Vaderdag: Frau Fran und ihr Vater


“Hallo Mein Liebling,

Da ist dein Schatzi wieder! Het is vaderdag zie, dus ik dacht om even op de lijn te komen. Ja even een blogje van mij, hoe leuk is dat?! Voor deze keer heb ik maar een onderwerp, een onderwerp van ONS! Vandaag treedt Mein Mannschaft namelijk voor het eerst aan op het WK Voetbal in Rusland. Om 17:00 uur spelen ze tegen Mexico (makkie).

Anderen die meelezen zullen nu wellicht denken dat dit een vreemd onderwerp is, het WK Voetbal en dan ook nog voor Duitsland. Nee, het is echt niet zo dat dit nu maar zo is omdat Nederland niet meedoet. Nee, sinds 2006 is het Duitsland geworden waar ik voor juich. Wat begon met een grapje op het EK van 2004, dat mijn collega klaagde over dat hij niet op het werk kon praten over het voetbal omdat niemand er iets mee had, dat groeide weer eens uit zoals dat vaker bij mij gebeurt. Alle planten (inclusief de kunstplanten) krijg ik kapot, maar verder…. Als iemand weet hoe ze zaken moet laten groeien, dan ben ik dat wel. Je moet mijn omvang eens zien pap, dan zie je hoe bedreven ik in het groeien ben! Nee geintje hoor.

Goed, die collega had me in 2004 gevraagd wie het EK zou winnen. Grapje vond ik, en noemde Griekenland. Het werd nog waar ook. Daarop dacht die collega dat ik stiekem meer van voetbal wist dan ik zei, maar het was en is echt niet zo! In 2006 wilde hij van me weten wie het WK zou winnen. Ja, ik met mijn Duitsland-liefde, ik kon er niet onderuit en zei dus dat onze Oosterburen het gingen worden. Door zijn reactie zag ik hoe gevoelig het in het voetballen lag om juist Duitsland te noemen en dan kennen we mij he pap? Ja hoor, ik stak het niet onder stoelen of banken en ik joeg alle Oranjetjers de kast op. Natuurlijk, behalve mij kennen we jou ook pap, jij steunde me aan alle kanten en als het kon gooide je nog wat olie op het vuur ook.

Wat begon bij die collega begon uit de hand te lopen. Na iedere wedstrijd las ik wedstrijdverslagen, mengde die hier en daar wat, schreef mezelf erbij in als zijnde de Mascotte-coach van Die Mannschaft en tadaaaa…. Jij deed de foto’s! Ging het eerst alleen naar die collega, het ging vlot verder. Dus ik knalde de boel op Hyves en iedereen die het las vond het geweldig. Dat groeide dus door. Al vlot kreeg ik de bijnaam Frau Fran. Het jaar erop verhuisde ik naar Zoetermeer en was niet van plan om het nogmaals te doen, met die collega had ik ook geen contact meer. Toch werd er naar gevraagd en dus gingen we (ja jij ook) door.

Je werd ziek en overleed. In 2012 was er weer een EK. Tijdens je ziekte had ik al gezegd ermee te gaan stoppen, maar je schudde je hoofd, ‘Nee, jij kan het alleen ook. Pak dat Photoshoppen nu eens op!’ Ik ging wel verder, maar het Photoshoppen daar had ik geen zin in. Mijn Duitse merchandising stalde ik wel uit. De hele flat was oranje versierd tijdens het WK van 2014, maar bij mij was alles Duits. Ik lieg niet als ik zeg dat je me zo goed voorzien hebt van spullen dat ik meer versieringen van Duitsland heb dan de gemiddelde oranje-fan van Nederland. Ik begon in 2014 al een maand voor het WK. Dat viel op en ik werd uitgenodigd bij de Duitse Ambassade om wedstrijden te komen kijken. Mama had het geweldig gevonden en was speciaal bij me komen logeren om eens mee te gaan. Op weg naar huis zei ze, ‘Papa zou trots op je zijn!’

Het vorige EK en nu op het WK deed/doet Nederland niet mee. De lol is er wel een beetje af daardoor, want ik kan de Oranjetjers niet op de kast jagen. De andere kant, ik kan ze ook niet feliciteren als ze eens een wedstrijd hebben gewonnen, want dat hoort erbij. Het moet sportief zijn en blijven.

