Brief Aan: Meneer Alzheimer


“Geachte Meneer Alzheimer,

Inmiddels vind ik het hoog tijd dat ik u eens even een brief stuur, want er moet me het nodige eens van mijn hart richting u. Ik wist al langer van uw bestaan, ik heb wel met mensen gewerkt die u al ingepalmt had. Zo’n 10 jaar geleden legde u het ook aan met mijn tante, de oudste zus van mama. In 2014 schudde u mij de hand voor de kennismaking, omdat u ook persoonlijk kennis was gaan maken met mama. Eerlijk is eerlijk, ik was niet blij met uw komst. Dat mama op haar oude dag voor de verkeerde man viel deed me pijn, maar u had haar al behoorlijk in uw macht en er was geen weg meer terug.

Weet u, ik zie u eigenlijk als de voorloper van de “loverboy”. Beide zijn tenslotte zieke geesten. U dan niet op erotisch gebied, maar u dringt zich ook op. U laat mensen dingen doen naar hun dierbaren, die u wilt. U houdt ze helemaal in uw macht. U maakt uw slachtoffers langzaamaan compleet kapot. Deze gedachte kwam vandaag zo bij me op.
Wat had ik een lol met mama. Goed, ik help haar met eten en drinken en ze komt niet goed meer uit haar woorden. Toch voelde ons uitje van vandaag als vanouds. Dat bleek u ons niet te gunnen, uw jaloerse kant toonde zich weer op de extreme manier. Mama had het leuk gehad zonder u en dat moest afgestraft worden. De sluizen braken open en ze was helemaal overstuur. Het was verschrikkelijk om haar achter te laten, en dat weet u heel goed. Dat het mij ontzettend pijn doet.

Mocht u nu denken dat ik nu minder snel zal komen, dan heeft u het fout. Ik laat me niet door u weghouden bij mijn eigen moeder! Weet dit namelijk, ik ken haar nog altijd vele malen beter dan dat u haar kent. Wat voor verschrikkelijke invloed u ook op haar heeft, ik vang nog vaak genoeg de momenten van haar eigen ik. Die komen echt wel door uw nevel heen namelijk.

Wat me pijn doet is te weten dat u de grote reus bent en er (nog) niet van u te winnen valt. U neemt beetje bij beetje steeds meer van uw slachtoffers af. Zoals hun korte- en lange termijn geheugen, hun zelfstandigheid, in geval van mama haar spraak ook, het besef van tijd, het sociale (u laat ze vereenzamen) en het herkennen van hun geliefden. Empathie kent u niet. Wat ik eerder al schreef, als ze het even leuk hebben wordt het weer afgestraft door u.

Ik weet nog goed dat ik een jaar of 9 was en ik bij mij thuis ruzie kreeg met een vriendinnetje. Ze ging weg en schreeuwde me toe dat ze me haatte, en ik riep er achteraan, ‘Ik haat jou ook!’ Dat hoorde papa en ik moest bij hem komen. Hij vroeg of ik wist wat haten was en ik antwoordde dat je dan heel boos op iemand was. Papa zei het volgende, ‘Nou als je iemand haat dan ben je zo boos op diegene, dat je diegene wilt dood maken.’ Dat sloeg bij mij in als een bom, dat wilde ik zeker niet! Hij nam me mee naar het vriendinnetje en ik moest sorry zeggen omdat ik het naar haar had geroepen. Zij zei ook sorry naar mij en daarop was die kinderruzie weer over. Ik moest aan papa beloven dat ik het nooit weer het woord “haten” zou gebruiken en dat heb ik gedaan. Tot nu. Nu ga ik die belofte verbreken en ik weet dat dit van papa mag.

Ik haat u namelijk meneer Alzheimer. Ik haat u, Ik Haat U, IK HAAT U! Vanuit het diepste van mijn hart! Nee wacht, dat verdient u niet. Ik haat u vanuit het diepste van mijn darmen. Ik heb namelijk schijt aan u! Het is mijn mama en ik hou van haar. Dat neemt u namelijk niet bij me weg, en ik weet zeker, u kan haar houden van naar mij ook niet wegnemen!

