Haar Eerste En Laatste Concert…

Het was 1987, ik was 15 jaar en Madonna zou in augustus van dat jaar twee concerten geven in De Kuip in Rotterdam. Natuurlijk moest ik daarheen. Dat zagen mijn ouders niet zitten en dat feestje zou dus niet doorgaan. Woest was ik, hoe konden ze me dit aandoen? Nee, ze vonden me te jong, vonden dat ook maar niets mij in zo’n mensenmassa en zelf wilden ze absoluut niet, want beiden verafschuwden haar muziek. Dan zou ik wel een busreis van Leeuwarden naar Rotterdam erbij nemen, want je had van rechtstreekse concertlijnen voor een vast bedrag. Mijn ouders piekerden er niet over, daarvoor was ik helemaal te jong vonden ze. Ruzies hebben we gehad, ik vond ze te streng, te bekrompen en erg gemeen. Ik moest alleen maar dingen doen die zij leuk vonden en zij gunden me dit niet eens. Toen begreep ik ze niet, maar nu wel… Lees meer

Dyez: Uw Tourist In Haar Eigen Stad

Vorige week om deze tijd lag ik in bed met een griepje. Ik dacht door in bed te blijven er de volgende dag wel weer te zijn, maar dat was niet het geval. De volgende dag was het nog een tandje erger. Eigenlijk was ik al bang dat dit wel even zou aanhouden, maar op zondag ging het best wel weer oké. Dus niet klagen maar dragen, zo is mijn motto dan. Op maandag voelde ik me nog meer de oude. Nadat ik de was had opgehangen bedacht ik door de wolkenlucht en de harde wind dat het Scheveningen wel geweldig zou zijn. Dus ik vertrok ’s middags richting strand met mijn camera in de hand. Nee, ik was niet zo sportief om te gaan fietsen, ik nam de tram. Een half uurtje later was ik ter plekke.

Als eerste liep ik de pier op. De wind was keihard en dat voelde heerlijk. Het was GENIETEN in hoofdletters. Na mijn portie daar te hebben gehad liep ik naar beneden en via binnen weer de pier af. Er stond een meneer en die keek me lachend aan, “Was het lekker boven?” Ik knikte lachend, en hij zei, “Jij straalt ervan!” Tof is zoiets, maar het was ook echt heerlijk!

Eenmaal buiten had ik opeens honger. Ik keek even om me heen en vond een leuke Italiaanse tent. Daar genoot ik eerst van een cappuccino en daarna bestelde ik een wrap carpaccio. Oh die was lekker! Wat ook grappig was, bij mijn cappuccino verscheen mijn ‘grote vriend Zucchero’ in een nieuwe outfit die ik nog niet kende. Daar zaten we dan weer samen 😉

Erna liep ik naar buiten en trok ik mijn schoenen en sokken uit om het strand op te lopen. In het restaurant had ik ontdekt dat ik eindelijk met mijn mobiel Live kon op Facebook. Kortom, ik kon het niet laten. Geen rekening houdend met de wind door mijn enthousiasme, dus ik was amper te verstaan. Ik moest en zou met mijn voeten het water in, onderweg genoot van het gezandstraald worden. Recht tegen de wind in lopen en alle stress wordt keihard van je schouders gewaaid. Het was subliem, en om daarna met je voeten in het zeewater te komen maakt het dan ook af!

Eenmaal op weg naar huis bedacht ik spontaan om nog even Het Strijkijzer (De Haagse Toren) op te gaan. Ik kon nog wel eens Live en deed dat ook. Wat grappig was, ik vergat bijna om foto’s te maken. Dat uiteindelijk toch gedaan.

Dat Live op Facebook kunnen bracht me tot het volgende. Ik kan wel dingen van Den Haag laten zien. Dan ben ik wel de tourist in mijn eigen stad, maar dat is leuk. Je kunt dus nu lokaties aanvragen waar ik heen ga. Het is echter niet zo dat ik je ervaring helemaal ga waarmaken. Bij dingen met entree laat ik je wel zelf gaan, maar ik laat zien waar het is en wat er te doen is en hoe veel de entree is. Dien je verzoek dus gerust in, en ik ga er op af!

