Crowdfunding: Een Dure Kinderwens


Ik had de link al op mijn Facebook geplaatst, “Een Dure Kinderwens”, de crowdfunding van mijn neef Martin en zijn vriendin Merel. Het is de eerste keer dat ik zo’n actie deel, maar deze deel ik dan ook met heel mijn hart.

In het kort:
De allergrootste wens van Martin en Merel is een kindje van hen samen. Helaas heeft uitgezaaide darmkanker bij Merel de kans, om op de natuurlijke manier zwanger te worden, ontnomen.
Geniet je normaal in het begin van je relatie vooral van elkaar, dit was hen niet gegund. Merel moest voor haar leven vechten en Martin kon niets anders dan er voor haar zijn. Inmiddels is Merel weer gezond, heeft hun relatie een zeer stevige fundering en durven beiden weer positief naar hun toekomst te kijken. Dat laatste willen ze het liefst met een leven erbij van hen samen.

Is dan het ergste geweest, dan wordt je min of meer nog eens “gestraft” door de politiek en daarmee de zorgverzekeraars in Nederland, die met 2 maten meten qua vergoedingen. Zo schreef Merel het volgende: “Tegelijkertijd hoop ik dit onderwerp onder de aandacht te brengen. Want wat zou het mooi zijn als de kosten van eiceldonoren in de toekomst ook in Nederland vergoed kunnen worden, zodat wensmoeders in een soortgelijke situatie ook hun droom uit kunnen laten komen!”

Hun hele verhaal en over hoe het zit qua zorgverzekeraars heeft Merel zelf beschreven. Door op DEZE LINK te klikken, kunt u dit lezen. Uiteraard zou het ook fijn zijn als u hen wilt steunen door een donatie te doen.

Met deze blog wil ik Martin en Merel extra steunen. Ik wens ze genoeg donaties toe, maar ook dat hun actie zo veel mogelijk gedeeld wordt en dit onder de aandacht wordt gebracht om een verschil te kunnen maken.

Alvast bedankt namens deze liefhebbende nicht en natuurlijk ook namens Martin en Merel!

Wat Mij Dan Opvalt….


Eigenlijk blog ik niet vaak over dingen die me opvallen in de media, maar dit keer doe ik dat wel. Er zijn 2 dingen die ik wil benoemen. De Sire-campagne “Doe Es Lief” en de docu over Michael Jackson en het kindermisbruik. Ja die heb ik uiteindelijk toch gezien en zelfs bijna helemaal. Maar die als laatste.

Die Sire-campagne “Doe Es Lief”. Zelf ben ik de laatste tijd minder op de social media te vinden, omdat ik me druk kan maken over reacties van mensen. Dat is niet goed voor mijn hart en daarom laat ik het er maar steeds meer bij. Eerlijk is heerlijk, ik heb mijn fb nog omdat ik schrijf over mijn moeder en mij in verband met haar Alzheimer. Ik wil anderen tot steun zijn en laten zien wat er gebeurt en wat dat met ons beide doet. Als mama er straks niet meer is, en ik dat schrijven heb afgerond, dan sluit ik ook mijn fb. Bloggen blijf ik wel doen.

Maar goed, terug naar de reacties waar ik me druk over kan maken. Mij is altijd geleerd, als iets je niet aanspreekt, hou dan je mond. Qua tikken doe ik dat ook. Zal er iemand een vogelspin als huisdier hebben genomen en die trots delen op social media, verwacht dan van mij maar geen reactie. Ik heb een arachnofobie of, met een minder duur woord gesproken, een verschrikkelijke angst van spinnen. Toch is dat niet mijn eerste reden waarom ik niet reageer. Mijn eerste reden is dat ik de rest van “de vrienden”, die mijn fb-bekende heeft, niet ken en die hoeven toch niet van mijn angst te weten. Niet dat het geheim is, maar ik zie het nut er niet van in. Andere interesses net zo als eten, sporten, muziek, film etc….
Plaatst iemand een recept van lever, prima. Toch ga ik er niet onder zetten, ‘Oh bah, lever!’ Waarom zou ik? Wees eens meer complimenteus. Een compliment geven is gratis en wat je geeft krijg je vaak terug. Dus let eens op hoe leuk het is als jij een compliment ontvangt.
Dan heb je zeikerds die anderen bewust onderuit halen op uiterlijk of gedrag. Dat zie ik minder onderling, maar meer bij beroemdheden. Ik lees de reacties wel eens en wat ik dan grappig vind om te doen, is om me voor te stellen wat voor types dat zijn die dat doen. Wat ik me er bij voorstel zijn vooral aandachtsgeile of betweterige mensen, mensen die thuis of op hun werk niets te zeggen hebben en zich zo uiten, of jeugd die denken stoer te zijn. In mijn ogen zijn dat een beetje de kneuzen uit de samenleving, want fatsoen kennen ze schijnbaar niet. De laatste beroemdheid over wie ik het las was Yolanthe, dit door de scheiding van Wesley. Wat die wel niet over haar heen kreeg qua negativiteit was niet mis. Dan vraag ik me af, waarom doet men zoiets? Triest volk.
Het laatste wat ik benoem heeft niet met het internet te maken, maar dat is zo schandalig. Mensen die het de hulpdiensten onmogelijk maken om hun werk goed te doen. Waarom dan? Omdat men zelf overloopt van egoïsme of omdat men stoer denkt te zijn? Nou dat laatste is echt niet zo, het is niet stoer maar dom, oer- en oer stom zelfs! Je zult zelf maar een hulpdienst nodig hebben die jou leven moet redden en dan heb je lui die het de hulpverlening moeilijk maakt.
En dan de campagne “Doe Es Lief”. Mooi dat het er nu is, maar ook super triest dat het nodig is. Ik hoop maar dat het juiste bereikt wordt.

