16 Maart 2020 Mama

“Hallo Mein Sehr Geliebte Mutti!

Lieve Mama, ja eerst beginnen zoals ik wel vaker binnenkwam of begon als ik je opbelde. Het is de eerste verjaardag na je heengaan nu. Ik kan niet zeggen dat het de eerste verjaardag is nu je er niet meer bent, want je was er de laatste jaren al niet meer door die kutziekte. Ik vierde het wel altijd met je, maar op een dag vlak na je verjaardag, want op de dag zelf vond ikzelf niet fijn. Jij die niet meer wist wat voor dag het was en dan zou ik het komen vieren. Ik vond dat te cru.
De laatste jaren van je leven vond ik moeilijk. Toch heb ik gedaan wat ik kon om herinneringen te maken en dat is een wijs besluit van me geweest, dit voor mijn eigen verwerking. Mijn leven gaat tenslotte door. In deze brief ga ik verder niet door op je laatste jaren, want ik heb veel mooiere en betere herinneringen aan je, en je verjaardag hoort vrolijk te zijn immers.

Ja en mooiere herinneringen te over. Wat ben ik nu blij dat ik je wens in vervulling liet gaan om samen nog eens naar Berlijn te gaan. Je had gezegd dat ik het moest regelen en dat deed ik. Terwijl ik naar een hotel zocht bedacht ik me dat het niet mooier kon zijn voor je om op de Kurfürstendamm wakker te worden. Ik had je dat niet verteld en toen aankomst bleek dat we daar zouden logeren was eigenlijk overdonderd door mijn actie. Mooier kon niet, zei je. Het waren maar 5 dagen, maar wat hebben we veel gezien, zoals: Checkpoint Charlie, Zoo Berlin, de Alexanderplatz, Unter Der Linden, we zijn naar Schloss Charlottenburg gegaan, we zijn gaan shoppen (en eten) in het KaDeWe (Kaufhaus des Westens), we hebben in de Gedächtniskirche kaarsjes aan gedaan voor onze dierbaren die er niet meer waren en iedere avond gingen we uit eten op je geliefde Ku’damm. Dat laatste was praktischer, want dan waren we al dichtbij het hotel.
Oja, weet je nog die avond… We zaten net op het terras van een restaurant en opeens verscheen er een groepje mensen (een man of 30 ofzo) met spandoeken bij een kantoor vlak naast het restaurant. Al vlot was er ook een cameraploeg en wij zaten te bekijken wat het moest zijn. De ober gaf een korte uitleg over wat voor kantoor het was en waarom het was. Het ging om een boze medewerker ofzo. Het zei ons niets en de afstand was groot genoeg zodat wij er geen last van hadden.
Eenmaal terug in het hotel wilde jij voor het slapen gaan nog even televisie kijken en we kwamen op een programma met nieuws uit Berlijn. We veerden op toen we beelden van die groep zagen en we gierden het uit toen we wij samen vol in beeld kwamen al pratend met de ober. O wat hebben we gelachen. We waren nu “Berühmte Deutsche”. De volgende dag hadden we er nog lol om. Bij de kassa in een kledingwinkel fluisterde ik naar je, ‘Zie je, de vrouw herkent ons natuurlijk van tv!’ Je schoot in de lach. Daarna stelde ik voor om voor ons beide maar een enorme hoed en een zonnebril aan te schaffen, anders zouden we nog Beatles-taferelen krijgen. Ach wat hebben we er een lol om gehad, jou woorden waren, ‘Dit soort dingen overkomt me alleen met jou!’

Oh Mam, wat hebben we wat af gelachen. Je kon het schaamrood op je kaken krijgen als ik weer eens struikelde of een andere blunder beging, maar je lachte je altijd rot om mijn acties, ‘Het is nooit saai met jou’, zei je dan. Hoe je dat bedoelde kwam uit toen je een weekend bij me logeerde en we beide dvd’s van Bridget Jones gingen kijken. Bij deel een schaterde je het al constant uit en rolden de tranen van het lachen over je wangen. Het was zo erg dat ik nieuwsgierig was geworden wat je er zo leuk aan vond. Dat zou je na deel twee wel zeggen. Bij deel twee liepen alweer regelmatig de tranen van het lachen over je wangen en ik raakte steeds nieuwsgieriger, want waren die films nu echt zo leuk? Na deel twee zei je nog nalachend van de film, ‘Ja ik zag in beide films jou voor me, jij bent net zo!’ Eh… en bedankt Mam! We hebben samen nog zitten schateren en zijn blunders van mij op gaan halen. En ja, dat werd een latertje.