Hieronder even een overzicht van wat foto’s die ik heb gemaakt. En als afsluiter het filmpje van het touristisch zijn bij Paleis Noordeinde tot aan Het Torentje.

https://www.youtube.com/watch?v=LQeTdbLyNz4

Mijn Haar-ding, Goed Opgelost!

10421426_188542491496389_7877504726334508546_n Gisteren schreef ik heel open over mijn issue met mijn haar in mijn blog Lang Haar Of Kort Haar. Wat ik hoopte gebeurde, het luchtte mezelf behoorlijk op. Wel was mijn eerste handeling na het plaatsen van die blog de kapper te bellen voor een afspraak voor vandaag. Dat vooruitzicht deed me ook erg goed. Vandaag om 12:20 uur had ik de afspraak bij Toni & Guy.

Ik liet Jessica, de kapster die me behandelde, de foto’s zien hoe ik het eerder had gehad. Na het wassen en een kort overleg begon ze te knippen. Ze liet me zien hoe het was als het iets langer zou blijven. Dat was me nog iets te lang, ik wilde er nog een klein stukje vanaf. Zo gezegd zo gedaan. Ondertussen keek ik steeds blijer in de spiegel. Nu het langer is kan ik het goed dragen met mijn krullen, ik kan een fraaie hoge “hanekam” maken en Jessica heeft voor mu mijn haar nog even bewerkt met de stijltang. Dat kan dus ook nog. Ik ben er echt ongelovelijk blij mee!

Was ik lopend naar de kapper gegaan, ik zweefde naar huis en keek in ALLE etalages en ramen! Nee, niet om te kijken wat er binnen te bekijken viel, nee puur om naar mijn kapsel te kijken, zo ontzettend tevreden ben ik.
Eenmaal thuis was ik wel benieuwd naar de reactie van Mike en Nick. Mike zei: “Je straalt weer als vanouds, ik heb mijn oude Dyezzie terug! Het is ook ontzettend goed en mooi geknipt, beter als bij je vorige kapper in Zoetermeer eerlijk gezegd.” Mike is zelf kapper geweest en ziet dat. Nick vond het me ook goed staan en gaf me een knuffel. Kortom, dit is mijn dag!

Oh, wat ben ik tevreden en heel erg blij! Hier het eindresultaat, al moet ik de korte stukken morgen even in de verf zetten 🙂

Achterkant

Achterkant

Voorkant

Voorkant

Lang Haar of Kort Haar?

289557831210320 Ik weet even niet wat te doen. Mijn haar is nu zo lang dat ik het in een staartje draag. Daarmee ben ik over het moeilijke punt heen. Toch weet ik niet wat ik wil, lang of kort. Dat heb ik wel eens op fb gevraagd. Niet om, zoals je wellicht zou denken, complimenten. Nee, ik vraag het in verband met iets anders. Tot nu toe heb ik alleen nooit durven zeggen waarom ik het vraag. Het is wellicht ook wel gênant. Nu ga ik dat wel doen. Hopelijk lucht dit voor mij op.

Tentijde van mijn scheiding wist ik al, mijn lange haar gaat eraf. Toch wachtte ik daarmee, want ik had het plan bedacht om mijn haar te gaan doneren. Daarbij heb ik sponsoren gezocht die me een bedrag gaven als ik het af zou knippen. Mijn doel was 500,- euro bij elkaar te sparen, en dat haalde ik ruim. Dat geld was voor het KWF. Ik liet het pas knippen op zaterdag 15 december . Dat was namelijk in het weekend voor de 18de, de sterfdag van mijn vader die overleden was (in 2011) aan kanker. Niemand had ik die datum verteld, dus het was voor iedereen een verrassing.