Inmiddels Photoshop ik wel pap, jou taak heb ik er nu dus wel bij. Toch blijf ik je wel missen, al is het niet in de idioterie hiervan. Nee, er is een moment en dat vind ik nog altijd een lastige. Dat is na een wedstrijd van Mein Mannschaft. Voorheen belde je me om de wedstrijd even door te nemen. Nu blijft de telefoon stil. Ik heb het ongeveer een kwartiertje lastig, maar dan verschijn je op je wolk naast me en hoor ik je lachen en zeggen, ‘Du bist verrückt, Schatzi’ en dan is het ook weer goed.

Nou Liebling, ik moet me voorbereiden op de wedstrijd van vandaag, dus ik ga je weer verlaten. Ik wens je toch een fijne wedstrijd, en zoals we voor en na de wedstrijd altijd tegen elkaar zeiden: ‘Deutschland, Deutschland über alles!’

Ich Liebe Dich Vati!

Een dikke kus,

Dein Schatzi!

Tolerant? Ammehoela!

Onlangs had ik een gesprek met iemand die namens Amnesty donateurs aan het werven was. Het ging over de homoliefde die in nog ruim 70 landen strafbaar is. Dan gaat het om lijfstraffen, gevangenisstraffen van een paar jaar tot aan levenslang en zelfs de doodstraf. Hij vroeg hoe ik over homoliefde dacht. Inderdaad, hij had een mij een goede! Al eerder ben ik in mijn blogs hier open over geweest. Ik vind het namelijk een grote schande dat homofobie nog steeds bestaat! Je hoort mensen te respecteren en te accepteren om wie ze zijn, hoe ze zijn, wat hun huidskleur is, hun religie en hun geaardheid. Zo simpel is dat in mijn ogen. Hij was het met me eens. Logisch ook, want hij moest donateurs hebben. Ik heb echter de regel voor mezelf dat ik doneer wanneer ik dat wil en dus niet via collecte en niet via werving op straat of wat ook. Ik vertrouw dat namelijk allang niet meer, alleen online, via de site vind ik veilig.

Toch liet het gesprek nog niet los en daarom zit ik hier te tikken. Over de grens is het dan schrijnend, maar ze zeggen dat ze hier tolerant zijn als het om LGTB gaat. Nou, dat valt tegen kan ik melden. Ik ken verschillende verhalen en die liegen er niet om. In mijn oude woonplaats was destijds een transgender. Ze was een cursiste van mijn vader en toen ik haar eens een tegenkwam vroeg ik naar wat ze had meegemaakt en hoe alles was gegaan. Ze was inmiddels helemaal vrouw. Ze vond het helemaal niet erg dat ik het zo rechtstreeks vroeg, maar kon dat alleen maar waarderen. De hele stad fluisterde wel over haar, maar niemand had het haar ooit gevraagd. Nergens om hoor, maar hou dan je bek. Je hebt een oordeel en veroordeeld terwijl je het verhaal niet kent. Ik vind dat op zijn zachtst gezegd gênant.

Daarnaast heb ik met Melle ook het nodige wel meegemaakt. Zoals die ene keer dat hij zijn huis ging verkopen. Er kwam een stel dat interesse had. Nu hing er in zijn woonkamer een foto van formaat van ons samen. Die vrouw had daar naar gewezen en gezegd dat hij een mooie vriendin had en dat ze maar blij mocht zijn met een mooie man als hij. Zonder na te denken had hij naar een foto van Remy gewezen en gezegd dat dat zijn vriend was. Het hele gesprek viel stil had hij gezegd. Bij het weggaan had ze hem ook geen hand willen geven, haar man wel. Zijn verbazing was groot dat ze een bod uitbrachten, uiteraard onder de vraagprijs. Hij had de makelaar verteld dat hij niet afweek, zo’n vrouw gunde hij het huis niet. Inmiddels was ik bij hem toen de makelaar weer belde en ze hadden weer een bod gedaan, nu iets boven de vraagprijs! Ik zag hoe hij schrok aan de telefoon. Hij deed het. De voorwaarde was dat de stoffering zou blijven. Hij ging akkoord. Toch hebben we direct de bank aan de kant geschoven en hebben we onder de bank de vloerbedekking in de huiskamer bewerkt. Dat hebben we ook gedaan met de tegels onder de eethoek. Bij de bezichtiging had je dat namelijk niet kunnen zien. Ook hebben we een lichtere plek gemaakt op de wand onder onze foto. Kijk als je wraak wilt, dan moet je het wel netjes doen.

