Wij en ‘Onze Antonio Banderas’

Lieve Melle,

Een tijdje geleden was ik naar mama toe. De terugweg werd leuk. Het heeft wel even geduurd, maar ik wil de herinnering nu vastleggen in een blog in een brief aan jou.
Op het station in Leeuwarden kwam ik Farooq tegen. Je weet wel, we kwamen hem vaak tegen tijdens het stappen in Leeuwarden destijds. We herkenden elkaar na elkaar toch zeker 17 jaar niet gezien te hebben in een keer. Het was ontzettend leuk om elkaar weer te zien. Hij moest naar Amsterdam en gezien de trein naar Den Haag daar stopt besloten we om samen te gaan reizen. We hebben heerlijk herinneringen zitten ophalen aan de staptijd van vroeger en ontzettend gelachen. We hebben ook gehuild, want hij wist niet dat je in 2000 was overleden! Dat heb ik hem verteld en, doe ik dat anders niet, ook waaraan je bent overleden!

Voor de meelezers zal ik nu het verhaal vertellen. Jij en ik noemden Farooq namelijk niet bij zijn voornaam. Wij noemden hem namelijk ‘Antonio Banderas’! Sommigen weten wel dat ik die acteur erg mooi vind, maar weinigen kennen het verhaal erachter. Dus bij deze.
Jij en ik hadden namelijk eind 1995 samen naar de film Desperado gekeken, waarin Antonio Banderas El Mariachi speelde. We hadden Antonio Banderas eerder in de docu-film ‘In Bed With Madonna’ gespot en vonden de man woest aantrekkelijk. Was Desperado niet een film die we zouden uitkiezen qua genre, hierin was de hoofdrolspeler van cruciaal belang geweest en wij hebben samen ademloos naar de Spaanse hunk zitten kijken. Ieder in ons eigen fantasiewereldje met uiteraard hem daarin, ook als hoofdrolspeler. Ja, het werd een favoriete film van ons. Inmiddels heb ik die ook op dvd, want er kleeft zo’n heerlijke herinnering aan!

In het voorjaar van 1996 was ik een middag met Daisy op pad. We waren naar de markt geweest in Leeuwarden en zij kwam een aantal van haar Arabische vrienden tegen. Het was heerlijk weer en we besloten een terrasje te pakken met zijn allen.
Op dat terras riep een van de heren naar een voorbijganger en nodigde die uit. Hij kwam naar ons toe en stelde zich voor, in het Engels zei hij dat zijn naam Farooq was. Hij gaf me een hand en we keken elkaar aan. De schok voor mij was groot, hier voor mij leek gewoon El Mariachi te staan. Zijn oogopslag, zijn neus zijn mond, zijn borsthaar en dan zijn lange haar dat hij in een vlecht droeg, het kwam eng dichtbij. De Spaanse tongval zat er niet bij, maar gezien de rest aanwezig was, was dat te verwaarlozen.
In die tijd hadden we geen smartphones, maar ik ben even later naar binnen gegaan om jou te bellen en te zeggen wie er bij ons op het terras zat. Je kon niet komen, maar zei dat ik hem moest uitnodigen om te gaan stappen dat weekend. Met die opdracht liep ik terug naar het terras.

Hij was op mijn plek gaan zitten. Op het moment dat hij me aan zag komen stond hij op, pakte nog een stoel, zette die naast de mijne, liet mij eerst zitten en ging vervolgens naast me zitten. We raakten in gesprek en hij vertelde dat hij Jordanië geboren en voor zijn geluk had gekozen. Hij wilde daar niet blijven, want hij wilde in vrijheid leven. Ik vroeg wat hij deed en hij vertelde dat hij schilderde, maar ook aan beeldhouwen deed. Het gesprek kwam vlot op mijn vader. Die kende hij van naam en hij vond het een eer mij te ontmoeten. Hij vroeg of ik creatief was en ik vertelde dat ik dat inderdaad wel was. Op het moment dat ik vertelde dat ik graag danste nodigde hij me uit om die avond samen in de discotheek te gaan dansen. Missie geslaagd, nu moest ik jou inlichten.
Toch was er 1 ding wat ik niet had kunnen laten en ik vertelde hem hoe schrikbarend eng hij op Antonio Banderas uit Desperado leek. Hij had dat vaker gehoord, maar vond het leuk dat ik het ook zei. Tegen de tijd dat we afscheid namen om thuis te gaan eten wist ik zijn naam niet meer, daarop zei ik, “Okay Antonio, Sorry I can’t remember your name anymore, We’ll meet tonight!” Hij moest lachen en zei dat het goed was, ook als ik hem Antonio zou blijven noemen.

Nadat ik gegeten, gedoucht, me aangekleed en me opgemaakt had ging ik naar jou en Remi en deed mijn verhaal. Remy keek me met een schuin oog aan, “Jordanië en zo galant, pas jij op dame?” Ik had Remi aan gekeken, “Daarom MOETEN jullie mee vanavond. Ik heb die ervaringen met die Irakees en later die opdringerige Iraniër gehad he? Ik wil zoiets niet nog een keer. Jullie weten, ik wil überhaupt geen relatie met zo’n groot cultuur-verschil. Ik weet van mijn ouders dat Bulgarije – Nederland al heftig was, dus nee bedankt.” Jullie gingen mee en Daisy was er die avond ook. We ontmoeten Antonio en ik zag jou gezicht toen je hem aankeek. Het lag niet aan mij, hij leek op Antonio Banderas!
Vragen meelezers zich nu af hoe Antonio er in de film uit zag. Hier even 2 voorbeelden:
Desperado 01
Desperado 02

Het dansen die avond was heerlijk met hem. Verder dan dat is het ook niet gegaan, want mijn chaperones (jij en Remi) hielden wel in de gaten dat hij niet te flirterig naar me werd. Toch hing er een spanning tussen hem en mij. Niet eens een liefdesspanning, het was meer een muzikale en ritmische spanning, want als wij dansten dan gingen we los. We spraken geregeld af, ook zonder jullie en dan stonden we avonden op de dansvloer.
Buiten de discotheek kregen we ook contact. Ik hielp Antonio bij zijn Nederlands 1x per week en dan at ik bij hem. Hij maakte de meest lekkere gerechten klaar die hij van zijn moeder en grootmoeder had geleerd. Ook is hij eens meegegaan naar mijn ouders en liet hij zijn portfolio aan mijn vader zien. Mijn vader zag toekomst in hem en heeft een aanbeveling voor hem gedaan naar de kunstacademie in Groningen. Die kans greep hij met beide handen aan. Nooit, maar dan ook nooit is er iets flirterigs of op liefdesvlak iets tussen ons gebeurd. Nouja, qua flirten wel, maar dat was uitsluitend op de dansvloer.

