Dyezzie’s Week 50

Mijn week begon eigenlijk niet leuk. Ik werd gebeld door tante Josje. Een oom van me is overleden. Een oom waar ik goede herinneringen aan heb. Zo logeerde ik vroeger graag bij hem en mijn tante. Ze woonden vlakbij Amsterdam en dat was al magisch voor me. Ik vond het daar helemaal geweldig. Als kind ging ik alleen, maar later ging mijn vriendin ook mee. We waren altijd welkom bij mijn oom en tante. Hij haalde ons zelfs helemaal van huis, dat was geen enkele moeite. Het was er altijd heerlijk en we verveelden ons nooit een moment. Ik heb een kaarsje aangestoken voor hem en gedachte heb ik hem bedankt voor de fantastische tijden. 

De rest van de week was echter genieten. Als eerste kwam dat door de Top 4000, die is vorige week maandag begonnen op Radio 10. Ik geniet van vele nummers en regelmatig komen er herinneringen terug uit mijn leven tot nu toe. Neem Nena. Nena was een van mijn eerste idolen ooit. Toch vond ik het Italiaanse trio Ricchi é Poveri eerder leuk. Dat heb ik namelijk even opgezocht, maar M’innamoro Di Te stond in 1982 in de Top 40 en 99 Luftballons kwam pas in 1984 uit. Wat ik me deze week pas realiseerde, ik begon niet met iets Nederlands- of Engelstalig. Dit moet toch een voorteken zijn geweest dat ik qua muzieksmaak niet de gebaande paden zou gaan bewandelen. 

Er komt zo veel voorbij. Op het moment zit ik qua herinnering in de auto wanneer we op vakantie gingen. Het volgende moment zit ik bij Beppe. Daarna zit ik weer op mijn tienerkamer. Of ik hoor papa en mama meezingen. Ik hou toch echt wel van die nostalgie. Neem daarnaast dat ik dus een nieuwe headset heb gekregen van Mike. Ik heb dan ook donderdag en vrijdag genoten van de Top 4000 in de trein! Om extra te genieten had ik de trein van 06:03 uur genomen. Tenslotte reis is van deur tot deur bijna 4 uur en dan is het nog donker en wordt het licht, zoiets simpels heet gewoon “GELUK”! Uiteraard ben ik er dan ook voor de koffie. Om het puntje op de i te zetten had ik een klassewissel gedaan. Dus niet in 2de klas reizen, maar 1ste klas. Zo wel heen als terug. Dat heet dan weer “Goed voor jezelf zorgen” en daar zat ik dan prinsessen-heerlijk te genieten!

De NS verraste me vrijdag nog eens extra. Ik kreeg een mailtje. Onlangs had ik gestemd voor de NS Publieksprijs op het boek Zolang Er Leven Is van Hendrik Groen, dit boek werd ook Het Boek Van Het Jaar. Ik had de derde prijs gewonnen en daarmee een een boekenbon van 10 euro en een 1ste klas treinreis. Hoe heerlijk is dat, dan kan ik eens gratis naar mama! Ik ben er zo blij mee. Natuurlijk had ik meegedaan om de eerste prijs, dan had ik een jaar lang gratis kunnen reizen, en gezien ik vaak ga was dat best lekker geweest. Dan zou ik iedere week zijn gegaan. Maar hey, ik heb de derde prijs en ik ben echt niet de enige die heeft mee gedaan. Daarnaast hebben mijn ouders me altijd geleerd om met de kleinste dingen blij te zijn en dat ben ik dan ook! Ik heb het mama gisteren ook verteld. Ik weet niet wat ze er nog van begrijpt, maar haar glimlach zei me dat ze net zo blij is als dat ik dat ben!

Eigenlijk heb ik een heerlijke week gehad. Het weer was namelijk geweldig en ik kon lekker wandelen. Vandaar ook de bovenstaande foto. Deze is gemaakt in het park in Franeker. Het beeld heeft de naam Renate en is gemaakt door Bob van der Werff. Wellicht mocht ik niet in het gras lopen daar, maar om deze foto te maken heb ik dat wel gedaan. Daarna heb ik de foto bewerkt in Snapseed. 

En nu geniet van een lang weekend. Ik dompel me onder in de Top 4000, maar ik wissel het af met de meest foute kerstfilms. Even een pas op de plaats en lekker relaxen. Stiekem hoop ik dat er vannacht een pak sneeuw valt. Dan ga ik morgen weer op pad om foto’s te maken. Uiteraard met mijn nieuwe headset op. Als dat niet zo is, ook goed, dan ga ik morgen nog meer foute kerstfilms kijken. Ach ja, waarom ook niet. Het is tenslotte Dyezcember 🙂