Anti Fries

IMG_1683 Je kan er niets aan doen waar je opgroeit, dat kan ik ook niet. Met een Bulgaarse vader en een Friese moeder werd er gekozen voor Franeker. Nu is dat niet een groot punt, want Bulgarije was in die tijd nog zeer communistisch en dus had ik daar begrip voor. Toch was het wel zo dat, zo lang ik me kan herinneren, ik uit Friesland weg wilde. Op mijn baby-foto’s zie je mij al als bedenkelijk babytje. Dat komt namelijk, ik ben altijd al net even anders en origineel geweest, omdat ik na mijn woordjes ‘Mama & Papa’ iets anders wilde zeggen dan ‘poes’ of ‘bal’. Dus ik lag constant goed te luisteren en de woorden in mijn babyhoofdje te vormen en te rankschikken. Zo gebeurde het dus dat ik na ‘Mama & Papa’ er meteen een volzin uitknalde, namelijk: ‘Ik wil hier weg!’ Mijn ouders was het daarmee meteen duidelijk dat ik niet een ‘Oprjochte Frys’ was. Begrijp me niet verkeerd, ik heb werkelijk de meest fantastische familie en vrienden die er zijn in Friesland, maar iedereen wist dat ik er niet tussen paste. Op het moment dat ik vertelde dat ik zou gaan samenwonen in Zoetermeer hoorde ik het meest vaak ‘dus je gaat eindelijk weg?’, en dat was niet naar bedoeld! Men keek er gewoon niet van op.

Waar ik vooral moeite mee had was de mentaliteit van ‘doe maar normaal dan doe je gek genoeg’. Nee, ik wilde juist niet normaal en het zo gek mogelijk hebben! Ooit bedacht ik om even twee tafels en een aantal stoelen aan de kant te schuiven in een kroeg zodat er ook gedanst kon worden. Meteen werd er gezegd dat ik op wilde vallen en aandacht wilde hebben. Nou nee, het was gewoon een doods zooitje en ik wilde leven in de brouwerij. Het duurde even, maar er kwamen toch meer mensen op de dansvloer. Goed, ik moest ze meesleuren, wat dus resulteerde in dat ik kapot naast de volle dansvloer zat van het gesleep met verschillende personen, maar er werd gedanst! Ik was wel blij dat de kroegbaas in het vervolg zelf al tafels en stoelen aan de kant had staan, zo kon ik ook even dansen. Ook het chauvinisme van veel Friezen. Dat het er allemaal zo prachtig en zo mooi is. Ja als groen je lievelingskleur is dan is het ook schitterend, maar mijn lievelingskleur is geel, dus ik had niets met die wijds uitgestrekte landschappen die allemaal maar vlak waren. Groen vind ik pas echt geweldig als het in de bergen is. Nu zijn die er in Zoetermeer ook niet, al hebben we hier wel een skibaan! Dat is toch iets. Wat ik ook niet leuk vond, is dat iedereen je daar maar in de gaten houdt en alles ‘van je weet’. Dat weten ze niet echt, maar ze maakten hun eigen verhaal er wel van. Vaak genoeg hoorde ik de de meest rare verhalen over mezelf. Mijn moeder zei dan ook wel: ‘Doe nu maar niet, want dan wordt er weer over je gesproken!’ Mij maakte dat geen moer uit en ik zei dan ook vlot terug: ‘Weet jij een leuker onderwerp voor die mensen dan? Ze hebben in iedergeval een positief onderwerp!’

Friezen zijn ook heel trots op hun taal. Het stadsdialect spreek ik top, maar dat Fries dus niet. Oja voor iemand van buiten Friesland wel, maar een Fries huilt zich de tranen uit zijn ogen als hij/zij me in het Fries hoort. Constant werd ik erop gewezen dat ik het fout zei, en ze konden het niet waarderen als ik dan zei dat ik juist nieuwe woorden aandroeg door mijzelf bedacht! Nee, ik moest van de Friese taal afblijven. Ooit had ik een docent Nederlands, maar de man was Fries tot en met. Hij begon ook vaak in het Fries, en dan was ik de draad kwijt. Uiteindelijk werd ik geschorst voor Nederlands bij hem, want mijn oplossing bleek te drastisch te zijn. Zo nam ik voor de les een fikse scheut wodka, want dat rook je niet. Eén keer had ik een te grote teug gehad en opeens zong ik het Friese volkslied en deed ik een Friese volksdans, dat viel op en dus moest ik richting directie waar ik getest werd. Er werd een promillage in mijn bloed gesignaleerd van 1.4.

Natuurlijk kom ik nog wel met de regelmaat in Friesland, want mijn moeder woont er. Toch ga ik niet mee Franeker in, dat is iets too much voor me. Kom ik weer oud bekenden tegen waar ik via social media al geen contact mee zoek, en opeens zijn ze zo ‘geïnteresseerd: ‘Oh Dyezzie, nou wat leuk dat ik jou zie!’ Op dit punt krijg ik de neiging om in modellenstand te gaan staan zodat diegene een selfie met me kan maken. Als ik dan groet met een ‘Hallo’ en de beweging maak om door te lopen, word ik geblokkeerd. Is het niet door diegene dan wel door mijn moeder, die het grappig vind en weet dat ik liever doorloop. Dus dan komt het bekende riedeltje, de bekende zegt: ‘Hoe gaat het?, Waar woon je?, Ben je getrouwd? ‘Heb je kinderen’ en Wat doe je nu?’ en ik antwoord standaard: ‘Goed, Zoetermeer, Nee, Nee en ik sta hier nu met jou te lullen!’ Dan word ik in de regel even glazig aangekeken en als ik nog geblokkeerd sta krijg ik te horen dat het met de bekende ook goed gaat, die in de buurt woont, getrouwd is en kids heeft en de laatste dorproddels. Voorheen ging mijn moeder dan vragen stellen, want die kent ook iedereen natuurlijk, en de passant ging dan door naar mijn moeder omdat deze wel door had dat ik er niet op stond te wachten. Tegenwoordig is dat echter niet meer zo, mijn moeder zwijgt braafjes, want ik laat stiekem de ducktape zien die ik in mijn jaszak heb voor dit soort voorvallen! Ja, je moet toch iets.

Tegen de tijd dat ik weer naar huis ga vind ik het altijd wel jammer dat ik mijn moeder niet zo gemakkelijk kan opzoeken, maar mijn moeder begrijpt me. Zit ik dan tot het station in Leeuwarden nog na te genieten van het bezoek aan mijn moeder, eenmaal daar heb ik nog maar oog voor 1 ding. De voor mij persoonlijk mooiste spot in Friesland:

lwdncs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.