Best Friend 4Ever: Melle!

mioHij zal vaker voor gaan komen in mijn verhalen, dus ik bedacht om maar eens een hoofdstuk te wijden aan de beste vriend die ik in mijn leven heb gekend, Melle! De vriendschap is nooit over gegaan, maar Melle woont nu in mijn hart. Hij overleed in 2000 na een ziekbed, aan AIDS. Onze vriendschap begon in 1994. We leerden elkaar kennen via onze wederzijdse vriendin Daisy. We hadden bij haar afgesproken op een donderdagmiddag. Daisy en ik hadden samen geluncht omdat we beide vrij waren, maar Melle zou laat in de middag komen. Daisy kreeg echter een telefoontje van haar moeder die met de griep in bed lag. Daisy bedacht zich geen moment en besloot gelijk naar haar moeder te gaan. Gezien er nog geen mobiels waren zou ik bij haar blijven en op Melle wachten. Ik wist dat Melle gay was, dus we wisten ook dat dit geen idiote opzet van Daisy was.

Het hoosde toen hij aankwam en we dronken eerst koffie. Hij deed zijn jas en broek uit en hing dit voor de kachel om te drogen. Hij was 1.98 m. en waarom ik naar zijn benen keek was omdat deze onthaard waren en er mooi uitzagen. Hij zag dat en begon verlegen: ‘Oh ik ehhhh…’ Daarop begon ik te lachen en zei: ‘Joh, ik weet dat mijn buurjongen meer succes bij jou zal hebben dan ik!’ Dat brak het ijs. Diezelfde opmerking kreeg ik overigens later altijd wel weer om mijn oren als ik een mooie man zag. Wat het ijs echter compleet deed smelten gebeurde later op de fiets naar huis. Ik vroeg aan hem of hij dat eeuwige grapje van Daisy kon waarderen: “Als je van je geloof valt en hetero wordt dan ben ik de eerste vrouw in je liefdesleven he?”, iets in die strekking. Persoonlijk heb ik nooit om haar uitspraak kunnen lachen, de eerste keer al niet van de 25 keer dat ik ‘m gehoord heb. Hij zei dat we beiden wisten hoe Daisy was. Toch kon ik het niet laten en zei dat ik het belachelijk vond, niet getuigde van oprechte vriendschap en ze hem dus niet volledig accepteerde. Plots remde hij, en zei: ‘Die is mijn hart Dyez, want ik vind dat ook helemaal niet leuk meer om altijd te horen!’ Het volgende wat hij zei was: ‘Wij fietsen door naar de Mexicaan en gaan onze vriendschap vieren!’ Zo gezegd zo gedaan en de vriendschap die geboren was die middag was meteen sterk en compleet.

We zijn nooit verliefd op elkaar geweest, maar dat werd vaak wel gedacht. Remi, Melle’s grote liefde vond het wel grappig en ook met hem had ik een hechte vriendschap. Melle en ik keken echter bij elkaar naar binnen, door onze ogen heen leek het wel. Je hoort van tweelingen wel dat ze elkaar op afstand kunnen voelen en dat was tussen ons ook het geval. We zijn daarom eens naar een paragnost geweest en die wist ons te vertellen dat we in een vorig leven een tweeling zijn geweest. Je kan er niets mee hebben, wij voelden en geloofden er in. Klein extra feitje was het volgende: er zat exact 3 maanden tussen onze geboortes, hij was van 20 oktober 1971 om 17:04 uur en ik van 20 januari 1972 17:22 uur. Dan waren we een trage tweeling, maar dat kon wel kloppen, gezien ons gebruik van pretmiddelen op latere leeftijd. Het zal niet raar zijn geweest als we dat in onze vorige levens ook gedaan hadden. Wellicht ook de grondleggers ervan geweest waren in diezelfde vorige levens, maar dit geheel terzijde.

Door een keer als grap bij goed nieuws te roepen: ‘Champagne!’, gebeurde het dat we alles gingen vieren met champagne. Vaak goedkope, maar geregeld ook dure. In feite vonden we het niet te zuipen, maar dan namen we eerst wat andere alcohol vooraf, of mixten we er een likeur doorheen. Zo gemakkelijk ging dat. We vierden de meest onzinnige dingen die er waren, de geboorte van het eerste lammetje, dat de pepernoten weer in de winkel lagen, dat de nieuwe verkoper bij de V&D er zo goed uitzag, dat er niemand in beeld gestruikeld was op prinsjesdag etc… We vierden ook iedere 20ste van de maand, omdat we beide dus op 20 waren geboren en er dan weer een maand bij hadden.
Het meest aparte wat we vierden was “Het Aanzoek”. We gingen geregeld uit eten, samen of met ons groepje van 6: Remi, Ed, Gideon, Patrick, Melle en ik. Melle regelde het van te voren al, maar ik wist ook dat het zou komen. Zodra het hoofdgerecht opgehaald was knikte hij stiekem naar de ober. Dan begon het feest, speciaal voor mij liet hij dan het nummer Woman van John Lennon draaien en knielde hij voor me om me ten huwelijk te vragen. Ik was dan weer zwaar ontroerd en gilde ‘JAAAA!!!!’ In het restaurant volgende dan ontroering aan de andere tafels en applaus. En ja hoor, we kregen een nagerecht voor 2 of we kregen een fles bubbels van de zaak! Niemand wist dat we niet bij elkaar hoorden, we deden het ook nooit 2x in hetzelfde restaurant en hij gaf me ook standaard dezelfde ring. Die ik overigens nog steeds heb. Tegenwoordig lukt dat niet meer, want de tijden zijn veranderd.

Uitgaan deden we vaak en veel! Meestal met zijn zessen. Melle en ik deden dan wel of we bij elkaar hoorden, met goedkeuring en zelfs naar wens van Remi, die bi was en op die manier ook de ruimte kreeg van Melle. Melle keurde altijd al zijn scharrels, maar niet alleen die van hem ook die van mij. Nu had ik een knipperlichtrelatie in die tijd. Geen scharrel kon die man in mijn leven evenaren bij Melle. In die knipperlichtrelatie zat de leeftijd ons wel eens in de weg en dan kapten we weer. Grappig genoeg vond Melle dat ook nooit een probleem. Alleen was het wel iedere keer door zijn toedoen, of die van Remi, dat we elkaar weer tegen kwamen, en dan kroop het bloed weer waar het niet gaan kon en gingen we toch door. Inderdaad, dat was net een soap.

Die Melle, tot aan zijn laatste adem hadden we die vriendschap, die innige, close vriendschap die door dik en dun ging. Hij was mijn tweelingziel, mijn allerbeste vriend en iets meer. Wat dat meer was? Nee, geen spoor van een liefdesrelatie, maar daarover een andere keer in een ander hoofdstuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.