Toch was dat niet de reden waarom mijn haar eraf moest. Nee, dat was een hele andere reden. Mijn agressieve ex had me vaak bij mij haren gegrepen. Dacht ik eens slim te zijn tijdens dat huwelijk en mijn haren af te knippen, dat resulteerde in dat ik mij voor anderhalve week heb ziek gemeld op mijn werk. Dan hoef ik verder niet te melden hoe ik eruit heb gezien denk ik.
Meteen na de scheiding had ik hulp van de psycholoog. Hierbij zat ik ook in een therapiegroep. Opeens was ik daar met een korte coupe en men vond het me goed staan. Trots vertelde ik waarom ik het had gedaan, de echte reden hield ik voor mezelf.
Totdat een andere dame in de groep een paar weken erna eens begon te huilen. Eigenlijk wilde ze ook kort haar, want haar ex had haar altijd bij haar haren gegrepen. Ze zag mij nu al een aantal weken met kort haar en vroeg zich af of dit een oplossing voor haar was. Ik bleef stil, wilde hierin geen mening geven. De psycholoog vroeg echter wat haar ex dan had gedaan. Ze vertelde dat hij haar bij haar haren had gegrepen en dan, om extra grip te krijgen zodat ze echt geen kant op kon, zijn hand omdraaide. Hierop kon ik mijn tranen niet verbergen. Eerst zag niemand het, tot er iemand was die tegenover me zat zei, “Ik denk dat hier iemand dezelfde ervaring deelt, of niet Dyez?” Kom dan maar eens uit je woorden, dat lukte me niet en een waterval aan tranen kwam eruit.
In een aparte trauma-sessie vroeg de psych aan mij of ik een sessie wilde ivm mijn haar. Dat deed ik, maar halverwege moest ik plots naar het toilet om te braken. Ik wilde daarna niet verder gaan. Mijn haar was kort en het zou wel slijten.
Dat deed het niet. Vorig jaar bij de hypnotherapie liet ik het ook vallen. De therapeute vroeg of ik het in een sessie mee wilde nemen, maar ik de herinnering aan die traumasessie bij de psych hield me ervan af.

Nu heb ik mijn haar weer in een staartje. Wat de wonden nu nog zijn? Deze:
– Ik kijk liever niet naar foto’s van mezelf uit die tijd met lang haar
– Als ik alleen over straat ga voel ik ongemakkelijk en laat de muziek op mijn telefoon uit
– In het ov blijf ik staan als ik niet rug aan rug kan zitten, of op een bank tegen een wand aan
– Ik schrik met de regelmaat wakker als ik mijn haar niet in een staartje heb als ik ga slapen, omdat ik zelf op mijn haar lig
– Ik voel me er onzekerder door

Nu zit ik met een dilemma, laat ik het groeien of niet? Ik zeg nee, want kort haar staat me goed, is veel gemakkelijker en dus om alle bovengenoemde redenen wat me dan toch rust geeft en me meer zelfvertrouwen geeft.
Maar ik zeg ja om weer die vrijheid te kunnen hebben dat ik baas ben over mijn eigen haar! Wat zo’n eikel wel niet aangericht heeft en hoe ongelovelijk diep dit bij me is binnengekomen is eigenlijk te erg voor woorden. Daar schaam ik me best wel voor.

Het voelt eng om nu eens zo open en eerlijk te vertellen, wat dit allemaal me gedaan heeft en dus nog doet. Moet ik er dan toch nog maar een therapie-sessie aan wagen? Dat vind ik zelf zo gênant. Het is maar haar!

Dit schreef ik gisteren, op 2 mei. Vandaag op op 3 mei schreef ik hierover deze blog: Mijn Haar-ding, Goed Opgelost!

Ik Ben Geen Haar Beter!

IMG_6021 Onlangs heb ik een blog gemaakt over het alcohol-gebruik van mijn moeder. Daar had ik als tiener zo veel moeite mee! Ik wilde haar eigenlijk naar een afkick-kliniek hebben. Is wellicht raar als kind naar je moeder toe. Maar ouders willen toch het beste voor hun kroost, en eigenlijk wilde ik het naar haar toe ook! Wat ik echter niet heb verteld, en ik ga met de billen bloot, ik sprak uit ervaring….

