La Mia Passione: Franca Ti Amo

Deel drie uit mijn persoonlijke serie La Mia Passione. Als fan van The Passion maak ik dit jaar mijn eigen versie om op deze manier zo lang mogelijk van het spektakel te genieten en dat op mijn eigen creatieve manier. Eerst zal ik nog even kort uitleggen wat ik ga doen en en hoe ik het maak.
Tijdens het inscannen van mijn jeugdfoto’s en het delen ervan op mijn facebook, luisterde ik naar het interview op NPO Radio 2 met, de regisseur van The Passion, David Grifhorst over het aanstaande spektakel in Leeuwarden. Hij was zo enorm enthousiast, dat sloeg op mij over. Nu was alleen nog maar bekend gemaakt waar The Passion zou zijn, dus het zou nog wachten worden op hoe de rolverdeling is. De laatste keer werd het bekend gemaakt op 2 januari. Ja dan moet je wat he? Dus daarom het volgende:

In de serie met blogs vertel ik een ervaring of avontuur over of uit mijn leven, vanaf het moment dat mijn ouders elkaar leren kennen. Dit vul ik aan met foto’s en om het voor mij zo ‘Passion’-mogelijk te maken, zoek ik 1 nummer uit die dat verhaal omlijst qua titel en songtekst. Het kan van alles zijn aan muziek, dus je bent gewaarschuwd. Een leuke uitdaging voor mezelf en nog meer, wat een geweldig naslagwerk voor mezelf!

Franca Ti Amo

Het was begin zomer 1971 en Klaasje had ontdekt dat ze zwanger was. Naast de blijdschap was er ook de ongerustheid, want er was nog geen zicht op of Peppo en zij bij elkaar konden blijven. Ze wilden niets liever, maar zo gemakkelijk ging het niet. Peppo kon niet zo maar Bulgarije verlaten en emigreren naar Nederland. Naar Bulgarije wilde Klaasje niet. Ze wilde niet in een communistisch land dat kleintje in haar buik groot brengen.

Klaasje en Peppo moest weer afscheid nemen. Eenmaal thuis moest Klaasje weer werken en nam ze haar baas in vertrouwen. Hij bracht haar ook in contact met de baas bij de politie. Ze was bezig voor haar grote liefde Peppo. Hij was ook bezig om definitief naar Nederland te kunnen. Ondertussen schreven ze elkaar en probeerden af en toe ook te bellen. Toch duurden de maanden lang. Ben je normaal als stel samen zwanger, zo voelde dat voor Klaasje niet. Ze kreeg veel steun van haar moeder, een broers en haar zussen.

Op een avond kwam ze thuis uit haar werk. Ze was telefoniste in het Psychiatrisch Ziekenhuis en had een late dienst gehad. Het was bijna elf uur en op haar broer Pier na, lag iedereen al in bed. Pier zat een boek te lezen, maar stopte zodra ze ging zitten. Hij stond op, pakte een doosje en zette het voor haar neer. Hij zei, “Kijk, voor jou. Nouja, niet voor jou, maar voor die kleine van je.” Ze keek hem verrast aan en opende het doosje. Ze zag een paar zwarte lakschoentjes, “Jeetje Pier wat lief, dankjewel! Al weet ik niet of het een jongen of een meisje wordt.” Ze stond op en omhelsde haar broer. Hij pakte haar stevig vast en zei, “Ik weet het wel. Het wordt een meisje.”
shoes

Ondertussen kregen Peppo en Klaasje het nieuws dat hij in januari niet in Nederland kon zijn als Klaasje zou moeten bevallen rond de 15de. Bulgarije wilde geen visum hiervoor verlenen. Dat kwam als een mokerslag aan, zo vlak voor de feestdagen. Wat moesten ze? Zouden de baas van Klaasje en de agent hun nog kunnen helpen? Het werden spannende weken, maar haar moeder had beloofd dat se er in ieder geval bij zou zijn en haar dochter niet alleen zou laten.

De FeikjesOp 20 januari kreeg Feikje de kleine meid, nadat ze gecheckt en gewassen was, in haar armen en liep naar de vermoeide Klaasje toe, “Pier had gelijk he? Het is een meisje.” Klaasje knikte en nam haar dochter over. “Hoe komt ze te heten wilde haar moeder weten. “Mem we vernoemen haar naar onze beide moeders. Eerst naar jou haar Friese Beppe, dus Feikje. Dan naar Bulgaarse oma, Nadyezdha. Maar haar roepnaam is anders, die naam heb ik ooit Italië gehoord en zo willen we haar noemen. Haar roepnaam wordt Franka.”
De volgende dag kwam er een telegram namens Peppo, hij was dolgelukkig. Klaasje las en lachtte door haar tranen heen:

Natuurlijk, ik kon heel voor de hand liggend voor “Frankie” Van Sister Sledge kiezen. Toch wordt dat ‘m niet. Frankie, Frenkie en ook (los van Scanny) Franny/Frannie is voor mij een scheldnaam geworden na mijn ex. Natuurlijk, dat had ik kunnen verwerken, maar dat heb ik niet gedaan. Daarom laat ik me inmiddels op het www al Dyezzie noemen. Neemt niet weg dat ik trots op de naam ben die mijn ouders me hebben gegeven, Franka, en ik die ook graag hoor. Die naam had mijn moeder gehoord op haar vakantie in Italië, en laat er nu een leuk nummer zijn die dan wel in aanmerking komt, en met de juist naam 😀

Zie ook in deze serie:
Deel 1: La Mia Passione: La Dolce Vita
Deel 2: La Mia Passione: Afscheid