Brief Aan: Papa

“Hallo Mein Liebling!

Ja pap, daar ben ik alweer. We zijn alweer een jaar verder en vandaag is het je sterfdag. Het is alweer 7 jaar geleden. Ik mis je nog steeds, maar de scherpe randjes zijn er wel vanaf. Vroeger zei men dat dan wel en dan kon ik me zoiets niet voorstellen. Je leert er mee leven. Ja, je moet ook wel tenslotte, anders maak je je eigen leven er niet veel gemakkelijker op. Toch zijn dingen als genieten wel anders nu. Bij een grappige, leuke of geweldige gebeurtenis kan ik niet naar je toe of bellen, dat zie je nu vanaf je wolk. Zo simpel is dat. Toch weet ik, je bent wel bereikbaar, en gelukkig heb ik die gave.

 

 

En nu weer mijn briefje aan je. Ja dit was me het jaartje wel even. Even een spoedoperatie tussendoor en dan exact op tijd klaar zijn om mijn studie af te ronden en aan mijn droombaan te beginnen. De baan die ik dankzij mama en jou heb. Door mama besefte ik wat ik wilde en jij hebt me de weg gewezen. Hoe ik dat weet? Al het juiste  kwam uit op jullie trouwdag.  Dus dankjewel papa!

Wat ik trouwens erg grappig vond. Op het werk vierden we de decembermaand. Ik kreeg een extra grote mok (met koffie en chocolade koffiebonen) cadeau. Hij staat op de foto achter de koffiemok van Mike, dit om de maat aan te geven. De andere mokken zijn duidelijk veel groter. Dat was een dingetje van ons. Wij verrasten elkaar graag met idiote en grote mokken. Jij hebt gewonnen met de Duitsland-mok. Deze is ook nog steeds groter dan mijn nieuwe mok, omdat hij een stuk breder is en maar iets korter. 

Natuurlijk ben ik ook nog aan het Photoshoppen. Dat is mijn manier geworden om te ontspannen. Toch kwam een uitspraak van jou steeds terug als ik bezig was en ben; ‘Jij bent te goed voor deze wereld. Het kost jou ook tijd!’ Dat maakt dat ik niets meer zo maar doe. Goed, ik heb een hart en geen kassa, maar je hebt gelijk. 

Grappig is trouwens dat ik binnenkort een Workshop ga geven over hoe ik mijn Herinneringsvideo’s met de hulp van Photoshop maak. Daar ben ik voor gevraagd. Ik vind dat zo’n enorme eer! Dit zou in november zijn, maar het is op het laatste moment verschoven naar volgend jaar.

Verder ben ik ook gevraagd om zo nu en dan lezingen te gaan geven over de blogs van mama en mij. Dat vind ik ook weer een hele eer. Hierin behandel ik kort de tijdlijn hoe het is verlopen met de Alzheimer van mama, wat het met ons beide doet en hoe ik het invul. Zo zie je maar, alle goede dingen komen langzaam. 

Oja, dit keer een andere foto van ons. Waarom deze? Voor mij zit er veel in. Jou bescherming naar mij toe. Je kijkt uit dat ik niet val door mijn hand stevig vast te houden. Dan ben je er nu niet meer in levende lijve, maar zo voelt het nog steeds. 

Voor ik afsluit wil ik je toch nog wat vragen pap. Wil je alsjeblieft extra om mama denken? In het begin van haar ziekte begon ze geregeld over je. Zo had je haar je nieuwe huis laten zien en zei ze dat je haar op zou halen als je het huis helemaal af hebt. Weet je, ik vind dat mooi en het geeft me ook rust. Met pijn in mijn hart denk ik wel eens dat je haar mag ophalen. Mama moet de hele hel door van die k*tziekte. Dat is niet eerlijk, dat bespaar ik haar liever. Qua dat vind ik de medische wereld ook maar idioot. Men weet dat het een aflopende zaak is, maar nee, dan moet men zo lang mogelijk in leven worden gehouden. Is de ziekte al niet mensonterend genoeg, de medische wereld is dat ook. Waarom laat men anderen zo lijden? Dan heb jij nog “mazzel” gehad met die andere kl*teziekte. Jij kon dingen nog zelf aangeven.

Het leven gaat zoals het gaat pap, maar deze twee dingen doen me verschrikkelijk veel pijn. Dan heb ik een goed afscheid met jou gehad en dan heb ik dat ook met mama, maar ik had het liever anders gehad. Nah goed, je hebt er geen keus in.

Door wat gebeurt is denk ik wel eens vaker na over de dood. Het is 1 van de 2 zekerheden in het leven. Ik moet hem je toch even meegeven. Het doet me namelijk denken aan wat Youp van ’t Hek ooit zei in zijn show Alles Of Nooit bij de Rouwadvertentie. Ik citeer: ‘Ik bedoel, we zitten hier vanavond met 500 mensen samen en het leuke van deze avond is dat er ooit een dag zal komen dat wij er alle vijfhonderd niet meer zijn. Dat maakt de avond gezellig en zinloos tegelijk.’  Nee ik zie dat niet als pessimistisch of depressief, ik zie dat als realistisch, want zo is het nu eenmaal. Die wetenschap maakt dat ik er om kan lachen, want aan angst heb ik nu eenmaal weinig.

Zo, dat was het weer voor deze brief. De groeten aan iedereen aan de andere kant pap. Ik Hou Van Je en ik mis je op mijn manier.

Een dikke kus en knuffel,

Dein Schatzi”