, ik dingen ging bedenken die ik nog van je wilde weten, aan je wilde vragen, nog met je wilde bespreken, soms ook uitspreken en je wilde laten horen/zien in geval van muziek. Ik vroeg of jij dat ook wilde gaan doen bij mij. Ja ik weet nog dat je antwoordde: ‘Het is allemaal zo definitief, maar ik vind het een schitterend idee en dat gaan we doen.’ We deden het en we moesten er zelfs eens voor van huis, omdat jij me iets wilde laten zien. Iets wat mama wist en dat wilde je op het laatst ook met mij delen. Dat is iets…. Ik denk er vaak aan. Zal ik het verder delen of hou ik het voor ons drieën. Het is de laatste geworden en voorlopig laat ik dat zo. Je weet waarom. Ik weet ook nog dat je, toen we een van de laatste keren samen zaten, zei: ‘Ik ben je dankbaar voor het afscheid wat je hebt bedacht. Dit is liefde en het geeft me rust.’

Kortom, ik heb er vrede mee, het is goed zo. Zat mensen konden niet afscheid nemen van hun geliefde en in deze hebben wij het goed gedaan. Dit voor jou rust en ik heb me sinds je heengaan nooit echt dingen af hoeven vragen. Natuurlijk denk ik wel eens “Hoe of Wat zou papa”, maar dat lijkt me normaal. Ik heb dat trouwens vooral bij het Photoshoppen. Oh wat vind ik het heerlijk! Ik voel je dan zo dichtbij me en in mezelf heb ik dan hele gesprekken met je. Soms geef je ook aanwijzingen hoe ik iets beter kan doen. Dan wis ik de hele boel en begin opnieuw. Goed, ik heb wel eens hardop gezegd, ‘Ja nu weet ik het wel!’ Ik schrok toen Mike vroeg, ‘Wat weet je nu wel?’ en ik mompelde dat ik het tegen mezelf had gehad.

Trouwens er is wel een ding waarin ik je nu mis. Ja, met mama en haar Alzheimer. Woont zij in Franeker en ik Den Haag. Ik vraag me wel eens af hoe jij het had gedaan als opa of oma Alzheimer had gehad, qua Sofia en Franeker. Dat had je niet kunnen antwoorden eigenlijk, want het gaat om een compleet andere tijd.
Op de andere vraag heb je inmiddels wel antwoord gegeven. Ik weet dat mijn keus juist is en ik merk dat ik dat ook steeds meer ben gaan afsluiten. Het was eens tijdens een “Photoshop gesprek” toen ik me dat afvroeg. Iets later moest ik wat opzoeken op Google en door een tikfout van me, stond er opeens in beeld, “Dat boek is gesloten!”, jou uitspraak als je klaar met iets was. Hier zat ik dan, alleen. Er kwam een gigantische rust over me heen en er viel een last van mijn schouders!

Verder put ik uit een enorme bron van geweldige herinneringen! Wat hebben we wat afgelachen, maar ook, wat heb ik veel aan onze gesprekken gehad! Vond ik je als kind “preken”, inmiddels is alles wel geland en denk ik er graag aan terug. Dat heb ik je ook in de gesprekken nog verteld trouwens.
Wat ik zojuist schreef over het Photoshoppen, je wilde zo graag dat ik ook zou beginnen. Ik had er echter toen de pc niet voor. Later begon ik wel met een cursus en altijd als ik na de cursus naar huis toe fietste belde ik je. Dan namen we door wat ik in de cursus had geleerd. Altijd zei je, ‘Ga de paden af en blijf niet binnen de lijntjes van die cursus, want dan leer je veel meer. Zelf ontdekken!’ Dat deed ik, maar heel klein.

Tijdens een van onze gesprekken gaf je me jou laatste versie van het Photoshop-programma en nog meer spullen om foto’s te kunnen bewerken. Eerst deed ik er niets mee. Tot aan vorig jaar. En nu leer ik steeds meer en meer. Door zelf te ontdekken, maar zoals ik schreef, jij kijkt over mijn schouder mee en geeft zelfs aanwijzingen. Ik geniet! En ja, ik let wel op kleine dingen, want dat heb ik jou tenslotte geleerd destijds.

Je kwam met een foto van me en ik zei meteen dat je die niet bewerkt had. Je hield vol dat het niet zo was en ik hield vol dat het wel zo was. Jij zocht steun bij mama, maar mama zei eerlijk dat ze het niet wist. Ik wist het zeker en je wilde weten waarom. Heel droog zei ik, ‘Ik heb een paars jurkje aan en rode lippenstift op. Zo ben ik niet.’ Je schrok en begon te lachen. Ik had inderdaad gelijk gehad, want op het origineel had ik mijn ogen dicht gehad en dus had je een ander gezicht van mij erop gezet.
Later wees ik je op een schaduw en zei er knipogend bij dat een kunstschilder zoiets toch zeker niet over het hoofd mocht zien. Je keek me verschrikt aan en zei met een klein lachje, ‘Eh ja Schatzi. Jij moet echt zelf gaan Photoshoppen!’

En dat doe ik nu dus. Vandaag ben ik vrij. Ik ga zo de dingen doen die ik moet doen en om koffietijd ben ik dan bij je, met Photoshop! Ik ga nog een aantal fotoraadsels maken voor mijn Top 2000-spel.

Ik Hou Van Je Mein Liebling!

Een dikke kus van mij voor jou daar op je wolk!

Liefs,
Dein Schatzi!”

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.