Het was in het prille voorjaar van 1999. We waren van plan om op zaterdagavond in Leeuwarden te gaan stappen. Remi was in december 1998 overleden aan kanker en jij had je afgezonderd en wilde nu weer eens uit om te kijken of je er aan toe was. Op vrijdag was ik met mijn moeder gaan shoppen. Ze hield me staande en draaide zich om, “Kijk eens wie jou groet!” Het was Antonio. We hadden elkaar zeker een half jaar niet gezien, en ik vertelde wat er gebeurt was met Remi en hoe moeilijk jij het had. Spontaan nodigde ik hem uit om zaterdagavond met ons mee te gaan. Hij kon wel naar het huis van Ed en Gideon toe komen, zij hadden hun woning aan ons geleend omdat zij op dat moment op vakantie waren. Hij kwam en we zaten heerlijk te borrelen. Jij had de pretpillen mee. Antonio deed graag mee en we slikten wat voor we gingen stappen. Die avond werd de beste dansavond van allemaal, jij deed zelfs mee op de dansvloer! Aan het einde van de avond verlieten we met een groepje de discotheek. Jij ging naar het huis van Ed en Gideon. Ik had een heerschap tijdens het stappen opgescharreld en besloot naar mijn eigen huisje te gaan.

De volgende morgen belde je rond half tien. Het heerschap was net weg, want ik had geen intentie iets leuks met hem op te bouwen en nog minder dat hij zou blijven hangen. Je schoot in de lach op mijn opmerking en vroeg of ik kwam brunchen. Zo gezegd, zo gedaan. Bij binnenkomst zag ik dat je had gedekt voor 3. Ik lachtte, “Mooie nacht gehad Honeybunch?” Je knikte met een blos op je wangen. “Wel met condoom he?”, vroeg ik. “Uiteraard schat, ik wil niet nog meer ellende”, zei je en daarna, “Ik zal hem wakker maken, moment…” en je was de kamer al uit. Ik zocht even muziek uit en ging daarna op de bank zitten. Jij was alweer in de keuken. Oh achteraf begrijp ik waarom jij naar de keuken was, held!

De deur naar de huiskamer ging open en daar stond in de deuropening in een strakke boxershort en verder niets, Antonio! WAT?! Ik schoot in de lach, “Nee, eerst George Michael aan jou verliezen en nu Antonio? Het leven was niet eerlijk!” Ondertussen loog die strakke boxershort van Antonio er niet om. Ik had helemaal niet willen kijken, maar die strakke boxer eiste alle aandacht op. Ik stond op en gaf hem een knuffel. “Jij vind het niet erg?”, vroeg hij. Nee natuurlijk niet, ieder zijn/haar eigen leven en geluk. Als dat van hem met jou was en andersom, dan was ik allang blij, juist voor jou Honeybunch!
Vervolgens zei ik dat hij even in de kamer moest wachten en liep ik naar jou toe, “Leg uit!” Je vertelde dat in de tijd dat Remi nog leefde en het tussen jullie wel eens uit was geweest, jij het al eens een paar keer eerder met Antonio had gedaan. Die klik was er vanaf de kennismaking geweest. Remi had het zelfs geweten! Ik was verbaasd dat jij nooit iets had verteld, maar dat wilde Antonio niet. Toch had jij het me wel degelijk verteld, maar je had ‘m ‘Elmar’ genoemd. Ik sloeg de hand voor mijn mond en riep verbaasd, “EL MARiachi!” “Ja Doornroosje!”, zei je lachend, “Ik was trouwens verbaasd dat jij met je taalgevoeligheid nooit die naam ‘ELMAR’ hebt herkent! Ook al heb ik zijn uiterlijk nooit beschreven, maar ik dacht dat je me wel door zou hebben. Toen bleek van niet liet ik je maar ‘slapende’. Goed, ik zei dat hij verlegen was en nog in de kast zat. Dat laatste is nog zo en ik vond dat hij open moest zijn. We hebben er voor gekozen om het als eerste aan jou te vertellen.” Ik keek je aan, “In mijn tienerjaren had ik een vriendje met de naam Elmar, dus nee dat viel me niet op!” Meteen daarna gooide ik mijn hamvraag maar op tafel, “Is hij een gever of een nemer? Echt, als ik met hem tussen de lakens was beland dan zou hij me in tweeën gespleten hebben Mel! Als ik tenminste zijn boxershort mag geloven!” De tranen rolden over je wangen van het lachen, je sloeg je armen om me heen en fluisterde het antwoord in mijn oor.

Het werd uiteindelijk niets tussen jullie, want Remi zat te hoog bij je. Je maakte het uit met hem en tevens gooide ook je medicatie aan de kant. Je wilde niet meer leven. In 2000 overleed je. Antonio had ik dus voor het laatst gezien ergens in 1999. En zo stonden we opeens tegenover elkaar op het station in Leeuwarden. Hij nog steeds met zijn El Mariachi/ Antonio Banderas-look. Die prachtige vlecht had hij ook nog. Die was niet eens erg uitgedund en geen haartje was ook grijs (Goed, hij kan het geverfd hebben, dat weet ik als geen ander). Hij was wel ouder geworden in zijn gezicht, maar op een mooie manier. Ook was hij dikker geworden, dat was de enige overeenkomst tussen ons op dat moment qua uiterlijke veranderingen zeg maar.