Wat ook iets van ons was waren onze wijn-avonden. Ja, we zijn meer dan eens flink aangeschoten geweest. Ik logeerde dan bij jou of jij bij mij, dat was beter. We hadden dan ook vaak de fijnste gesprekken, al liepen die altijd op een ding uit, Freddie Mercury! We hadden vaak al een cd op staan van Queen of Freddie en ik zat vaak de liedjes voor je te vertalen. Daar genoot je van!
Waar je nog meer van genoot was toen we voor de tweede keer bij Bobby en Jane in Engeland waren en ik nu wel wist waar jou idool had gewoond. Toen we een dag naar Londen gingen zei ik dat ik eerst iets op het programma had wat ik wilde doen en dat Papa en jij me maar moesten vertrouwen. Jullie keken me vreemd aan, maar besloten om jullie laten te verrassen door me. Eenmaal bij Garden Lodge vertelde ik over wie er gewoond had. Je keek me met tranen in je ogen aan, ‘Ach wat prachtig, ja dit wilde ik zo graag zien!’ Het enige vervelende was dat de muur om het huis geen graffiti’s meer had. In de stoep om het huis was echter van alles in de straat gekerfd, zodat het duidelijk was dat Freddie er gewoond had. En toen liep dat ene mannetje daar met zijn volle boodschappentassen en bedacht ik dat hij bekend in de buurt moest zijn en vroeg ik hem om uitleg. Ja hij kende de plek goed, woonde inderdaad in de buurt en die muren waren twee weken ervoor gezandstraald. Hij vond het wel erg voor ons, want hij meende aan mij te horen dat we Amerikanen waren. Ik vertelde dat we uit Nederland kwamen en zei erbij dat dit jou wens was geweest. Opeens zei hij, ‘Het weer werkt niet mee, willen jullie bij mijn vrouw en mij een kop koffie doen, dan kunnen jullie even opwarmen.’ Ik vond het vriendelijk en ook wel gek. Toch vertaalde ik het voor jullie en jullie vonden het heel gastvrij en dus goed. Eenmaal thuis bij die man kwam zijn vrouw met koffie en gebak en kwam die man met een fotoboek aan. Hij had allemaal foto’s met Freddie en vertelde dat ze goed bevriend waren geweest. Ik zag jou glunderen. Na de tijd zei je, ‘Kijk, zoiets gebeurt dan weer met jou erbij. Waarom sprak je die man eigenlijk aan?’ Tot op de dag van vandaag weet ik dat eigenlijk ook niet. Wellicht omdat ik voor mezelf wilde checken dat die muur er toch anders uit had gezien. Wat ik toen nog niet wist, Freddie zou heel belangrijk voor me gaan worden. Hij werd mijn sleutel om contact met jou te krijgen in je mist. Wat ben ik blij dat ik destijds ben gaan zoeken naar het adres, dat we gegaan zijn en ik die meneer aansprak!

Als laatste nog even terug naar onze tijd in Berlijn. Je was toen al voor onderzoeken geweest ivm dementie, maar er was geen dementie uit op te maken. Toch had ik besloten om (zoals ik het zelf noemde) de grote levensoverdracht gesprekken met je te willen hebben. Ik had het je gezegd en uitgelegd waarom, en je vond het een goed idee. Mam, daar ben ik je nog altijd zo dankbaar voor en wat hebben we prachtige gesprekken gehad. Alles is besproken en gezegd. Dat had ik ook bij Papa gedaan toen hij ziek werd. Hij deed er destijds iets moeilijker over, maar uiteindelijk begreep hij me. Voor mij is het waardevol geweest en ik zit nu niet met het idee dat ik het een en ander nog had moeten vragen of bespreken. Het is goed zo.

Lieve Mama, natuurlijk mis ik je enorm! Je kon het echter niet winnen van die kutziekte en Mam, uit liefde zeg ik, ik was blij dat je ging. Eindelijk uit je lijden verlost, want je had nooit een kasplantje willen worden en ja, dat werd je wel. Mijn verdriet is dan ook niet dat je overleden bent, want je leeft voor altijd in me voort. Het is de manier waarop het ging. Dat niet alleen, je kon heel negatief over anderen zijn en ik heb wel vaker gezegd dat je zo niet mocht denken en praten. En nu? Je kreeg gelijk, je kreeg hartstikke gelijk! Inmiddels heeft dat verdriet ook een plek gekregen. Ik geniet nu van de prachtige herinneringen, de muziek van Queen en (dit zou ik vroeger nooit gezegd hebben, maar nu wel) je mensenkennis!

