06 Theezakje-Talk


Het is er weer eens tijd voor, dus ik zet de waterkoker aan, pak een theeglas, neem een theezakje en hang die alvast in het glas en als het water kookt giet ik dat erop. Voor iemand die nog wist hie hij/zij thee moest maken, dit is een vrij algemeen recept dat eigenlijk altijd slaagt!
Nu ga ik er weer even voor zitten, en beantwoord ik vragen van de labels van de theezakjes van Pickwick.

Dyezzie geïnterviewd door Pickwick Sinaasappel

 

Theezakje: Wat is het gekste dat je vandaag hebt gezien?
Dyezzie: Ik kom heel vaak gekke dingen tegen die op straat liggen, maar vandaag was er niets aparts. Gewoon de vuiligheid die mensen op straat gooien, wat ik niet kan begrijpen, maar goed.
Het meest aparte wat ik eens op straat heb zien liggen, dat zal iemand verloren zijn, was op kerstavond in 2002. Ik liep met mijn ex Idsert en een goede vriend van ons richting de Martinikerk (we woonden toen in Groningen) voor de nachtmis. De heren liepen voor me en opeens zag ik het liggen en ik riep spontaan uit, ‘Nouja kijk! Een gerookte makreel!’ De heren stonden stil en ik stond keihard bij die makreel te lachen. Had ik toen maar een mobiel gehad die foto’s kon maken. De heren geloofden me echter niet en ik riep dat ze moesten komen. Ze kwamen en ja echt, daar lag het, een hele gerookte makreel, zo op het trottoir! Dat is dus het gekste wat ik eens op straat heb zien liggen.

Theezakje: Was er een dag dat je gehuild hebt van geluk?
Dyezzie: Dat gebeurt me wel vaker, want ik heb een overdreven gevoel voor dankbaarheid denk ik. De laatste keer was vlak na dat ik op weg was naar mama en Gijs naast me kwam zitten. Hij was een jongeman met Down. Hij had me in de trein aangetikt met de vraag of hij naast me mocht komen zitten. Hij stelde zich voor en vertelde dat hij het gezellig vond om naast iemand te zitten tijdens het reizen. We zaten heel leuk te praten en hij vertelde wat hij die die dag ging doen. Hij vroeg mij even later ook wat ik ging doen. Ik vertelde dat ik naar mijn moeder zou. Dat vond hij leuk en hij wilde weten wat we gingen doen. Eerlijk vertelde ik dat ik dat nog niet wist, want mijn moeder zat in een zorginstelling omdat ze lijdt aan Alzheimer. Hij wilde weten wat Alzheimer was en ik vertelde dat ze dingen vergeet en dingen niet meer zelf kan doen. Hij wilde weten wat ze niet meer zelf kon doen. Ze kan zichzelf niet goed meer verzorgen, heeft moeite met eten, drinken en praten. Gijs was onder de indruk. Hij vroeg wat ze allemaal vergat en ik legde het uit. Op het moment dat ik had gezegd dat ze mij ook niet altijd meer herkende zei Gijs heel geruststellend, ‘Jou vergeet ze niet hoor, want jij hebt zulke mooie ogen. Daarom wilde ik ook naast je zitten!’ Op het moment dat ik daarna alleen in de bus zat op weg naar mama heb ik even zitten huilen. Ik ben hem zo ontzettend dankbaar, want zijn woorden hebben me zoveel positieve energie gegeven! Ik hoop hem weer tegen mogen komen, dan ga ik hem bedanken, wat hij deed is onbetaalbaar eerlijk gezegd, maar een dankjewel zeggen wil ik wel graag doen.

Theezakje: Ben je gelukkig?
Dyezzie: Ja dat ben ik. Voor mij betekend geluk eigenlijk dat ik tevreden ben, en dat ben ik. Ik ben gezond, ik heb de meest geweldige lieve man naast me, mama leeft nog, ik geniet van mijn hobby’s, ik heb een geweldige cadeauzoon, lieve en betrouwbare vrienden en ik kan genieten van de kleine dingen in het leven. En al heeft mama Alzheimer, ik kan haar nog knuffelen en aanraken, zien en horen. Zelfs daar probeer ik het meest positieve eruit te halen, door herinneringen te maken. Dat lukt me trouwens goed. Dus ja, ik ben erg gelukkig!