Jij kent op je wolk mijn verhaal wel, maar ken je dat van hem ook? Hij vertelde dat jij zijn eerste oprechte liefde was. Jij was zelfs de eerste man geweest met wie hij seks had gehad. Hij hoopte zo dat je Remi zou verlaten voor hem en hij was geduldig geweest. Remi was echter duidelijk jou grote liefde, dat had hij ontdekt toen hij na Remi’s overlijden een relatie met je kreeg. Hij vertelde dat je het had uitgemaakt en meteen daarop ook onbereikbaar was geweest. Hij had een week erna een pakketje van de post gekregen waarin jij hem zijn spullen had terug gestuurd. Hij was er behoorlijk kapot van geweest. Mijn mond viel open, maar ik weet dat hij eerlijk was, want dit was jij ten voeten uit! Wel wil ik je bedanken dat je eerlijk tegenover hem bent geweest over je ziekte en jullie ook altijd veilige seks hebben gehad! Hij heeft zich wel laten testen, en hij is gezond.
In 2002 heeft hij opnieuw geluk gevonden. Hij is nu getrouwd met Marcel en samen met een lesbisch stel hebben ze 2 dochtertjes. Hij doet nog steeds aan schilderen en beeldhouwen en geeft hier ook cursussen in. Het gaat hem goed, dat was duidelijk.

Hij is een braaf mannetje geworden. Hoe leuk het weerzien ook was, ik voelde me toch niet echt op mijn gemak meer bij hem. Ik vraag me af, ‘Wat als het anders was gelopen en jij nog had geleefd?’ Nee, die gedachte wuif ik weg. Jij was nooit zo burgerlijk als hem geworden. Oh weet je nog, toen jullie relatie net was uitgekomen? Het was dan Remi die tegen me had gezegd, “Jordanië en zo galant, pas jij op dame?” Ik heb jou een hoofddoek cadeau gedaan, wat een meesterlijke grap bleek (Wat was ik nerveus om die grap te maken!), Antonio heeft ‘m je om gedaan en zo zijn we gaan stappen. En weet je nog het liedje wat we altijd voor hem zongen? Nouja liedje, we zongen altijd die ene regel: ‘Bij Ons In De Jordaan’!

Ongeveer een kwartier voor Amsterdam vroeg Antonio, “Je was altijd een beetje spiritueel. Heb je contact met Melle?” Ik knikte en hij zei, “Wil je hem de groeten van me doen en zeggen dat hij voor altijd in mijn hart zit?” Bij deze weer, dit heb ik al gedaan. Ik vroeg Antonio daarop, “Zullen we beide een oortje van me indoen en samen een nummer luisteren? Gewoon om Melle nu te eren zeg maar?” Dat vond hij prima en dat hebben we gedaan. Ik zet hem hieronder, en echt, we hielden dat alletwee niet droog.

Lieve Melle, bedankt voor deze ontmoeting, want Antonio en ik dachten alletwee hetzelfde, jij hebt dit zo geregeld! Het deed ons beide goed.

Een lieve en dikke kus van mij en speciaal van ‘Onze Antonio Banderas’ of eigenlijk ‘EL Mariachi’ dat liedje wat we via mijn headset in de trein hebben gedeeld om jou te eren:

La Mia Passione: Superwoman

Nu had ik mezelf voorgenomen om de hoofdstukken rond huiselijk geweld in vieren te delen en deze binnen vier dagen te plaatsen. Dat gaat me lukken, want dit is de vierde. Dat is wel iets waar ik zelf erg trots op ben. Ik ben begonnen met deze serie om voorpret te hebben van The Passion, die over 10 dagen (deels, want sommige dingen zijn al opgenomen) live te zien in Leeuwarden.

Eerlijk is heerlijk, eerst heb ik gedacht om het over te gaan slaan, want het is gewoon niet het leukste. Maar geen ups, zonders downs, dus toch gedaan. Inmiddels ben ik bij mijn ex weg en ga ik weer verder….

Superwoman

Eindelijk was het zo ver, ik kreeg de sleutel van mijn flat die ik Villa Franka noemde, want ik was weer alleen. Op vrijdagmiddag kreeg ik om half vijf de sleutel en het eerste wat ik naar mijn woning bracht en op hing was mijn zelf ontworpen Rammstein douchegordijn! Dat was als grapje begonnen, want ik had ontdekt dat de douchecabine geen deur had. Eigenlijk had ik een hekel aan douchegordijnen, maar via yoursurprise.nl viel het gemakkelijk te bedrukken en hij was topkwaliteit, want hij is nog altijd even mooi. Zelfs na tig keer in de wasmachine. Had men dat raar en kinderachtig gevonden, iedereen die later in mijn Villa Franka kwam wilde altijd eerst dat douchegordijn bekijken.

Het was dat ik een paar muren een kleur wilde geven, maar verder was er niet veel te doen. Op zaterdagmorgen werd dus de citybox leeggehaald en begon het klussen waarbij ik veel hulp kreeg van Hanna, Karel, Ingrid en Ruud.
De eerste avond was meteen geweldig. Nadat iedereen weg was zat ik dan alleen. Tos zou pas later die week komen, wanneer alles zo goed als klaar was. Daar zat ik dan en ik zette Rammstein keihard aan en ging douchen. Daarna opende ik de fles Asti (die ik voor dat moment van mama had mee gekregen) en toaste ik op het leven. Opeens merkte ik dat ik kapot was van alle drukte en emoties en ging ik vroeg slapen. De volgende morgen werd ik wakker terwijl de zon net op kwam. Ik ging voor het raam staan en keek richting de Euromast, het uitzicht was adembenemend mooi op 9 hoog! Ja, ik moest huilen, van blijdschap. Dit is de foto van die morgen:

Een paar dagen later reisde ik met de trein naar mama om haar op te halen. Ze zou me nog een beetje komen helpen. Dat had ik zo graag gewild. Ze bleef een paar dagen en we wisselden het nuttige en het aangename goed af. Regelmatig kwam Hanna ook en dan gingen we ons drieën op pad, vaak naar de kringloop en dan haalden we weer spullen. We genoten volop. Op vrijdag zou Tanja Tos komen brengen en ik was erg nerveus. Toen de bel ging drukte ik de beneden deur open en rende ik naar de lift, met mama en Hanna achter me aan. Op het moment dat de liftdeuren open gingen zou Hanna een foto maken, maar ik huilde en schreeuwde keihard, alsof mijn laatste adem er uit kwam, ‘TOSJOOOO!!!!’ Daar stonden we dan met zijn vieren te janken in de hal voor de lift. Ik haalde Tos meteen uit zijn katten-reismand en eenmaal binnen heeft Hanna dan de eerste foto kunnen maken.

Op zondag brachten Hanna en ik mama weer naar huis. ’s Avonds nam ik een douche, zette thee en ging ik de film kijken Desperado met mijn held Antonio Banderas. Tos lag heerlijk bij me op schoot. Ik keek naar het dienblad met daarop mijn thee en op dat moment heb ik me zo intens warm en gelukkig gevoeld. Het ergste was achter de rug. Tos en ik waren veilig!

Er was echter 1 ding waarbij ik me niet veilig voelde. Het was mijn lange haar. Er was vaak aan mijn haar getrokken en ik had moeite met het openbaar vervoer. Ik durfde niet te zitten als ik niet voor een wand kon zitten. Meestal stond ik dus tegen de deur aan. Het was echter bijna een jaar geleden dat papa was overleden. Dat heb ik gecombineerd. Ik doneerde mijn haar en vroeg op facebook en aan familie en vrienden, om donaties. Dat geld heb ik overgemaakt naar het KWF.
Man wat was ik trots op en blij met mijn korte koppie en ik veranderde dat ook nog vaak.

Natuurlijk was ik er nog niet. De hulp begon nu echt met groepstherapie. Dat had ik zelf gewild, want ik was behoorlijk vereenzaamd. De vrouwen in de groep deelden ook hun verhaal. Niet allemaal huiselijk geweld, maar wel het voor zichzelf opkomen. Daar leerde ik mensen weer langzaamaan te vertrouwen, maar nog meer om op mezelf te vertrouwen. Ook moest ik nog wat zaken qua olievlek met mensen inlichten verbreden. Ik wilde weer gaan werken en vroeg eerst een gesprek met de bedrijfsarts en de vertrouwenspersoon van mijn werk aan. Ik vertelde mijn verhaal, de bedrijfsarts had ik al vlot ingelicht nadat ik uit de school was geklapt bij de intake in de GGZ. Hij had me tijd gegund tot ik in mijn flat zat. Hem wilde ik er persé bij hebben voor als ik over emotioneel zou raken. Dat gebeurde niet en de directeur werd erbij geroepen. kort en bondig zei ik dat ik weer wilde beginnen, maar nog niet achter de balie durfde en waarom. Het was goed, de eerste 3 maanden zou ik ander werk doen binnen een kantoor elders in het gebouw. Ik overhandigde hem een foto van Ernst. Die is aan mijn vervangster gegeven en er is bij gezegd dat als die persoon naar mij zou vragen zij zou antwoordden dat ik er niet meer werkzaam was. Na 2 maanden was hij gekomen, mijn collega was net in de hal geweest. Ze had mijn vervangster horen zeggen dat ik er niet meer werkte en hij moest en zou weten waar ik nu werkte. Dat kon ze niet zeggen. Mijn collega was er naartoe gelopen en had gevraagd wie hij was. Hij had zich voorgesteld en zei dat zijn zoon mij miste. Helaas, ze konden hem niet verder helpen. In totaal na 4 maanden, zat ik weer op mijn plek.

Ook mijn buren en de huismeester had ik ingelicht. Er werd besloten om mijn naambordje nog niet op het bellenpaneel te hangen. Op eerste paasdag bracht ik mijn vuilniszak naar beneden en toen ik terugliep liep ik Ernst tegemoet. Hij begon te schelden en te vloeken en was duidelijk dronken/stoned of beide, en dat om 13:30 uur! Ik ging voor hem staan en wees naar de parkeerplek, daar kwam de huismeester net aan gelopen. Ik wees naar Ernst en zei, ‘Wilt u het verder afhandelen? Ik wil graag veilig naar binnen.’ De huismeester nam het over. Eenmaal uit de lift keek ik over de balustrade en zag Ernst weg lopen. Ik wachtte nog even op de lift en de huismeester kwam eraan. Hij zei dat als Ernst nog eens zou verschijnen dat ik dan toch aangifte moest doen. Nee, ik heb geen aangifte gedaan. Ik heb de keus gemaakt om voor mezelf te gaan. De aangifte, het onderzoek en de gang naar de rechter zou me gewoon te veel tijd in beslag nemen en die tijd wilde ik alleen nog aan mezelf besteden.

De groepstherapie vond ik niet genoeg. Na maanden werd ik nog met regelmaat wakker door een nachtmerrie over alles wat gebeurt was en mijn psych bood me traumatherapie aan, in de vorm van EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) Op de site van www.psychischegezondheid.nl wordt het kort uitgelegd als: EMDR is een bewezen effectieve therapie die kan worden toegepast bij het verwerken van nare en ingrijpende ervaringen. EMDR wordt met name toegepast wanneer mensen last blijven houden van een schokkende gebeurtenis, zoals (seksueel) geweld, een overval of een verkeersongeval. Ze hebben bijvoorbeeld flashbacks van de gebeurtenis of nachtmerries. Vaak is er dan sprake van een posttraumatische stress-stoornis (PTSS). Door middel van EMDR neemt de kracht en emotionele lading van een nare herinnering af. Als je die link aanklikt kun je er meer informatie over vinden.