Hufter!

Was getekend,

Dyezzie”

19 reacties

  • haagsallerlei

    xxx
    Met meneer Alzheimer kan je helaas neit zeggen “het komt goed”.
    Sterkte lieverd!!!!

    • Dankjewel lieverd. Nee helaas, dat kan nog niet gezegd worden. Ik blijf hoop houden dat het er wel komt! Dat zal voor mijn moeder te laat zijn, maar dat het anderen zal besparen voor die ellende. XX

      • haagsallerlei

        Inderdaad.
        Ik hoop dat men op korte termijn iets vindt.
        Er zijn hoopgevende ontwikkelingen, maar het zal nog lang duren voor het daadwerkelijk op de markt komt.
        Sterkte xxx

  • Wauw wat een mooie brief en hoe waar. Sterkte met alles wat er nog op je pad komt met deze vreselijke man. …maar heb vooral mooie momenten met je moeder ❤

  • Wat een mooie krachtige brief. Ik sta er volledig achter. Allemansvriend dhr Dementie heeft ook mijn lieve mam in zijn macht.

    • Dankjewel. Je maakt dus soortgelijk mee. Het kan zo moeilijk zijn! Wat ik trouwens als meeste doe is leuke dingen opzoeken en mooie momenten maken. Dat laatste voor mezelf voor de herinneringen later. Mijn leven gaat door en op die manier zal het niet een zware en nare periode blijven, maar heb ik daar ook uitgehaald wat ik kon. Sterkte!

  • Het is niet grof en zeker ik haatte meneer Alzheimer ook want hij heeft 4 jaar geleden mijn moeder meegenomen. Ik hoop dat ze nu een beter leven heeft ergens daarboven met mijn vader en zusje.

    • Het is zo waar wat je schrijft , mijn vader heeft ook alzheimer en ik probeer ook zoveel mogelijk leuke dingen met hem te doen ,wandelen,lunchen samen ,zingen is heel belangrijk met mensen die alzheimer of dementie hebben, liedjes van vroeger die slaan heel erg aan .
      Daar kan mijn vader heel erg van genieten en ik dan ook , dat zijn supermooie momenten .
      Probeer zoveel mogelijk samen te genieten dat is voor beiden nog een cadeautje
      Sterkte met alles ❤️

      • Voor geniet ik zo veel mogelijk met mijn moeder. Ik neem haar mee naar buiten voor ons Hema-ritueel. Karamel Cappuccino en gebak bij de Hema. Ik neem handcreme mee en masseer haar handen, zo hebben letterlijk lichamelijk contact. En inderdaad het zingen. Mijn moeder was Queen-fan, dus dat is als meeste. De volgende keer zal ik echter 2 nummers uit de laatste uitvoering van The Passion doen. Namelijk In Nije Dei en Wer Bisto. Dat ga ik ook voor mezelf filmen. Onze levens gaan door en herinneringen maken is voor ons heel belangrijk is mijn idee. Zo kijken we later niet op een periode terug die zwaar en ellendig was, maar hebben we het beste eruit gehaald. Jij ook sterkte met alles XX

    • Ik vind dit soort taal zelf wel heftig om te gebruiken in blogs. Maar ik vond dit het beste passen, anders dekt het de lading niet. Ik geniet nu nog zo veel mogelijk met mijn moeder. Als ze er op een dag niet meer is ga ik eigenlijk van hetzelfde uit als jij, dat weer bij haar dierbaren is en daar gelukkig zal zijn zonder deze ellende.

  • Ook haat hem twee jaar geleden mijn man er aan overleden terwijl wij voor zijn ziekte zo,n fijn en aktief leven hadden inbegrip je hoorxxxxx

    • Dankjewel. Het is zo enorm keihard. Hoe is het nu met je? Een omgeving denkt tenslotte vaak dat er al een tijd voorbij is. De scherpe randjes gaan er misschien vanaf, maar het gemis blijft altijd. Heb je je leven weer een beetje kunnen oppakken?