Voor nu stop ik al kan ik met gemak nog even doorgaan, maar dat is voor een andere keer. Doe je groeten aan iedereen die bij je zijn aan de andere kant?

Ik Hou Van Je Mama.

Liefs, Knuffels en Kusjes,

Je dochter Dyezzie”

Celtekort?


Hoe oud zou ik geweest zijn toen ik de film Escaped From Alcatraz zag? Het zal in het begin van mijn tienerjaren geweest zijn. Vaag staat me bij dat ik het maar een spannende film vond en met de regelmaat met de handen voor mijn ogen zat. Toch bleek die film wel degelijk iets met me te hebben gedaan.

Ik was geen gemakkelijke puub-ster, expres zo geschreven, want ik was een drama-queen ten top! Ja, ik kreeg nog wel eens huisarrest. Die waren meestal voor een onvoldoende op school of te laat thuis. Daar maakte ik dus ook altijd een drama van en dan vond ik dat ik gevangen werd gehouden. Mijn ouders en ik hebben menig keer een discussie gehad over wat een echte gevangenis zou zijn, dus moest ik niet moeilijk doen over mijn huisarrest, want ik had er zelf naar gemaakt. Juist, daar is de link met de film!

Op mijn 17de zat ik eens met een klasgenoot te praten over huisarrest. Zij kreeg het ook nog wel eens, maar lachte mij uit om het woord “gevangenis”. Daar ontstond ons idee, hoe zou het namelijk zijn om echt gevangen te zijn? Nee, natuurlijk wilden we geen strafblad, dus er waren geen opties. Dachten we, want in een schoolvakantie maakte ik kennis met radioprogramma van Jack Spijkerman, “Heb Je Een Wens, Vraag Het De VARA!” Na de vakantie vertelde ik het haar en we besloten een brief te schrijven met onze wens een week vrijwillig in de Bijlmerbajes door te willen brengen. Zelf vond ik dit zo’n fraaie wens, dus het leek me dat het wel geregeld zou worden. Omdat het programma echter onder schooltijd was besloten we dat men beter naar school kon bellen en dat ik dan op de radio zou komen. Echt, alles hadden we van onze kant in kannen en kruiken.

Op een middag kwam ik uit school en mijn ouders zaten in de huiskamer. Mijn vader vroeg me of ik nog wensen had. Ik was de brief min of meer vergeten en zei dat ik geen wensen had. Hij kwam meteen ter zake, ‘Iets met de Bijlmerbajes?’ Ach natuurlijk! Ik dacht meteen dat mijn ouders me zouden complimenteren op mijn creativiteit, mijn originele wens en mijn dapperheid. Niets was echter minder waar. Woest riep mijn vader dat ik niet spoorde, ik zou een “celtekort” hebben. Ik moest toegeven, die woordspeling van hem was geniaal in deze. Hij ging verder, want zoiets kon natuurlijk zo maar niet, het was geen attractiepark of een hotel. Hij sloot af met dat hij me met liefde een week op mijn kamer wilde opsluiten, alleen mijn bed en bureau zou laten staan en ik zou alleen voor mijn hygiëne de kamer af mogen en kreeg 3 per dag op gezette tijden eten. Dan zou mijn wens toch deels uitkomen. Pfff… dat was niet mijn bedoeling en wat overdreef hij ook gelijk! Alhoewel ik toch stiekem wel getwijfeld heb, want dan zou ik namelijk een week niet hoeven afwassen. Dat was echter mijn enige pluspunt, want hij zou het niet onder schooltijd doen, maar in een vakantie. Goed, ik heb zijn aanbieding daarom dan ook maar hartelijk afgeslagen. Ja ik vond het jammer dat het niet doorging, maar ik heb me er bij neer kunnen leggen.