We hebben het ook wel meegemaakt dat ik sjans had bij het uitgaan. Ik vond de gast een engerd en seinde Melle dat ik hulp wilde. De gast was vlot weg, maar later op de avond dook hij weer naast me op aan de bar. Hij vond me nog steeds leuk, maar jammer dat ik met “die homo” was. Ik kon het niet laten en vroeg wat hij tegen homo’s had. Het mooiste was, hij was een standaard homofoob. Dus ik had het antwoord kunnen weten, maar ik liet het hem zeggen. Dat 2 mannen namelijk met elkaar naar bed gingen. Doordat ik niet meer nuchter, verschrikkelijk wakker en dus ietwat overmoedig was vroeg ik hem of hij bij hetero’s ook dacht hoe men het met elkaar in bed zou doen, want ik vond dat ranzig. Hij dacht leuk te doen en fantaseerde over hem en mij zei hij. Ik vond dat hij een level verder moest en dus vroeg ik hem wat zijn ultieme seksuele fantasie was. Ja hoor, standaard! Uiteraard, hij met 2 vrouwen! Ik lachte hem vierkant in zijn gezicht uit. Dat kon immers niet, want dat zou relateren aan de homo, twee dezelfde geslachten. Nee dat was anders zei hij. Echt uitleggen kon hij dat niet. Dat vond ik logisch want hij had zojuist laten zien wat voor achterlijk figuur hij was. Ik had al gewonnen, maar ik moest en zou hem een bonus meegeven. Ik vertelde dat ik die avond bij toeval in die discotheek was geweest, maar normaal ging ik liever naar gay bars. Dat was echt zo, want mijn 5 vrienden waren gay. Dat vond ik veel leuker, want het was daar niet zo’n vleeskeuring. Trouwens daar zaten vaak de mooiste meiden heb ik hem uitgelegd, maar die vielen niet op de hersenloze types als hij. Zo van dat 2 mannen niet liefde mogen delen, maar dat het bij vrouwen geil zou zijn. Melle had het aan de andere kant van mij aangehoord en sleurde me opeens richting uitgang. Eigenlijk had ik nog even door willen gaan, maar hij vond het goed zo. Op de trap van de discotheek hebben we ons tranen gelachen. Hij kwam nogmaals voorbij, maar durfde me niet aan te kijken. Ik had nog “Dag Hersenloze Jongen” willen roepen, maar Melle duwde zijn hand voor mijn mond.

Het kan echter nog veel erger. Ik heb haar gevraagd, ik mag er in het kort over schrijven. Ik weet van een oud-klasgenoot dat ze geen kinderen wilde hebben. Toch was een keertje onveilige seks de reden dat ze zwanger werd. Paniek! Nu was (en is) haar neef gay en die had al langer een stabiele relatie waar wel eens over kinderen werd gefantaseerd. Zij was niet voorstander van een abortus en is gaan praten met haar neef en zijn vriend. Ze was bereid het kind aan hen af te staan. Zo gezegd, en met heel veel omwegen, zo gedaan. Het moest wel legaal. Doordat wij beiden geen kinderwens hadden we een band. Ik weet haar hele verhaal. Niet veel mensen weten haar verhaal, want ze is er niet erg open over door alles wat ze heeft meegemaakt. Mensen waarvan ze dacht er een band mee te hebben lieten haar vallen. Het ergste was wel dat die mensen het logischer hadden gevonden dat ze het kind had laten aborteren en niet af had gestaan aan twee mannen, want…. “Een kind heeft een moeder nodig”. Ja echt. Dat waren vaak ouders van kinderen en soms alleenstaande ouders. Te triest voor woorden. Overigens zijn het kind en de vaders erg gelukkig met elkaar. Zij ook, nog steeds zonder kinderen. Ze hebben hele goede regelingen gemaakt en als het kind eraan toe is zal de waarheid verteld worden.