Ja, dan nu die docu over Michael Jackson en zijn kindermisbruik. Hij duurt vier uur en alles wordt heel gedetailleerd uiteen gezet. Als eerste vond ik het toch goed dat men liet zien hoe dit heeft kunnen gebeuren, de manipulatie en het hersenspoelen wat hij heeft gedaan. Ik denk dat deze docu een goede is voor ouders van (jonge) kinderen om zo’n situatie te kunnen herkennen. Jackson was natuurlijk een held van velen, maar dit was om te kotsen! Dat hij er mee weg is gekomen is te triest voor woorden. Niemand die kinderen seksueel misbruikt mag ermee wegkomen! Het enige wat ik daar over dacht was dat je met geld alles kunt.
Toch begreep ik de ouders niet. Hoe dan? Het is toch te idioot voor woorden dat men het inpalmen niet door had? Weer dat geld….
Hij smeerde iedereen de ogen dicht. Toch…. Als ik een reclamespotje met Michael Jackson had mogen opnemen en ik mocht daarna nog mee naar zijn trailer, een van mijn ouders was absoluut mee gegaan. De visagiste had nog gezegd dat Jackson als een 9-jarige was, daardoor had de moeder het goed gevonden dat het jochie alleen mee was gegaan. Dat hadden mijn ouders echter nooit gedaan, en die zouden gezegd hebben dat het om hun kind ging en dat ik hun kostbaarste bezit (in de juiste zin van het woord) was. Ik had de Niagara Waterval bij elkaar kunnen janken, maar het was echt niet door gegaan. Het was echt niet zo dat mijn ouders te zuinig op me waren, maar die zouden reëel hebben nagedacht.
Beide jongens werden uitgenodigd op Neverland en de ouders gingen mee. Die sliepen elders en de kinderen mochten bij Michael slapen. Hoe dan? Jochies van 7 en 9 jaar, die laat je toch niet bij een volwassene in bed slapen. Bij de ene die mee op tour was werd de kamer van de moeder steeds verder verwijderd van de kamer waar Michael en haar kind sliepen. Met het smoesje dat er niets dichterbij was.
Dat andere jochie was met zijn zusje, ouders en grootouders op Neverland. Hij sliep met zijn zusje bij Michael op de kamer. Bij het doorreizen wilde het jochie blijven en zo gebeurde. Kon hij dat jochie nog beter leren dansen. Iedereen op het jochie na ging weg, voor een week. Op het moment dat de moeder belde kreeg ze maar geen contact, dan zou je toch rechtsomkeert gaan?
Hij palmde beide families in. Bij de een was hij ook kind aan huis. Ik ben daar te nuchter voor denk ik, maar dat is niet normaal. Mijn ouders vonden het vroeger al abnormaal dat ik liever met mijn jongere neefjes en nichtjes speelde dan met mijn leeftijdsgenoten. Nu kan ik wel uitleggen waarom ik prettiger vond. Ik werd op school gepest door mijn klasgenoten en zij deden dat niet. Oké, het was familie, maar mijn ouders staken er toch een stokje voor, ik moest vriendinnen zoeken van mijn eigen leeftijd.
Nog even over dat laatste jochie, die was weer met zijn moeder en zusje op Neverland geweest en Michael had de moeder gevraagd of hij een jaar mocht blijven, dan kon hij hem les geven. Dat heeft ze niet gedaan, maar dan gaan toch alle alarmbellen rinkelen. Kun je nagaan hoe ver dat hersenspoelen is gegaan. De ouders van het jochie zijn zelfs gescheiden en na de scheiding regelde Michael het dat de moeder met de kinderen verhuisde van Australië naar Amerika. Hadden ze dan niemand meer uit hun eigen omgeving die hun waarschuwden?
Op het moment dat het eerste kindermisbruik uitkwam hielden de jochies hun mond. Zelfs tegen hun eigen moeders hebben de jochies gezegd dat er niets gebeurd was. Uiteraard weer gehersenspoeld door Michael. Ze hebben zelfs getuigd in zijn voordeel. Nou dan vraag ik me af hoe ze hebben kunnen liegen in de rechtbank. Later kwam er nog iemand in beeld die zei dat de ondervrager zelfs een hele goede was geweest. Niet dus. Jackson heeft iedereen de ogen dicht gesmeerd. Geld!
Wat ik vervelend vond was dat de, nu volwassen, mannen in detail vertelden wat er gebeurt was. Dat had ik niet hoeven weten.
Om nu echter nog een claim in te dienen lijkt mij te laat, deze was ook afgewezen. Ik begrijp dat dit psychisch een hele ballast is geweest en dit er pas later uitkwam. Maar dan zouden de kinderen van Jackson opdraaien voor de misdaden van hun vader. Dat lijkt mij niet kunnen, alhoewel in Amerika alles mogelijk is.

