Slaaf Van Mijn Stappenteller

Als ik al ergens een pleurishekel aan heb, dan is dat aan shoppen. Laat me dat lekker online doen, maar alsjeblieft neem me niet mee de stad in. Goed, heel zelden maak ik een uitzondering. Zo waren hier afgelopen zomer vrienden van me uit Friesland met hun tienerdochters. De laatste wilden graag naar de Lush (Lush is een zepenwinkel, vrij exclusief, maar op een verantwoorde manier). Kijk, ik ben dan zo, dat doen we dan als eerste, want zij wisten toch niet wat waar zat in het Haagsche en ik deed het uit voorzorg. Mijn ouders hadden het vroeger een keer gepresteerd om te zeggen, ‘Sorry, we kwamen er niet aan toe.’ Dat hebben ze geweten, want ik zorgde er vanaf dat moment op voorhand al voor dat ik wist wat waar zat. Dat deed ik toen niet met Google, maar via het telefoonboek. Al moest ik ervoor langs het postkantoor of de bibliotheek, ik wist het! Kijk, dan kom ik wel voor de jongsten in het gezelschap op. We hebben trouwens een geweldige dag gehad en zo veel was er ook niet geshopt die dag. Maar goed, voorheen maakte ik alleen een shop-uitzondering voor mama, zie mijn oude blog uit 2015: Shophell

In ieder geval had ik dus moeten weten, vandaag was niet geschikt om te shoppen. Als ik dan ga, ga ik alleen, in de ochtend meteen om half tien en op een doordeweekse dag. Nee, vandaag niet, al ben ik wel alleen gegaan. Het is bovendien zondag, maar ik moest en zou op mijn manier naar de grote Appie in het centrum. Om de meest stomme reden eigenlijk. De spruitjes bij de buurtsuper hadden er van de week niet zo mooi uitgezien. Ja ik meen het, dat was de reden. Had dan gewacht tot morgen zou je denken. Maar nee, morgen heb ik een vroege dienst en tegen de tijd dat ik thuis kom is het centrum al weer volgepakt met mensen. Dus ik deed het vandaag. Om een nog veel stommere reden ben ik ook lopend gegaan. Ja mensen, ik ben een slaaf van mijn stappenteller geworden. Ik meen dit echt. Het is maar slecht met me gesteld.

Goed, ik zou dus alleen naar de Appie, maar ik bedacht dat ik mijn boeken ook nog moest inleveren bij de bibliotheek. Dat zou ik dan meteen maar doen. Lekker ook voor mijn stappenteller. Serieus.
O wacht, als ik dat toch ging doen…. Ja dan kon ik de cadeaubonnen die ik van Mike had gekregen uit zijn kerstpakket ook wel meenemen. Ja, en weer zou dit lekker zijn voor mijn stappenteller. Natuurlijk wist ik eerst nog niet wat ik zou doen, maar ik zag mijn stappenteller in gedachten een hartje vormen, dus daar ging ik. Na de bibliotheek en halverwege mijn eerste doel bedacht ik me om wat anders te doen en dus liep ik terug. In die winkel aangekomen lag dat wat ik wilde hebben meteen in mijn zicht en dus was ik binnen vijf minuten de winkel uit. Dus op naar de Appie. Hier ging het ook vrij vlot, al was het druk bij de kassa. Ik moet echt eens bij die Appie gaan uitvogelen hoe je daar zelf kunt scannen, want ik zie daar geen scan-apparaatjes hangen. O wacht…. Nu ik dit tik bedenk ik dat ik daarvoor wellicht de app kan downloaden. Dat zal ik eens testen.
Er was me echter tijdens het wachten een geweldig idee te binnen geschoten. De laatste bonnen zou ik opmaken bij Drankenspeciaalzaak De Markthof. Ik zou voor 1 fles gaan, maar ik kwam er met 3 naar buiten. Als kerst-extraatje kreeg ik namelijk een klein flesje witte wijn mee.

Eenmaal thuis was ik blij dat ik alles doorstaan had en tevreden over mijn behaalde stappen van vandaag. Ik ruimde de boodschappen op en liet Mike vervolgens zien hoe leuk en lekker ik geslaagd was voor de cadeaubonnen. In gedachten zag ik dat mijn stappenteller zachtjes begon te huilen. Ik was echter nog trotser, want ik ben dus minder een slaaf van mijn stappenteller dan ik zelf had gedacht. Daar moet op de gedronken worden, Ho Ho Hoooo…. Merry Christmas!