Liefde is liefde, op welke manier dan ook. Dat hoort OVERAL ter wereld zo te zijn! Accepteren en respecteren is te leren. Wat een kind nodig heeft is liefde en een goede opvoeding waar het leert te respecteren en te accepteren. Dan kan dat weer doorgeven worden. Hopelijk knapt de wereld daar van op en is de homofoob straks alleen nog opgezet te zien in een natuurmuseum!

Netflix Original: 13 Reasons Why Seizoen 2

Afgelopen vrijdag kwam seizoen 2 uit van de Netflix-serie 13 Reasons Why. Op mijn Facebook liet ik weten voorlopig even bezig te zijn en een Groninger vriendin reageerde o.a. met deze quote van #Darum. Het is dat het huwelijk van Prins Harry van Engeland er tussendoor kwam, anders was ik eerder klaar geweest. Nu ga ik niet 13 redenen opnoemen waarom ik deze serie een aanrader vind, want dan geef ik te veel weg en dat zou het er niet leuker op maken voor iedereen die het nog wil kijken.

Zelf heb ik vorig jaar in juni het eerste seizoen bekeken. Klik op deze link: seizoen 1 om mijn verslag over het eerste seizoen te lezen. Daarin staat ook waar het over gaat. Op de vraag of je nu seizoen 1 nog eens zou moeten kijken, voordat je aan het tweede begint, is mijn antwoord, nee. Natuurlijk moet je het helemaal zelf weten, maar het is niet nodig.

In het tweede seizoen gaan de ouders van Hannah naar de rechtbank en klagen ze de school aan wegens nalatigheid. Nu zie je verhalen ook van een andere kant, maar of alles waar is? Je zit er zo weer in en de flashbacks die je ziet zijn niet overdreven veel, maar juist genoeg om je te herinneren aan het eerste seizoen. De spanning is net zoals in seizoen 1, hoog.

Schreef ik de vorige keer dat dit goed zijn om bij het vak maatschappijleer op een middelbare school te laten zien, daar sta ik nog steeds achter. Opgroeien in een tijd als deze lijkt me zwaarder door mobiele telefoons waarmee je foto’s kan maken en social media. Ik ben blij dat ik dat vroeger niet had.
De beelden kunnen als schokkend worden ervaren!

Ik was blij aan het laatste deel toe te zijn, want meestal is dat de aflevering waarin zaken worden afgerond. Hier niet. Kortom, het einde is zo dat er een goede cliffhanger is en ik een derde seizoen niet uitsluit.

Om terug te komen op de quote van #Darum, die 13 redenen ontdek je vlot genoeg! Voor nu de trailer van het tweede seizoen:

Gedicht: Ik Mis Je


“Lieve Melle,

Wat me nu weer gebeurde. Iets wat ik totaal niet had zien aankomen, maar het was er opeens. Hup, als een duveltje uit een doosje. Niets ernstigs ofzo, maar sinds het gebeurde is mijn gevoel van jou missen weer even flink opgelaaid.

Van zondag op maandag lag ik weer wakker met pijn. Meestal duurt zo’n aanval een uurtje en daarom stond ik op en liep ik even heen en weer. Eenmaal in bed keek ik op mijn mobiel en zag ik een melding op fb. Nieuwsgierig opende ik het en ik zag een vriendschapsverzoek van ene Ruud (ik mag de naam noemen). De achternaam zei me niets. De pijn zakte af, maar ik kon niet slapen, die naam…. Vaag kwam het me toch bekend voor. Zou ik het accepteren of niet? Voor nu kon ik niets zien op zijn Facebook, dus dan toch maar? Nee, ik verwijderde het, er was geen eens een normale profielfoto.