Het gebeurde trouwens geregeld dat ik thuis kwam van de therapie en ik van mijn pad was. Nu hadden de oude bewoners van de flat een hangmat in huis en hadden de haken laten hangen. Ik kreeg voor mijn nieuwe woning van Ingrid en Ruud ook een hangmat en na de therapie lag ik standaard in de hangmat een film te kijken of een boek te lezen ter ontspanning. Vlak voor het raam, wat geweldig was op 9 hoog!

Wie mijn grootste steun en toeverlaat in die tijd was, op familie en Friese vriend(inn)en na, was Hanna. Was ik nog voorzichtig met het naar buiten gaan, Hanna sleurde me deur uit. We waren geregeld op pad of een weekendje uit. Altijd hadden we de grootste lol en we kregen veel voor elkaar. Zoals bijvoorbeeld op de SS Rotterdam tijdens de tour toestemming krijgen om overal te mogen fotograferen en met grappige poses.
Op de SS Rotterdam heb ik overigens definitief afscheid genomen van Ernst en hem symbolisch laten verzuipen. Mijn trouwring ligt daar ergens. Op de foto ernaast zie je mijn trouwkleding. Mijn eerste trouwjurk heb ik bij het Leger des Heils gebracht, zodat iemand anders die ook wilde trouwen een dag kon stralen. Die van mijn tweede huwelijk wilde ik een ander niet aan doen. Dus die heb ik verknipt tot kleine lapjes.

Ook besloten we eens spontaan in het donker, aan het begin van de avond, “mijn overbuurman” De Euromast te bezoeken. Het regende en waaide, maar wilden naar boven. Daar stond ik op mijn hoog gehakte laarzen in dikke panty, met een knie lang jurkje en zelfde model jas, en KOUD! De laatste lift was ook nog eens kapot, dus we moesten lopen om in de ring te komen. Daar zaten we dan en we genoten van het uitzicht! Wat ik nog nooit heb gedaan en nog steeds wil, is eens abseilen van de Euromast. Dat had ik bedacht om weer met beide benen op de grond te komen. Jammergenoeg is het er nooit van gekomen. Kan nog! Maar dan niet meer om die reden.

We deden ook een weekendje Newcastle met de Ferry. Dit kwam door een uit de hand gelopen grap. We waren eens op de SS Rotterdam toen de MS Rotterdam uitvaarde. Hanna filmde dat en stuurde dat filmpje naar een vriendin met de vraag of zij het op facebook wilde plaatsen met de tekst dat ze ons had uitgezwaaid, omdat wij naar New York zouden vertrekken. Al snel hadden velen het geintje door. Een vriendin van mij wilde ook nog wel mee en een vriendin van Hanna ook. Met een speedboot kwamen ze achter ons aan en hesen we hun aan boord. Ook Tos was mee. Gedurende twee weken plaatste ik foto’s op facebook met waar we allemaal stopten en met de idiootste avonturen. Zo waren ook onze favoriete acteurs aan boord gekomen om ons te vergezellen. Voor mij was dat Antonio Banderas. Halverwege “onze reis” bleek toch dat niet iedereen had begrepen dat het een grap was. Zo was er een collega van mijn vrijwilligerswerk die me gek aankeek toen ik kwam werken, ik was toch op vakantie met Hanna?
Het diepte-punt uitje was echter onze avond naar De Toppers. De dresscode was 1001 Nacht. Ik besloot niet als haremdame te gaan, maar creëerde een boerka voor mezelf. We hadden mee voorpret dan dat we het concert leuk vonden. Voor donker waren we dan ook alweer thuis.

Later waren we in Brabant, daar was een coverband van Queen. Omdat ik zou meedoen aan de Gaymoeder-verkiezing wilde ik op de foto met die Freddie-figuur. Brutaal zocht ik de band op op facebook en deed ze een bericht met mijn vraag. Al vlot had ik antwoord en ik belde Hanna al lachend op met de mededeling, ‘Ik heb het voor elkaar hoor. Als wij die avond bij die Queen coverband zijn moeten we ons in de pauze even bij meneer van Gelen melden en dan kunnen we naar de kleedkamer om even die foto te maken van mij met die Freddie-figuur die dan naar mijn tattoo wijst. Hanna schoot in de lach, ‘Dat meen je niet!’ Eh jawel, kijk maar:

Na een maand of 10 was ik klaar met de therapie en nam ik afscheid van de groep. In mijn laatste 1 op 1 gesprek met de psychologe zei ze dat dat ik het geweldig had gedaan en goed gebruik had gemaakt van de hulp die me geboden was. Nu moest ik het alleen doen, maar als er wat was mocht ik altijd bellen. Goed, er zijn nog wel littekens. Het ene zal weggaan en sommige dingen blijven altijd een pijnscheut geven, maar daar leer je mee leven. Wat ik absoluut niet meer wil? Trouwen! Men vraagt wel eens of ik weer zou willen trouwen, maar nee. Ik heb mijn les gehad, ik hoef nooit meer aan een “huwelijkse plicht” te voldoen en dat voelt voor mij als vrijheid!

Het belangrijkste is, ik vertrouw weer op mezelf en ik durf anderen weer te vertrouwen. Het is goed zo!

Nu een nummer waar ik in die tijd heel veel steun aan had en wat ik als een mantra gebruikt heb gedurende het eerste jaar. Nee, het is geen Rammstein. Het is hoe ik mezelf ben gaan bekijken!

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid
Deel 3: La Mia Passione: Franca Tiamo
Deel 4: La Mia Passione: Feeling Good
Deel 5: La Mia Passione: Father and Daughter
Deel 6: La Mia Passione: Innocent
Deel 7: La Mia Passione: L’Italiano
Deel 8: La Mia Passione: Fighter
Deel 9: La Mia Passione: Family Time
Deel 10: La Mia Passione: In Nije Dei *SPESJALE EDYSJE*
Deel 11: La Mia Passione: Bicycle Race
Deel 12: La Mia Passione: Music
Deel 13: La Mia Passione: The Lovecats
Deel 14: La Mia Passione: Living On My Own
Deel 15: La Mia Passione: In This Life
Deel 16: La Mia Passione: I Don’t Care
Deel 17: La Mia Passione: Vlieg Met Me Mee Naar De Regenboog
Deel 18: La Mia Passione: Behind The Mask
Deel 19: La Mia Passione: Seemann
Deel 20: La Mia Passione: Human Nature

01: Theezakje-Talk!