Enige tijd later hadden mijn ouders eens vrienden op bezoek en ik werd van mijn kamer geroepen. Vrolijk zei mijn vader beneden aan de trap, ‘Luister eens naar ze, je gaat het geweldig vinden!’ Ik ging zitten en een van hen vertelde dat ze lid waren van een of andere club en een excursie zouden hebben naar de Blokhuispoort in Leeuwarden. Huh?! Dat was Het Huis Van Bewaring, De Gevangenis! Mijn ouders hadden hen over mijn actie verteld en zo vertelden ze dat mijn moeder en ik mee mochten naar die excursie. Ik vond het geweldig!

De avond brak aan en er werd ons die avond verteld over de geschiedenis van de Blokhuispoort. Mocht je daar meer over willen weten, klik op de volgende link: Wikipedia: Blokhuispoort. Verder werd er verteld wat er allemaal op het terrein was, over hoe het ging vanaf het moment dat men binnenkwam tot vertrek, de dagindeling, ontspanningsactiviteiten en de huisregels. Aansluitend kwam de rondleiding. Nee er waren geen gevangenen te zien, die zaten al in hun cel. Er was echter een cel leeg en opeens vroeg mijn moeder of ik eens mocht voelen hoe het was hoe zo’n deur achter me dicht zou gaan. De meneer twijfelde even, maar zei toen dat ik naar binnen mocht stappen en BAM, daar stond ik dan. Het luikje ging open en de anderen keken nieuwsgierig mee naar binnen. Dat vond ik helemaal niet leuk en meteen werd de deur weer open gedaan. We hebben een hele uitgebreide rondleiding gehad voor zo ver ik me kan herinneren. Ik vond het erg interessant en heb er wel degelijk van genoten. Mijn wens was zo genoeg vervuld.

Tja…. en toen besloot ik om naar Friesland willen voor de herdenking van mijn moeder met vrienden en ik wilde andere vrienden bezoeken waar ik de afgelopen jaren niet de tijd voor had genomen. Ik weet, ik heb er altijd slaapplaats, maar uit voorzorg besloot ik te kijken om een hotelkamer. Stel als een logeerplek niet zou lukken, dan had ik een backup plan. Ik zat eens te kijken en opeens viel mijn oog op het Alibi Hostel, dat leek wel… Nouja zeg, dat was het dus ook, in de Blokhuispoort! Ja ik wist dat het geen gevangenis meer was en dat er nu de bibliotheek zit, winkeltjes en ateliers. Toch gek misschien, maar ik wist niets over dat er een hostel zat. Meteen boekte ik een kamer. Eh… nee, een cel!

Eindelijk was het zover, en al had ik er meer zin in om alle vrienden weer te zien, hier had ik bijna net zo veel zin in. Eerlijk is heerlijk, ik was nooit eerder in een hostel geweest, maar dit viel me absoluut niet tegen. De prijs/kwaliteitsverhouding vond ik erg goed. Dingen waar ik op let zijn de medewerkers die vriendelijk en hulpvaardig waren, het zag er goed verzorgd/schoon uit, ook het toilet en de douches die apart waren, genoeg variatie voor het ontbijt en ik heb heerlijk geslapen! Ja, ik had inderdaad een cel zonder eigen toilet en douche, maar dat kwam omdat ik toch voor mezelf het gevangenis-idee op die manier iets meer zou ervaren. Ik kan u zeggen, in de badkamer waren 4 douches gescheiden van elkaar. Er zal u dus niets gebeuren als u uw zeepje laat vallen.

Wat ik wel moet toegeven, ’s avonds eenmaal terug in mijn cel kwam de puub-ster in mij naar boven. Mama’s foto is overal mee naartoe geweest en ik keek naar haar foto en dacht alleen maar, “Ohhhh Mam, nu slaap ik hier toch, zonder strafblad!” Als een kind zo blij was ik. Nee ze kon niet antwoorden, of toch wel? De volgende morgen bij het ontbijt hoorde ik dat de radio aanstond in de cel van de receptie, en daar klonk You’re My Best Friend van Queen. Opeens liepen de tranen over mijn wangen, ze voelde zo dichtbij op dat moment!

Je zou dit eigenlijk gewoon eens zelf moeten ervaren. Op het terrein zitten nog het restaurant Proefverlof en café De Bak. Hier heb ik geen gebruik van gemaakt dit keer. Ik kom echter nog eens terug. Niet mijn oud-klasgenoot gaat dan mee, maar een goede vriendin.