Heb je de docu niet gezien? Ik zou zeggen, sla hem maar over, je schiet er niets mee op. Of mijn beeld over Michael Jackson nu anders is? Nee, dat niet. Men is pas schuldig als het tegendeel bewezen is, en dat zal men nooit zeker weten.

Mijn Nick & Simon-Collega

Onlangs heeft u bovenstaand bericht op mijn Facebook kunnen lezen. Zoals ik in de tekst al zeg dat het voor velen een schok zal zijn, dat is wel gebleken. Men vroeg of het wel goed met me ging en of ik psychische hulp nodig had. Nu valt dit alles wel mee, ik kan u zeggen, ik heb het kaartje met mijn volle verstand zelf betaald. Heb ik voorheen wel eens gezegd dat je me niet gratis naar Nick en Simon zou krijgen, ik ben een vrouw van mijn woord. Daarom alleen wilde ik niet dat er voor me betaald werd. Geloof me, dit is niet een actie die ik spontaan heb gedaan. Hier zit uiteraard wel een verhaal aan vast….

Laat ik haar Maya noemen. Maya is een collega van me. Sinds een aantal jaren woont ze in Nederland, ze is Aziatisch, en met haar familie hier naartoe verhuisd. Ze werkt in de zorg en de bewoners vinden haar geweldig. De collega’s ook en ik ook, op een klein dingetje na….

Ik was er zelf net aan het werk toen zij er een cd ingooide van Jan Smit. Nu lagen er ook cd’s van Gerard Joling, Oud-Hollandse pophits, Wim Sonneveld en noem maar op. Nee, Maya vond Jan Smit geweldig. De volgende dag had ik mijn bluetooth box mee en zette mijn nostalgische map via Spotify aan. Maya vond het geweldig en vroeg of ik dan ook Nick en Simon kon draaien. Attent als ik ben zocht ik een nummer van ze op en zette dit aan. Maya vond het geweldig en zei dat ik het kon laten staan, want Nick en Simon vond ze nog veel beter dan Jan Smit. Daar stond ik dan met mijn goede gedrag. Dacht ik aardig te zijn en meteen zo’n antwoord. Dat had ik niet verwacht. Toch verscheen er een glimlach om mijn mond en mijn ogen voelde ik gaan glinsteren, ik zou Maya gaan plagen. Let wel, plagen, dus niet pesten. Als ze het vervelend had gevonden was ik direct gestopt (als ze dit leest zal ze balen dat ze dat niet gedaan heeft). Ik had haar aangekeken en gevraagd of ze echt fan was van Nick en Simon. Ze riep enthousiast dat dat zo was. Dus ik haalde mijn schouders op en zei dat er ergere dingen waren, niet heel veel, omdat dit toch tamelijk erg was te noemen. Weer niet kreeg ik de reactie die ik verwachtte. Nee, ze sloeg de arm om me heen en riep lachend uit, ‘Jij bent zo grappig Dyezzie!’ Weer keek ik haar aan en ik zei, ‘Ik ben serieus!’