De volgende dag besloot ik om al mijn video’s op Facebook te bewerken. Naarmate ik bezig was viel het kwartje. Ruud! Ruud was rond 1996 korte tijd een vlam van jou! Ik ging zoeken en deed hem een vriendschapsverzoek, die vrijwel meteen werd geaccepteerd. Ik bekeek zijn Facebook, maar veel was er niet te zien. Opeens reageerde hij op een bericht van mij. Dat het zo leuk was dat hij me gevonden had en…. hoe het met jou ging en of we nog steeds zo hecht waren. BAM! Ik begon te janken als een klein meisje. Nu moest ik zeggen dat je niet meer leefde. Dat je al bijna 18 jaar naar de andere kant bent. Ik weet niet of het raar is, maar ik vond het moeilijk. Ja zelfs na zo’n lange tijd en aan iemand die eigenlijk een voorbijganger was geweest in jou leven, want het had max. 3 maanden tussen jullie geduurd. Ik besloot hem uit te nodigen voor de chat, want ik wilde het niet in de reacties zetten. Daarom antwoordde ik dat we nog steeds zo hecht zijn, maar op een andere manier. Hij was nieuwsgierig en zo zaten we vlot te chatten. Ja natuurlijk schrok hij, hij was na mij ook naar jou gaan zoeken, maar je kunt mijn vrienden niet bekijken op Facebook.

We zaten vlot in een leuk gesprek. Het ging over hoe we nu in het leven staan. Hij is getrouwd, heeft een kind, werkt als docent geschiedenis, heeft 2 honden en woont in…. Duitsland! Verder haalden we herinneringen op aan jou en ik wees hem op mijn blogs over jou. Hij heeft een aantal gelezen schreef hij en dat heel goede herinneringen bij hem omhoog gebracht. Hij had ook blogs gelezen van me op Mantelzorgelijk over mijn moeder en de Alzheimer. Hij reageerde zo aardig, dat wanneer ik wilde uithuilen ik bij hem terecht kon, omdat ik jou moet missen. Ik weet dat je nu over je wolk rolt van het lachen, want je weet, Duitsland werkt voor mij erg helend. Het was best bijzonder te noemen.

Wat hij ook nog schreef was over gesprekken tussen jullie over mij. Je had hem meteen verteld dat ik niet alleen je beste vriendin was, maar ook je soulmate. Ik zou altijd voorrang krijgen en je wist dat het andersom ook zo was. Dat kwam zo ontzettend bij me binnen. Het liet me niet los.
Vannacht was ik weer wakker van de pijn. Ik liep weer even om en opeens waren daar de woorden. Eenmaal in bed heb ik het meteen opgeschreven. Nee ik ben geen dichter of, dit was gewoon wat bij me opkwam en misschien kunnen anderen er wat aan hebben. Je weet hoe ik ben. Vandaag heb ik het uitgewerkt. Ik plaats het hieronder.

Het is leuk om met iemand over jou te kunnen praten en herinneringen op te halen. Al duurde het max. 3 maanden, we hebben met zijn drieën ook veel gelachen. Ik kan niets anders dan dankbaar zijn.

I Love You Honeybunch!

Liefs en een Dikke Kus,
Dyezzie”

Alzheimer: Van Blogs Naar Podcast


Ik ben gezegend met een geliefde die zijn eigen muziek maakt en daardoor is het thuis mogelijk om dingen op te nemen. Eerder maakten we samen al podcasts met zijn muziek. Kort uitgelegd, een podcast is een soort radioprogramma op het internet. Het is een geluidsbestand en op die manier kun je dan ook je eigen radioshow maken, zoals mijn man dat doet met zijn muziek.

Kort geleden las ik ergens dat er steeds minder gelezen wordt en daardoor kwam ik op het idee om zelf een podcast te gaan maken. Niet een hele radio uitzending, maar gewoon korte bestanden. Deze gebruik ik dan om hierin mijn blogs voor te lezen, zodat het voor mensen toegankelijker kan worden. Het gaat nu niet om lezen, maar om luisteren. Overigens blijf ik wel gewoon bloggen.

Voor nu ga ik er niet meer over vertellen, want de eerste is vandaag opgenomen en geplaatst. Hierin leg ik meer uit. Zo hoop ik dat ik anderen ook kan informeren en steunen.

1 2 3 131