Om het gemakkelijk te maken, niet onderaan de link om meer informatie te krijgen, maar hier: Alibi Hostel. Dan heb je ook de mogelijk om direct zelf te boeken. Ja, ik maak het je graag gemakkelijk 🙂 Overigens is een weekend Leeuwarden ook een aanrader.

Voor nu een paar foto’s om je een idee te geven, en daaronder nog een leuke verrassing!

De mogelijkheden…

Blokhuispoort Leeuwarden

Mijn cel

Vrouwenvleugel & Celblok H ineen

Een ideale fotolocatie

Toen & Nu: We waren er samen!

Mijn bewuste filmpje van Facebook:

Bron: Wikipedia
Met dank aan: Alibi Hostel Leeuwarden

Wat Mij Dan Opvalt….


Eigenlijk blog ik niet vaak over dingen die me opvallen in de media, maar dit keer doe ik dat wel. Er zijn 2 dingen die ik wil benoemen. De Sire-campagne “Doe Es Lief” en de docu over Michael Jackson en het kindermisbruik. Ja die heb ik uiteindelijk toch gezien en zelfs bijna helemaal. Maar die als laatste.

Die Sire-campagne “Doe Es Lief”. Zelf ben ik de laatste tijd minder op de social media te vinden, omdat ik me druk kan maken over reacties van mensen. Dat is niet goed voor mijn hart en daarom laat ik het er maar steeds meer bij. Eerlijk is heerlijk, ik heb mijn fb nog omdat ik schrijf over mijn moeder en mij in verband met haar Alzheimer. Ik wil anderen tot steun zijn en laten zien wat er gebeurt en wat dat met ons beide doet. Als mama er straks niet meer is, en ik dat schrijven heb afgerond, dan sluit ik ook mijn fb. Bloggen blijf ik wel doen.

Maar goed, terug naar de reacties waar ik me druk over kan maken. Mij is altijd geleerd, als iets je niet aanspreekt, hou dan je mond. Qua tikken doe ik dat ook. Zal er iemand een vogelspin als huisdier hebben genomen en die trots delen op social media, verwacht dan van mij maar geen reactie. Ik heb een arachnofobie of, met een minder duur woord gesproken, een verschrikkelijke angst van spinnen. Toch is dat niet mijn eerste reden waarom ik niet reageer. Mijn eerste reden is dat ik de rest van “de vrienden”, die mijn fb-bekende heeft, niet ken en die hoeven toch niet van mijn angst te weten. Niet dat het geheim is, maar ik zie het nut er niet van in. Andere interesses net zo als eten, sporten, muziek, film etc….
Plaatst iemand een recept van lever, prima. Toch ga ik er niet onder zetten, ‘Oh bah, lever!’ Waarom zou ik? Wees eens meer complimenteus. Een compliment geven is gratis en wat je geeft krijg je vaak terug. Dus let eens op hoe leuk het is als jij een compliment ontvangt.
Dan heb je zeikerds die anderen bewust onderuit halen op uiterlijk of gedrag. Dat zie ik minder onderling, maar meer bij beroemdheden. Ik lees de reacties wel eens en wat ik dan grappig vind om te doen, is om me voor te stellen wat voor types dat zijn die dat doen. Wat ik me er bij voorstel zijn vooral aandachtsgeile of betweterige mensen, mensen die thuis of op hun werk niets te zeggen hebben en zich zo uiten, of jeugd die denken stoer te zijn. In mijn ogen zijn dat een beetje de kneuzen uit de samenleving, want fatsoen kennen ze schijnbaar niet. De laatste beroemdheid over wie ik het las was Yolanthe, dit door de scheiding van Wesley. Wat die wel niet over haar heen kreeg qua negativiteit was niet mis. Dan vraag ik me af, waarom doet men zoiets? Triest volk.
Het laatste wat ik benoem heeft niet met het internet te maken, maar dat is zo schandalig. Mensen die het de hulpdiensten onmogelijk maken om hun werk goed te doen. Waarom dan? Omdat men zelf overloopt van egoïsme of omdat men stoer denkt te zijn? Nou dat laatste is echt niet zo, het is niet stoer maar dom, oer- en oer stom zelfs! Je zult zelf maar een hulpdienst nodig hebben die jou leven moet redden en dan heb je lui die het de hulpverlening moeilijk maakt.
En dan de campagne “Doe Es Lief”. Mooi dat het er nu is, maar ook super triest dat het nodig is. Ik hoop maar dat het juiste bereikt wordt.