Sinds een tijdje ben ik weer helemaal aan de thee. Nu moet ik zeggen, ik heb mijn favorieten. Ik ben niet zo van de fruitsmaken, maar meer van de kruiden. Mint vind ik geweldig, maar ook kaneel en zoethout. Het is dus meestal Marocco Mint van Lipton en de laatste tijd ben ik ook weer helemaal aan Pickwicks Sterrenmunt. Bij de laatste is me iets opgevallen, al schijnt het er al langer te zijn. Er staan namelijk vragen op de labels van het zakje. Nu ben ik wel zo nieuwsgierig dat ik altijd kijk en stiekem ook wel teleurgesteld ben als ik het labeltje pak met daarop dat ik een vraag kan insturen. Dan wil ik ook een vraag!

Natuurlijk zal het van Pickwick de bedoeling zijn om eens een ander gesprek aan te roeren (is handig als je geen suiker, of melk, in de thee hebt) met die vragen. Of om stiltes op te vangen met zo’n vraag. Nu kom ik voor beide niet in aanmerking. Meestal drink ik mijn thee als ik alleen ben. En verder ben ik wel zo spraakzaam dat ik niet aan de vraag toe kom.

Daarom bedacht ik, ik ga een blogpost hierover maken! Op het moment dat ik dit zit te tikken drink ik het ook. Hoe compleet kan ik het maken? Daar ga ik dan:

“Dyezzie geïnterviewd door de Sterrenmunt van Pickwick”

Welke naam zou je jezelf geven als je mocht veranderen?

Deze is wel gemakkelijk. Ik ben gaan bloggen onder een andere naam. Mijn echte naam is Franka. Dyezzie komt uit mijn tweede naam Nadyezdha, naar de naam van mijn Bulgaarse oma. Dit heb ik zelf dus aangepast. Mijn opa noemde oma namelijk altijd “Nadyez”, Zelf bedacht ik dat het afgekort naar Dyez nog handiger was geweest en heb ik het weer verkleind naar Dyezzie.

Waar zou jij meer tijd aan willen besteden?

Sowieso aan het schrijven. En nu ik het Photoshoppen heb ik ontdekt, doe ik dat ook erg graag. Eigenlijk zou ik in z’n geheel graag nog meer fotograferen.

In welk boek zou jij de hoofdpersoon willen zijn?

Ik zou graag Victoria willen zijn uit de Berlijntrilogie van Jenny Glanflied. Een geweldige serie. Hotel Quadriga is het eerste deel begint nog in het Duitse keizerrijk en gaat over de Eerste Wereldoorlog richting de Twee. Victoria is deel twee en gaat over de Tweede Wereldoorlog. Het derde deel is Verdeelde Stad en gaat over de wederopbouw van Berlijn, de verdeling van de stad en loopt tot aan de val van de muur. Het is al een oudere serie, maar hij blijft geweldig! 

Wanneer komt het kind in jezelf weer boven? 

Dat zit bij mij best wel bovenin. Ik hou het wel hoog, want het brengt onbevangenheid en nieuwsgierigheid. Ik heb er ooit een kort verhaal over geschreven. Klik maar op de link: Hobbelpaard. Het is niet heel lang en onderaan staat een leuke foto van mij met mijn hobbelpaard.

Van wie kreeg je allemaal vlinders in je buik? 

Dat waren er wel een aantal! Ik ga geen namen noemen van mijn liefdes, want gezien dit een blog is kan ik dat gezien de privacy niet maken. Daarbij zal het anderen dan weer weinig zeggen, dus namen van beroemdheden noemen is leuker!

Het begon met John Travolta als Danny Zuko in Grease, daarna kwamen: Modern Talking-zanger Thomas Anders, later de latino zanger Luis Miguel, Andrew Ridgeley van Wham!, John Taylor van Duran Duran,  van The Cure: Simon Gallup, Porl Thompson en uiteraard Robert Smith, Dave Gahan van Depeche Mode, Billy Idol, Johnny Depp, Gedeon Burkhard (hij speelde Alex Brandtner in Commissaris Rex), Ricky Martin, Antonio Banderas, Adam Lambert en  Richard Z. Kruspe van Rammstein. Degene die me echt de meeste vlinders bezorgde was George Michael. Pas toen hij allang uit Wham! was. In random volgorde:


Als je alle tijd van de wereld had, wat zou je dan doen? 

Dan zou ik een culinaire reis maken door Italië. Zo eentje waar je zelf alleen maar les krijgt, dus niet alleen eten. Maar echt het hele land door, om uit alle streken de beste dingen te leren maken.

Heb je vandaag een leugentje om bestwil verteld?

Nee dat heb ik niet gedaan.

Welke gave zou je willen hebben?

Nou eigenlijk wel een hele gave!

Wat is jou ultieme geluksmoment?

Gewoon tevreden zijn ben wie ik ben en en wat ik heb.

Als jij een glazen bol had, wat zou je daar graag in willen zien? 

Eigenlijk over hoe snel ik een baan heb en wat en waar het dan is.

Wat is iets dat eigenlijk niemand van je weet? 

Dat, wanneer ik overleden zou zijn en ik voor de de keus zou staan om gereïncarneerd te worden, ik vriendelijk bedank. Ik vind het namelijk verschrikkelijk wat de mensheid de wereld aandoet. Dat geven we door aan de generaties na ons…

Wat is je grootste blunder?