Theezakje: Wat was de mooiste dag van je leven?
Dyezzie: Die is heel gemakkelijk. Het is echter niets romantisch. De mooiste dag van mijn leven was de val van De Muur in Berlijn en dat ik er met papa bij was. We logeerden bij vrienden die in West-Berlijn woonden en we waren er net een dag voor De Muur daadwerkelijk viel. We waren erbij toen de eerste mensen erdoor kwamen en hun vrijheid instapten. Oost en West huilden, van geluk! Wat een diepe indruk op me heeft gemaakt en wat echt wat met me heeft gedaan is die avond dat gevoel van de grootste vorm van het verenigen van de mensen. Al kende je elkaar niet persoonlijk, eigenlijk waren allemaal 1 familie, dat was zo uniek!
Wat er nu allemaal in de wereld gebeurt, en dan denk ik even aan de mensen die vluchten en huis, haard en familie voor altijd gaan verlaten, dat vind ik afschuwelijk. Die nacht heeft me echter laten zien dat het verenigen van mensen op een politieke beslissing wel mogelijk is, en dat hou ik nog altijd in mijn achterhoofd!

Ik in 1983 voor De Muur in Berlijn.

Theezakje: Hoe ziet jouw perfecte dag eruit?
Dyezzie: Tering…. Hoe ziet mijn perfecte dag eruit? Als je me dat op deze manier vraagt denk ik meteen aan dierbaren die ik heb verloren en zou ik hen erin zetten. Ik ga dus 2 varianten maken, zo vrij ben ik dan ook.
De eerste, met de verloren dierbaren: Ik zou opstaan en met mijn ouders gaan ontbijten, buiten, in de zon. Op de achtergrond klinken Italiaanse en Franse liedjes, alles wat ik van hen heb mee gekregen. Daarna fiets ik naar mijn Beppe (Fries voor Grootmoeder) en gaan we koffie drinken en praten over vroeger. We gaan samen een broodje eten tussen de middag en daarna gaan we nog een paar potjes eenendertigen. Beppe wil daarna even liggen en ik ga naar huis om me te douchen en mijn haren wassen. Daarna ga ik naar de kapper om mijn haren te laten verven en in model te brengen. Als ik weer thuis ben trek ik een prachtige jurk aan en maak ik me op. Vervolgens gaat de deurbel en Remi en Melle nemen me mee voor een luxe avond stappen. Niets blijkt echter minder waar, want het is een week na mijn verjaardag en ze hebben een Surpise-Party voor me in petto. Op de locatie aangekomen staan daar (de familiebanden met een hoofdletter zijn inmiddels heengegaan): Papa, mama, Beppe, tante Josje, Oom Vincent, oom Tim, Tante Wieke, oom Siebe, Tante Willeke, Oom Fred, tante Yvonne, Opa en Oma uit Bulgarije, Oom Lubov, tante Anja, Tante Wesna en Oom Tosjo, Tante Victoria en Oom Milov daar. Mijn neven en nichten (zij leven allemaal nog) zijn er ook, evenals mijn cadeauzoon Nick, zijn moeder en mijn meest goede vrienden. Remi en Melle leiden me naar Mike. Paolo Conte treedt op en Mike en ik dansen op Sparring Partner. Daarna zing ik samen met Paolo Conte en Papa het nummer Come Di. Om niet van de honger om te komen is er een buffet met uitsluitend Italiaans eten. Als ik daar sta krijg ik een kopje van Pino, Puck en klimt Tos in mijn jurk om me te knuffelen. Het feest gaat tot in late uren door en dat sluit ik af met Mike, Melle en Remi in een discotheek om flink uit mijn dak te gaan… Dat is dus optie 1!

Om in het hier en nu te blijven, optie 2: Lekker samen wakker en knuffelend worden met Mike. Het is vroeg en we gaan op pad om ergens foto’s te gaan maken. Als we thuis komen maakt maakt een heerlijke lunch (op Italiaanse wijze, dat wel). Daarna gaan we achter onze pc’s zitten. We voeren onze foto’s in en gaan bloggen. Uiteraard bewerk ik met Phototshop ook foto’s. We eten spaghetti Carbonara. Later op de avond dansen we samen op Elisir, het nummer van Poalo Conte gecoverd door Avion Travel, maar met Paolo Conte en Gianna Nannini. Hoe het afloopt kun je raden….

Ik vind het interview voor vandaag leuk geweest. Door optie 1 uit de laatste vraag zit ik met een glimlach en hou ik die gedachte graag even vast. Tot later!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.