Ja, dan nu die docu over Michael Jackson en zijn kindermisbruik. Hij duurt vier uur en alles wordt heel gedetailleerd uiteen gezet. Als eerste vond ik het toch goed dat men liet zien hoe dit heeft kunnen gebeuren, de manipulatie en het hersenspoelen wat hij heeft gedaan. Ik denk dat deze docu een goede is voor ouders van (jonge) kinderen om zo’n situatie te kunnen herkennen. Jackson was natuurlijk een held van velen, maar dit was om te kotsen! Dat hij er mee weg is gekomen is te triest voor woorden. Niemand die kinderen seksueel misbruikt mag ermee wegkomen! Het enige wat ik daar over dacht was dat je met geld alles kunt.
Toch begreep ik de ouders niet. Hoe dan? Het is toch te idioot voor woorden dat men het inpalmen niet door had? Weer dat geld….
Hij smeerde iedereen de ogen dicht. Toch…. Als ik een reclamespotje met Michael Jackson had mogen opnemen en ik mocht daarna nog mee naar zijn trailer, een van mijn ouders was absoluut mee gegaan. De visagiste had nog gezegd dat Jackson als een 9-jarige was, daardoor had de moeder het goed gevonden dat het jochie alleen mee was gegaan. Dat hadden mijn ouders echter nooit gedaan, en die zouden gezegd hebben dat het om hun kind ging en dat ik hun kostbaarste bezit (in de juiste zin van het woord) was. Ik had de Niagara Waterval bij elkaar kunnen janken, maar het was echt niet door gegaan. Het was echt niet zo dat mijn ouders te zuinig op me waren, maar die zouden reëel hebben nagedacht.
Beide jongens werden uitgenodigd op Neverland en de ouders gingen mee. Die sliepen elders en de kinderen mochten bij Michael slapen. Hoe dan? Jochies van 7 en 9 jaar, die laat je toch niet bij een volwassene in bed slapen. Bij de ene die mee op tour was werd de kamer van de moeder steeds verder verwijderd van de kamer waar Michael en haar kind sliepen. Met het smoesje dat er niets dichterbij was.
Dat andere jochie was met zijn zusje, ouders en grootouders op Neverland. Hij sliep met zijn zusje bij Michael op de kamer. Bij het doorreizen wilde het jochie blijven en zo gebeurde. Kon hij dat jochie nog beter leren dansen. Iedereen op het jochie na ging weg, voor een week. Op het moment dat de moeder belde kreeg ze maar geen contact, dan zou je toch rechtsomkeert gaan?
Hij palmde beide families in. Bij de een was hij ook kind aan huis. Ik ben daar te nuchter voor denk ik, maar dat is niet normaal. Mijn ouders vonden het vroeger al abnormaal dat ik liever met mijn jongere neefjes en nichtjes speelde dan met mijn leeftijdsgenoten. Nu kan ik wel uitleggen waarom ik prettiger vond. Ik werd op school gepest door mijn klasgenoten en zij deden dat niet. Oké, het was familie, maar mijn ouders staken er toch een stokje voor, ik moest vriendinnen zoeken van mijn eigen leeftijd.
Nog even over dat laatste jochie, die was weer met zijn moeder en zusje op Neverland geweest en Michael had de moeder gevraagd of hij een jaar mocht blijven, dan kon hij hem les geven. Dat heeft ze niet gedaan, maar dan gaan toch alle alarmbellen rinkelen. Kun je nagaan hoe ver dat hersenspoelen is gegaan. De ouders van het jochie zijn zelfs gescheiden en na de scheiding regelde Michael het dat de moeder met de kinderen verhuisde van Australië naar Amerika. Hadden ze dan niemand meer uit hun eigen omgeving die hun waarschuwden?
Op het moment dat het eerste kindermisbruik uitkwam hielden de jochies hun mond. Zelfs tegen hun eigen moeders hebben de jochies gezegd dat er niets gebeurd was. Uiteraard weer gehersenspoeld door Michael. Ze hebben zelfs getuigd in zijn voordeel. Nou dan vraag ik me af hoe ze hebben kunnen liegen in de rechtbank. Later kwam er nog iemand in beeld die zei dat de ondervrager zelfs een hele goede was geweest. Niet dus. Jackson heeft iedereen de ogen dicht gesmeerd. Geld!
Wat ik vervelend vond was dat de, nu volwassen, mannen in detail vertelden wat er gebeurt was. Dat had ik niet hoeven weten.
Om nu echter nog een claim in te dienen lijkt mij te laat, deze was ook afgewezen. Ik begrijp dat dit psychisch een hele ballast is geweest en dit er pas later uitkwam. Maar dan zouden de kinderen van Jackson opdraaien voor de misdaden van hun vader. Dat lijkt mij niet kunnen, alhoewel in Amerika alles mogelijk is.

