7x Muziek Op FB: De Laatste!

IMG_2302 Het is de laatste alweer in de serie 7 dagen muziek op Facebook. Vandaag weer iets heel anders, maar wel 1 waar ik een jeugdherinnering aan heb. Is het The Cure? NEE! Is het Madonna? NEE! Is het Nena? NEE! Is het Wham!? NEE! Is het Billy Idol? NEE! Is het Duran Duran? NEE! Is het Michael Jackson? NEE! Ja, ik kan even doorgaan, maar dat soort muziek is het helemaal niet. Het is namelijk fluitist Chris Hinze! Echt he, die zagen jullie niet aankomen 😉

Dit keer neem ik jullie mee naar mijn 16de jaar en dat was in 1988. De Koornbeurs was (en is nog) het theater in Franeker en destijds was het meer een cultureel centrum, gezien er ook legio cuursussen werden gegeven. Zo werd er ook teken- en schilderles gegeven door mijn vader. Mijn vader vertelde eens dat er op een zondagmiddag een optreden zou zijn van Chris Hinze, een fluitist en zei dat we daar naartoe zouden gaan. Nahja, een fluitist, leuk voor mijn moeder, maar ik hoefde niet zo nodig mee. Mijn vader zei dat we met z’n drieën gingen en dat het vast stond. Een beetje cultuur kon geen kwaad. Uiteraard zag ik dit met mijn zwaar puberende hoofd totaal niet zitten en ik ging vol in de aanval, IK ZOU NIET MEE! Hoe erg ik het ook maakte, ik moest mee! Oh wat was ik woest, dat mijn vader gewoon voor mij mijn zondagmiddag ging bepalen, wat dacht hij dan? Niets hielp echter, zelfs niet dat ik op zondagmorgen wat ziekjes was. Jaja, te doorzichtig natuurlijk, maar dat zie ik nu, toen niet.

We kwamen er en gingen in zaal zitten. Het doek ging open en ik zag de muzikanten staan. Ze speelden de nummers van het album dat toen net uit was, The Hunter. Bij de eerste tonen greep het me. Het was heerlijk ritmisch, Afrikaans-achtig. Ik voelde van alles in de muziek, zoals mysterieus, vrolijk, strijdbaar, dramatisch, blij en uitgelaten. Ik werd meegenomen op reis in de muziek van Chris Hinze en ik genoot! In de pauze vroeg mijn vader hoe ik vond, als ik het namelijk niets vond mocht ik naar huis. ‘Ik blijf!’, is wat ik heb gezegd. Mijn vader lachtte en ik heb sorry gezegd voor het drama dat ik op voorhand had gemaakt. Hij knipoogde en zei dat hij het wist, hij had me onder het optreden even naar me gekeken en had gezien hoe ik als in een trance had zitten kijken.

Na de show kocht mijn vader ook het cassettebandje voor in de auto. Een paar maanden erna gingen we met de auto naar mijn grootouders in Bulgarije. Nog steeds kreeg ik geen genoeg van de muziek, en als ik nu de film van die reis bekijk, dan hoor je wel heel vaak het album The Hunter van Chris Hinze op de achtergrond. Na de reis heeft mijn vader me dat cassettebandje gegeven, hij wilde het voorlopig even niet horen. En ik? Ik wel! Ik heb dat cassettebandje werkelijk letterlijk kapot gedraaid. Daarom heb ik ‘m vervangen voor de cd en bleef het niet bij 1 album van Chris Hinze!

Jamergenoeg kon ik geen muziek op YouTube vinden van het bovengenoemde album. Het is echter nog steeds te koop en ook kun je via mijn Spotify dat album bij me vinden. Het is zéér de moeite waard! Voor nu dan het nummer African Rapness. Dit nummer is net zo’n heerlijke Afrikaanse reis als de nummers van The Hunter!

2 reacties

Laat een reactie achter op Juzty Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.