Tja, ik struikel regelmatig en lig dan languit. Ook loop ik nog wel eens ergens tegenop, zoals gisteren tegen een verkeersbord. Of ik klap een stoeltje in het o.v. naar beneden en ga zitten terwijl dat stoeltje weer terug geklapt is. Ik heb het ook al eens gehad dat ik een theezakje in een kop soep hing, en dat stinkt kan ik melden. Ik heb de afstandsbediening al eens in mijn tas gehad in plaats van mijn telefoon. Ik heb ook wel eens een vrij ranzig en grof gedicht (een collega en ik waren de vele seksuele opmerkingen van een andere collega zat) verzonden aan al mijn mailcontacten. Eigenlijk kan ik nog wel even doorgaan, maar dit is toch wel genoeg zo. Trouwens bij al mijn blunders heb ik zelf de grootste lol!

Waar voel je jezelf het meest op je gemak?

Ja, dat is toch wel lekker thuis met mijn eigen dingen. In een panty, met een lange rok en een lekkere warme trui aan.

Welke stempels zou jij in je paspoort willen hebben? 

Als ik ooit de loterij zou winnen zou ik wel een Antarctica-reis willen doen. Dat lijkt me echt geweldig.

Wat is de meest vreemde plek waar je ooit hebt geslapen?

Verschillende keren voor het postkantoor. Dan zat ik weer eens in de rij voor kaarten voor een concert van Madonna, Robbie Williams, Pink Floyd of U2. Voor de laatste was wellicht het meest vreemd, want die kaarten haalde ik voor anderen.

Wat zou je uitvinden als alles te realiseren was?

Met een moeder met Alzheimer toch als eerste een geneesmiddel daarvoor. Maar verder ook een geneesmiddel voor alle andere aandoeningen. Van die middelen dan waarbij je binnen 2 dagen de oude bent. Verder zou ik uitvinden dat de wereld ook weer helemaal gezond zou raken. Gezondheid gaat toch boven alles en dat geldt voor alles wat leeft op aarde, inclusief de aarde!

Met wie zou je het liefst dit kopje thee drinken?

Eigenlijk best wel voor de hand liggend. Maar toch met de dierbaren die me zijn ontgaan. Tenslotte kan ik de rest gewoon vragen om een kopje thee met me te drinken, maar hen niet.

Goed, dit waren de vragen voor nu. Er zaten een paar bij die voor mij niet realistisch genoeg waren. Heb ik weer eens nieuwe vragen, dan doe ik een nieuw interview!

Wordt dus vervolgd!

Vergissen Is Menselijk….

zoisdat
Sinds een tijdje heb ik weer contact met Gideon en Ed. Het waren vrienden van mij Remi, Melle en mij, ook Partick zat erbij, maar we weten niet waar die beland is. Destijds heb ik zelf het contact met Gideon en Ed verbroken. Nadat Remi was overleden aan kanker en Melle een paar jaar erna aan Aids. Van Melle was het helemaal zijn eigen schuld dat hij was overleden, daar konden ze geen medelijden mee hebben. Dat voelde misselijkmakend en als een klap in mijn smoel. Ik ben direct opgestaan, heb gezegd dat ik geen contact meer wilde en ben vertrokken. Misschien kort door de bocht, maar ik laat de mensen die dicht bij me staan niet beledigen en al helemaal niet als ze het zelf niet meer kunnen horen en zichzelf niet meer kunnen verdedigen!

Er kwam dus weer contact en we hadden wel eens zitten chatten, een beetje hallo en hoe is het, maar Melle en Remi werden niet besproken. Gideon en Ed zijn al 24 jaar bij elkaar en ze wonen inmiddels al jaren in het Zuiden des lands. Vanmorgen las ik het bericht dat ze vandaag naar Den Haag gingen en zondag weer naar huis zouden gaan. Of wij, jawel Mike was ook uitgenodigd, zin hadden om af te spreken. Mike meldde vanmorgen echter dat hij ziek thuis bleef, dus die zou al niet meegaan. Ik was wel nieuwsgierig, maar een sceptisch gevoel overviel me ook. Ik besloot ze het voordeel van de twijfel te geven. Iedereen verdiend toch ook een tweede kans? Ik had de kapper gebeld en besloot dat ik daarna wel even de Grote Markt op kon om iets met ze te gaan drinken. Ik kreeg vlot antwoord, en we spraken af om 16:00 uur.

Ik was echter vlot klaar bij de kapper en besloot om te kijken of ze er al waren. Ja, dat waren ze. Ze waren zo blij om me te zien en ik kreeg van beide een dikke knuffel. Dat had ik vroeger nooit met ze gedaan en dat voelde dan ook apart. We zaten en al was ik van plan iets warms te bestellen, ik bestelde een cola light. Het was een gevoel. Zij bestelden een rode wijn, en vonden het flauw dat ik niet meedeed. Ik heb een eerlijk excuus, ik zit aan de medicijnen, oja dat was ook zo, dat hadden ze gelezen op fb! Onze drankjes werden gehaald en Ed zei dat ik wel dikker was geworden, daar moest ik wel om denken. Gideon was het roerend met hem eens en vertelde welk dieet het beste kon doen. Eh ja, was ik vroeger onzeker, dat is weg. Ik vond dit niet tof en al helemaal om mee te beginnen, dus ik zei alleen, “Dat is aan mij en mij alleen om te bepalen, een ander heeft me maar te accepteren om hoe ik ben en zeker om hoe ik eruit zie!” Beide heren waren even stil. Zij waren ook veranderd trouwens. Zij waren dan mager te noemen, maar zagen er duidelijk ouder uit. Wat dat aanging was de tijd mij beter gezind geweest. Nee, dat zei ik niet. Onze drankjes kwamen. En Gideon zei, “Zo zeg, daarin ben je veranderd.” Ja wat dacht hij dan, ik heb ook geleerd in het leven.