Heb je de docu niet gezien? Ik zou zeggen, sla hem maar over, je schiet er niets mee op. Of mijn beeld over Michael Jackson nu anders is? Nee, dat niet. Men is pas schuldig als het tegendeel bewezen is, en dat zal men nooit zeker weten.

Mijn Nick & Simon-Collega

Onlangs heeft u bovenstaand bericht op mijn Facebook kunnen lezen. Zoals ik in de tekst al zeg dat het voor velen een schok zal zijn, dat is wel gebleken. Men vroeg of het wel goed met me ging en of ik psychische hulp nodig had. Nu valt dit alles wel mee, ik kan u zeggen, ik heb het kaartje met mijn volle verstand zelf betaald. Heb ik voorheen wel eens gezegd dat je me niet gratis naar Nick en Simon zou krijgen, ik ben een vrouw van mijn woord. Daarom alleen wilde ik niet dat er voor me betaald werd. Geloof me, dit is niet een actie die ik spontaan heb gedaan. Hier zit uiteraard wel een verhaal aan vast….

Laat ik haar Maya noemen. Maya is een collega van me. Sinds een aantal jaren woont ze in Nederland, ze is Aziatisch, en met haar familie hier naartoe verhuisd. Ze werkt in de zorg en de bewoners vinden haar geweldig. De collega’s ook en ik ook, op een klein dingetje na….

Ik was er zelf net aan het werk toen zij er een cd ingooide van Jan Smit. Nu lagen er ook cd’s van Gerard Joling, Oud-Hollandse pophits, Wim Sonneveld en noem maar op. Nee, Maya vond Jan Smit geweldig. De volgende dag had ik mijn bluetooth box mee en zette mijn nostalgische map via Spotify aan. Maya vond het geweldig en vroeg of ik dan ook Nick en Simon kon draaien. Attent als ik ben zocht ik een nummer van ze op en zette dit aan. Maya vond het geweldig en zei dat ik het kon laten staan, want Nick en Simon vond ze nog veel beter dan Jan Smit. Daar stond ik dan met mijn goede gedrag. Dacht ik aardig te zijn en meteen zo’n antwoord. Dat had ik niet verwacht. Toch verscheen er een glimlach om mijn mond en mijn ogen voelde ik gaan glinsteren, ik zou Maya gaan plagen. Let wel, plagen, dus niet pesten. Als ze het vervelend had gevonden was ik direct gestopt (als ze dit leest zal ze balen dat ze dat niet gedaan heeft). Ik had haar aangekeken en gevraagd of ze echt fan was van Nick en Simon. Ze riep enthousiast dat dat zo was. Dus ik haalde mijn schouders op en zei dat er ergere dingen waren, niet heel veel, omdat dit toch tamelijk erg was te noemen. Weer niet kreeg ik de reactie die ik verwachtte. Nee, ze sloeg de arm om me heen en riep lachend uit, ‘Jij bent zo grappig Dyezzie!’ Weer keek ik haar aan en ik zei, ‘Ik ben serieus!’

De volgende maanden ging ik los, maar hoe lulliger ik over Nick en Simon deed, hoe grappiger Maya het vond. Of ik nu zei dat ik koppijn kreeg van die muziek van de heren, ik het kleffe rotmuziek vond, hun teksten liep af te kraken of het uiterlijk van de heren…. Maya lachte alles weg, met opmerkingen dat ik zo grappig, leuk en zelfs lief was. ‘Nou je bent een lekkere fan van ze! Zo zou je niet over mijn idolen moeten spreken, want ik had mijn idolen beschermd!’
Het dieptepunt kwam met Kerstmis. We werkten weer samen en ze vroeg of ik Nick en Simon wilde draaien. Ik had eens diep gezucht en gevraagd of ze de kerst-cd wilde horen. Ze keek me vragend aan en begon hard te lachen, volgens haar hadden ze die niet. Ik was vliegensvlug op Spotify en opende de kerst-cd van haar idolen. Vervolgens duwde ik haar mijn mobiel onder de neus en riep, ‘Kijk dan, die hebben ze wel! Waarschijnlijk in de koopjes-bak van de Blokker, maar deze hoor jij in je collectie te hebben. Wat ben jij voor fan dan, dat je dit van mij moet horen?! Eigenlijk moet ik alles nu alles van ze wissen, maar ik mats je wel….’, en ik zette de muziek aan. Ondertussen stond Maya hard te lachen, genoot van de muziek en haar kerst was perfect op deze manier.

