50 Tinten Grijs & Meer…

boeken Zo’n 2,5 jaar geleden kreeg ik van mijn moeder de boeken van de 50 Tinten Grijs. Ze zei erbij: ‘Je kan op het ogenblik wel ontspanning gebruiken en hier is zo veel ophef over, dus ik dacht dat het net iets voor jou zou zijn!’ Ja, ik zat nog middenin een heftige tijd en was mijn moeder dankbaar voor het cadeau. Grappig was wel dat ik de boeken nooit zelf aangeschaft zou hebben, want als ergens ophef over wordt gemaakt dan hoef ik al niet meer zo.

Natuurlijk ben ik gaan lezen. Ik hou van lezen. En boeken met erotiek daarin was ik ook heus niet vies van. Ik las op mijn 16de de boeken al van Jackie Collins. Dit gaat over de jetset in Hollywood en ook hierin werd de seks nooit geschuwd. Ook de Shirley Conrans boeken Kant waren al seksueel getint. Is al ouder, er was vroeger ook een mini-serie over bij de Avro of Tros, Lace. Mijn ouders vonden me te jong om die toen te bekijken, dus dat heb ik dan nooit gedaan. Dan zijn er ook de boeken nog van Heleen van Royen, zij was E.L. James ook al voor en schreef (en schrijft!) ook lekker brutaal en sexy! Sex sells, het is algemeen bekend, dat is ook al jaren zo. Daar kwamen de 3 boeken dan van de 50 Tinten Grijs. De dames raakten min of meer in extase en de heren moesten er (stiekem gniffelend en mevrouw James eeuwig dankbaar!) aan geloven. Sommige dames lieten ook hun mannen de boeken lezen, en zeiden dan met een knipoog: ‘Kijk schat, dat wil ik ook!’

Goed, ik begon dus aan de serie van de 50 Tinten. Om eerlijk te zeggen voldeden de boeken niet echt aan mijn verwachtingen, maar dat is natuurlijk vaker het geval als je al zo veel informatie over iets hebt. Dan zijn je eigen verwachtingen hoog. Zo vond ik vond het begin erg traag. Raar maar waar wellicht, maar ik dacht op een gegeven moment ‘Nou het neuken mag nu wel eens beginnen!’ Later in de serie dacht ik juist het tegenovergestelde ‘Daar gaan we weer!’ En dat maakt dat ik vond dat het verhaal erin (over 3 boeken!) toch wat afgeraffeld werd.

Nee, geef mij dan maar de boeken van Sylvia Day de Crossfire-serie. Daar gebeurde toch meer in. Toch zijn dit soort boeken opeens erg hot and happening.
Zo hebben we ook nog de boeken van Vina Jackson, Tachtig Dagen Geel/Rood/Blauw/Wit/Oranje Daarvan heb ik alleen de gele kleur gelezen en ik moet zeggen, dat was mij too much. Als ik het nu zou lezen zou het wel mooi aansluiten op wat in de pers bekend is over Prins Andrew van Engeland met zijn vermeende seksslavin, om maar even een idee te geven.
Dan zijn er ook de boeken van Indigo Bloome Speel/Voel/Kom Met Mij Hierin ben ik bezig in het eerste deel en tot nu toe kom ik er niet echt in. Maar wie weet moet ik gewoon nog even door lezen. Als ik aan een boek begin lees ik het namelijk wél uit, al vind ik het minder.
Ook heb ik het boek Het Huwelijkscontract van Jennifer Probst gelezen. Was grappig, maar niet schokkend, gewoon makkelijk en lekker leesvoer. Voor mij niet iets om de andere boeken van in huis te halen.
Een boek dat ik op mijn verjaardag vorig jaar kreeg was van Lucinda Carrington Negentig Dagen Genevieve daar ben ik nog geen eens in begonnen, dus daar kan ik niets over zeggen.
Het kwam doordat de serie Italiaanse Nachten van Irene Cao in mijn vizier kwam. Dit vond ik dus wel heerlijke boeken, gevarieerd ook. Oké, het gaat over een kunsthistorica én een chef-kok. Het speelt zich af in Venetië, Rome en op Sicilië, ook niet onaardig. Tja, en een man die chef-kok is, het is natuurlijk al een heerlijk idee! Niet alleen de liefde van de man gaat door de maag, maar ook die van de vrouw. En dan ook in vast voedsel, gezien het onderwerp van de boeken wellicht anders zou doen vermoeden…?

50sog

7 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.