De volgende maanden ging ik los, maar hoe lulliger ik over Nick en Simon deed, hoe grappiger Maya het vond. Of ik nu zei dat ik koppijn kreeg van die muziek van de heren, ik het kleffe rotmuziek vond, hun teksten liep af te kraken of het uiterlijk van de heren…. Maya lachte alles weg, met opmerkingen dat ik zo grappig, leuk en zelfs lief was. ‘Nou je bent een lekkere fan van ze! Zo zou je niet over mijn idolen moeten spreken, want ik had mijn idolen beschermd!’
Het dieptepunt kwam met Kerstmis. We werkten weer samen en ze vroeg of ik Nick en Simon wilde draaien. Ik had eens diep gezucht en gevraagd of ze de kerst-cd wilde horen. Ze keek me vragend aan en begon hard te lachen, volgens haar hadden ze die niet. Ik was vliegensvlug op Spotify en opende de kerst-cd van haar idolen. Vervolgens duwde ik haar mijn mobiel onder de neus en riep, ‘Kijk dan, die hebben ze wel! Waarschijnlijk in de koopjes-bak van de Blokker, maar deze hoor jij in je collectie te hebben. Wat ben jij voor fan dan, dat je dit van mij moet horen?! Eigenlijk moet ik alles nu alles van ze wissen, maar ik mats je wel….’, en ik zette de muziek aan. Ondertussen stond Maya hard te lachen, genoot van de muziek en haar kerst was perfect op deze manier.

We wisten het al een tijdje, maar Maya zou naar een andere locatie gaan. Vandaag zou haar laatste dag bij ons zijn. Eerlijk vertelde ik haar twee weken geleden dat ik haar wel zou gaan missen, maar dat ik het lekker vond om Nick en Simon uit mijn Spotify te kunnen wissen. Tja…. en toen kwam Karma om de hoek kijken. Op mijn vrije dag kwam er een nieuwe single van Nick en Simon uit en waren ze te gast bij Ruud de Wild in De Wild In De Middag op NPO 2. Glimlachend zat ik te luisteren, als ik het telefoonnummer van Maya had gehad, dan had ik haar een berichtje gestuurd, maar helaas. Of ik het nu op de radio hoorde of op de site van het AD las, daar was het nieuws dat Nick en Simon een clubtour zouden gaan doen. Jawel, ze komen ook naar Het Paard in Den Haag en laat dat nu bij mij om de hoek zijn. Ik streek de hand over mijn hart en stuurde via de werkmail een mailtje naar Maya en nog 2 andere collega’s. Van Maya kreeg ik geen antwoord, maar de andere 2 waren enthousiast. Dezelfde avond zaten Nick en Simon ook nog eens bij Eva Jinek. Ja, jammer van dat telefoonnummer…. De volgende dag zag ik Maya op het werk en vroeg of ze de mail had gezien. Nee dus, waarop ik haar het nieuws heb verteld. Maya’s enthousiasme was groots, zo groots dat ik even dacht dat de Volendammers de afdeling op kwamen lopen. Onderling werd er afgesproken en met een aantal collega’s gaan we dus naar Nick en Simon op 5 oktober in Het Paard.

Vandaag was dan Maya’s laatste werkdag bij ons. Tja, ik had haar genoeg geplaagd, dus ik besloot om wat leuks voor haar te doen. Ik had nog gekleurd A4-papier in huis en permanent markers. Ik schreef verschillende titels van liedjes op een A4 en wijzigde de naam van de afdeling ook meteen maar even. De titels van de liedjes hingen verspreid door de huiskamer vandaag. Op mijn spotify heb ik een aparte map gemaakt, maar dan wel onder de bijnaam die ik voor Nick en Simon had. We hebben uitsluitend Nick en Simon geluisterd vandaag. Maya vond het fantastisch! Nog even over mijn bijnaam voor het duo. Maya zat met andere collega’s een spelletje Pim-Pam-Pet te doen met een paar bewoners. De vraag was, “Noem een Nederlandse Artiest of Artiesten beginnend met een S.” Wat riep Maya vol overgave? Jawel…. ‘Sick en Nemo!’ Zou je denken dat ik nu harder moest lachen, nee hoor, Maya lachte veel en veel harder!