We wisten het al een tijdje, maar Maya zou naar een andere locatie gaan. Vandaag zou haar laatste dag bij ons zijn. Eerlijk vertelde ik haar twee weken geleden dat ik haar wel zou gaan missen, maar dat ik het lekker vond om Nick en Simon uit mijn Spotify te kunnen wissen. Tja…. en toen kwam Karma om de hoek kijken. Op mijn vrije dag kwam er een nieuwe single van Nick en Simon uit en waren ze te gast bij Ruud de Wild in De Wild In De Middag op NPO 2. Glimlachend zat ik te luisteren, als ik het telefoonnummer van Maya had gehad, dan had ik haar een berichtje gestuurd, maar helaas. Of ik het nu op de radio hoorde of op de site van het AD las, daar was het nieuws dat Nick en Simon een clubtour zouden gaan doen. Jawel, ze komen ook naar Het Paard in Den Haag en laat dat nu bij mij om de hoek zijn. Ik streek de hand over mijn hart en stuurde via de werkmail een mailtje naar Maya en nog 2 andere collega’s. Van Maya kreeg ik geen antwoord, maar de andere 2 waren enthousiast. Dezelfde avond zaten Nick en Simon ook nog eens bij Eva Jinek. Ja, jammer van dat telefoonnummer…. De volgende dag zag ik Maya op het werk en vroeg of ze de mail had gezien. Nee dus, waarop ik haar het nieuws heb verteld. Maya’s enthousiasme was groots, zo groots dat ik even dacht dat de Volendammers de afdeling op kwamen lopen. Onderling werd er afgesproken en met een aantal collega’s gaan we dus naar Nick en Simon op 5 oktober in Het Paard.

Vandaag was dan Maya’s laatste werkdag bij ons. Tja, ik had haar genoeg geplaagd, dus ik besloot om wat leuks voor haar te doen. Ik had nog gekleurd A4-papier in huis en permanent markers. Ik schreef verschillende titels van liedjes op een A4 en wijzigde de naam van de afdeling ook meteen maar even. De titels van de liedjes hingen verspreid door de huiskamer vandaag. Op mijn spotify heb ik een aparte map gemaakt, maar dan wel onder de bijnaam die ik voor Nick en Simon had. We hebben uitsluitend Nick en Simon geluisterd vandaag. Maya vond het fantastisch! Nog even over mijn bijnaam voor het duo. Maya zat met andere collega’s een spelletje Pim-Pam-Pet te doen met een paar bewoners. De vraag was, “Noem een Nederlandse Artiest of Artiesten beginnend met een S.” Wat riep Maya vol overgave? Jawel…. ‘Sick en Nemo!’ Zou je denken dat ik nu harder moest lachen, nee hoor, Maya lachte veel en veel harder!

Inmiddels heb ik het telefoonnummer van Maya en ik heb haar beloofd dat ik een Nick en Simon-alarm geef als er iets speciaals rond de heren te melden is. We hebben ons vooruitzicht naar 5 oktober. Wellicht kunnen we ervoor nog even Nick en Simon Karaoke doen, maar dat dan ergens medio september. Voorlopig luister ik echter even niet naar Nick en Simon, begin september is vroeg genoeg om de teksten te leren tenslotte. Ik zing namelijk liever mee dan dat ik sta te lalala-en. Wat zal Maya verrast worden door me. Ach ze moest eens weten…. Dat weet echt bijna niemand van me, want Nick en Simon schijnen niet te passen naast Rammstein, maar ik ben niet in de hokje te duwen. In mijn muziek Top 5 staat namelijk wel degelijk een nummer van Nick en Simon, dat vind ik zelfs het allermooiste Nederlandse lied! Muziek en tekst, ik vind het geweldig. Welke dat is? Om alvast voorpret te hebben, de link van de live-versie:

1 2 3 136