Dyezzies weken 42 tm 44

Dat ik weekverslagen zal bloggen en dan even 3 weken niets doe. Ik was even heel druk. Mijn tante ging met pensioen en ik wilde er persé bij zijn. Al heel lang wist ik wat ik wilde gaan doen en dat zou ik zelf maken. Nu was ik wel op tijd begonnen, maar steeds was er iets anders, wat inhield dat ik mijn cadeau op het laatste moment heb gemaakt. Ik zou op donderdag om half tien van huis en mijn cadeau was woensdagavond af om exact 23:13 uur. Daarna moest ik mijn spullen nog pakken, nog eten en uiteraard gaan slapen. Ik hoorde in mijn herinneringen mijn ouders nog roepen, ‘Wacht dan ook niet altijd tot het laatste moment!’ Natuurlijk hadden ze gelijk gehad, maar onder hoge druk haal ik wel de mooiste resultaten en dus nu ook. Wel bedenk ik me altijd dat ik de volgende keer echt eerder ga beginnen. Nou goed, ik ken mij, dan ligt het bijvoorbeeld een week klaar en dan bedenk ik me op het laatste moment om toch iets te wijzigen. Kortom, het is de aard van dit beestje.

Het werden trouwens leuke dagen. Natuurlijk ben ik ook bij mama geweest. We hebben genoten van ons samenzijn. Sommigen denken wel dat het gemakkelijk afgaat de bezoekjes aan mama, maar ik heb er vaak genoeg moeite mee. Ik vind het namelijk zo oneerlijk dat dit haar lot is, dat doet pijn. Zij kan er niets aan doen en ik heb wel geleerd om de kleine dingen te waarderen. Grappig is, dat kon ik al, dus het zijn nog kleinere dingen waar ik van kan genieten. Daarover echter meer in mijn blogs op Mantelzorgelijk. Daar schrijf ik nog altijd wekelijks over wat we zo samen meemaken. Al bijna 3 jaar trouwens, dus we hebben veel meegemaakt.

Dat ikzelf nog leef mag een klein wonder genoemd worden. Dit heeft te maken met het verkeer in Den Haag. Zo fiets ik altijd naar mijn werk, wat toch een ritje is van ongeveer 20 minuten. In die 20 minuten wordt er gespeeld met mijn leven. Neem alleen de Hoefkade maar. Wanneer je er ook fiets het is er, op de ochtenden voor 8 uur en op zaterdag- en zondagmorgen na, altijd druk. Het fietspad gaat langs de weg en er zit geen stoeprand tussen als scheiding. Dat kan ook niet, gezien er langs de straat geparkeerd wordt.
Nu zijn er daar verschillende zebrapaden, maar de meeste wandelaars daar zien de Hoefkade als 1 zebrapad en men steekt dus lukraak over. Een vinger uitsteken als men de bocht om moet? Nee, ik lijk de enige die dat doet met gevaar voor eigen leven, want je wordt zo omver gereden door een auto met haast. Dan moet ik ook letten op de geparkeerde auto’s, want automobilisten voelen zich aan de macht en kijken niet eerst in de spiegel of er iets aankomt. Behalve het opletten op die auto’s moet ik ook goed opletten waar ik fiets. Vooral bij cafe’s, winkels en containers wil nogal eens glas op het wegdek liggen en dit is niet fijn voor mijn banden. ’s Avonds is het er altijd net zo druk. Kortom, ik ben een andere route gaan zoeken en ik fiets nu een kwartier om, maar ik fiets een stuk relaxter en ach, het is ook goed voor de conditie. Natuurlijk kan ik met de tram, maar dat doe ik eigenlijk alleen bij rotweer.

Dat laatste is niet helemaal waar. Van de week was het alleen regen en nauwelijks wind, dus ik besloot toch te fietsen. Mijn regenbroek had ik aangetrokken en mijn winterjas. Nu heb de laatste al vaker uitgewassen en hij is niet meer zo waterdicht. Mijn zeiknatte mouwen van mijn shirt kwam ik aan. Nu verkleed ik me op mijn werk, dus ik had iets schoons. Toch kon ik het de hele ochtend niet meer warm krijgen. Nou geloof me, op mijn werk is het in de regel warm, maar ik hield de rillingen. Om het erger te maken, de terugweg was ook zo. Thuis heb ik me weer verkleed en de kachel op voluit gezet, omdat ik geen zin had om nog eens te douchen. Eindelijk kwam ik een beetje van die rillingen af. Let wel, ik zat bijna in de kachel. Het was gewoon mijn dag niet, want behalve dat liep alles mis wat mis kon gaan. Ik liet dingen vallen, struikelde (Ja, ik heb de grond gekust in die stromende regen) en vergat bijvoorbeeld mijn koffie uit de koffie mee te nemen naar de kamer. Allemaal van die kleine stomme dingetjes. Op zo’n dag weet ik, ik moet niet gaan zwemmen, want ik zou zo kunnen verzuipen. Ach, ik had immers van en naar huis ook al gezwommen. Daarom had ik ook geen zin meer om te douchen. Te gevaarlijk op die dag.

Overigens was die dag ervoor wel leuk! Ik was met een vriendin naar een George Michael-tribute in Het Paard geweest. Het was gezellig geweest en al had deze George Michael niet die engelachtige stem die George had. Hij leek er soms wel op, dat dan weer wel. Ik moest aan mama denken. Mama was altijd zo geweest bij tributes van Queen, niemand kon tippen aan Freddie. Vond ik dat toen wel eens storend, nu begreep ik haar volkomen. Wat ik trouwens storend vond bij die show, er waren 4 danseressen bij die bij sommige nummers de boel probeerden op te leuken. Dat was zo jammer! Ik ben bij meerdere concerten van George geweest en hij had dat niet. Het was ook niet nodig. Maar goed, hier was het dus wel. Het had een beetje van een jazzballetclubje van vroeger, want dansen zoals er in de videoclips van George werd gedanst was het niet. Het ging ook niet goed synchroom. Daarnaast leek het een modeshow van de dames om iedereen te tonen hoe goed ze in de feestwinkel voor kleding en andere attributen waren geslaagd. Goed daar moest dus even doorheen gekeken worden. Verder was het een leuke avond!

Goed, het is inmiddels tijd om me aan te kleden. Ik heb mijn werkweekend en gezien mijn nieuwe route moet ik dus eerder van huis. Het kan zijn dat ik weer even op me laat wachten met een nieuwe blog, want ik moet nog iets afmaken. Dit heb ik voor 75% klaar, maar inmiddels heb ik me beseft dat ik wijzigingen aan moet brengen en dus heb ik eigenlijk nog maar 25% af. Het resultaat mag er dus straks zijn, want natuurlijk moet dit weer op het laatste moment. Ik ook weer….