  • Roel Dijkema

    Xxx sterkte helaas komt die boosheid ook steeds meer naar boven. Gisteren is fijn lief een hele tijd aan de wandel geweest en waarnaar toe??,?? Tracker is gelijk besteld, en ze is pas 68 jaar.

    • Oh wat jong nog!. Ja de boosheid komt steeds vaker naar boven. Bij mij, maar ook bij mama. bij haar is het de machteloosheid die ik zie. Ze wil iets zeggen, maar het lukt niet meer. Dat gevecht, dat is zo naar om te zien. Jij ook ontzettend veel sterkte! XX

  • Marianne de wildt

    Die arme meneer Aloïs Alzheimer heeft deze ziekte alleen ontdekt en daar is zijn naam aan gegeven. Nu haat iedereen deze mijnheer. Ja, het is een verschrikkelijke ziekte en iedereen staat er machteloos tegenover. Ook mijn man heeft dementie en ik zie hem dagelijks achteruit gaan. Het is een mensonterende ziekte. Hij was sportief, sociaal, zorgzaam en behulpzaam en nu……hij doet en kan niets meer. Hij kan niet meer praten en is ook pas 73 jaar, de ziekte is al 6 jaar geleden begonnen, bij nader inzien. Wij zijn bijna 50 jaar getrouwd en nu is hij in een verpleeghuis en ik woon in ons mooie huis waar hij zo hard voor heeft gewerkt. Het is allemaal zo oneerlijk en ja, ik ben ook boos en verdrietig en wanhopig. Wanneer vindt men iets waardoor deze ziekte uitgebannen wordt………

    • Ik haat de man zelf overigens niet, alleen de ziekte. De man is overleden in 1915, kun je nagaan hoe lang er al onderzoek naar wordt gedaan en hoe moeilijk het is om hier iets voor te vinden. Mijn moeder was een zeer goed verzorgde vrouw, maar nu is daar niets meer van over. In 2013 was het eerste onderzoek bij mijn moeder, daar kwam het nog niet eens uit, zelf geen dementie. Achteraf heeft ze velen goed om de tuin weten te leiden blijkt wel. Voor jullie is het ook keihard zeg. Noodgedwongen gescheiden moeten leven. Dat ken ik van mijn oom en tante, die hadden dat ook. Mijn moeder haar spraak is ook aangetast, maar ze kan nog wel praten. Ze komt alleen niet meer uit haar woorden en dat vind ik zo moeilijk om te zien. Je ziet haar dan denken en dan wil het er niet uitkomen. Sterkte!

  • Vandenberghe Vera

    Vandaag een super mooie namiddag. Samen met ons dochter en twee kleinkinderen meegedaan aan Georganiseerde wandeling Dementia in Kortrijk.West Vlaanderen, België . Mijn man genoot( is 70 en 7 jaar geleden werd MCI vastgesteld. ). Nu Alzheimer geworden sedert een half jaar. Pff. Zie hem achteruitgaan. Inderdaad mooie momenten koesteren. Tot een van de kleinkinderen je zegt: meme, Pepe doet soms wel kinderachtig he. Hij lijkt soms wel een baby. Dat komt wel hard aan, maar het kind bedoelt het niet kwetsend. Het ziet alleen maar zijn Pepe die van super sportieve, sociale, immer welgemutste grootvader, nu eigenlijk wel kinds geworden is. Dat doet die fameuze Alzheimer met mensen. Een ondier dat een rotziekte veroorzaakt.

    • Dat is ook hard. Natuurlijk bedoelt het kind het niet kwetsend, die zegt wat het ziet. Mijn moeder heeft 1 kleinkind (niet mijn kind) en die weet niet beter dat oma zo was. Zo triest. Dan breekt mijn hart voor haar. Jou man is ook nog erg jong zeg. Afschuwelijk! Koester de mooie momenten, helemaal dat van deze namiddag. Sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.