Ik was een avond te leuk uit met een vriendin in de Randstad, werd gespot door een dans-scout en mocht auditie doen. Dat in het kort. Je mag gersut weten, ik raakte er doorheen en trad met leuke en bekende acts op uit de jaren 90. Ik noem uit respect hun namen niet, dat wil ik er wel bij zeggen. Ik kwam dan wel glansrijk door die audities en ging het land door met ze. Had ik de hele week gewerkt bij een kantoorbaan en had ik ’s avonds nog eens trainingen van een uurtje of drie. Mijn vriend(inn)en daar had ik steeds minder tijd voor. Ja, voor Melle dan wel.

Melle kreeg door dat het niet goed met ging. Erg raar, als ik nu tenminste foto’s uit die tijd bekijk. Nee, mijn schaamte is te groot om die te delen. Was de werkweek op kantoor lang en de studies om de juiste dansen ook, ik moest iets! Ik kwam in contact met de verdovende middelen. Mijn choreografie wist ik, alleen was ik wel moe. Kortom, in mijn kleedkamer lag wel een “pepmiddel”. Lekker hoor en ik nam het zonder vragen tot me. Ja ook dat nog.

Tot Melle opeens zei: ‘Dyez, je eet woensdag bij ons, en ik heb iets voor. Een werelds cadeau!’ Ik opperde nog dat ik niet jarig was, maar ik moest er zijn. Ik kwam, en na het eten zei Melle ‘Luister naar het volgende nummer, en dan weet jij waarom en wij je naartoe sturen je op “Vakantie”!’ Vervolgens kwam 1 van mijn idolen George Michael over de speakers. Zo hard mogelijk ook, met zijn nummer “Monkey”. Ik keek Melle strak aan en vroeg kalm of ik naar de jungle moest. Voor de duidelijkheid, hier de clip die ik van Melle voluit in beeld en gehoor kreeg:

Voor de betere verstaander ik ging niet naar de jungle. De volgende dag werd ik naar de afkickkliniek gebracht. Door het dansen had ik een heuse coke-verslaving opgelopen. Geloof me, ik ben er niet trots op, maar wil jullie wel vertellen hoe zwaar en link het uitgaansleven kan zijn. Ik heb het over de jaren 90. In deze tijd is alles gewoon nog wilder. Laat me jullie dan waarschuwen, want je kind af zien kicken van de coke… Het is zwaar en een hel ook!

Wat ik eerder schreef over mijn moeder en de alcohol was voor mij als tiener niet mals. Toch is het verschil, ik kwam van de coke af en juist daarom zei ik destijds: “Mam, ga alsjeblieft hulp zoeken bij je alcoholverslaving!” Alleen heb ik mijn verslaving buiten mijn ouders gehouden. Stom he?! Want ik wist wel degelijk hoe het er aan toe ging! Maar dat vertellen? Nee! Mijn ouders hadden het (net) niet meekregen en dat wilde ik zo houden. Want een ouder wil trots op hun kind zijn. Als ze het eerder hadden geweten had het hun geen goed gedaan immers?!

Ouders willen het beste voor hun kinderen, andersom ook! En toch…. aan beide kanten worden gewoon fouten gemaakt. Ik keur echt mijn gedrag niet goed! Maar beloof me 1 ding, jij gaat je kind(eren) goed in de gaten houden. Daarom ben ik hierin met de billen bloot gegaan. Het is mijn les! Ik wilde geen kinderen, gewoon om alles te beschermen. Maar alsjeblieft, de wereld is zo aanlokkelijk, dus hou jou kids wel goed in de gaten. Het was mijn beste vriend die me redde. Mijn ouders zagen het namelijk niet en ik…. wist de waarheid goed verborgen te houden!

1 2 3 65