Inmiddels heb ik het telefoonnummer van Maya en ik heb haar beloofd dat ik een Nick en Simon-alarm geef als er iets speciaals rond de heren te melden is. We hebben ons vooruitzicht naar 5 oktober. Wellicht kunnen we ervoor nog even Nick en Simon Karaoke doen, maar dat dan ergens medio september. Voorlopig luister ik echter even niet naar Nick en Simon, begin september is vroeg genoeg om de teksten te leren tenslotte. Ik zing namelijk liever mee dan dat ik sta te lalala-en. Wat zal Maya verrast worden door me. Ach ze moest eens weten…. Dat weet echt bijna niemand van me, want Nick en Simon schijnen niet te passen naast Rammstein, maar ik ben niet in de hokje te duwen. In mijn muziek Top 5 staat namelijk wel degelijk een nummer van Nick en Simon, dat vind ik zelfs het allermooiste Nederlandse lied! Muziek en tekst, ik vind het geweldig. Welke dat is? Om alvast voorpret te hebben, de link van de live-versie:

De Week Van Dyezzie

Als een kind zo blij was ik dat ik eindelijk weer naar mijn werk kon en mijn vakantie voorbij was. Meteen begon ik aan de vroege diensten, maar gezien ik vroeg opsta is dat voor mij geen enkel probleem. Op zondagmorgen ging ik iets vroeger van huis en haalde ik mijn collega op. Vanaf haar zijn we met de auto gegaan en terug liep ik vanaf haar huis weer naar huis. Het weer was geweldig en ik wandel tegenwoordig graag. Voor mijn vakantie zijn we al eens helemaal gaan lopen. Ja, ik ben nog steeds slaaf van mijn stappenteller en die dag was ik reuze trots op mezelf, want ik had ruim 12 kilometer gelopen die dag! Laat het voorjaar dus maar komen zou ik zeggen. Het is trouwens bijna zo ver dat het licht fantastisch is als ik dan ’s morgens door het Zuiderpark loop. Daar heb ik nu al zin in!

Dinsdag ben ik eindelijk naar de huisarts geweest om mijn bloed te laten prikken. Donderdag belde ik voor de uitslag en dat viel even tegen. Het gaat niet zoals het zou moeten gaan en daarom moet er verder gekeken worden. Komende week heb ik een afspraak met de huisarts en dan wordt er verder gekeken. Goed, dat eerst maar eens afwachten. Me nerveus maken heeft geen enkele zin tenslotte.

Dinsdag ontdekte ik ook dat het nieuwe seizoen van een van mijn favoriete series op Netflix was verschenen. Dat is de serie When Calls The Heart. Het is een Hallmark-serie en hij is superzoet! Ja ik hou ervan. Het verhaal is dat de rijke Elizabeth Thatcher als lerares wordt aangesteld in het dorpje Coal Valley. Mountie Jack Thornton wordt er dan ook aangesteld. Eerst hebben ze niet veel met elkaar, maar hey…. dat wordt anders. Het verhaal speelt zich af in Canada aan het begin van de 20ste eeuw. De kostuums zijn dan ook prachtig.
Inmiddels wacht ik alweer op het nieuwe seizoen hiervan. Hier de trailer:

Eigenlijk keek ik de hele week al uit naar vandaag. Vandaag zou het Chinese Nieuwjaar gevierd gaan worden in het Haagsche. Dat wilde ik wel eens zien. Het is het jaar van het varken, en zou je denken dat ik een draak ben, omdat het een bijnaaam van me is gezien ik erg pittig kan eten. Nee, volgens de Chinese astrologie ben ik een varken. Mijn moeder wist dit al langer overigens, daarom kocht ze vroeger geen witte of lichte kleding voor me.
Goed, ik was al vroeg in het centrum van het Haagsche, maar ik bleek te vroeg. Dus ik ben weer naar huis gelopen en ben later weer terug gegaan. Voor het vuurwerk was ik reeds weer thuis, want als er iemand bang is van vuurwerk, dat ben ik.
Ik moet zeggen, heel veel begreep ik er niet van. Zo kreeg ik 10 cent van die koning/keizer die bovenop de foto staat. Hij deelde ook envelopjes uit met daarin een kortingsbon van de Chinese supermarkt en hier zat ook nog eens 20 cent in. Ik heb ze apart gelegd, dat dan weer wel. Het zal wel staan voor geluk. Oja, bij de opening werd gezegd dat het jaar van het varken voor voorspoed en rijkdom staat.

Natuurlijk heb ik nog een paar foto’s gemaakt. Die voer ik hier in en daarna duik ik voor de kachel, want ik heb het koud, heel koud zelfs! Nee, ik denk niet aan een griepje, want ik weet nu dat ik een voorspoedig nieuwjaar zal hebben!

1 2 3 137