Beleefd vroeg ik hoe het verder met ze ging, wat ze nu deden en wat ze in Den Haag kwamen doen. Ed is nog steeds docent drama. Klein detail, hij was vroeger ook mijn docent geweest, ik kende hen beide al voor ik Melle en Remi kende. Gideon kende ik al voor ik Ed kende, want wij waren een jaar lang klasgenoten. We haalden even herinneringen op aan die tijd en ik voelde me iets meer op mijn gemak. Tja, en toen kwamen Remi en Melle aan bod. Het waren goede vrienden geweest, maar hun levensstijl was niet die van Gideon en Ed. Oké, dat is toch niet erg? En daarop begonnen ze over dat Remi en Melle vaak uit elkaar waren geweest en er weer andere vriendjes tussendoor hadden, dat Remi altijd op wilde vallen door als travestie op te treden, dat ik te veel op hen inging en zij me het slechte pad op trokken i.v.m. drank en drugs, ze waren te uitbundig en te luid geweest en Melle was ronduit stom geweest om Aids op te lopen.
En oja, ze lazen mijn blogs en ik was veel te positief over Melle! Sorry, het was mijn meest dierbare vriend en ik heb geen nare herinneringen aan hem! Ik had geluisterd, gedronken en mezelf op zitten vreten van binnen.

Oh, en toen lag me iets op de tong, maar dat heb ik niet uitgesproken! Dat ging over het gedeelte over dat Remi en Melle geregeld andere vriendjes tussendoor hadden. Onlangs schreef ik dat ik in de trein had gezeten met een andere goede vriend van Melle en mij die we Antonio Banderas noemden. Antonio heeft me tijdens de treinreis namelijk verteld dat hij de lakens (en de hal, het toilet en het klaslokaal!) had gedeeld met Ed! Hij had Ed ook beschreven en hij had ook verteld dat hij daar al eens in huis was geweest voor hij daar had afgesproken met Melle en mij om te gaan stappen. Ik had nog gevraagd of Melle dat wist, maar Melle heeft dat nooit geweten zei hij. O wat had ik dat graag gezegd! Toch was het net of Melle opeens in mijn oor fluisterde, “Hou je bek, dat is niet aan jou!” En dus heb ik het niet gezegd.

Toch was dat nog niet het ergste. Nee, ze kwamen opeens aan Mike! Mike die ze nooit hadden gezien, maar beoordeelden op wat ik op mijn facebook had gezet. Volgens hen was ik net zo als bij Remi en Melle en ging ik te veel in Mike op. Ik wist dat ik wilde toeslaan, maar ik besloot positief te beginnen. Ik vertelde dat ik in 1 ding niet veranderd was, namelijk in het flink uitvergroten van dingen en het overdrijven. Ja dat had ik nu eenmaal aan Remi en Melle over gehouden. Ook vertelde ik dat ik me geen betere en meest geschiktere man voor mij kon bedenken als Mike, want Mike laat mij helemaal in mijn waarde zoals ik ben en zoals alleen Remi en Melle dat ook hadden gedaan. Wij vullen elkaar aan als yin & yang. Dat vonden ze zo geweldig voor me en dat gunden ze me zo! Ze vonden het ook jammer dat Mike niet mee was, maar wellicht konden we zaterdag met zijn vieren gaan eten?

Nu was het tijd voor mij en daar ging ik, “Nee dat gaan we niet doen. Ik zou mijn ogen uit mijn kop schamen naar Mike over jullie stelletje verbitterde ouwe zeikerds. Achteraf een beetje na ruim 16 jaar afgeven op jullie goede vrienden. Want zo stelden jullie je toen wel op. Jullie hebben hun gewoon gebruikt, want jullie gingen heel zelden mee stappen in Leeuwarden, maar wel ALTIJD als we naar Amsterdam gingen. Ik weet ook dat jullie nooit een cent aan de benzine hebben betaald en als jullie aan een rondje toe waren, dan waren we net niet in de buurt. Als we uit eten gingen dan rekenden jullie exact uit wat jullie hadden gegeten en gedronken om maar niet te veel neer te leggen en thuis etentjes doen waren zeer zeker nooit bij jullie. Stelletje zielige gierigaards! En dan nu de vooroordelen over Mike! Dat pik ik dus al helemaal niet. Ik heb spijt dat ik ja heb gezegd om nu met jullie af te spreken, ik ga afrekenen en laat het hierbij. Ik wens jullie nog een fijn verblijf in het Haagse en benader me alsjeblieft niet weer!”
En oja! Ik heb ook nog gezegd dat ze mijn blog even in de gaten moeten houden. Dat dan weer wel.

Ik ben opgestaan en ben naar binnen gelopen om af te rekenen. Uiteraard…, alleen mijn cola light!

Hadden Ze Mij Als Voorbeeld Ofzo?

img140 Een enkele keer kan ik een goede animatiefilm erg waarderen. Nu is Shrek absoluut niet mijn favoriet, alhoewel…. met de stem van Antonio Banderas voor Puss in Boots, staat hij wel in mijn Top 10.
Toch is er nog een stukje in Shrek 2 en daarom heb ik me tranen zitten lachen. Welk stukje dat is? Nee, geen Puss in Boots. Het gaat om Donkey!

Het ergste van alles is, ik heb me tranen zitten lachen omdat ik mezelf erin herkende. Ik was 10 jaar en we gingen met de auto naar Bulgarije. Een reisje van zo’n 2500 km. O wat had ik veel zin om naar mijn grootouders en andere familieleden te gaan, in de bergen te lopen en te zwemmen in zee! Het was voor mij de eerste keer en ik kon niet wachten tot we er waren. Bij Leeuwarden, zo’n 20 km van Franeker waar wij dus woonden, vroeg ik al of we er bijna waren. Inderdaad, nog zo’n 2490 km te gaan, dus mijn ouders wisten dat het een lange reis zou gaan worden.

En dan heb je het volgende stukje uit Shrek deel 2. Nog steeds vind ik het erg lachwekkend en ik hoor mijn ouders nog roepen: “Ga jezelf zitten vermaken en maak eens geen geluid!” O wat heb ik mijn best gedaan, maar mijn mond houden kon (en kan) ik niet. Ach ja, good old memory’s 😉

1 2